polskie relacje damsko-męskie

Problem jest przede wszystkim dlatego, że mężczyźni tutaj nie chcą się bardziej angażować i pomagac kobietom.

Bo to takie wygodne przeciez, jak one się ze wszystkim użerają...

Teo, dzięki, że mi na to zwracasz uwagę.

W kazdym razie nie tylko chodzi o obowiązki domowe, ale także o wsparcie psychiczne, o prawdziwe zainteresowanie dziećmi i udział w ich wychowaniu. O bycie silnym psychicznie i brak zależności emocjonalnej od kobiety (bo to naprawdę strasznie często spotykane).

To że kobiety rządzą w 3/4 rodzin nie wynika z chęci rządzenia i ''niedopuszczaniu'' facetów do władzy, tylko z tego że faceci to piździelce.
A że ktoś rządzić musi, to z braku laku- baba.
Już gdzieś kiedyś pisałem swoją samochodową analogię:
Jak kierowca jest dobry, pewny i wie dokąd jechać, to kobita przykleja nos do szyby i podziwia widoki.
Ale jak się kierowcy łapy trzęsą, to kobita łapie za kierownice, co by się nie rozj*****ć na najbliższym drzewie.

No pewnie, że byłoby lepiej . Więcej czasu dla Nas! Jednak ja też mogę dodać parę spostrzeżeń dlaczego tak to wygląda pomimo, że mężczyźni z natury powinni poczynać się do odpowiedzialności i chronić dom. Ilu tatusiów wie co to są (tak na prawdę) bóle menstruacyjne, a która mama nie wie co to jest stulejka? Jak się było małym i się zraniło do kogo się biegło? Jak było się głodnym do kogo się szło? Nie raz ja, czy moje kuzynostwo słyszało od Swoich tatusiów "Idź spytaj mamy." itp.
O to właśnie chodzi, większość tatusiów umywało ręce od takich spraw, a te właśnie "pierdoły" dawały nam poczucie bezpieczeństwa jak byliśmy mali. Nie przybijanie gwoździa do ściany... Dlatego z bezpieczeństwem kojarzy nam się mama.
Niestety podejście do związków, możemy sami zmieniać i dawać lepsze przykłady naszym dzieciom. Co przyznam dużo par w moim otoczeniu to robi.

Ale rzeczywiście zauważyłam, że w Polsce mężczyźni nagminnie (najczęściej z wygody) dają prowadzić domostwo Swoim żonom, a później dziwią się, że nie mają prawa głosu . W Norwegii jak zostawisz męża z dziećmi to jesteś pewna, że jak wrócisz to nie będziesz miała pełnych rąk roboty. A w Polsce na prawdę rzadko (ale coraz częściej !) można liczyć na spokój.
Inną sprawą są kobiety tyranki, mężczyźni maminsynki, księżne Diany, czy macho na obrazku. Głupie kolacje, organizacja wycieczek to dla mnie przyjemności drugorzędne (jeśli to ma świadczyć o przywódcy stada to BARDZO SŁABO). Gdy wracam do domu, a tam posprzątane i dzieci położone do łóżka to przynosi mi poczucie bezpieczeństwa (że jak coś mi się stanie to dom nie stanie w płomieniach ) i wyciszenie, a co za tym idzie szczęście.

Ci co chcą, to się nauczą i to szybko. Jak facet rozgarnięty to od razu załapie co z czym. I nic, tak naprawdę się nie zmieniło, facet dalej ma zarabiać, odciąć się w odpowiednim wieku od rodziców i mieć jakiś pomysł na siebie. Jak podchodzi do związku poważnie to ma dbać o swoją kobietę i przy okazji czasem przynieść jej kwiatka. Co się zmieniło? Nic. No chyba że fakt iż kobieta cały dzień w domu już nie spędza i facet również musi sprzątać i umieć włączać pralkę doprowadza do tego zagubienia, to już ich problem

Z tymi piździelcami to jest właśnie sedno sprawy.

Ja tam bym chciała żeby facet przejął po części kontrolę, podejmował pewne decyzje, żeby był właśnie dobrym i pewnym kierowcą w związku, w życiu. Jak już w początkowym etapie znajomości widzę, że to ja muszę dowodzić, bo inaczej nawet decyzja o najprostszej dupereli nie zapadnie nigdy, no to się przecież wszystkiego odechciewa.

Myślę, że WitchQueen chodzi o to, by mężczyzna w związku potrafił wyrazić własne zdanie i je obronić, a jednocześnie nie wyjść na tyrana, który pogląd partnerki na sprawę w głębokim poważaniu i bez oglądania się na nią forsuje własne zamierzenia.
W tym taktże zamyka się kwestia współdziałania w gospodarstwie i wzięcia odpowiedzialności za wychowanie dzieci.
Tyle, że wielu mężczyznom nie odpowiada rola jasnowidza.
Gdy nie określi się wzajemnych oczekiwań, trudno przypuszczać, by potrafił być jednocześnie ekscytującym pięknoduchem i romantykiem z głową w chmurach a jednocześnie świadomym swych obowiązków, odpowiedzialnym partnerem i ojcem.

