Co myślicie o homoseksualizmie?

Ja jestem leworęczny...  Jak wychodzę na ulicę i coś musze napisać musze robić to prawą ręką żeby jakieś biedne dziecko nie zlapało tego paskudnego wzorca.

To ja oficjalnie poproszę - ktokolwiek widział, ktokolwiek wie, proszę o kontakt chociaż jedną taką osobę, homo lub biseksualną, która uważa chce "nawracać" na homoseksualizm i uważa, że heteroseksualizm to choroba, bo jak żyję i bardzo, bardzo dużo różnych osób i stanowisk poznałam, tak takiej jeszcze nigdy. Ogólnie nie poznałam nigdy osoby homoseksualnej jakoś konkretnie nietolerancyjnej wobec hetero.

Zakładając oczywiście, że ktoś tak uważa poważnie, a nie napisał to gdzieś sarkastycznie, jak ja np. o leczeniu heteroseksualizmu terapią reparatywną.

Nie mam uprzedzeń ani negatywnych odczuć do osób  homoseksualnych, nawet o zgrozo w naszym bliskim towarzystwie  mam kontakt - emaptycznosc, wrażliwość do rany przyłóż. Na kawie tez gościmy w naszych progach
Nie będę gardzić  kims ,kto mi krzywdy nie zrobił i NIE widzę w jego   zachowaniu  czynników  karygodnych, które skreślają  osoby z przebywania mojego towarzystwa  dobrowolnego wokół nich . Jak nie obraza, nie poniza, zachowuje się z szacunkiem jak na dobrze wychowanego człowieka przystało, jest wartościowym człowiekiem , wiec  uwłaczanie i gardzenie taką osoba, tylko dlatego, ze jest homoseks. jest doprawdy płytkie i szczytem buractwa - właśnie to ja wtedy gardze takimi chamami i bufonami ,którzy  noszą wyżej d..pe od własnego gara

Mi się zbiera na konwulsje, gdy widze   w miejscu publicznym jak  jakas para HETERO niemalże seks oralny uprawiają tak się metola, zasysają , mlaskają do upadłego i do resztek wyssanych swoich slinianek, to we mnie budzi jaką odraze. Nie  mowie tu o zwykłym pocałunku w usta , ale o efekcie   dwóch glonojadów ,gdy się z sobą skleszczą to już jak wsysacz i macanie się jak leci
Tak wiec  ta demonstracja  ślinienia się do obrzygu  i wsadzanie lap pod spodnie jest irytująca ,bez względu na  czyjąś preferencje , czy homo ,czy hetero. U par hetero jak najbardziej tez to obleśnie wygląda tak przesadne afiszowanie się z swoją czułością

No tak, tylko kogo obchodzi Twoje zdanie na ten temat?

Co prawda slowa jak 'pelnowartosciowa kobieta' sa dla mnie smieszne, ale juz pomijajac to

Zaś  wg. Snake pełnowartosciowy facet  jest wtedy ,gdy kieruje się mottem zyciowym " jak baby się nie bije to wątroba gnije"

taki z niego gieroj , czy nawet chodzący GREY ( bleee)

Już napisałem wyżej: instynktowna niechęć do wszystkiego co zaburza procesy rozmnażania w naturze.

Nooo, oczywiscie- bo lesbijki nie zaburzaja...geje zaburzaja- przeciez to oczywiste...:-)

To dziwni troche ci panowie z Twojego otoczenia....
Ja nie znam faceta, ktory zapytany o dwie calujace sie/miziajace kobiety, myslalby o nich, jak ofemistkach, o wstretnych babach nie majacych powodzenia....

Rozumiem, ze Ciebie to odraza- ale jestes w mniejszosci:-) :-) :-) :-)

Spierac sie moge- mam takie samo prawo pisac tu, jak ty.

Ja mowie o odbiorze przez mezczyzn.

Facet jak ma sobie wyobrazic zblizenie 2 facetow, to czuje odraze.... Jak 2 kobiet, to skojarzenia ma zazwyczaj pozytywne....to jest fakt.

Argument o mozliwosciach rozrodczych takiej pary, jest z d* wziety.....

