Żona a stosunek do rodziny - powód do rozstania ? - Netkobiety.pl

Wiesz co, ja się Twojej żonie do pewnego stopnia nie dziwię.
Po pierwsze, facet, który uderzył żonę, też dla mnie jest patologią. Możesz go sobie znać całe życie, ale Twoja żona nie musi oceniać go ulgowo z tego względu. Jeszcze raz: facet uderzył własną żonę, a Ty tłumaczysz to beztrosko tym, że mieli kryzys. Przykro mi, ale to podejście Twojej żony wydaje mi się właściwe. Na jej miejscu zastanowiłabym się poważnie nad tym, co Ty zrobisz w przypadku kryzysu, skoro uderzenie bratowej nie robi na Tobie na większego wrażenia.
Po drugie, bratowa. Tu nie ma co tłumaczyć nawet. Babka nie potrafi się zachować, jest nieprzyjemna dla Twojej żony, a Ty - znowu - że kryzys. Nie wyobrażam sobie, żeby ktokolwiek z rodziny mojego partnera zachował się wobec mnie niewłaściwie, a on... mi to tłumaczył zamiast zareagować i samemu ograniczyć/uciąć kontakt. Zupełnie nie rozumiem, jak możesz wymagać/chcieć, żeby żona miała kontakt z kimś takim.
Po trzecie, matka. Tu trudno powiedzieć, bo niewiele z tego, co napisałeś, wynika. Chociaż też nie życzyłabym sobie brania pod uwagę zdania (czyjejkolwiek!) matki przy ustalaniu szczegółów ślubu. Zwłaszcza jeśli wyglądało to tak, że mówisz jedno, a po rozmowie z matką/rodziną - drugie. Chciałabym dyskutować tylko i wyłącznie z partnerem i tylko i wyłącznie jego zdanie brać pod uwagę. Nie jego matki. Nie jego rodziny.

Nie zachwyca mnie natomiast to, co Twoja żona robi - te uszczypliwe uwagi rzucane pod adresem Twojej rodziny są poniżej poziomu. Z drugiej strony może nic jej innego nie zostało, skoro nie ma wsparcia we własnym mężu - tak wylewa frustrację. Znaczy: nie popieram, ale poniekąd rozumiem.

I tak jedna myśl mi krąży po głowie: bez sensu brać ślub z kimś, kto nie jest dla Ciebie najważniejszą osobą. Tak, ważniejszą niż matka, brat i bratowa. Ty najwyraźniej wziąłeś i chciałbyś do tego, żeby żona miała podobne priorytety. Na przykład - żeby przebywanie z facetem, który uderzył kobietę, oraz bezczelną babką było ważniejsze od własnego komfortu. Coś nie tak. I to raczej nie z Twoją żoną.

Klasyczne odwrócenie kota ogonem.
Żonie też można zabronić kontaktów z matką? Czy to już inna inszość?;)

Żona nie lubi rodziny męża to tam nie chodzi, ale NIGDY nie zabrania kontaktów mężowi.
Nie ubliża, wyśmiewa, szydzi i upokarza rodzinę męża. Mam nadzieję, że tak (wciąż) uważa większość kobiet.

Ok.
Osobiscie nie chcialabym miec meza przywiazanego do rodziny. Takiego co nie znosi zadnej krytyki w stosunku do rodziny i ktory z matka omawia nasz slub.
Jednak Twoja zona grubo przesadza. Po co zazdrosc o to, ze tesciowa gada o drugiej synowej?
Tesciowa ma prawo lubic kogos bardziej, a kogos mniej.
Nie ma prawo Ci zabraniac kontaktu z rodzina czy mowic kiedy masz sie z nimi widywac.
Te ciagle uszczypliwosci tez sa nie potrzebne.

I tak trzymaj. Rodziców ma się tylko jednych i skoro zasługują na twój szacunek to tylko przyklasnąć i podziwiać.

