czy ktoś z Was boi się związków?

Oczywiście że są takie osoby. W wielu dziedzinach życia tak bywa,że pragniemy czegoś ale albo nie mamy odwagi tego zrobić albo podświadomie zostawiamy to w sferze marzeń.
Bycie w związku (normalnym, nie toksycznym) nie musi oznaczać niewoli. NA początku związku obydwie strony chcą spędzać ze sobą każdą sekundę, ale w miarę jak życie toczy się dalej ludzie zaczynają dzielić swój czas na drugą połówkę i siebie. Ja mam chłopaka, dobrze nam się układa, a jednak żadne z nas nie czuje się ograniczone. Jesli ktoś ma ochotę isć sam gdzieś ze znajomymi to nie ma problemu, jeśli ma ochotę zostać w domu to zostaje. Spędzamy ze sobą różną ilość czasu zależnie od ochoty. Jestem pewna, że jeśli trafisz na odpowiedniego faceta, nie będziesz czuła się zduszona. No chyba, że on będzie nachalny i będzie Ci stał pod domem codziennie Albo Ty będziesz chciała go widzieć raz w miesiącu... Ale bez przesady, myślę, że wyobrażasz to sobie w trochę przejaskrawiony sposób. Po ciężkim tygodniu z przyjemnością spędzisz kawałek weekendu z lubym, jak już go znajdziesz, czego Ci życzę. I nie ma się czego bać o tyle, że jesli nie zaryzykujesz to nigdy nie wygrasz nic od życia

nie jesteś sama- mam podobnie chcę chcę a potem cała wstecz a potem się dziwię co jest ze mną nie tak xP ja to chyba boję się, że stracę swoją niezależnośc... że jakby potem go zabrakło to ciężko byłoby mi się odnalezc na nowo...

SadButTrue, a wydawaloby sie, ze powiedzenie mu o swoich uczuciach (to wlasnie ja powinnam zrobic, tylko po raz drugi brakuje mi odwagi) rozwiaze problem... Ze wtedy wlasnie wiedzialabys na czym konkretnie stoi. Ale ta natura ludzka jest pokrecona. Ludzie deklaruja jedno, a swoim zachowaniem i wysylanymi sygnalami "mowia" cos innego. A myslalas o tym, by powiedziec sobie kategorycznie "koniec z tym"?
Probowalam podobnie jak Ty (jesli dobrze zrozumialam) probowalam spotkac sie z kims innym. Po dwoch spotkaniach on nabral ochoty na dalsza znajomosc, a ja mimo calej sympatii do niego, marzylam juz tylko o tym, by ta znajomosc zerwac... Nie da rady, nic na sile.

Kurcze, tez tak mam. Ale u mnie to chyba dlatego, że z tego nadmiaru chwil spędzonych razem rozsypały sie moje 2 poprzednie zwiazki... I teraz nie chce sama zasypiac, chce byc z kims, a jednoczesnie sie boje, ze bedzie jak bylo...

inesita, dokładnie, zdecydowałam się powiedzieć co czuje, ale swoim zachowaniem przekazuje co innego...niektórzy moga sobie pomyśleć, że to jest chore...no ale to jakoś samo tak wychodzi. Nie mam na to wpływu. Im bardziej się staram tym wychodzi gorzej. Myślałam, żeby skończyć z tym, zerwać z nim kontakt....ale on...zaprotestował! Powiedział mi, że zależy mu na przyjaźni,...a ja właśnie pragnę czegoś wiecej, tylko nie potrafię tego "wyrazić". Nie wiem, jak długo to się będzie ciągnąć....:(

Mnie też, tata nigdy nie skrzywdził, więc to nie w tym problem. Ja po prostu czuje, że mnie nie nauczyli "miłości". U nas, nie okazywało się w sposób dosadny uczuć. Słowo "kocham Cię" nie pojawiało się w naszym rodzinnym "słowniku" bo my to po prostu wiedzieliśmy i nie trzeba było tego powtarzać w nieskończoność.

inesita, dzięki:* Dobrze jest wiedzieć, że jest osoba która mnie w jakiś sposób rozumie.
Rozmawiam, z nim już jakiś dłuższy czas. Możemy pogadać o wszystkim i o niczym (mówie tu o rozmowie wirtualnej) bo jeśli chodzi o spotkanie to ja właśnie zaczynam się krępować bo boję się, że powiem coś nie tak. Prześladuje mnie taki właśnie lęk. Ale co do Ciebie, to spróbuj się przełamać, powiedź coś do niego, naprowadź go..;) Żeby kiedyś nie żałować, że się czegoś nie zrobiło;) ja ciesze się, że odważyłam się mu to powiedzieć, nie mówie, że jest mi lepiej ale na pewno kiedyś nie będę miała do siebie pretensji, że tego nie zrobiłam:) Jeśli możesz powiedzieć to jak to jest między Wami? Często rozmawiacie?

