Po co mi te studia, trzeba było iść do zawodówki!

A myslalam ze prawdziwej milosci nic nie przeszkodzi...

Mam trzech synów. Każdy jest inny- jeden zainteresowania artystyczne, drugi typowy majsterklepka, najmłodszy młody geniuszek. W kółko im powtarzałam, że ważne jest wykształcenie, ale staranne oraz zawód. Wszystko się w życiu przyda. Średni syn uczy się teraz w zawodówce na hydraulika, mówi biegle po angielsku i czyta artykuły w gazetach przeze mnie kupowanych- Newsweek, Polityka, nawet Twój Styl he he.Najstarszy studiował i miota się artystycznie. A najmłodszy przygotowuje się do kilku olimpiad przedmiotowych, ale ma lewe rączki haha. Chcę, aby byli szczęśliwi i robili to co umieją najlepiej, ale zadbałam o to, aby można było z nimi o wszystkim porozmawiać.

Cenie sobie ambitnych ludzi,ale wiedze trzeba umiec wykorzystac w PRAKTYCE ,sama teoria doceniona tytułem mgr to nie wszystko
Rekrutuje  kandydatów  i na tym sie opieram

.

Na rynku pracy kompetencje to priorytet . W sierpniu pilnie potrzebowaliśmy konserwatora . Przyszedł dojrzały męzczyzna po szkole zawodowej z doświadczeniem w fachu , a także kandydature zglosil młodziak po 5 -letniej zaocznej (choć dla mnie czy st. dzienne czy zaocznie to nie ma znaczenia)Doświadczeniem jakim mógł sie pochwalić to praktyki na studiach z inżynieryjnych spraw. Praktyki jego studenckie wyglądały tak ,że patrzył, ale niczego nie tykał, teorie mial na cymuś opanowaną, zas warsztat,umiejetnosc zastosowania teorii w praktyce zero. Chyba nie musze dodawać kto w takim przypadku bardziej został doceniony.

A mnie zastanawia, dlaczego obecne zapotrzebowanie rynku pracy jest dla tak wielu osób takim dictum, wyrocznią i głosem wieszcza jednocześnie. Dlaczego do diabła tak wielu ludzi jest gotowych poświęcić swoje osobiste szczęście i stają nawet na rzęsach, by pracować dla kogoś innego niż oni sami? Więcej szacunku do samych siebie...

Mam nastoletniego syna i nie ma on żadnego pomysłu na swoje życie. I trudno się dziwić - nie skończył jeszcze nawet gimnazjum. Niedawno powiedział mi, że zastanawia się nad pewnym zawodem, ale nie jest pewny swojej decyzji, ponieważ 'za 10 lat rynek pracy może wyglądać zupełnie inaczej i po studiach będzie bezrobotny'. Szczerze mu odpowiedziałem, żeby absolutnie nie kierował się taką chorą logiką, bo będzie bardzo w życiu nieszczęśliwy. Sam przez to kiedyś przechodziłem i zdecydowanie nie polecam takiego rozwiązania. Trzeba w życiu znaleźć pasję, coś co naprawdę lubimy robić i w czym jesteśmy dobrzy. W większości przypadków da się to przekuć na dobre pieniądze. Zwłaszcza, jeśli decydujemy się pracować dla siebie.

Jeśli uważa się, że studia wniosą dla nas wartość dodaną, pomogą nam się rozwinąć - to tak, warto pójść na studia. Jeśli decyzję o studiach podejmuje się kierując się jedynie instynktem stadnym, zamiarem zarobkowania czy apetytem na trzy litery przed nazwiskiem - to prawdopodobnie będzie to strata czasu i jedna z najgorszych decyzji w życiu.

Zaledwie jedna piąta wszystkich miejsc pracy wymaga specjalistycznej wiedzy, co wcale nie oznacza, że trzeba ukończyć studia. Można więc być świetnym programistą bez studiowania informatyki, można być znakomitym grafikiem, fotografem, ekonomistą, projektantem, analitykiem, a nawet prawnikiem świadczącym usługi prawne bez studiów. Wyjątkiem są oczywiście zawody regulowanie w drodze ustawowej. Liczy się wiedza i umiejętności, a nie posiadane wykształcenie.

Niewiele gorszych rzeczy może zrobić rodzic dzieciom niż zaplanowanie od A do Z ich kariery i ubieranie swoich aspiracji w płaszczyk rzekomego zdrowego rozsądku i wymagań rynku pracy.

Ja tez.

Bardzo brzydka i nieprzyjemna generalizacja. Możnaby to ująć inaczej jednocześnie nikogo nie stawiając na piedestale i nikogo nie obrażając. Poza tym, jeśli studiowałaś kierunek humanistyczny, raczej trudno na podstawie twoich doświadczeń formować takie generalizacje. Jeśli już porównywać to nie filologię z zawodówką, ale kierunki zorientowane na konkretny zawód ze szkołami zawodowymi.