Pozdrawiam.

Ciekawy temat.

Ale w ten sposób sugerujecie, że wszystko zależy od tego, czy jedna strona (zazwyczaj żeńska) wyrazi swoje oczekiwania. I pewnie powie, "chcę, żebyś ty...". A więc znowu wracamy do tego, że kobiety muszą prowadzić facetów za rączkę i wszystko im mówić. Znowu brak samodzielności. Znowu brak wsparcia.

zgadzam sie z autorka w 100%
ja jestem w zwiazku z niemcem i odgrywam role (akurat teraz bo jestem w ciazy) niezaradnej zyciowo kobiety:)
moj partner gotuje sprzata robi zakupy ja od czasu do czasu mu pomagam np: ucze sie (on uczy mnie) jak obsluguje sie nowa pralke.
Uczy mnie jezyka (a raczej poprawia to co sie nauczylam)
mieszkamy sami nikt nam nie pomaga ani sie nie wtraca wiec jak sobie zrobimy tak mamy.
Uwazam to za bardzo dobre poniewaz nie jest uzalezniony od swojej rodziny ani ja jestesmy zdani na siebie tylko.
W polsce tak jak mowisz "bo mama wie najlepiej" bzdura totalna jedna z druga taka mamusia powinna zajac sie swoimi sprawami a nie nianczyc 30letniego chlopa.
Powinna powiedziec koniec stop sam sobie radz masz zone i dzieci i teraz niech oni ci doradzaja albo najlepiej wspolnie podejmujcie decyzje.
Ale w naszej kulturze nigdy tak nie bedzie i beda dalej rozwody i podzialy ludzi.

Trafiłeś w sedno. No niestety, tak są nauczone. Niby czasy mamy inne, ale takie wychowanie jeszcze głęboko siedzi w mentalności ludzi. Ja się nie martwię tym, że zostawiam chłopów samych w domu, bo wiem, że przeżyją beze mnie, chociaż musze przyznać, że tego musiałam się sama nauczyć. Kiedyś wierzyłam, że nikt nie zrobi niczego tak dobrze,jak ja. Że kobieta ma obowiazki,a facet z łaski moze pomóc. Teraz przychodzę do domu i mam obiad, pranie porobione. Moją mamę i babcię bardzo to gorszy, że to np. nie ja wstaję i dzieciom robię śniadanie podczas urlopu- bo normalnie śniadanie robi to, które z nas jest w domu,a nie w pracy. No ale ogólnie,to w rodzinie uważana jestem przez to za totalnego lenia, który wykorzystuje chłopa... Teściowa też tak uważa u mnie w rodzinie wokół mężczyzn skacze się jak wokół jajek ,a oni w to obrastają, bo po co się wykazywać, skoro nie muszą. Człowiek do dobrego się szybko przyzwyczaja.

Moja bratowa teraz ma niemały problem,bo obydwoje (z moim bratem) pracują, a był czas, że brat nawet palcem nie ruszył w domu. Na szczęście mam dobry z nimi kontakt, wspieram moją bratową w jej decyzjach, bo fajna z niej kobitka, więc moj szanowny pan brat powoli zaczyna sobie uświadamiać, ze czyste skarpetki nie przybywają do jego szuflady z innego wymiaru .Tak samo jak nie ma w kuchni krasnoludków które obierają za człowieka ziemniaki. Robią postepy, ale o ile łatwiej by było, gdybyśmy wszyscy odebrali inne wychowanie?

Kiedyś sobie pomyślałam, że mężczyzna nie jest upośledzony z natury, więc też go tak nie powinnam traktować. To mi dużo pomogło.

Ale z drugiej strony- faceci są teraz nauczeni takiej bezradności. Przychodzę do pracy i jak takiemu młodszemu palcem nie pokażę, co ma zrobić,to się za to nie weźmie,bo "nikt mu nie kazał". Tak samo jak jest jakiś problem, kóry wymaga chwili zastanowienia- nigdy nic się nie da zrobić. Szczery szlag mnie trafia, gdy słyszę, że czegoś się nie da. W znaczącej większosci przypadków się da, tylko lenistwo i brak logicznego myślenia są przeszkodami nie do pokonania. I czekają, aż ktoś za nich to wykona, bo oni "nie umiejo". Bardzo cieżko sie pracuje z takimi ludźmi... i widzę tą tendencję nagminnie... szczególnie w tych ostatnich pokoleniach.

