mąż w delegacji a ja nie daje już rady

Może warto pomyśleć też o jakiejś pracy ? Wyjdziesz do ludzi ,minie przygnębienie ,natrętne myśli i czas będzie szybko mijał do przyjazdu męża.Mój partner od ponad roku jest w delegacji ponad 500 km ode mnie ,jest co drugi weekend także mam gorzej trochę i szczerze powoli już nie daje rady ,ciągłe rozstania ,tęsknota oczekiwanie ,widzimy się tak mało niby już kończą tam zlecenie ,ale słyszę to od dawna .Ciężko jest ,mam nadzieję że niedługo wróci już na stałe .

Przecież napisała, że mąż remontuje w soboty ich mieszkanie, to chyba chodzi o to z teściami, gdzie teraz mieszka.

Tak zgadzam się szczególnie psychika siada. Rozważałam oczywiście pójście do pracy ale też bym musiała do tego interesu dołożyć dziecka nie będzie miał mi kto zaprowadzić ani odebrać z przedszkola... tak jak mówiłam teściowie pomagają swojej córce która odeszła od męża zresztą wiedziała gdzie się pakuje wszyscy jej mówili że to alkoholik a ona taka wykształcona i wogole 2 lata wytrzymała i uciekła od niego teście jej pomagają przy dziecku a po pracy jadą jej mieszkanie malować które sobie wynajęła a ja sama ciągle moja mama opiekuje się chorą babcią chciała by mi pomóc ale naprawdę nie ma jak do tego mieszka daleko ode mnie:( a tak wogole to wiosną i latem zajmuje się truskawkami których mam pół hektara zawsze jakiś grosz wpadnie coś sobie w mieszkaniu zrobimy a najgorzej jest teraz jeszcze ta jego rodzinka eh... teściowa lubi uszczęśliwiać na siłę jest bardzo wierząca ja też ale ona lubi się z tym obnosić ja nie i tu jest problem ma np do mnie żal że nie chce uczestniczyć w jej kółku różancowym itp że nie pomagam jej przy dziecku jej córki to chore ale tak jest zresztą ja uważam że teście powinni nam odpisac jakąś część ziemi żeby każdy miał swoją przestrzeń oni może z mężem tego nie potrzebują może rozumieją się bez słów ale ja tak tym bardziej że jestem osobą z zewnątrz. podsumowując to on daleko a ja z jego rodzinka... a może to ze mną jest coś nie tak już nie wiem może jestem za słaba:(...

Sonko, może warto o tym pomówić z mężem? Wiem, że faceci niewiele rozumieją z tego co kobiety do nich mówią, ale spróbować nie zaszkodzi. Najgorsze co można czuć, to bezsilność...

