niby jestem w związku, ale... to mój 20sty związek...

Hej "vilemojoe"

Czytając Twojego posta po prostu musiałem się zarejstrować i odpisać. Może zanim zacznę Ci cokolwiek radzić, opowiem Ci coś. Przed podjęciem pewnej pracy o której nie mogę Ci napisać głośno na forum moje życie wyglądało zupełnie inaczej. Żyłem pełnią życia cieszyłem się czym mogłem i co najważniejsze byłem szczęśliwy. Miałem piękną, kochającą dziewczynę, za którą tęsknię do dziś. Wiedziała jak będzie wyglądać moja praca i z czym się to wiąże (widywanie się tylko w weekendy i to nie wszystkie), ale pomimo to chciała być ze mną nadal. Po roku oświadczyłem się jej- przyjęła oświadczyny, a w nieco ponad miesiąc później rzuciła mnie do dziś nie wiem dlaczego. Nie mogłem się pozbierać, a kiedy zdecydowałem się coś zmienić zacząłem się spotykać z dziewczynami i w końcu poznałem pewną dziewczynę. Wydawało się, że będzie kolorowo, jednak po kilku miesiącach zobaczyłem, że to nie jest to czego oczekuję. Widząc jej zaangażowanie, dobroć, a przede wszystkim akceptację tych weekendowych spotkań (praca) długo nie potrafiłem "pożegnać" jej. Po pewnym czasie stwierdziłem, że w kwestii miłosnej każdy z nas powinien być egoistą i nie powinien uszczęśliwiać kogoś kosztem swojego szczęścia. Rozstałem się z nią i nie żałuję swojej decyzji. Ciężko mi będzie teraz kogoś znaleść- mam tego pełną świadomość ale jeżeli nie czujesz się szczęśliwa będąc z kimś - skończ to. Nie patrz na rodziców, czy partnera. Wyprowadziłem się z domu w wieku 16 lat. Miałem problem z dogadaniem się z ojcem. Poradziłem sobie. Nauczyło to wiele i mnie i mojego ojca. Mnie w szczególności nauczyło jednego - że nie ma sytuacji bez wyjścia.

Bądź kowalem własnego losu i nie kieruj się tym co Ci mówią inni. Sama masz prawo stanowić o swoim losie i "kuć go" według siebie. Myślę, że gdy będą Cię naciskać, żebyś wyszła za mąż warto zapytać rodziców czy podejmując za Ciebie decyzję w tak ważnej sprawie, czy choćby jakkolwiek wpływając na twoją decyzję wezmą za nią pełną odpowiedzialność.

Niecierpliwie czekam na kolejne posty

Galionano, dzięki za odpowiedź i słowa dobrej rady. Wiesz, może gdyby ktoś powiedział mi w wieku 18 czy 19-stu lat: "Ty decydujesz, kuj swój los", to pewnie dzisiaj moje życie wyglądałoby zupełnie inaczej. Niestety, poszłam na kompromis, a właściwie zrobiłam wiele nie dal siebie, ale dla rodziców, między innymi durne studia (humanistyczne) i liceum zamiast technikum, po którym miałabym już jakis zawód. Żałuję tych decyzji, mam wrażenie, że teraz po 6 latach jestem w martwym punkcie: bez gwarancji pracy, znajomości, koleżanek (na moim kierunku było ciężko o nie) czy miłości. Jestem tym przerażona i chyba też stąd ten chłopak, żeby się mniej bać, żeby ktoś był obok. Myślę o wyjeździe za granicę, tam znowu w ciemno, bez kwalifikacji. O ślubie z nim nawet nie chcę myśleć, związek mnie męczy. Tym bardziej, że on chyba to czuje i wkurza się, że mi aż tak nie zależy. A ja wtedy myślę: "przestań, i tak już robię rzeczy, na które nie mam ochoty". Sądzę, że go nie szanuję, ponieważ zawsze dochodzę do wniosku, że on wymaga ode mnie zaangażowania i czułości, a sam nie jest spełnieniem moich marzeń ani fizycznie, ani życiowo, za to ciągle się o coś obraża, jak dziewczyna. Ta "niemęskość" w relacjach i "miękkość" charakteru też jakoś go dyskredytują w moich oczach i lubię go jako przyjaciela, ale jako mezczyzna po prostu mnie irytuje.

Oczywiste jest, że wszyscy chcemy, aby nasi rodzice byli szczęśliwi i chcemy dla nich jak najlepiej. Jednak w kwestii doboru partnera (później męża) musimy być samolubnymi, bezczelnymi egoistami! Myśl o sobie, o swoich pragnieniach i nie spełniaj oczekiwań, próśb rodziców (w tym przypadku-miłości-jest to dozwolone:) W szukaniu kogoś, tylko po to, aby rodzice byli zadowoleni albo żeby w końcu "dali mi spokój" skończy się tym, że najważniejsza osoba, czyli Ty, nie osiągnie szczęścia! Na Twoim miejscu wytłumaczyłabym to rodzicom.

Co do Twojego obecnego mężczyżny: Z Twojego opisu wynika, że jest to PRAWIE ideał (kochany, opiekuńczy) jednak najwraźniej pisany jest innej. Dla Ciebie mógłby świetnie sprawdzić się w roli bliskiego przyjaciela, a nie partnera. Sama przyznałaś, że on Ciebie nie pociąga, a w prawdziwym, udanym związku musi być wznajemne porządanie. Na miłości platonicznej prawidziwego związku zbudować się nie da. Miłość platoniczą zarezerwujmy naszym przyjaciołom.

Po prostu musisz szukać dalej. Domyślam się, że to,że zostałaś zraniona bardzo komplikuje relacje z płcią przeciwną i szczerze powiem, że nie potrafię Ci doradzić, co z tym zrobić, jak się z tym uporać. Może to jest to, z czym powinniśmy sami jakoś dać z tym radę- jedyną osobą, która mogłaby pomóc Ci się z tym uporać jesteś Ty sama.
Powodzenia!