Wygaśnięcie uczuć internetowej sympatii

Dzięki za odpowiedź. Chciałbym się zmienić i jakoś ją odzyskać, ale cały czas zachowuję się jak desperat. Szczera rozmowa nie pomagała, w sumie ona już nawet nie chce ze mną rozmawiać, bo widzi we mnie wroga. Masz rację odnośnie związków na odległość. Przyjaciółka wmawia mi, że prawdziwa miłość przez internet nie istnieje, istnieje natomiast przyjaźń. W końcu emotikona ":*" to nie prawdziwy pocałunek. Tak naprawdę konieczna jest bliskość fizyczna, bo nawet sto elektronicznych pocałunków nie ma siły jednego prawdziwego. Nie podążałbym w stronę związku przez internet po raz drugi, ale to tak naprawdę samo wyszło. Bardzo się polubiliśmy i z czasem byliśmy dla siebie coraz bardziej ważni. W wakacje będę robić kurs na prawo jazdy, więc za kilka miesięcy mógłbym ją odwiedzać co najmniej raz w tygodniu. Poznałem odpowiednią osobę, ale w nieodpowiednim czasie. Pracuję nad sobą i staram się wyciągnąć z tego wnioski. Nawet jeśli nie uda mi się odzyskać jej przychylności, to przynajmniej nie popełnię tych błędów w kolejnym związku. Wczoraj usłyszałem słowa od sympatii, że moja desperacja ją przeraża.

Czy jest jakiś sposób na poprawienie naszych relacji? Nawet jeśli związek już nie wchodzi w grę.

Pewnie masz rację, ale nie potrafię się z tym pogodzić. Ona nie chce już nawet ze mną rozmawiać i prosi, żebym dał jej święty pokój. Wmawiam sobie, że mamy jeszcze szansę, ale coraz bardziej zaczynam w to wątpić. Przez moment myślę, że to już koniec i nic dla mnie nie znaczy, po chwili strasznie za nią tęsknię. Próbuję naprawić nasze relacje i nakłonić ją do spotkania możliwie jak najszybciej. Wiadomo, że internetowy wizerunek osoby może znacznie odbiegać od realnego, więc jedna osoba podpowiada mi, że to byłoby najlepszym rozwiązaniem. Dlaczego? Możliwe, że nie przypadlibyśmy sobie do gustu i uświadomilibyśmy sobie, że ta ukochana osoba tak naprawdę nie istnieje, przez co rozstanie byłoby praktycznie bezbolesne, ponieważ zrozumielibyśmy, że żyliśmy w wykreowanym przez nas świecie. Wtedy nie byłoby zazdrości po rozstaniu itd. Ale jak sprawić, by do tego doszło, skoro ona mnie wręcz nienawidzi? Gdybym wiedział, że tak to będzie wyglądać, to nigdy aż tak nie zbliżyłbym się do internetowej znajomej. To nieprawdziwy związek, który pozostawia prawdziwe razy. Przynajmniej wyciągnę z tego wnioski na przyszłość. Pewnie będę musiał dać jej dużo czasu, bo ostatnio zasypywałem ją bardzo dużą ilością wiadomości, które niezbyt miała ochotę czytać. Zaczęło się od "daj mi spokój", teraz jest "wypieprzaj". Miałem szansę się z nią zaprzyjaźnić, ale wypisując do jej kolegi, zrównałem to z ziemią. Wierzę, że każdy popełniony błąd można naprawić, każdy człowiek może się zmienić, każdą relację można odbudować. Przez pół roku ona była moim priorytetem, w tym czasie zaniedbałem innych znajomych, swoje pasje, obowiązki itd, dlatego ciężko mi teraz powiedzieć "koniec" i powrócić do starego życia. Wiem, że muszę zająć się sobą. Z tym spotkaniem się w celach czysto koleżeńskich może masz rację. Przecież nie sprawię, że w jeden dzień zacznie mi ufać i czuć coś do mnie. To może już nigdy nie wrócić. Wiem, że poznam jeszcze wiele kobiet, tak naprawdę całe życie przede mną, ale ta pozostawiła coś po sobie i chyba będę próbował o nią walczyć. Może to głupota, ale uczucia bardzo wpływają na poglądy człowieka.

