25 lat i samotność

Na wszystko przyjdzie czas.
Nie rezygnuj z dalszej nauki.To nie wina kolegow ze studiow, ze jestes samotna.
Przestan sie martwic, rob dalej swoje, a w koncu kogos poznasz.I nie zadawalaj sie byle czym.Pierwszym, ktory zwroci na Ciebie uwage.A jek juz masz byc z kims na sile, to lepiej badz sama.
Pozdawaj teraz egzaminy, zaplanuj wakacje,
Podobno dzis pierwzy dzien lata ? Glowa do gory.Bedzie dobrze.Tylko mniej mysl i nie zadreczaj sie .

ja nigdy w podstawówce ani w gimnazjum nie miałam takiej grupy znajomych z osiedla, z podwórka. zawsze pojedyncze koleżanki. nigdy w grupie nie miałam chłopaków- i było CZYMŚ, że ktoś zaprosił na imprezę do jakiejś grupy. a wiem, że dla innych np spotykanie się w 7-8 osób na ognisku było niczym. a ja wtedy nie wiedziałam dlaczego mnie nie zapraszają. tak samo nie zapraszali innych moich znajomych- tych pojedynczych. wiem, że Ci, którzy robili imprezy, spotkania ,ogrniska to osoby które np paliły i piły od podstawówki- a teraz i tak znamy sie ze studiów, tylko, że porównując dzieicństwa oni mieli je bardziej ciekawe. a ja ciągle to samo.

brakuje mi takiej grupy od 'zawsze'. dlatego też w liceum zmieniłam się i byłam otwarta, byłam bardziej zawadiacka i miąłam tą grupę. ludzie zwracali na mnie uwagę, bo byłam 'głupia' z takim zamiarem. jednak wszystko szło dobrze.
na studiach znowu poczułam się samotna, że nie należę do żadnej grupy. starałam się zapisywać do jakiś kół naukowych itp.
nie wiem może wyniosłam z domu zbytnie skoncentrowanie na sobie.
moi rodzice wiele mi i mojemu rodzeństwu dali, jednak sami nie mają znajomych. tylko 1-2 osoby, z którymi utrzymują jako taki kontakt. wiem, ze moja mama miała podobne problemy towarzyskie do mnie, nawet gorsze dlatego tak bardzo wypycha mnie i moją siostrę w towarzystwa.

ale jednak nigdy spontanicznie nie zaprosiła kogoś do domu, czasem tylko narzekała na te znajome. nigdy się nie zwierzała. wszystkie problemy załatwiało się w domu, nic poza nim. tak jakby ludzie obcy jej nie znali. dlatego ja musiałam się w pewnym momencie sama ogarnąć i otworzyć na ludzi. zaczełam pisać ze znajomymi, zachęcać ich do siebie- że wcale taka zamknieta nie jestem.

wydaje mi się, że to jest problem wychowania i jakby zamknięcia na innych. mimo, że jestem innym człowiekiem widziałam cały czas pewien wzorzec w domu. mama do tej pory mówi mi dlaczego nei zapraszam znajomych do domu. jak mam zapraszać jeśli np nigdy nei widziałam by oni zapraszali?
kiedyś zapraszałam ale ludzie obecnie się porozjeżdzali i wszystko jest takie kurcze oficjalne. że trzeba się umówic z tygodniowym wyprzedzeniem.

co do Twojego pytania. tak czułam się samotna w podstawówce i gimnazjum. jednak nei wiedziałam, że można inaczej życ. nie wiemdziałam tak ogólnie, że to jest samotność. nie miałam porównania jakby na pcozątku z tym jak żyją inni. dopiero później ogarnęłam się i zobaczyłam, że chyba ze mną było coś nie tak.

możliwe, że brakuje komunikacji i właśnie umiejętności rozmowy. nie wiem jak miałabym to u siebie w wieku 25 uzupełnić. widze, że coś jest nie tak. ja nie mówię dużo. czasem po alkoholu. widzę, że ludzie rozmawiają o pierdołach o jakis bezsensownych sprawach, ekscytują sie różnymi dziwnymi problemami.
ja mam coś takiego, że mówię tylko to co jest w danej chwili potrzebne. czasem owijam w bawełnę ale nie dużo.

u mnie w rodzinie zwykle jest cisza. nie mówi się. szczególnie ze strony taty. mama mówi, jest chaotyczna, potrafi rozmawiać. a tata wlasnie nie. nie okazują uczuć. nie wiem co mam z tym zrobić, bo widzę chyba ze mam z tym kłopot

nie chcę aby to zawazylo na moim zyciu, moich relacjach. obecnie bardzo często siedzę w domu, przygotowywuję się do 2 powaznych egzaminów już od kilku miesięcy. spotykam się ze znajomymi ale np nie codziennie.
brakuje mi takiej mobilnosci i jakby 'swojego prywatnego zycia'. czuje sie tak samo jak w liceum. ten sam pokoj, dom, rodzina. troche inni znajomi, ale nie na tyle abym miala swoje prywatne sprawy.

nie chce tez chodzic do psychologa. bylam kilka razy. wiem, ze musze sama to w sobie przezwyciezyc i pewnie chodzi o nowe srodowisko, nowych ludzi.

chciałabym zmienić postrzeganie życia na takie, że w żadnym z chłopaków nie widzę od początku kandydata na chłopaka. wtedy się spinam i jakby udaję.
wiem że jest to idiotyczne, ale np musi dojść do jakiegoś zerwania kontaktu albo musi się przelać czara goryczy albo musi dojść do jakiejś dziwnej sytuacji abym ja się nie stresowała i nie szukała w każdym kandydata na chłopaka.
jest tak, że kiedy ktoś mi się podoba automatycznie się spinam i nie daję po zobie poznać, że jestem sobą.
kiedy ktoś mi się nie podoba jestem luźna, nie mam obiekcji- ta osoba może ode mnie czegoś chcieć. i tu jest problem bo wiem, że w tym cały jest ambaras żeby dwoje chciało na raz.

obecnie trafiam na takich, którzy mi się podobają a uważają mnie tylko za kolezankę. Ci którzy mi się nie podobają niby chcą czegoś więcej, albo w pewnym sensie podbijają do mnie.

piszę tu o problemie dm bo nie potrafię sobie z tym poradzić.

mam pełno kolegów na fb i widzę że rozmawiam tylko z takimi zaufanymi, którzy by nigdy na mnie nie polecieli albo są w związkach, wtedy czuję się bezpiecznie. mogę normalnie pogadać itp.

czasem jednak od początku znajomości podobam się komuś, ktoś jest nachalny chce mieć ze mną kontakt ale ja nie chcę. musi minąć dużo czasu żebym się odblokowała i normlanie zaczęła pisać z taką osobą.