Samotność mimo rodziny

Witam Cię ,przeczytałam twój post i całkowicie rozumiem twoją bezradność.Sama żyję w takim związku od 10 lat.Z alkoholizmem męża jest z roku na rok coraz gorzej ,jego nalóg się utrwalił i pogłębil .Mam trojkę dzieci i jedyne czego pragnę dla siebie i dla nich to żyć normalnie.Najgorsze jest to ,że doszłam ostatnio do wniosku ,że to ja stworzylam mojemu mężowi komfortowe warunki do picia.Żyję w ciągłym stresie,co doprowadzilo u mnie do nerwicowych i lękowych stanów. Wczeniej probowałam ukrywać jego alkoholizm i tylko ja wiem ile mnie to kosztowało,teraz ju wiem że nie da się ukryć tego faktu i dlatego zaczełam się izolować od ludzi.Czuję się totalnie bezradna wobec tego problemu.próbowałam już wielu form walki z jego nalogiem ale wszystkie sposoby jak dotąd okazały się nieskuteczne.Czuję się jak żdżbło wiotkiej trawy na wietrze.Jestem zupełnie bezwolna Próbowałam wiele razy skonczyć z tym,tyle razy wyżucałam go a póżniej czekałam jak pies na jego powrót.Boję się zostać sama.Ale jedno wiem napewno ,że gdybym mogła cofnąć czas nigdy bym się nie chciała z nim związać.

Przyłączam się do powyższego postu - tam znajdziecie zrozumienie i pomoc , których obie potrzebujecie.

witam ja zaczelam uczeszczac na spotkania psychologiczne jestem obieta niebieska karta robie wszystko aby moje dzieciaki widzialy ze damy rade ale mieszkam z nim pod jednym dachem  bardzo ciezko najgorsze jest to ze syn jest bardzo za nim dopytuje sie o niego jak nie ma go teskni i wtedy bardziej sie zalamuje doswiadczylam tego jak ja bylam mala moja mama sie rozwiodla pamietam jak mi brakowalo ojca dlatego wiem co przezywa moj synus staram sie zastapic go ale tego nie da sie dokonca zrealizowac mnie teraz doszla choroba chodze na hemioterapie walcze aby wyzdrowiec dla nich dla dzieci dla samej siebie bo gdzies tam gleboko wierze ze jeszcze sie usmiechne ale sil co raz mniej jak zaczyna mnie dopadac samotnosc wiem ze izolowanie sie od ludzi nie jest dobre ale na ta chwile wole to bo spotkalam sie z osobami ktorzy twierdza ze jest tak bo tego chcialam powtarzaja ze jak sobie poscielilam tak teraz spie....... pewnie tak ale czy ja tego chcialam

Ja również obwiniam się nieraz za swoje wybory,ale myślę iż są one podyktowane poszukiwaniem miłości i akceptacji oraz poczucia bezpieczeństwa ,którego zabrakło w dzieciństwie.Dopiero z perspektywy czasu możemy ocenić czy dana decyzja była słuszna i widzimy jaki duży wpływ miała na nasze życie.Ja wiem jedno,że zawsze starałam się jak mogłam aby wszystko było jak najlepiej.Nie jesteś winna swojej obecnej sytuacji tak jak nie jesteś winna temu ,że zachorowałaś.Moja sytuacja obecnie jest podobna walczę codzień z poważną chorobą i alkoholizmem mojego męża,te dwie bestie odbierają mi siły do walki o  każdy kolejny dzień.