Chłopie wiem co przezywasz, bo miałem podobnie. Dziś się z tego śmieje, bo to nie tylko Twój obraz jest zmyślony w jej oczach, ale też jej w Twoich. Niestety zabiłeś to taką negatywnością, że tego nie zmienisz dopóki oboje sie nie uspokoicie. Powiedz jej, że przepraszasz i dajesz jej spokój, bo musisz wreszcie zacząć rozsądnie myśleć. Przyznaj jej racje, że nie pasujecie do siebie. Przyznaj, że zawaliłeś i nie będziesz niczego naprawiał, bo ona tego nie chce i szanujesz. Tu nie ma co naprawiać, bo tu nic nie ma. Minie sporo czasu, może 3 miesiące, może pół roku i już spokojniejszy, bardziej wyluzowany będizesz mogl z nia pogadac o wszystkim i o niczym, byle nie personalnie bo pamiętaj, że wy sie juz znać nie będziecie (juz sie nie znacie) i byc moze po takim czasie da sie zaprosic jako kolezanka i Ty pokażesz jaki jesteś pozytywny, co w ogole mozesz jej dać jako kolega. Moze rozsmieszyc, moze zabrac w ciekawe miejsce, nie nalegając a proponując tylko. Moje zdanie jednak jest takie, że to i tak będzie stracony czas, więc powinienes zapomniec. Emocje nie mogą nami sterować, a Tobą tylko to steruje. Uwierz mi, to bardzo niemęskie.

Ale to nie ma sensu, naprawdę. Masz to przyznać i szczególnie samemu w to uwierzyć. Zawsze musisz być przygotowany, że jak coś tyle czasu psujesz to jednak zepsujesz! A ona była cierpliwa, bo jednak sporo tych błędów popełniłeś zanim doprowadziłeś do tego stanu. Niestety każdy Twój kolejny krok (jak napisanie nawet do jej kolegi) utwierdza w przekonaniu, że nie możesz juc nic zrobić,bo zrobisz tylko gorzej. A co to za przyjazn, jesli nie ma miedzy wami niczego pozytywnego juz? Ty jej nic nie dasz w tej przyjazni? Przekupisz ją? Będziesz płakał jej na kolanach? Przepraszał? Wymyślał coś czego ona nie chce robić? To Ty wyszedłeś na słabego i musisz sie zmienic, a ona niech sobie spokojnie żyje wiedząc że jej nie nękasz już.

Tłumacze Ci bys sie nie kontaktował. Miales przeprosic, powiedziec ze szanujesz jej wybor bo ma wolną wole i że zawaliłeś to. Przynajmniej bys wyszedł na ciut dojrzalszego...

A co robić? No właśnie i to jest też podstawowy problem słabych mężczyzn. Nuda. Tak nagle nic nie znajdziesz sobie pasji, ale w zyciu mozna naprawde duzo rzeczy robic i nie musi to byc związane z kobietą. Jedna zasada, by Ci wyszło z jakąś - miej swoj swiat poza nią, a nie rób z niej całego swojego swiata. Wtedy zadne rozstanie nie bedzie Cie długo bolało. Troche nizej odpowiadalem w temacie Madpierre, mozesz poczytac co proponowalem by zrobil w swoim zyciu, by bylo ciekawsze. Na razie chyba tez do szkoly chodzisz, ale wypadałoby sie zająć sportem na początek, bo do tego talentu nie trzeba, a pracy. Pracy nad sobą i to jest najwazniejsze u Ciebie.

Więc sam widzisz, że straciłeś samego siebie, swoje własne "ja" dla jakiejs tam dziewczyny, z którą nawet nie przywiązałeś się fizycznie. Niepotrzebne było nękanie jej, a zajęcie sie sobą. Każdy musi mieć czym oddychać, bo ona musi mieć radość z tego, a nie czuć ciągłą presje. Teraz chcesz to naprawić, to też presja, że sie odezwiesz, że bedziesz chciał sie spotkać, że nie wiadomo co będziesz robił. Wrócisz do tego i zapomnisz, a raczej zracjonalizujesz podejście.

Chyba musi Ci ktoś w końcu powiedzieć, i niech to będę ja, że to, co robiłeś, to jakaś patologia...

Ludzie są istotami z krwi i kości, zbliżanie się do kogoś innego to przekraczanie kolejnych granic fizycznej przestrzeni, która oddziela go od reszty świata.

Przepraszam, ale.. czy Ty wiesz jak ta dziewczyna wygląda w ogóle?
Nawet jeśli wysyłała Ci zdjęcia - czy wiesz, że na zdjęciach można wyglądać kompletnie inaczej niż w "realu"? Człowiek się porusza, uśmiecha, pachnie...

