Zatwardziały egoista - jak do niego dotrzeć

Tanika Twój chłopak ma SWOJE cele i do nich dąży. Jest zdecydowany i zdeterminowany. Ty, natomiast, pod przykrywką kompromisów, pytasz nas, jak go zmusić do zmiany tych celów i żeby zrobił tak, jak Ty chcesz.
Zadaj sobie pytanie, dlaczego Twoje potrzeby są lepsze od jego potrzeb i dlaczego to on ma się dostosowywać do Ciebie, a nie Ty do niego?

A jakie są Twoje cele, plany i pragnienia?

Zwykle jest tak, że jak ludziom się te cele rozchodzą to i ludzie się rozchodzą, bo robić wbrew sobie i zmuszać kogoś, aby robił wbrew sobie jest bardzo niezdrowe. I masz dobre przeczucie, on się ze swojej wsi od rodziców nie ruszy, bo to jest jego cel i wyznacznik.

on ma swoje cele mial zanim jeszcze Ciebie poznal czyli wie dokladnie czego chce. mysle ze to nie Twoja dzialka by w to ingerowac. On Ci uzmyslowil co sie bedzie dzialo za pare lat. jesli czujesz ze CIe zmyl no to widocznie tak bylo. wie czego chce i tego nie zmieni. pytanie co Ty z tym zrobisz? czy to zaakceptujesz i skoro TY masz inne cele to sie rozstaniecie skoro kazdy chce czegos innego , czy bedzie mu nieustannie mowic ze nie chcesz by tam mieszkal czy cos innego na co on w koncu zacznie odpowiadac tak jak teraz a w glebi mowiac sobie "i tak tak nie bedzie" pierwsza rzecz pogodz sie z tym ze to sa jego cele , nie wiem co dla Ciebie znaczy ze ciebie nie rozumie i nie bierze pod uwage ale uwazam ze jego osobiste cele to nie Twoj wybor ani Twoja decyzja.

Noale przecież sama  napisałaś:

Czyli nie pojawiło się to nagle i doskonale znałaś jego cele. Czyżbyś popełniła ten  błąd i uznała, że te jego plany da się jakość zmienić w imię miłości do Ciebie?
Pewnie, że dąży do swojego celu, bo to jego cel i tak postanowił. Nie zawsze jest tak, że jak sobie ktoś, coś postanowi, to powinien zmieniać wszystko z powodu poznania kogoś.

Owszem, masz racje, ale są sprawy ważne i ważniejsze. Dla Twojego chłopaka priorytetem jest osiągnięcie celów jakie sobie wyznaczył.

Ok, a czemu Ty nie widzisz w nim człowieka, który ma swoje cele? On Cię słucha, ale Twoje "dogadywanie się" i "kompromisy" zmuszają go do zmiany priorytetów i to mu się nie podoba.
Problem polega na tym, że Wasze cele się mijają, a on ze swoich nie zrezygnuje i ja wcale mu się nie dziwię. Jeśli postanowiłabym sobie coś i do tego za wszelką cenę dążyła, to też bym nie chciała tego zmieniać. Jeśli mój partner chciałby tych zmian, chciałby, abym się dostosowała, to rozstałabym się z nim, bo to oznaczałoby, że nasze cele są zupełnie różne i nie po drodze nam razem.

Tak, wspólne cele bardzo ułatwiają życie Ale tu ich NIE ma. Ergo, nie pasują do siebie i należy poszukać kogoś, kto ma te cele podobne i wizje życia podobną, proste.

Ilesz szukać? Do skutku. Autorka próbowała dojść do jakiegoś kompromisu, ale sama dobrze czuje, że to tylko takie na "odczep się" było. Na forum była bardzo podobna historia, dziewczyna też ciągle się męczyła z chłopakiem, bo on tylko u rodziców, tylko warsztat i te jego "kompromisy" były na odczepnego.

