20 lat i zero związków

Witam:-) też mam 19 lat i podobnie jak ty nigdy nie miałem dziewczyny. To dla mnie ciężkie, ale jakoś daję rade. Chciałbym mieć dziewczynę, ale jestem nieśmiały:-(, niestety. Prawdopodobnie czujemy to samo, więc Ci wspułczuję. Można wiedzieć co jest powodem, iż nigdy nie byłaś w związku?

Pierwsze pytanie i takie trudne

Czemu nie byłam... hmm... nie wiem...

* Jestem osobą trochę zamkniętą w sobie i zanim zaufam muszę kogoś dobrze poznać.
* Nie umiem się zakochiwać. Tylko raz poczułam coś więcej, ale do związku z nim była daleka droga. Ot nie doszło do tego. Cierpiałam później długo i nie chciałam nikogo, bo się bałam, że nie wyjdzie.
* Nie mam zbyt wielu pseudo "przyjaciół", znajomych itp. Jak pisałam trudno mi zaufać, a wokół mnie zostawiam sobie tylko te osoby, z którymi lubię spędzać czas. Obiektywnie nie jest ich zbyt wiele.
* Często jestem skrępowana w męskim towarzystwie. Czasami wydaje mi się, że im chodzi tylko o zaciągnięcie do łóżka... a ja potrzebuję kogoś z kim mogłabym być na co dzień.
* Z drugiej strony jak poznaję kogoś ok to od razu jestem bardzo otwarta, roześmiana. Także nikt nie powiedziałby, że mogę czuć się nieswojo.
* 2 lata temu ktoś próbował mnie hmm jakby to powiedzieć... zgwałcić. Nie wiem czy to może mieć jakiś wpływ, ale napiszę i o tym. Nie udało mu się, uciekłam.
* Nie potrafię wchodzić w głębsze relacje z facetami.
* Nie mam gdzie poznawać nowych ludzi. Może w tym tkwi właściwy problem?
* Obiektywnie mówiąc mam średnią twarz. Ciało jest świetne - długie szczupłe nogi, nawet dosyć duży biust, krągłe biodra, wcięcie w talii. Włosy długie, ale twarz jest średnia. Jestem wysoka i szczupła. Oglądają się za mną na ulicy, widzę zachwycone spojrzenia, wiec może nie jest aż tak źle z tym wyglądem?
* Może jestem zwyczajnie nudna? Nie mam jakiś fajnych zainteresowań, którym poświęcałabym się z całym sercem itd.

Starałam się pisać szczerze jak jest. Może ktoś zobaczy w tym powód dlaczego tak jest...

Katerine, czy to nie prawda, że lepiej poznać miłość i ją stracić, niż nigdy jej nie zaznać? Ja osobiście nigdy nie miałem dziewczyny, ale bardzo dobrze wiem, co może mnie spotkać. Mimo to chciałbym mieć taką drugą osobę.

Nacenka, to nie są związki. Zgodzę się, że to jest niesprawiedliwe, jak tacy 10 latkowie "chodzili" już po kilka razy. Ale prawda jest taka, że to są zwykłe zauroczenia. Niektórzy tworzą pary tylko po to żeby się pochwalić albo żeby inni nie mówili, że są sami. To dla nich więcej zabawy, niż miłości. Szczególnie, że takie związki rozpadają się często po 1-2 tygodniach. Jeżeli chodzi o Ciebie, po prostu nie poznałaś jeszcze nikogo, kto by Ci się podobał, a komu też byś się podobała. Wygląd to nie wszystko, ale dobrze go mieć, a skoro z Tobą jest dobrze to nie masz się o co martwić.

" Może jestem zwyczajnie nudna? Nie mam jakiś fajnych zainteresowań, którym poświęcałabym się z całym sercem itd." - Może. Ale wydaje mi się, że jednym z powodów tworzenia związków jest chęć poznania się bliżej, a co za tym idzie wymiana zainteresowań. Może teraz ich nie masz, ale ta druga osoba może Cie nimi zarazić, co w sumie nie jest niczym złym.