Przeczytaj to, może Cię trochę otrzeźwi:
http://www.tvn24.pl/wiadomosci-z-kraju,3/myslal-ze-rozmawia-z-kobieta-odpowie-za-zabojstwo,188501.html

Rozumiem, że można kogoś polubić i się do niego przywiązać, jak się z nim nieustannie rozmawia na czacie. To taka bezproblemowa znajomość, chcesz, to jest, nie chcesz, to wyłączasz telefon/komputer. Żadnych zobowiązań. W końcu się uzależniasz od tego kontaktu, sondujesz granice. A jej się ta gra z Tobą wyraźnie już znudziła i mami teraz kolejnych zawodników. Może ją to dowartościowuje w jakiś sposób, może nie zna innych form spędzania czasu, a może jest przykuta do wózka i chce w ten sposób przeżyć złudzenie normalności?
Ale to chore, otrząśnij się jak najszybciej i nie daj się więcej wplątać w takie historie.
Jasne, że można nawiązać z kimś ciekawym w różnych miejscach kontakt, dlaczego nie w grze online? Bardzo fajnie. Ale nie można w ten sposób kogoś POZNAĆ. Ludzie przez internet będą Ci opowiadać o sobie co tylko im się żywnie podoba. Podoba Ci się ktoś? Spotkaj się z tą osobą.

I film polecam:
http://www.imdb.com/title/tt1798709/

Wiem, że osoba w realu znacznie różni się od poznanej przeze mnie osoby w internecie, dlatego chciałem się spotkać. Czy to ją dowartościowuje... Nie wiem, może. Przyznam, że ona też nie jest idealna i popełniała swojego rodzaju błędy, dlatego to nie jest tylko i wyłącznie moja wina. Wczoraj nastąpił przełom w moim podejściu do tej sprawy. Zająłem się sobą i bardzo miło spędziłem dzień, a w tym czasie tylko przelotnie pomyślałem o internetowej sympatii. Wieczorem zacząłem śmiać się z samego siebie, jak mogłem być takim durniem, żeby dać się wciągnąć w jakiś internetowy "związek". Coraz bardziej rozumiem swój błąd i dostrzegam jej wady. Nie byłem zakochany, a jedynie zauroczony. Co prawda jeszcze mam momenty, gdy o niej myślę i tęsknię za nią, ale przestałem pragnąć kontaktu z nią za wszelką cenę, już mi tak nie zależy na odzyskaniu jej i staje się dla mnie obojętna. Ktoś mi powiedział, że za jakiś czas będę czuć do niej obrzydzenie. To prawda, czasami śmieję się zarówno z niej, jak i z siebie, ale nie jestem w stanie cofnąć czasu, by nie dopuścić do naszej bliskiej znajomości. Zrozumiałem, że poznana przeze mnie dziewczyna tak naprawdę nie istnieje. To jedynie wyidealizowany przeze mnie obraz osoby, który dość gwałtownie zaczyna zanikać. Cóż, niech sobie pogrywa z jakimiś naiwnymi facetami poznanymi przez internet. Jak mogłem być taki głupi...

Rozumiem swoje błędy, pracuję nad sobą, doskonalę się w każdym zakresie i powracam do swoich pasji, tyle że z większym doświadczeniem i zapałem. Nie uważam czasu spędzonego z tą osobą za czas zmarnowany, bo nauczyłem się naprawdę dużo i zyskałem pewność siebie. Kiedyś zrozumie, że straciła swoją szansę. Straciła zagubionego, ale porządnego chłopaka, jakim byłem ja.

Dziękuję wszystkim za uświadamianie mi, że robię źle. Gdy słyszałem to od jednej osoby, przymykałem jeszcze na to oko, ale gdy już kilka osób próbuje mi to uzmysłowić, to najwyraźniej coś jest nie tak.

Gratuluję Ci i tego się trzymaj.

A żeby Cię jeszcze troszkę pomęczyć - najbardziej w Twoim pierwszym wpisie przeraziło mnie to:

Jak można myśleć o zabiciu kogokolwiek z powodu "osoby", która nie istnieje, no powiedz???