Opowiem Ci historię mojej 'samotności'.
Mieszkaliśmy sobie szczęśliwie całą rodzinką w Wieliczce, pewnego pięknego dnia - mąż zakomunikował mi że dostał awans, z kierownika marketingu i PR na kreatywnego dyrektora regionalnego. Radość moja nie trwała długo, bo dodał po chwili że chodzi o region dolnego śląska. Błyskawiczna decyzja o przeprowadzce, szukanie domu do kupienia, zastanawianie się nad kredytem hipotecznym, pakowanie wszystkiego dosłownie, przy trójce dzieci trochę tego było.. Dotychczas mieszkaliśmy razem z rodzicami S., na szczęście są to ludzie bardzo życzliwi, i nie wtrącali się w "nasze sprawy", mimo to jednak chętnie służyli pomocą i radą. Moi rodzice mieszkają w Krakowie, więc do nich też było rzut beretem. Teść nas uchronił od kredytu hipotecznego, sfinansował kupno domu. Jeden kłopot (chyba największy) z głowy. Kiedy już przeprowadziliśmy się do Kotliny Kłodzkiej, mój mąż codziennie dojeżdżał do pracy 35 km. Owszem, mogliśmy kupić dom w mieście, gdzie miał pracować, ale uznaliśmy że uzdrowiskowe małe malownicze miasteczko, będzie lepszym miejscem na Swój Własny Dom. O te dojazdy i tym samym 2 godziny krócej w domu (godzina w jedną stronę) nie mogę mieć pretensji. Od czasu do czasu musiał jeździć do Wrocławia, do głównej siedziby regionu, i oczywiście składać niezapowiedziane wizyty oraz siać postrach w oddziałach w całym regionie. Notabene, nie taki diabeł straszny jak go malują On ciągle w pracy, a ja z trójką dzieciaków... Jakaś masakra! Najstarsza, (córka mojego męża) kompletnie ignorowała moje słowa, stawiała się, była niezadowolona z przeprowadzki, nie miała tu swoich koleżanek itd. Sredni (mój syn) dość szybko odnalazł się w nowym miejscu, najważniejsze było dla niego podwórko przed domem i mini placyk zabaw. A najmłodszemu (nasz wspólny syn) 'wisiało' to gdzie mieszka, bo jeszcze nie bardzo kumał świat. Jednak ja byłam tu SAMA, wścibskie sąsiadki wypytywały się o wszystko, a czemu mój mąż ma samochód na niemieckich numerach a ja na polskich, dlaczego najstarsze dziecko mówi do mnie po imieniu, gdzie mój mąż pracuje, itd. Ale żadna z nich nie zaproponowała kawy, żeby poznać bliżej, tylko prowadziły wywiady środowiskowe... Żenada. Długo mi zeszło, zanim zaczęłam normalnie żyć, już nie jako nowa, obca itd. Pokręciłam się trochę po mieście, zaszłam do lumpexu, poznałam tam miłą sprzedawczynię (dziś moją koleżankę). Poznałam rodziców dzieci, które razem z moimi bawiły na placu zabaw, czy chodziły do szkoły/przedszkola. Przestałam myśleć o sobie, jak o skrzywdzonej przez los (o ile tak można powiedzieć o awansie męża) kobiecie, która ma tylko obowiązki domowo-rodzinne, a nie ma własnego życia! Dążyłam do aktywizacji zawodowej, ale na moich zasadach, czyli takiej że będę w stanie pogodzić opiekę nad dziećmi, nie będę miała problemu z odwiezieniem dzieci do szkoły czy ich odebraniem, bo będzie to kolidować z moimi godzinami pracy. Otworzyłam własny biznes  i żyję pełną piersią, z mężem widuję się rzadziej niż przeciętnie się żony widują, ale ten czas wspólny wykorzystujemy na maxa. Jeździmy do spa, na krótkie wypady za miasto, chodzimy na pizzę, piwo, na kolacje... a nie spędzamy cały weekend (czy każdy inny wolny czas) przed telewizorem. Znajdujemy dla siebie czas w tym szlaonym pędzie. I on też znajduje czas żeby bawić się z dziećmi. Bo ja to czasem mam ich dość Po roku z hakiem mogę śmiało powiedzieć, że jestem zadowolona z tej zmiany. Teraz tu jest moje miasto. A do Krakowa mam 320km, wydaje się duzo? Wcale nie! Jakieś 3 i pół godziny drogi samochodem. Od razu się wytłumaczę, że nie jestem piratem drogowym Ponad 200 km to autostada, a pozostałe to przeważnie krajówki i obwodnice.

Tobie radzę, nie patrzeć na łaskę teściowej aż zajmie się Twoim dzieckiem. Zorganizuj sobie tak czas, żeby nie musieć prosić jej o pomoc, jeśli wiesz że i tak odmówi. Nie masz swoich znajomych, ale zawsze możesz mieć nowych. Kup dziecku rower i pojeździjcie razem. Na placach zabaw też poznasz z pewnością inne mamy, pogadasz, rozerwiesz się. Ty musisz wyjść do ludzi, bo sami ludzie do Ciebie nie przyjdą. Życie z czterech ścianach doprowadzi Cię do jakiejś depresji. Może warto pomyśleć o pracy, dziecko w tym wieku można już dać do przedszkola. Przede wszystkim jednak musisz swojemu mężowi opowiedzieć o tym problemie.