Ciekawe, ze kobiety nie wartosciuja tego analogicznie, ze jak 2 panie, to fuuuujjj, jak 2 panow to juz fajna zabawa....( a moze jednak?)

ja odwrotnie choć jestem kobietą... dwóch facetów... fuj!

Coś w tym jest, co pisze Pitagoras. Jeśli mam wziąć pod uwagę tylko gejów i lesbijki, które znam osobiście, to mężczyźni zazwyczaj są bardzo zadbani, najczęściej przystojni (choć nie zawsze), a na pewno "efektowni", z kolei kobiety mało kobiece - z figury dosyć postawne, ubrane w bardzo zachowawcze, luźne ciuchy, zwykle bez makijażu i z mało kobiecymi, krótkimi włosami. Nie ma to nic wspólnego z obrazem dwóch superatrakcyjnych, całujących się pań, jaki pokazują nam media.

Przy mnie nigdy nic takiego (oczywiście stosując skrót myślowy) nie miało miejsca, za to nie przeczę, że nikt jak gej nie potrafi głośno skomplementować mojej babskiej kreacji na imprezie

Zjawisko homoseksualizmu w kontekście tego co lekarze, psychiatrzy i psychologowie POWINNI uważać za normę jest doprawdy wyjątkowe.

Jak wiadomo, jedynym powodem dla którego obecnie w ramach wymienionych nauk (medycyna w tym psychiatria, psychologia) nie podejmuje się leczenia homoseksualizmu jest CONSENSUS czyli istnienie opartej o głosowanie zgody ciał eksperckich. Ustalono że homoseksualizm jest właściwością, której nie można przypisać znaczenia "choroba" :-)

Niestety nie ma najmniejszego uzasadnienia merytorycznego dla takiej postawy. Dlaczego?

Wiąże się to z dwoma problemami.
(1) Prawdy nie da się ustalić przez głosowanie
(2) Nie ma sensu decydować o prawdzie naukowej na podstawie WARTOŚCI wyznawanych przez ogół populacji. Pogląd uzasadniany systemem wartości NIE JEST POGLĄDEM NAUKOWYM. Prawda naukowa bowiem z definicji, nie powinna PODLEGAĆ sądom normatywnym i NIE powinna generować takich sądów. Bo WARTOŚCI nie mają charakteru POZNAWCZEGO. Nie mają nic wspólnego z poznaniem prawdy. Innymi słowy, nauka służy poznaniu PRAWDY a sądy normatywne NIE są prawdą naukową. To po prostu co innego.

Regulacje normatywne to zadanie dla ludzi zastanawiających się nad systemami wartości- etyków, przywódców religijnych, przywódców ruchów społecznych itp. To sprawa - właśnie - CONSENSUSU - pomiędzy nimi.

Na tej podstawie, uważam, że popełniono błąd wypowiadając się w ogóle w sprawie "normalności" homoseksualizmu i pieczętując sprawę stemplem "naukowości". Ocena normalności - w tym rozumieniu i dokonana w taki sposób (poprzez głosowanie) - NIE JEST KOMPETENCJĄ NAUKI. Ludzie TAK myślący, z poprawnym rozumieniem nauki nie mają nic wspólnego.

A jednak warto zastanowić się - właśnie z perspektwy zjawiska jakim jest homoseksualizm nad pojęciem "zdrowia" i "choroby".

Kryterium "zerowe" niekiedy wystarczające to :

(0) Szkodliwość dla jednostki

Czy kryterium "Braku szkodliwości dla jednostki" jest wystarczające? Bo w istocie, choć wśród osób homoseksualnych stwierdza się generalnie wyższy poziom różnego rodzaju psychopatologii, nie jest to jednoznaczne z udowodnieniem wpływu homoseksualizmu na tą patologię, z tym że homoseksualizm jest skutkiem tej psychopatologii. Co więcej może być właśnie sygnałem obniżonej tolerancji społeczeństwa na inność, skutkującą rozwojem towarzyszących często homoseksualizmowi zaburzeń nerwicowych, uzależnień czy innych zaburzń seksualnych, które traktujemy już jako chorobę. Wreszcie psychopatologia nie występuje u wszystkich osób homoseksualnych.