Powinien stawiać rodzinę na 1 miejscu, ale tego nie robi i to jest bardzo wyraźny sygnał na jego przyszłe zachowanie. Może sobie wymyslił, że żone i dzieci zamknie z mamusią, a sam się zajmie interesami i niech się kręci.

Po pierwsze - jest jedynakiem.

Po drugie - jest bardzo przywiązany do rodziny, czuje się odpowiedzialny za to by pomóc rodzicom, zadbać o nich. (dlatego ustaliliśmy że jeśli już, to zamieszkajmy w jakimś miasteczku w bliskiej odległości, ale tam gdzie będzie praca i jakies perspektywy).

Po trzecie - on uwielbia swoją miejscowość, swoje drzewa, lasy, łaki... tylko tam czuje się dobrze - tak mówi.

Ok, nie mówię, że to jest złe, ALE czy Ty też dla niego jesteś najważniejsza? To są Twoje wybory - stawiasz jego powyżej siebie i swoich planów/marzeń, ale za kilka lat nie miej do niego pretensji, że on tego nie zrobił względem Ciebie. Czy on prosił Cię o to, abyś uczyniła go swoim priorytetem? Zapewne nie. Scenariusz jest znany. Za kilka lat możesz napisać, że Ty się dla niego poświęciłaś itp, a on- egoista nic.

Czy egoistyczne jest dążenie do własnych celów i planów? Lepiej się męczyć i trwać w związku, którego priorytety mijają się zupełnie? W imię czego? Miłości? Tam, gdzie nie ma zgody, miłość się prędzej czy później ulatnia i zostaje zgorzknienie.
Widzisz, problem polega na tym, że Ty nie chcesz stawiać go pod ścianą "albo-albo" i słusznie. Ale nie zauważyłaś, że on właśnie tak robi względem Ciebie? Sama nazwałaś wątek "zatwardziały egoista" i doskonale wiesz, że nie było to przesadzone. Sama czujesz, że jest nie tak, jak powinno być, ale wypierasz to, bo kochasz, bo związek, bo kompromisy. Ty wiesz, że zapaliła Ci się czerwona lampka i się jej przestraszyłaś, dlatego teraz za wszelką cenę próbujesz ją uciszyć.

Po pierwsze, nie jesteście po ślubie, więc rozstać się jest dużo łatwiej. Te problemy wcale nie są głupie i dobrze o tym wiesz. To nie jest przypadłość, że on rozrzuca skarpetki, a Ty je zbierasz. Miejsce zamieszkania i wspólna przyszłość są dość istotne.
Możesz zawalczyć, oczywiście. Możesz pracować i szukać kompromisu. Tylko w tej całej walce opracuj sobie plan dla SIEBIE i wyjście awaryjne dla SIEBIE. Nikt nie powiedział, że się nie uda, ale też nikt nie gwarantuje sukcesu. Uważam, że zaczynając walkę powinnaś się przygotować na ewentualne odejście, bo 90% takich walk kończy się tym, że facet i tak stawia na swoim, a dziewczyna ze strachu i ze względu na staż związku, zostaje z nim, mimo, że jej się nic nie podoba.

"Taka przyczyna" to jest jego na wierzchu, a Twoje nieszczęście, czy to jest bzdura? Nie umniejszaj problemu.
Jesteś pełna chęci i nadziei na znalezienie rozwiązania, a on? Z tego co pisałaś, to raczej nie bardzo ma ochotę rozmawiać i coś zmieniać. Musisz zrozumieć, że on swoje plany miał już przed Tobą, a Twoje obecność wcale nie wpływa na to, żeby on te plany zmieniał. Po prostu, na moje oko, nie jesteś dla niego priorytetem. Oczywiście nie twierdzę, że to on ma się dostosować i zmieniać wszystko, bo Cię poznał, ale zwykle jest tak, że raczej się dyskutuje i bierze pod uwagę różne opcje. Ty to robisz, a on nie.