Jak to sie mowi, lepiej zalowac, ze sie cos zrobilo, niz zalowac, ze sie nie zrobilo
Tez wychodzilam z takiego zalozenia. Dalam mu wyrazny znak. Ale powiedzial nie. To wszystko dzialo sie wirtualnie. Po kilku miesiacach spotkalismy twarza w twarz i zadne z nas nigdy nie podjelo tego tematu. Na poczatku nawet sie unikalismy... a potem... wszystko opisalam w moim poscie "utknelam"

A co sprawia, ze tak bardzo krepujesz sie rozmawiac z nim twarza w twarz (haha znam to). Chodzi mi o to, czy to typowe dla Ciebie zachowanie, czy wlasnie ta wyjatkowa sytuacja z nim sprawia, ze cos Cie blokuje? Mnie sie wydaje, ze jednak przy zachowanym dialogu rozwiazanie sytuacji Twojej musi predzej czy pozniej nadejsc. Byc moze w koncu kiedys nie wytrzymasz i powiesz mu w twarz co Ci lezy na serduchu. W koncu ile czlowiek jest w stanie wytrzymac? Zycze Ci tego.

Oooo tak- wybredna i szuka ideałów, no skąd ja to znam? co do klapek na oczach- miło wiedziec, że nie tylko ja tak mam... jakbym miała myślec o więcej niż jednym facecie to bym po kilku dniach dostała świra

inesita, to zachowanie nie jest całkiem typowe dla mnie. Tylko on tak na mnie działa bo w końcu chcę się zaprezentować jak najlepiej....i własnie wychodzi jak wychodzi. Ale dam rade....jakoś:)
Podobnie jak anuska, ja mega za nim tesknie...dłuża chwila bez rozmowy a mnie rozwala.....mimo tego, ze nie jestesmy "razem". Dziwnie tak przez niego nie potrafie obiektywnie spojrzeć na innych facetów....ciągle oceniam ich przez pryzmat tego jednego!
Anuska, nie myśl negatywnie:) Piszesz, ze on jest inny niz Ty, a może wlasnie to go w Tobie pociąga?:)

Ja osobiście nie boję się ograniczenia wolności, czy braku niezależności...tylko najbardziej przeraża mnie, że nie będę potrafiła odnależć się w nowej sytuacji jako "dziewczyna"....może nie dorosłam do tego emocjonalnie...Niech nadejdzie ten czas, kiedy w końcu będę się mogła o tym przekonać! ale jak na razie wszystko pieprzę.....i cierpię bo za bardzo się angażuje;(

Yyyy....ale chamsko zrobił....;/;/;/ ale teraz masz dowód, że facet nie był Ciebie wart!! Ja też "go" wczoraj olałam...wyryczałam się i wiesz co? jest mi lepiej mimo tego, że teraz czuję jak coś się we mnie wypaliło....

Mi też wszyscy wmawiali, ze jestem wybredna,że szukam ksiecia z bajki, no to pomyslalam, ze moze faktycznie tak jest i poweidziałam sobie, ze z nastepnym facetem, ktory okaze mna zainteresowanie, sprobuje czegos wiecej, że dam sobie szanse na milosc. I poznalam faceta, w ogole mi sie nie podobal (i to juz nie chodzi o wyglad), nie mial tego "czegos", ale jak obiecalam tak zrobilam i staralam sie na sile zaangazowac! Wiedzialam, ze mu zalezy, ze mnie nie skrzywdzi, ze nie bede przez niego cierpiec. Wmowilam sobie to uczucie, zaczelo mi zalezec. Bylo fajnie. Bylam szczesliwa, ze kogos mam, rodzna byla szczesliwa, ze moze jednak nie zostane stara panna. Tego zwiazku bylam pewna, nie balam sie! Wiedziala, ze z czasem sie w nim zakocham! Ale nie zdazylam (cale szczescie), bo postanowil wrocic do swojej bylej! I teraz juz nie wiem, jak to jest. bo bez wzgledu na to czy wchodze w zwiazek z wielka miloscia, czy z rozsadkiem, to i tak cierpie. Ja sie nie boje zwiazkow, ja jestem pewna, ze kazdy z nich skonczy sie moja porazka, łzami, cierpieniem...