Jest jeszcze taki film, klasyk, który wbrew pozorom ma chyba sporo wspólnego z tą sytuacją: "Zawrót głowy" Hitchcocka. Znasz?
Tam też bohater zakochuje się w kobiecie, która nie istnieje (mimo że akurat w jego sytuacji była ona przez pewien czas fizycznie obok). Myślę, że jak spojrzy się na taką sytuację z boku (nawet na ekranie) to może to się przyczynić do otrzeźwienia nas samych. Terapia sztuką

No, powodzenia, wydajesz się ciekawym i wrażliwym chłopakiem, tylko otrząśnij się z tego wirtualnego świata. On jest tylko w Twojej głowie i (z tego, co piszesz) przez pewien czas żyłeś po prostu jak zombie.

Wątpię, żeby był następny raz. Ta sytuacja bardzo odmieniła moje podejście do internetowych związków. Wątpię, żebym jeszcze kiedykolwiek tak bardzo zbliżył się do dziewczyny poznanej przez internet, a nawet jeśli, to raczej nie będzie najważniejsza w moim życiu. Jeśli chodzi o spotkanie, to z pewnością spotkałbym się z nią możliwie jak najszybciej. Miałem szansę spędzić Sylwestra z moją byłą sympatią, ale niestety do tego nie doszło. Cóż, mówi się trudno.

Tęsknota, bezradność, ból, rozpacz, desperacja... Napływ negatywnych emocji potrafi doprowadzić człowieka do stanu, w którym sam siebie nie poznaje. Nie kojarzę tytułu, ale kiedyś obejrzę. Żyłem nieświadomie, ale to na szczęście minęło.

Czasami wracają wspomnienia i pojawia się lekka tęsknota, ale jestem na dobrej drodze.

Dziękuję Wam za pomoc w tej trudnej dla mnie sytuacji. Gdybym nie napisał na forum, to z pewnością nadal bym rozpaczał i zastanawiał się, jak mógłbym ją odzyskać. To, co jeszcze kilka dni temu było dla mnie takie bolesne, teraz wywołuje śmiech. Do wszystkiego podchodzę z dystansem i nie czuję już jakiegoś szczególnego smutku. Zwyczajnie wracam do swojego starego życia, bo przez długi czas nie potrafiłem skupić się na sobie, internetowa sympatia była najważniejsza w moim życiu. Chciałbym, żebyśmy zostali przyjaciółmi, w końcu przez długi czas byliśmy dla siebie bardzo ważni. Póki co nie ma szans nawet na normalne rozmowy. Myślę jednak, że będzie dobrze.

No i bardzo dobrze, cieszy taka postawa, ale też sie przyczepie (taki moj urok) - nie pisz, że dziewczyna z internetu RACZEJ nie bedzie najwazniejsza w Twoim zyciu. w ogole dziewczyna nie moze byc najwazniejsza, juz nie mowie ze z internetu. Ty jestes najwazniejszy, a ona jest czescia tego. pamietaj.

Twoja historia jest identyczna do mojej... Było dokładnie tak samo... Zniechęciłam go do siebie, nalegałam, naciskałam, nie dawałam mu spokoju, bo tak bardzo mi na nim zależało...  straciłam samą siebie, ale dziś wychodzę na prostą... Wróciłam do swojego życia, bo też je zatraciłam na rzecz niego... Tyle razy go raniłam słowami, potem przepraszałam, byłam nieufna, miałam pretensje o to, ze nie chce się spotkać, porozmawiać w realu... Doskonale wiem co czujesz. Czas jest najlepszym lekarstwem, a tak czy inaczej każdy z nas na pewnym etapie swojego życia musi zrobić z siebie "wariata", tak więc nie przejmuj się i rób wszystko tak aby zachęcać do siebie ludzi, a nie ich odstraszać swoją desperacją - liczy się pewność siebie i poczucie własnej wartości - potraktuj tę dziewczynę jako sprawdzian na resztę życia, tzn. dzięki jej odrzuceniu teraz będziesz potrafił nawiązywać normalne, zdrowe i zdystansowane relacje z dziewczynami, nie rzucając się na pierwszą lepszą poznaną przez Internet. Jeśli nie chciała się z Tobą spotkać w rzeczywistości i poznać Cię takim jakim jesteś naprawdę to oznacza, ze to ona straciła Ciebie i niech to ona tego żałuje, a nie Ty... Owszem pokazałeś się od tej "złej" strony, ale to nieważne. Poznasz jeszcze wartościową dziewczynę i dzięki tamtej "przygodzie" będziesz teraz ostrożniejszy i mądrzejszy, wiem co mówię, bo sama przez to teraz przechodzę Trzymaj się!

PS: Musisz tak robić żebyś to Ty "rozdawał karty" w relacji na której Ci zależy