Jeszcze tak na zakończenie, z doświadczenia i wielu obserwacji doszłam do wniosku, że zdanie "planujemy wspólną przyszłość" jest puste i zbyt często powtarzane na tym forum. Na Twoim miejscu w ogóle bym się na tym nie opierała teraz, bo gadanie o wspólnej przyszłości jest zawsze, kiedy ludzie są zakochani, to naturalne. Dopóki Ci się nie oświadczy (czy tam nie odczyni czegoś, co uznasz za poważną i wiążącą deklaracje), to nie masz pewności, że jest to związek życie i że on FAKTYCZNIE planuje wspólną przyszłość z Tobą. On może mówić, opowiadać i snuć fantazje, ale CZYNY nie słowa się liczą, pamiętaj.

1) "Czy egoistyczne jest dążenie do własnych celów i planów? Lepiej się męczyć i trwać w związku, którego priorytety mijają się zupełnie?"

Nie rozumiesz co piszę. Dążenie do własnych celów nie jest egoistyczne. Ale jednym z moich celów jest np. bycie z nim bo go kocham. On mnie też. Ok, on nie traktuje mnie w tej kwestii tak jak bym sobie życzyła - i to był właśnie mój problem polegający na rozważeniu co mam zrobić by mnie zrozumiał, a nie na podjęciu dylematu: rozstać się z nim czy nie.

2) "Po pierwsze, nie jesteście po ślubie, więc rozstać się jest dużo łatwiej." - BŁAGAM! Może i łatwiej w sensie prawnym. Kochać kochoś bez ślubu czy z to chyba bez różncy. Zwłaszcza, jak się kogoś KOCHA i nie chce się z kimś rozstawać.

3) "Ty wiesz, że zapaliła Ci się czerwona lampka i się jej przestraszyłaś, dlatego teraz za wszelką cenę próbujesz ją uciszyć." - to nie jest czerwona lampka - error - coś jest z nim nie tak? Mam ucieć? Ludzie, gdybym odeszła to byłaby najgorsza decyzja w moim życiu. Nie sądze że byłabym szczęsliwsza w super pracy, w pięknym mieście, w pięknym domu z ogródkiem ale sama...
Traktujesz mnie pewnie jako naiwną idiotkę, której czas pewnie pokaże. Twoje oczywiste prawo. Jednak chciałam zauważyć, że dla mnie naprawde KTOŚ jest ważniejszy niż COŚ. I powtórze - nie rozważam odejścia, a skupienie jego uwagi na tym problemie.

4) "Dopóki Ci się nie oświadczy (czy tam nie odczyni czegoś, co uznasz za poważną i wiążącą deklaracje), to nie masz pewności, że jest to związek życie" - oj, w przypadku niektórych z mojego otoczenia nawet oświadczyny i sam ślub nie jest deklaracją. My jestesmy poważnymi ludzmi (wydaje mi się). Nigdy - naprawdę - nigdy nie obiecał czegoś czego nie mógł dotrzymać. Gdy nie był w stanie - wprost mi to mówił. Wywodzimy się w takiego otoczenia gdzie dla niego i dla mnie ważne jest to co się komuś mówi. Nie opowiadami bajek. No nie wytłumacze się i nie mam amiaru tego robić, po prostu myślimy rozsądnie i poważnie o naszej przyszłości. Uwierz.

Załóżmy, że on Cię rozumie. Zdajesz sobie sprawę, że rozumienie nie wiele ma wspólnego z godzeniem się na coś, z kompromisami? Skoro nie jest analfabetą- debilem, to mogę się założyć, że rozumie Cię doskonale, ale do swojej racji jest przywiązany o wiele bardziej i tego się będzie trzymał.