to tak jest chyba, ze im bardziej sie chce, im bardziej sie czlowiek stara, tym bardziej nic nie wychodzi! ja juz tak bardzo chce z kims byc, ze staje sie przez to smieszna i żałosna! a kazde odrzucenie utwierdza mnie w przekonaniu, ze pisana jest mi samotność! cos musi byc ze mna nie tak! dzieki inesito za zainteresowanie i tez pozdrawiam!

Ano cierpimy... Bo tak, jak wstalam dzis rano z usmiechem (mimo wszystko) i z mysla, ze wreszcie cos sie zmieni i bede mogla zapomniec o calej sprawie, tak juz teraz nie jestem tego pewna hehe

Ale tak sobie mysle, ze bede sama i jednak dam sobie rade. Zrodzilo sie we mnie postanowienie, ze bede budowac swoj swiat w pojedynke, starajac sie czerpac z tego przyjemnosc. A chwile potem od mojej mamy uslyszalam slowa, z ktorych mozna wyciagnac ogolny wniosek: tylko dzielenie swego zycia z kims sprawia, ze mozemy czuc sie pelnowartosciowi. No i co, smiac sie, czy plakac?

No coz, starajmy sie byc dzielne, na przekor wszystkiemu

Życie we dwójkę, jest zapewne lepsze, bo w jakiś sposób się z drugą osobą "dopełniasz" ale nie ma co marzyć, planować...bo zazwyczaj i tak jest inaczej niż byśmy tego chciały. Czekajmy na to co przyniesie dzień nie zamykajmy się na coś tylko z tego powodu, że ktoś nas zranił. Będzie dobrze, czyż nie?

Dorotka, i tak bardzo dużo wnosisz do tej dyskusji:) (udanych zakupów)  inesita, Tobie też wielkie dzięki Prędzej czy później przestaniemy bać się związków:) tylko musimy trafic na tych odpowiednich facetów

Dorotka, a w jakis sposob szukasz? To znaczy wychodzisz gdzies? Masz okazje na co dzien, by kogos spotkac? W sumie teoretycznie zawsze i wszedzie jest okazja, ale praktycznie wcale nie jest tak latwo
Ja na razie nie szukam. Czekam az serducho sie zrehabilituje, o ile tak bedzie

P.S. Ciesze sie, ze tworzymy tutaj taka grupke wzajemnego wsparcia

Dokładnie, najlepiej się czymś zająć, żeby nie mieć czasu na myślenie o tym co było. Tak sobie myślałam, że może inny mężczyzna pomógłby mi zapomnieć o tamtym, ale niestety porównuje go do niego, i ciągle widzę w nim wady...że nie jest tak zabawny, tak uśmiechnięty, tak przystojny ja on...itp to jest straszne, ciągle widzę go przed oczami hmm...dalej się nie odezwał, kurcze myślałam, że nie weźmie tak poważnie moich słów do siebie