To żona ma jakiś problem, bo nie wyobrażam sobie, aby żyć z partnerem i ciągle mu utrudniać życie głupimi docinkami na temat jego rodziny. Glupie to, infantylne i w sumie podłe, o egoiźmie nawet nie wspomnę. To jakaś forma znęcania się nad partnerem . Wiem, teraz jest moda na odżegnywanie od czci i wiary teściów, rodzicow, w ogóle kazdego kto nie jest dokładnie taki jak bysmy chcieli i jak sobie wymarzyliśmy. Jednak jakoś przy okazji trudno jest samemu przyjrzeć się sobie i pomyśleć, czy naprawdę wszystkim dookoła jest tak fajnie z nami własnie, czy jesteśmy takim wspanialym, czlowiekiem za którym sie tęskni, a nie dziękuje Bogu gdy zamykają się za nami drzwi.

przepisywanie domu bez zgody twojej zony uwazam za cios w plecy, to samo przerabialam, tesciowa "bedzie chciala to i tak przepisze"-czyli to oznacza ze trzeba zająć sie np tesciem ktory pije alkohol, to wy tworzycie rodzine i to wy macie podejmowac wspolne zyciowe decyzje, nie mama bedzie wam ukladac zycie ani nikt z zewnątrz.
co do tekstów-pewnie ci przykro, powiedz jej o tym, jaki kon jest kazdy widzi i ze ma brzydkie zeby, ale czy trzeba koniowi o tym ciągle przypominac?

Dlaczego chce dzieci skoro ci nie ufa? To proste, chce mieć nad tobą jeszcze większą kontrolę i wpływ.
Dziecko ją umocni w przekonaniu, że teraz to już nie masz wyjścia. Schemat znany bardzo dobrze i niestety coraz więcej kobiet go stosuje.
Gdyby mnie mój partner zabronił kontaktów z rodziną byłoby po związku- nic nie usprawiedliwia takiego zachowania.

Ale ja jej nie każe na siłę jeździć. Raz omawialiśmy, ze jak jej naprawdę źle u mojej rodziny to niech nie jeździ wcale . Dlatego w odwiedziny zazwyczaj jeżdżę sam. Sorki ale przed i po ślubie było uzgodnione ze raz na święta jesteśmy u jej rodziny raz u mojej (obie są oddalone od nas o 400 km wiec odpada odwiedziny w oby tego samego roku).
W tamtym roku byliśmy u jej rodziny więc w tym roku wypadają święta u moich.
Ja wręcz bym był za aby ona jechała do swojej i ja do swojej , nie widzę problemu abyśmy spędzili świętą każdy z swoja rodziną. Wręcz nie musiał bym się stresować ze zonie by coś u mnie nie odpowiadało ze ktoś jej coś powie niemiłego itp i cała ta otoczka z tym związana. Problem w tym, że nie bo mąż ma być z żoną itp itd gadania kobiety.
Zapewne jak sama by pojechała do swojej rodziny to własnie u niej by jej dopiekali ze jak to bez męża itd itp
Dodatkowo nikt jej wprost nie obraził, każdy stara się być dla niej miły , ofc poza bratową która nie umie się zachować i pierdzieli co jej do głowy przyjdzie ale też nigdy nic nie było skierowane bezpośrednio w stronę mojej żony.

Przytoczę nawet pewne dialogi:
- Brat: Wy to gdzie mieszkacie
- Ja: Tu i tu
- Bratowa: Heh jakieś zadupie pierwsze słyszę

- Bratowa do zony: A gdzie pracujesz
- Zona : Na razie nigdzie , dopiero co się przeprowadziliśmy, szukam pracy
- Bratowa: Nom jak ma się tak dobrze zarabiającego męża (i hihot)

Tego typu uszczypliwości. Ofc staram sie zwracać uwagę, zmieniciac tok rozmowy itp

No i to właśnie byłoby dla mnie towarzystwo, w którym nie chcę przebywać. Rozumiem całkowicie Twoją żonę pod tym względem. Dziwię się natomiast, że chcesz ją przyprowadzać do miejsca, w którym będzie narażona na wysłuchiwanie takich tekstów, nawet jeśli nie pod swoim adresem.