Moja droga Ja na tym "bo się kogoś KOCHA" straciłam 8 lat życia Tak jak Ty uważałam, że mnie nie rozumie, tak jak Ty uważałam, że należy rozmawiać i wypracowywać kompromisy. Tak jak Ty uważałam, że jest on mi przeznaczony, miłość życia! Tak jak Ty uważałam, że lepiej odpuścić i przymknąć na coś oko, co mi się nie podoba, bo przecież się kocha.
I nie piszę tego w formie "bo mi się nie udało i Tobie też się nie uda" tylko jako ostrzeżenie i zwrócenie uwagi, że czasem "kochanie" nie powinno być aż tak nadrzędne i święte jak wielu ludziom się wydaje. Miłość ze zdrowym rozsądkiem niewiele ma wspólnego A czasem naprawdę warto posłuchać tego drugiego.
Nie chce już jakoś przesadzać i w skrajności wchodzić, ale kobiety, które dostają po pysku od swoich mężów/partnerów też usilnie twierdzą, że nie odejdą, bo kochają...

Czemu zakładasz, że rezygnując z tego związku pozostałabyś sama? Czemu nie bierzesz pod uwagę możliwości, że spotkasz kogoś równie, albo i bardziej cudownego, kto jeszcze będzie miał zbliżone priorytety do Twoich? Niemożliwe? Wierz mi, że bardzo możliwe, bardziej niż Ci się wydaje

Nie traktuję Cię jak idiotki i mam nadzieję, że czas niczego Ci nie pokaże i tego Ci życzę Chcę tutaj porobić trochę za adwokata diabła, rozebrać wszystko na części i poddać pod wątpliwość, abyś sama przyjrzała się temu w miarę na chłodno i z innej perspektywy. Tutaj nie ma problemu "ktoś" lub "coś", a jest coś, czego nie dostrzegasz, czyli "ktoś" contra "ktoś". On i jego priorytety contra Ty i Twoje priorytety. Tu nie ma "cosiów" tylko dwie osoby. Z Twoich wypowiedzi wynika jak na razie, że stawiasz go wyżej siebie, że jesteś gotowa na poświęcenia i wyrzeczenia, bo... bo co, właściwie? Chcesz teraz się dogadywać i kompromisów, ok, ale jednocześnie piszesz, że nie rozważasz odejścia - błąd. Bo jeśli nie rozważasz odejścia, to znaczy, że wszystkie Wasze ustalenia można zmienić, a Ty i tak się na to zgodzisz. W związku ZAWSZE trzeba rozważać odejście w granicach zdrowego rozsądku, oczywiście

ZATEM - masz "pod ręką" autorytet w dziedzinie - CZEMU więc go (obojga dziadków) nie spytasz o radę?
Jakoś nie wierzę, iż w ciągu długoletniego pożycia, nie zdarzało im się NIGDY mieć odmiennego zdania w różnych kwestiach...
Zacznij od "bliskiego i znanego"... Ciekawe jak by to wyglądało, jakby to dziadek był na miejscu narzeczonego a babcia na twoim? Które by "musiało" ustąpić... czy tez na ile KAŻDE z nich by ustąpiło nieco, by osiągnąć ugodę...

Hm, ja bym jeszcze bardziej bała się może nie tego, że nie znajdzie tam dobrej pracy, ale mieszkania z rodzicami, bo piszesz, że on najlepiej chce mieszkać z rodzicami. No cóż, ja byłam głupia i miałam faceta mamisynka i już wiem, że bym z takim nie była. Dla mnie facet powinien być zdecydowany i chcieć mieszkać na swoim, a nie z rodzicami, chyba, że by naprawdę nie było innego wyjścia. Dla mnie to straszne niekomfortowe byłoby mieszkać i z partnerem i z rodzicami czy teściami. Nie, jak samodzielność to samodzielność, wtedy mieszkać bez nich, takie jest moje zdanie Wiem, że temat ma ponad 2 tygodnie, ale myślę, że to i tak świeży, może się przydać. Tak że dla mnie taki związek nie bardzo by miał sens, u Was też może być ciężko, bo Tobie też to się nie podoba. Wasze cele są inne raczej i ogólnie będzie ciężko, któreś pewnie będzie się męczyć, a chyba nie o to chodzi w związku... Dlatego czarno widzę ten związek, niestety