Są jednak zaburzenia, które NIE SZKODZĄC jednostce, uznawane są za szkodliwe dla społeczeństwa (czytaj gatunku). Przykładowo - podejmowanie współżycia przez osobę zakażoną HIV-em nie jest dla niej szkodliwe ale szkodzi innym. Zachowanie osoby z paranoją, grożącej śmiercią rzekomo prześladującym ją ludziom jest szkodliwe dla innych. Tak więc - poszukując naukowego i uniwersalnego kryterium "zdrowia" i "choroby" musimy, odwoływać się do jakiegoś szerszego kryterium.
Czy jest jakieś INTUICYJNE, przyjmowane przez większość kryterium? Dające się jednocześnie uzasadnić np. wiedzą biologiczną?

Gdy jakiś czas temu zastanawiałem się nad tym, zauważylem, że takie kryterium istnieje, funkcjonuje w społeczeństwie, nie jest nigdzie spisane i ma charakter "biologiczno/genetyczny" czy też "ewolucyjny". Oto ono:

Dowolna właściwość lub cecha (czytaj: dysfunkcja genetyczna, zakażenie gronkowcem, choroba psychiczna itp.) uznawana jest za  "chorobliwą" jeśli spełnia DWA warunki:

(1) Jej zniknięcie z populacji, nie zagrozi całej populacji
(2) Wystąpienie jej w  _100%_NATĘŻENIU_ w całej populacji, znacząco tej populacji zagrozi (zmniejszy drastycznie liczebność, ograniczy przetrwanie)

Innymi słowy, musimy zastanowić się zarówno nad tym co będzie, jeśli jakąś genetyczną właściwość STRACIMY z puli genów gatunku jak i nad tym czy opanowanie nas wszystkich przez daną cechę/właściwość realnie nam(gatunkowi) zagraża.

Wyobraźmy sobie schizofrenię prostą w koncowym stadium - pacjent bez kontaktu - żyjący w swoim świecie stereotypowych zachowań. Zniknięcie tej cechy z populacji jej nie zaszkodzi, lub też zaszkodzi niewiele: zdrowe dzieci schizofreników są często niezwykle, ponadnormatywnie obdarzone różnymi twórczymi talentami (są na to badania). Zapewne z tego powodu cechy sprzyjające schizofrenii utrzymują się w puli genów, choć sami schizofrenicy "średnio" są mniej płodni niż reszta populacji. Spełniliśmy pierwszy warunek.

Wyobraźmy sobie, że wszyscy mamy schizofrenie prostą - przerąbane. Spełniono drugi warunek.

Schizofrenia spełnia więc OBA KRYTERIA, dlatego ją się leczy, jeśli to możliwe. Niezależnie od tego czy da się wyleczyć uważamy ją za CHOROBĘ. Ciężką chorobe.

Ktoś ma np. brązowe oczy.

Jeśli cecha zniknie z populacji - przetrwamy.
Jeśli wszyscy będą tak mieli - przetrwamy.

Jedno kryterium nie jest spełnione -to nie choroba.

Sprawdźmy co się da pod kątem spełniania kryterium (1) i (2):

Pedofilia? Spełnia oba kryteria. To choroba. Zapalenie płuc? Spełnia oba. Guz mózgu? Jak najbardziej. Traktujemy je jak choroby, uważamy że trzeba je LECZYĆ. Depresja:  choćby ryzyko samobójstwa - lepiej abyśmy wszyscy nie byli 100% depresyjni. Spełnia oba.
Proszę poszukać przykładów. Biseksualizm? Ok. Nie spełnia drugiego kryterium - to nie choroba.

Czy przypadkiem homoseksualizm, który w 100% natężeniu spełnia  OBA kryteria nie jest JEDYNĄ właściwością człowieka którą "naukowcy" przegłosowali jako "normę" choć w świetle ukazanych - jak sądzę uniwersalnych kryteriów - jest chorobą?