BVS, Katerine,
chyba nie doprecyzowałam. w związku nie byłam, ale był ktoś z kim mogłam być w związku, nie wyszło, przez rok podnosiłam się z tego, że nam nie wyszło. Okrągły rok... wiem jak to jest zakochać się w nieodpowiedniej osobie i jak się potem cierpi, kiedy psychika siada i ciało odmawia posłuszeństwa.
Teraz jest ok, nie żałuję ze to przeżyłam. Sprawa zamknięta. Oprócz niego nie było w moim życiu nikogo więcej w kim bym się zauroczyła, nie mówiąc o pokochaniu.

BVS, pomińmy wątek o pseudo-związkach, ale ile jest normalnych par, które są ze sobą długo, po 2, 3 lata i więcej? Zaczynają w wieku 16, 17, 18 lat i po prostu są ze sobą.
Co do wyglądu, nie wiem czy ze mną dobrze jest. Po prostu napisałam jak jest w rzeczywistości. i tak zmieniłabym w sobie kilka rzeczy np kości policzkowe ale nikt nie jest idealny.
Z innej strony, ile jest par gdzie jedno jest zwyczajnie brzydkie... a jednak miłość jest. Da się.
Zainteresowania- są rzeczy, które lubię, ale nie mam nic co bym pokochała. Jak potencjalny partner będzie interesował się piłką nożną to szczerze wątpię, żebym złapała bakcyla

niewazne, gdzie jest ten temat? Przyznam szczerze, że nie rozglądałam się za bardzo w innych tematach. Zarejestrowałam się i opisałam co mi leży na sercu.
Jak wyżej, wiele ludzi wiąże się ze sobą w wieku 16,17,18 lat i są ze sobą parę lat. O takie związki mi chodzi.
Wiem co czujesz chociaż sama w związku nie byłam, ale przeżyłam coś podobnego. Nie żałuję.

Ogólnie im później się zacznie wchodzić w związki tym trudniej będzie to robić. Miłość, związek to kompromis, a jak się go uczyć nie będąc z nikim?
My którzy nie mamy za sobą żadnego związku jesteśmy nieco upośledzeni w relacjach partnerskich. Nie mamy punktu odniesienia i możemy bazować tylko na przypuszczeniach. Nie mamy doświadczeń którymi moglibyśmy się podeprzeć.

Dlaczego tak jest?

Zgodzę się są takie przypadki. Nawet sporo. Mieli po prostu szczęście wpadając na siebie tak szybko. Ty masz dopiero 20 lat, także jeszcze sporo czasu pozostało Ci na poznanie kogoś ciekawego. Nie przejmuj się, że "zawaliłaś" te 3-4 lata, gdy inni randkowali. Jeszcze się okaże, że będziesz miała więcej okazji, niż ludzie, którzy zajmują się tym od powiedzmy 15 roku życia.

nie każdego da sie pokochać to po pierwsze, po drugie czy ty szukasz kogoś że np. o jest miłość i szybko dziewictwo chcesz stracić?.. wiem jak to trudno jest być samemu ale z byle kim i jak "kocha" na chwile to jeszcze gorzej..

Czasem właśnie dobrze jest poczekać, aby trafić na tego idealnego faceta, a nie tracić nadzieję raz za razem ze zwykłymi - że się tak wyrażę - porażkami.

BVS, porażki czy nie każde doświadczenie czegoś uczy.

marios34, brutalne masz podejście

Czemu mnie tu wszyscy pocieszają a nikt nie powie prosto co może być nie tak? Nie chcę być zagłaskana chciałabym znaleźć przyczynę