Z tego co widzę największy problem tkwi w przekonaniu CO POWINIEN/POWINNA zrobić mężczyzna/kobieta dla Swojej rodziny. Co jak dobrze zauważyła CatLady nie występuje w tak dużej skali m.in. w UK, czy USA. Nie ma takich nacisków społecznych (szczególnie ze strony starszyzny) na dbanie o dobre Ich zdaniem przyzwyczajenia kulturalne. Przecież nie czcimy już słowiańskich bożków jak kiedyś, kultura się zmienia .

Czasami ciężko nie być na czuwaniu, jak się człowiek przyzwyczaja, że nikt niczego za niego nie zrobi, albo zrobi tak, że trzeba będzie poprawiać. Poza tym sporo facetów to są właśnie takie dwuletnie dzieci w chemicznym.
Ostatnio zepsuł mi się podgrzewać przepływowy. Nie było przez tydzień wody ciepłej zanim się udało ustalić, że naprawić się nie da, kupić i zamontować. No i zamówiłam nowy, odebrałam, załatwiłam hydraulika. I co? I facet podłączył go źle. Stwierdziłam właśnie, że nie będę nad nim stać bo i po co. Jakbym była hydraulikiem to bym sobie sama podłączyła, niech robi swoje. No i zrobił. Elektryk po nim poprawiał.

Daleka jestem od skakania wokół bliskich mi facetów, bo uważam, że jak ktoś nie jest niepełnosprawny umysłowo, to sobie powinien radzić z ogarnięciem jedzenia, zadbaniem o sprawy, o które zadbać trzeba. Skoro ja sobie potrafię sama drewna do kominka narąbać, meble skręcić, odmalować ściany w domu jak muszę, to jaki problem dla większego i silniejszego ode mnie mężczyzny zrobić cholerne zakupy, albo posprzątać?
Niestety większość kobiet nagminnie wyręcza swoich partnerów we wszystkim, a później jeszcze są zdziwione, że facet się zrobił wygodny i nie docenia tych wszystkich wysiłków. Mężczyźni często są też wychowywani w taki sposób przez matki. I rosną takie piździelce, za których się trzeba martwić o wszystko i być na czuwaniu.

Modele rodzinne sa rozne ale w dzisiejszym swiecie pokutuja sprzeczne oczekiwania kobiet wobec mezczyzn. Ten problem spoleczny (bo rodzi ogromne skutki spoleczne) jest badany na zachodzie, glownie w USA, poniewaz widac wplyw tego na zaburzenia tozsamosci mlodych chlopcow, zaburzone sa ich role spoleczne. I tak dlugo tak bedzie az sie Oni dostosuja albo az kobiety przestana kierowac sie podawanymi w mediach przekazami, wyobrazeniami oczekiwan, sprecyzuja swoje oczekiwania tak zeby byly logicznie ze soba powiazane. Zaburzenia wynikaja ze tego ze sprzeczne oczekiwania "atakuja" ten sam obszar mozgu oraz z tego ze chlopak spotykajac rozne partnerki spotyka sie wrecz ze sprzecznymi wymaganiami od nich. Poza tym oczekiwana rola meska w rodzinie jest zaburzana w procesie edukacji, gdzie pewne zachowania "niszczy sie" i potem trudno do nich wrocic. Pewne tez typowe dla chlopcow zachowania sa przedstawiane w negatywnym swietle. Nie jest tez zachowany prawidlowy rozwoj spoleczno-grupowy zarowno dla chlopcow jak i dla dziewczac. Upraszczajac. Wszystko jest postawione na glowie a wy oczekujecie normalnosci?

ej tam, chyba same siebie tak komplementuja, bo facetom to akurat najmniej na tych pierogach i poupinanych firaneczkach zalezy, wiecej na swietym spokoju w domu:) Jak dobra mrozonka i z usmiechem podana, to lepiej smakuje niz wypolerowana golonka od zrzedzacej baby.

Mam wrażenie,że my Polki same ukręciłyśmy bicz na siebie.No bo jesteśmy takie "Zosie-samośie" i siłaczki w jednym.I jeśli mamy w domu synów,to oni taki wzorzec wyniosą z domu.
Myślę,że najlepiej na początku związku należy jasno ustalić tzw.model-czyli podział obowiązków.Oczywiście należy być elastycznym.I nic na siłę.Ja tam zapamiętałam słowa Mamy o tym,że jestem "szyją".Nie zawsze mi to wychodzi ale staram się;)

Nie wystarczy powiedzieć kocham cię - oddać swoje serce na dłoni- i cieszyć się życiem takim jakim mamy.     
/ Mesajah feat. Kamil Bednarek - Szukając Szczęścia  /  Dni których nie znamy - Marek Grechuta  /

P.s. Powinniśmy przeżyć każdą chwilę tak jakby następnej nie było każdego dnia naszego życia.  Zbyś.