------------------

Jakie są konsekwencje tego rozumowania? Czy oznaczają jakiś problemy dla osób homoseksualnych?
Prawie żadne. Po pierwsze, oznaczaja, że w świetle kryterium ewolucyjnego homoseksualizm JEST CHOROBĄ - mimo że -  jak w przypadku schizofrenii - utrzymywanie się w populacji puli genów dających podatność na homoseksualizm jest zapewne dla niej korzystne, bo inaczej cecha zniknęła by z firnamentu miliony lat temu.
Uznanie czegoś za chorobę może w opinii części osób chorych dawać efekty STYGMATYZACJI - ale nie powinno się z tego zmieniać kryterów choroby mających cechę uniwersalności! Raczej, powinno się pracować nad odwróceniem skutków stygmatyzacji - nad tolerancją dla ludzi chorych z jednej strony, i postawami w których ludzie swojej choroby się nie wstydzą. Jeśli się nie wstydzą mogą z nią żyć lub chcieć ją leczyć - JEŚLI TO MOŻLIWE, i z całą pewnością NIE przymusowo i z automatu.
To już zależy od definicji samego homoseksualizmu -tego,  jaki jest stopień natężenia (czy odwracalności) potrzebujemy do spełnienia kryterium uznania osoby za homoseksualną.
Jeśli definicja homoseksualizmu oparta będzie wyłącznie o częstość zachowań homoseksualnych a nie o stopień "utrwalenia" cechy, można wyobrazić sobie osoby, którym odpowiednimi technikami można zmienić preferencje. Przykładowo - jeśli pragną życia rodzinie heteroseksualnej (np. z powodów religijnych, czy z powodu chęci życia "jak wszyscy" bo ważne są dla nich jakieś utrwalone społecznie modele czy wizje własnej rodziny)
Nawiasem - obecnie - wskutek wspomnianego "głosowania" naukowców nie są oficjalnie rozwijane żadne metody zmiany preferencji seksualnych dokonywane w celach leczniczych. To nie jest tak, że "leczyć się nie da" - po prostu prawie nikt na poważnie tym się nie zajmuje i nie bada jak to robić ("na poważnie" - tzn. nie chodzi mi o próby różnych "katolickich terapeutów" bo to nie NAUKA tylko oszołomstwo) 

Najprawdopodobniej jednak, przyjęcie tego rozumowania oznaczałoby, że bardziej ostrożnie i bez hurraoptymizmu podchodzono by do zalewu kultury homoseksualnej - Np. do akcji w których młodzi ludzie szukający swoich preferencji zapraszani są na darmowe "obozy szkoleniowe" prowadzące przez osoby homoseksualne przekonynuące ich do wartości tkwiących w homoseksualiźmie...

No ja też odwrotnie,dwóch facetów nie ale dwie kobiety tak, nie wiem czemu tak..może dlatego że faceci mi sie z analem kojarzą...swego czasu miałam pociąg do kobiet,do tej pory częsciej się oglądam za kobietą niż facetem..

Definicja nie jest wyczerpująca.
Zgodnie z tą definicją wszelkie choroby, które są uciążliwe, ale nie letalne, albo pojawiają się w późnym wieku, nie są chorobami.
Jak np. atopowe zapalenie skóry, katar sienny, trądzik młodzieńczy, albo zakażenie tasiemcem.
Podobnie jak choroba Parkinsona, albo pląsawica Huntingtona, które ujawniają się w okresie od 35 - 40 lat wzwyż, a do tego czasu można się już spokojnie rozmnożyć i gdyby 100% populacji cierpiałoby na to, to po prostu życie wyglądałoby bardziej tak jak kiedyś, kiedy w wieku 35-40 było się już staruszkiem, ale populacja jako taka radziła sobie znakomicie.

Co do psychopatologii wśród osób homoseksualnych, jest dla mnie oczywiste, że odsetek może być wyższy, jak byłby u każdej mniejszości, której członkowie na pewnym etapie swojego życia odkrywają, że są tak głęboko, nieodwracalnie odmienni od większości, cechą wśród tej większości w dużej mierze nieakceptowaną. Odmienność staje się często podstawą ich problemów rodzinnych/dyskryminacji/wykluczenia społecznego - zależnie od okoliczności.
W takiej sytuacji mają być tak samo zdrowi psychicznie jak reszta społeczeństwa?