No to chyba jednak każesz? Wiesz co? Może się mylę, ale mam wrażenie, że nie traktujesz powodów niechęci żony poważnie, raczej - jakby były zupełnie nieistotne. A dla mnie w takiej sytuacji to byłaby ogromna różnica.
Jeżeli moja rodzina zachowywałaby się wobec mojego partnera właściwie, normalnie, a on by zażądał ode mnie zerwania kontaktu, odmówił wizyt itd., bo ich nie lubi od pierwszego wejrzenia , tak bez powodu, to popukałabym się po głowie. Co innego, gdyby moja rodzina pozwalała sobie na złośliwe komentarze na jego temat - wtedy spróbowałabym to uciąć po pierwszym z nich, a gdyby się nie udało, absolutnie nie wymagałabym od partnera ponownych spotkań, ba, sama pewnie bym się zdystansowała. Bo ani nie zamierzałabym narażać mojego partnera na przykrości, ani sama nie widziałabym przyjemności w kontakcie z kimś takim. Różnica jest taka, że w tym pierwszym przypadku zerwanie kontaktu byłoby zwykłą fanaberią, której nie muszę ulegać, a w drugim - konsekwencją niewłaściwych działań mojej rodziny. Znaczy, ich wina, nie umieją się zachować - trudno, to powinien być ich problem, a nie mojego partnera.
Tak że, no nie wiem, ale mnie jednak bardzo razi, że narażasz swoją żonę na coś takiego i oburzasz się, gdy nie chce tego znosić. To jej dobro chyba powinno być Twoim priorytetem.

Temat matki nie jest dla mnie jednoznaczny, dlatego napisałam wcześniej, że trudno powiedzieć. Możliwe, że Twoja żona przesadza. Możliwe, że wcale nie. Po prostu jakoś, biorąc pod uwagę temat, który podałeś za przykład, skojarzyło mi się to właśnie z liczeniem się ze zdaniem większej liczby osób. Widzę to tak: rozmawiacie o tym, czy zabrać dzieci na wesele. Każdy ma po jednym głosie. Ty jesteś przeciw, Twoja żona też (?), wychodzi na to, że nie będzie problemów z podjęciem decyzji. Po czym Ty rozmawiasz z matką, pytasz, jak mogliby na to zareagować członkowie Twojej rodziny, dowiadujesz się, że część negatywnie, więc zmieniasz zdanie i informujesz żonę, że trzy ciocie się obrażą, jak nie będzie dzieci, więc od tej pory Ty chcesz dzieci. W takiej sytuacji też by mnie szlag trafił, bo nie uważam, żeby zdanie cioć powinno mieć jakiekolwiek znaczenie. Bo jak z tym ma dyskutować żona? Przebić, że u niej czterech kuzynów strzeli focha, jak dzieci się pojawią? Tyle że, w takim przypadku, ja bym raczej nie złościła się na Twoją matkę, tylko na Ciebie.

Moim zdaniem: zależy, czy masz dobry powód. Nudne rozmowy bym zniosła, to nie jest wymierzone we mnie. Niemiłe aluzje - zależy jakie. Ale jak mówione poważnie, nie żartem, to bym porozmawiała o tym jednak z żoną i porównała to do zachowania bratowej. Jak żona na takie uwagi reaguje?

Dlaczego egoistyczne? Gdybym tego wszystkiego wymagała, a sama miała partnera w czterech literach - jasne. Ale skoro ja też stawiam go "na pierwszym miejscu" i staram się dbać o jego komfort, to co w tym dziwnego, że życzę sobie dostawać to samo? To chyba naturalne, że pewne sytuacje porównuje się do tego, co się zna; w końcu piszemy na forum o swoich poglądach i doświadczeniach.