Miałam taki konflikt bardzo długo: chciałam związku, ale bałam się zranienia. Odkąd rozwiedli się moi rodzice, nie wiedziałam właściwie, czego chcę od związku oprócz tego, żeby trwał. Strasznie się bałam, że powtórzę "błąd mojej mamy" i co widziałam wtedy jako porażkę - nie ułożę sobie szczęśliwie życia z mężczyzną. Tak więc poważnie traktowałam wszystkie swoje związki, wkładając serce i duszę w to, żeby ktoś był ze mną szczęśliwy, bo to, jak sądziłam, zagwarantuje mi "sukces".
Potem lata mijały i okazywało się, że to wszystko funkcjonuje zupełnie inaczej, że miłość to nie jest biznes, na który można mieć plan. Ale to dopiero we mnie ugodziło, bo skoro nie ma jednej, idealnej metody, to jestem przegrana. Na pewno nie dam rady. Więc skupiłam się na tych aspektach, nad którymi mogłam mieć jaką taką kontrolę i które były bardziej do przewidzenia - na pracy, na edukacji, na różnego rodzaju zajęciach, "inwestycjach w siebie".
Na szczęście nad tą całą kalkulacją u mnie zawsze górę brało serce. Mogę bardzo bać się rozczarowania i zranienia (a z wiekiem wcale nie boję się mniej ), mogę zagłuszać potrzebę bliskości mnóstwem zajęć (mam, jak to mówię "sztucznie pełen grafik", bo chociaż pozornie nie mam czasu, to wiele zajęć zaplanowałam tylko po to, by ten czas zapełnić) czy przyjaciół, ale kiedy się zakochuję, to skaczę na tą głęboką wodę. Mogę mieć w głowie statystyki rozwodów, ale myślę wtedy zupełnie innymi kryteriami i... Bardzo mnie to cieszy Bo gdyby tak nie było, nie przeżywałam tego pięknego stanu zakochania, docierania się, kompromisów, a nawet kłótni. I wtedy dopiero czułabym się samotna.
Dlatego myślę, że udało mi się jakoś to wypośrodkować - mam swoje obawy, ale umiem się zakochać, bo przy odpowiednim człowieku moje lęki są po prostu słabsze niż uczucia

Elviska18....to ludzie wmawiają mi, że szukam księcia...a nie ja... ;/ ja chcę być po prostu kochana! A tak w ogóle, przecież nikt nie zaprzecza, że wśród kobiet też są "wredne bestie" poza tym co to ma do rzeczy?! Piszesz, że trzeba się cieszyć tym co się ma....dobrze zgadzam się, a w pewnych sytuacjach po prostu się nie da...

Marta Gago, coś w tym jest....hmm...a przynajmniej dało mi to do myślenia

Dokładnie nic dodać nic ująć.
Elviska18, z innego tematu wiem, że masz faceta i dla Ciebie zapewne łatwiej jest się cieszyć i doceniać to co masz. Postaw się czasem na naszym miejscu....samotne (chociaż nawet nie to jest takie straszne),zranione przede wszystkim...dlatego gdzieś musimy wylać ten cały żal (a jest tu wiele wspaniałych kobiet, które potrafią bardzo pomóc, zwłaszcza jeśli przeżyły to samo ) Gdybym chciała mieć faceta na siłę, to na pewno jakiegoś bym miała, ale ja właśnie nie chcę "jakiegoś"(i już ktoś może mi zarzucić, że wybrzydzam, ale to nie tak), a jeśli już się przytrafi taki odpowiedni to zaczynam się bać, albo okazuje się, że jednak nie jest on odpowiedni....i tak w kółko.. ;(

Wiem, ze nie powinno sie uogolniac, no ale takie to sa nasze nawyki czasem

Ja boję się tego że mnie zostawi, boje się bólu....

Tak odpowiadając jeszcze na pytanie do mnie, bo coś zaniedbałam się:) To tak, uważam że jak pojawi się ten co mnie powali na ziemię to myślę, że nie będę się ani bronić, ani kręcić głową Tylko to musi być ktoś pokroju Victora Estimy, ten to potrafi powalić:) żartuję, ale  ja chyba za bardzo boję się utraty dotychczasowego życia

Jakis czas temu spotkalam sie z kims. Facet byl bardzo sympatyczny i co najwazniejsze, zainteresowany moja osoba. No i po dwoch spotkaniach robilam juz wszystko, zeby nie bylo trzeciego i kiedy to osiagnelam, poczulam ulge. I tak jest zawsze. Chyba nie wrozy to dobrze na przyszlosc

Jest taka szansa,czasem nawet sobie nie zdajemy sprawy jak bardzo przeszłość ma na nas wpływ, tylko że kiedyś trzeba się z tym uporać. Coś co mi przychodzi na myśl w Twoim przypadku to słowa Paulo Coelho ?Moje serce obawia się cierpień. Powiedz mu, że strach przed cierpieniem jest straszniejszy niż samo cierpienie. I że żadne serce nie cierpiało nigdy, gdy sięgało po swoje marzenia.."
Oj, miłe Panie obyśmy się kiedyś ogarnęły:D:D:D