Ja nie mam nic do zwiazkow homoseksualnych. w moim towarzystwie jest 7osob homoseksualnych, i ja hetero. Nie wnikam co oni robia w lozku ze swoimi partnerami, tak jak oni nie wnikaja w to co ja robie ze swoim partnerem bedac sama. Wszyscy tolerujemy swoja orientacje,i ani oni mi ani ja im nie narzucamy, ze to co ktores z nas robi jest zle.
Czy jestem za slubami i adopcja? Tak, jezeli dana para jest na tyle odpowiedzialna by moc zajac sie dzieckiem. Ale tak samo mysle o parach heteroseksualnych. Dla mnie to sa normalni ludzie, co w nich innego? Maja glowy, nogi, rece, wszystko tak jak heterycy, pracuja, ucza sie, czyli wszystko tak jak osoby hetero

Nie będzie sobie radziłą znakomicie mając tylu "chorych" na głowie. Co więcej, eksperyment myślowy dotyczył populacji zarażonej 100%, estremalnym katarem.

Porównaj populacje w któej wszyscy mają katar i populacje w której istnieje całkowita odporność na katar. Która przetrwa łatwiej jeśli pozostałę warunki się nie zmienią?

Apacze, bo psychopaci Szoszonów wymordują się nawzajem walcząc o to, który z nich jest największym samcem alfa :-)

"Oszukujesz." (dodaję cudzysłów, ale podejrzewam premedytację)  Nie zmieniaj królowych na pionki w trakcie gry. Pisałem wyżej o maksymalnym natężeniu cechy. I używaj określenia "NONSENS" w stosunku do treści które rozumiesz w pełni.

Można sobie wyobrazić "ćwierćpsychopatę" który nie jest w istocie chory. Jeśli ci wszyscy "ćwierćpsychopaci"  są tak pożyteczni dla populacji nikt nie nazwie ich chorymi. W tym znaczeniu "psychopatia" staje się niczym więcej niż inwektywą a nie chorobą.

To Twoim zdaniem populacja nie jest zagrożona, jeśli KAŻDY starszy człowiek zamiast pomagać np. dzieciom - także w wieku średnim - staje się dla nich obciążeniem?

Co do ZUS to akurat ostatnio, zgodnie z nowym rozwinięciem skrótu na "Zakład Uzdrowień Spontanicznych" podejrzewam, że renty przyznawane są według kryteriów niezrozumiałych i często wygląda to Tak jak napisałaś ;-) Mam z tym czasem do czynienia.

To dobry moment aby skończyć tą "dyskusję" przynajmniej z mojej strony, z uwagi na niewielki zysk poznawczy :-)

Mam nadzieję, że to Cię nie urazi ;-)

Napiszę tak gej,kolorowi dla mnie ten sam sort nie przeszkadzają mi nie klepie kolorowych na ulicy nie mam nic do innych geyów itd dopóki nie manifestują na ulicy.A skoro są takie kozaki to czemu się zasłaniają policją???Policja ma zdaje się inne priorytety niż tęczowe albo mniejszosciowe parady.I to mnie wkurza chcą manifestować ok niech manifestują ale myślę,że taka manifestacja nie przetrwała by 5 minut.Geye ok niech będą ale bez parad nie chcę i nie muszę tego ogladać.

Jakim obciążeniem, skoro można można go, spartańskim zwyczajem, zrzucić ze skały, albo staropolskim, wystawić za drzwi na mróz
Ale serio, w takich warunkach, podejście do eutanazji mogłoby być znacznie zdrowsze.

Tak na marginesie właśnie w ten sposób rozwiązuje się problem homoseksualizmu na terenach zajętych przez tzw. Państwo Islamskie...

Ja niczego konkretnego nie myślę o homoseksualistach - byli, są i będą. I już. Nie przeszkadza mi ich istnienie w żaden sposób, nie zajmuje mnie w żaden sposób to, co dwoje ludzi robi ze sobą w sytuacjach intymnych za obopólną zgodą. To jest wybitnie mało interesujące. Jak mnie nie obchodzi życie intymne znajomych hetero, tak i nie obchodzi mnie seks znajomych homo. Zdarza się, że podobają mi się kobiety i to w kontekście czysto seksualnym, ale to są pojedyncze przypadki, zdecydowanie preferuję mężczyzn.
Nie kręci mnie totalnie patrzenie na dwóch facetów uprawiających ze sobą seks.