Studia kiedyś były (i powinny znowu się stać) dla ambitnych, teraz są dla wszystkich. Wg raportu Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego współczynnik skolaryzacji w szkolnictwie wyższym wzrósł z 9,8% w 1990 do 40,6% w 2011. To ogromna różnica. I niestety w tym wypadku ilość nie przekłada się na jakość. Wręcz przeciwnie. Uniwersytety i szkoły wyższe pękają w szwach od ludzi, którzy znajdują się tam ponieważ nie mają konkretnej pasji/talentu/zainteresowań, a motorem ich działań i wyborów, były mniej lub bardziej zaawansowane 'badania rynku pracy' i oparte na tychże przewidywania, że po danym kierunku znajdą pracę. W dodatku postępowanie kwalifikacyjne na uniwerkach i w szkołach wyższych nie spełnia swojego zadania i nie eliminuje ludzi, którzy się najnormalniej w świecie nie nadają, więc studiować może każdy. Dosłownie KAŻDY. Dziś nie musisz juz być ani ambitny, ani inteligentny, ani oczytany, nie musisz mieć zdolności, ba! nie musisz nawet na to pracować kilka lat wystarczy, że sprężysz się w klasie maturalnej. I jaki to ma efekt? Ano taki, że studia się kompletnie dewaluują. Poza tym, to zupełnie normalne, że jest tylu bezrobotnych magistrów i magistrów na tzw. zmywaku ponieważ żadne społeczeństwo nie ma aż takiego zapotrzebowania na ludzi z wyższym wykształceniem (tu przypomina mi się boom na szkoły menadżerskie sprzed kilku lat.. była jedna taka naprzeciwko mojego uniwerku i pamiętam, że sen z oczu spędzało nam pytanie co ci wszyscy menadzerzy będą menadzerować... połowa ludzi szła wtedy na menadzera ). Stąd wysokopłatni wykwfalifikowani pracownicy fizyczni. Bo jest ich mało. A wszystko, czego jest mało, jest cenne. Kiedyś byli to ludzie z wyższym wykształceniem, dziś są to ludzie po zawodówkach... Bo proporcje się odwróciły.

Osobiście uważam, że ocenianie kogokolwiek po wykształceniu jest jak ocenianie książki po okładce. Mam znajomych po zawodówkach i znajomych po jagielonce. W dodatku znam zbyt wielu ludzi z magistrem, z którymi nie mam o czym gadać. Kiedyś odwiedziła mnie znajoma ze swoim nowym chłopakiem, absolwentem poznańskiego (nie pamiętam kierunku). Jego pierwszy komentarz po posadzeniu dupy na kanapie: "Strasznie dużo masz książek" (i było to powiedziane z dużą dozą zdziwienia i dezaprobaty, co najmniej jakbym miała półki pozastawiane rzeźbionymi penisami). Z drugiej strony mój sąsiad, który skończył zawodówkę i obecnie pracuje fizycznie (i, nawiasem mówiąc, jest lepiej opłacany ode mnie), traktuje mnie jak publiczną wypożyczalnię książek i przeczytał już niemal wszystko, co mam. I jasne - miałam przyjemność poznać też tzw. głąbów z zawodówki. Tyle, że bardzo przypominali mi różnych innych "głąbów", których poznałam na studiach. Jedyna różnica między nimi polegała na tym, że ci drudzy wychowali się w domu, w którym nie było takiej opcji, żeby dziecko poszło do zawodówki bo to przeciez wstyd i hańba tudzież koniec świata, więc batem, przekupstwem i każdym innym dostępnym środkiem wymuszało się na nim najpierw naukę i jako takie stopnie w podstawówce, potem w liceum, a potem wepchnęło się to "dzieło" na jakieś studia.

Jakbym słyszała swojego tatę. Odkąd pamiętam, powtarzał nam, że w życiu trzeba robić to, co się lubi. Bo tylko tak można być w tym naprawdę dobrym. A jak się jest w czymś dobrym, to i pieniądze się znajdą.

Ze studiami moje drogie to jest tak, że albo się idzie na to co nas interesuje, albo żeby odklepać wyższe wykształcenie i już. To jednak tylko pierwszy etap. Podczas studiów ludzie dzielą się na tych, co chodzą by zaliczyć i tych, którzy interesują się tematem i starają się coś w tym kierunku robić - to właśnie te osoby robią teraz karierę a reszta marudzi na forach, że nie ma pracy z ich wykształceniem. Na 200 osób z mojego roku, pracę dałabym z 10. I faktycznie te osoby teraz robią kariery a reszta narzeka.

Bez urazy, ale to lekka hańba.