Cześć Wam, tak sobie poczytuje ten wątek od jakiegoś czasu;)
inesita muszę powiedzieć, że mam bardzo podobnie do Ciebie.....też nie dałam nikomu szansy, nie dopuszczam nikogo do siebie po 1 lub 2 randce, urywam znajomość mówiąc sobie, że to nie to...nie daje szansy aby coś więcej się rozwinęło albo chociaż żebyśmy się lepiej poznali... sama nie wiem czemu tak robię...  moje koleżanki tego nie rozumieją i dziwią się, uważają że szukam księcia na białym koniu.. a to nieprawda, sama nie wiem czego szukam... albo wiem.. czegoś prawdziwego...
Pozdrawiam:)

Wiesz co, może niekoniecznie dokładnie tak, że nas ktoś skrzywdził i nieźle się sparzyłyśmy. Zawsze trzeba pogrzebać trochę w dzieciństwie, to jakie miałyśmy relacje np z ojcem, jakie z kolegami a nawet koleżankami. To złożony psychologicznie problem mega indywidualny działający na zasadzie powiedz mi jakie miałeś dzieciństwo to powiem Ci dlaczego jesteś jaki jesteś

(Inesita, salsa jest dobra na wszystko:P)

Mam identycznie.Dwa do przodu,trzy do tyłu.Ale faceci to lubią.Dzięki temu nie tracimy na atrakcyjności.

Moja historia nie jest skomplikowana:
Pragnę partnerstwa, miłości, czułości. Ale gdzie się nie obejrzę życie w związkach wygląda jak kierat. Tego nie możesz, tamtego nie powinnaś a tyle innych rzeczy jest Ci zabrane (wolność, poczucie własnej wartości, czasem nawet własne myśli nie są ?dość dobre? więc milczysz) albo sama rezygnujesz z siebie "dla dobra ogółu". Widzę mężczyzn którzy nie wiedzą czego chcą.
Lub dziewczyny zachowujące się wulgarnie, nieprzyzwoicie. Są niepoważne zachowują się jak dz** a później osoba taka jak Ja muszę za to płacić... ile razy byłam wyzywana od ku*** tylko dlatego że nie zachowuje się jak jedna z nich. Po jakimś czasie miałam dość zrezygnowałam z towarzystwa mężczyzn i tyle, a trudno nie być samotnym gdy nie ma się szans kogoś poznać.

To mój pierwszy post tutaj wiec witam wszystkich bardzo serdecznie

Ja tak mialam przez jakis czas tak bardzo balam sie porazki ze wolalam nie probowac, az chlopak ktorego kochalam ale oczywiscie on o tym nie wiedzial wyjechal daleko daleko i zdalam sobie sprawe ze poprostu mu na to pozwolilam a potem plakalam i tesknilam, po jakichsdwoch latach po raz setny zaproponowal mi zebym do niego przyjechala i zebysmy sprobowali jednak stworzyc powazny zwiazek bez moich unikow i wymowek, tak bardzo za nim tesknilam ze pelna strachu i obaw wsiadlam w samolot i polecialam, troche czasu minelo zanim poddalam sie temu uczuciu bez reszty i wpuscilam go do swojego zycia,warto bylo a ja sie tak abrdzo balam. Ale wpewnym momencie zdalam sobie sprawe ze jak tak dalej bede sie wycofywac to zawsze bede tesknic i plakac tak naprawde z wlasej glupoty a moze tchozostwa.

Ja tak samo boję się związków , z jednej strony chcę już kogoś mieć a z drugiej nie wiem czy potrafię byc w zwiazku . Poznaje kogoś , jest fajnie , a po spotkaniu zaczynam się nakręcać że nic z tego nie będzie , że to nie mój typ. Ostatnio poznałam super faceta , bardzo go lubie , dogadujemy się jakbyśmy znali się od dawna , chciała bym spróbować byc z nim ale mam jakąś blokade . Dużo piszemy na gg i wtedy potrafie z nim flirtować i czuje że on mi sie podoba , moge z nim rozmawiamy o wszystkim . A jednak coś mnie powstrzymuje . Wiem że ja mu się bardzo podobam i akceptuje mnie taka jaka jestem , z moimi wadami i zaletami . Chciała bym żeby to wszystko było prostrze . Czasami jak sobie tak myślę o nim to mam straszną ochotę żeby mnie pocałował , przytulił ale jednoczśnie sie boje że ta nasza "przyjaźń" wtedy przepadnie , że go strace jak nic z tego nie wyjdzie . Mam juz mętlik w głowie , czuje się jak jakaś niedojrzała nastolatka która nie wie czego chce .