W równym stopniu jak człowiek bez ręki...

Ja zdecydowanie bardziej wolałabym adoptować niż urodzić własne dziecko, tak samo jak adoptowałabym prędzej psa ze schroniska niż kupiła szczeniaka z hodowli. Zwyczajnie mamy już nadmiar dzieci, po co produkować nowe.

To Twoje zdanie.
Ja wolałabym mieć rękę, niż być płodna - gdybym musiała wybierać.

Obawiam się, że dziedzina nauki zwana demografią stanowczo przeczy tej tezie. Istnieje coś takiego jak zastępowalność pokoleń i obecnie jest z tym pewien problem.
A te dzieci z adopcji, to z kapusty się wzięły czy bocian zrzuca?

Nie chodzi o to co ktoś woli tylko o stwierdzenie prostego faktu, że bezpłodność jest chorobą czy też dysfunkcją organizmu. To się nawet leczy

Dla spoleczenstwa( gatunku ludzkiego) znaczenie ma zdolnosc wychowania potomstwa. Czlowiek nie rodzi sie samodzielny...
Przepelnione sierocince swiadcza o tym, kto jest wartosciowa kobieta- ta co urodzi, czy ta co wychowa...

Raczej instykt maciezynski jest tu w cenie, nie plodnosc...

odnosnie punktu 1. Oczywiscie masz cos na potwierdzenie tej jakze odkrywczej tezy? Bo na dobra sprawe wystarczy sobie glupie animal Planet obejrzec by wiedziec, ze akurat w warunkach naturalnych chodzi wlasnie o to by samica zechciala kopulowac. Samiec z reguly jest zainteresowany kopulacja tylko przekonac musi. Cale jego zycie kreci sie wokol jedzenia i przekonywania.
Masz jakis dowod, malenki taki, ze natura postrzega homoseksualizm jako zagrozenie? Jakis inny niz Twoja niechec? Bo to, ze Ty czegos nie lubisz, czujesz niechec i tym podobne wcale nie znaczy, ze jest to zagrozenie dla natury jako takiej.

"Nikogo..." Ktoś = mężczyzna. OK...
Gdyby brak zgody partnerki nie liczył się wcale, nie byłoby ewolucyjnie sensu podtrzymywania popędu seksualnego wśród kobiet. Poza tym poczytaj o rytuałach godowych wśród zwierząt.

Natura nie działa celowo. Ona nie obiera sobie jakiegoś celu na przyszłość i nie dąży do niego. Kierunki w ewolucji są wyznaczane przez zderzenie tego jakimi cechami dysponują organizmy żywe, z warunkami środowiska. Homoseksualizm sam z siebie zdarza się na tyle rzadko, że niechęć lub chęć w stosunku do homoseksualizmu ma ewolucyjnie marginalne znaczenie. Wyobraź sobie dwie populacje różniące się stosunkiem do gejów.  W jednej mają dobrze, w innej są tępieni. Któraś ma przewagę z tego powodu? W jaki sposób niechęć wobec gejów miałaby być faworyzowana ewolucyjnie? Bo jeśli wyewoluowała, to znaczy, że mężczyźni nietolerancyjni wobec gejów mieli jakąś przewagę, która pozwoliła im skuteczniej przekazać swoje geny niż mężczyznom tolerancyjnym wobec gejów. Masz jakiś pomysł co by to mogło być? Pod względem reprodukcyjnym da heteroseksualnego samca, inny heteroseksualny samiec stanowi większe zagrożenie niż homoseksualny. No, o ile nie jest większy i właśnie nie zdecydował, że ma na Ciebie ochotę, a Twoja chęć lub brak chęci go nie obchodzi. Ale tu już wchodzimy w psychologiczne źródła niechęci do gejów, bo pod względem czysto fizycznym, to czy właśnie zostałeś bzyknięty w kakao przez geja czy nie, nie wpływa na Twoją zdolność do kopulacji z kobietami i posiadanie z nimi potomstwa.