Nacenka, rozumiem Cię bardzo dobrze
moje 20 lat, długie nogi, włosy ok, twarz średnia (chociaż niektórzy znajomi się nią zachwycają, że niby taka słodziutka). od zawsze miałam koleżanki, które miały od kilku do kilkunastu (!) facetów, a ja zawsze siedziałam sama, zła i totalnie zdesperowana, kiedy opowiadały jak to one były powiedzmy na weekendzie z chłopakiem. zżerała mnie zazdrość i oczywiście decydowałam się na 'imprezowe demonstracje', czyli zagrania w stylu: idź na imprezę, trochę wypij dla humoru, poczaruj i wyrwij kilku kolesi. mój błąd. z perspektywy czasu widzę, że to podejście dobre i satysfakcjonujące dla małolat. teraz troszkę spoważniałam, i staram się unikać tego typu sytuacji. to daje jedynie jeszcze większe poczucie pustki wokół Ciebie. oczywiście winę za brak związków w moim życiu zwalam na moje kompleksy, co wpędza mnie w depresję.
póki co staram się być sobą, korzystam z życia w grupie przyjaciół, gronie rodzinnym (tylko wtedy czuję się odprężona i 'dół' psychiczny odchodzi na kilka godzin w zapomnienie). znalazłam ciekawe hobby, planuję dzień tak, by nie zostawiać sobie zbyt dużo wolnego czasu, bo gdy jestem zajęta to nie rozmyślam o tym jak bardzo chciałabym mieć kogoś z kim mogłabym go spędzić....
wszyscy mówią że jestem wybredna, bo kilku 'amantów' odprawiłam z kwitkiem. że zbyt surowo oceniam ludzi, itp. ale przecież ja chcę kogoś kogo potrafię zrozumieć, kogoś z kim mogłabym porozmawiać o swoich problemach, zainteresowaniach i kto szanowałby moje zdanie. jeśli ktoś jest na tyle ambitny, że na pierwszej randce opowiada mi o proboszczu ze swojej parafii, to, wybaczcie, ale skreśla sobie szansę na cokolwiek więcej z mojej strony

I co w tym złego?

W tym miejscu, w moim odczuciu, w końcu padła odpowiedź na nurtujące Cię pytania.

Jesteś tchórzem. Nie masz przyjaciół, bo nie potrafisz zaufać nikomu. Internet jest świetnym medium do poznawania ludzi, jednak dla Ciebie ryzyko jest zbyt duże, by poznać kogoś w necie. Niestety bez ryzyka w życiu nic nie ma. Trzeba mieć odwagę, aby podjąć ryzyko i wtedy można coś osiągnąć, nawet jeśli nie wyjdzie - doświadczenie, o którym piszesz.
Jak to niektórzy mówią: "szczęściu trzeba pomóc" no i tak jest. Chodzenie uśmiechniętą i szukanie "zachwyconych spojrzeń", utwierdzając się przy tym w przekonaniu o własnej wysokiej atrakcyjności to za mało. Zresztą to tylko potwierdza Twoją atrakcyjność fizyczną, a chyba nie chcesz być dla mężczyzn tylko "świetnym ciałem ze średnią twarzą" i niczym poza tym.
Jeśli chcesz mieć w kim wybierać, to musisz tworzyć ku temu okazje. W Internecie są portale randkowe, czaty itd., w realu, spotykać się ze znajomymi na imprezach różnych, wyjazdach, kursach, gdzie się tylko da. Oczywiście będą się pewnie trafiali jakieś typy "z sufitu zdjęci", ale inaczej się nie da - zawsze trzeba oddzielić ziarna od plew. Książę na białym koniu pewnie od razu się nie pojawi, ale zawsze może (chociaż raczej bez konia ).
Chcesz być zdobywana - szukaj takich, którzy będą chcieli Cię zdobywać i wtedy wybieraj. Chyba nie ma większej tragedii dla fajnego faceta jak poznać fajną dziewczynę, ale tchórza (i vice versa).
Poza tym mamy teraz takie czasy, które nie sprzyjają związkom, o czym też trochę pisałem tutaj: http://www.netkobiety.pl/t35680.html#p954499

no już, a ja jakbym chciał to miałbym cały harem kobiet Coś wątpię, aby to było dla Ciebie takie proste jak piszesz (o sobie nie wspomnę, bo oczywiście dla mnie posiadanie haremu kobiet to pikuś ).
Znajdź więc odwagę w sobie i zawalcz o swoje szczęście, a nóż coś wywalczysz. Alternatywą może być kolejny temat na forum za 10 lat pt.: "30 lat i zero związków".
Napisz też (jeśli możesz) jak wygląda dzień z Twojego życia.

Cześć:). Mam taki sam problem. Tylko mi bardziej brakuje przyjaciół niż drugiej osoby. Oczywiście też bym chciala kogoś mieć ale nic na siłe. Nie chce byc z kimś po prostu żeby nie być sama.

Tak sobie myślę, że ludzie sami skazują się na samotność czy to brak połówki czy przyjaciół. Bo dlaczego np. nikogo nie mam ? Najłatwiej odpowiedzieć, że przez nieśmiałość... A tak naprawdę ? Kim jestem ? Co daje od siebie innym ludziom ? A może tylko czekam na ruch z ich strony ? Czy siedzę w domu i rozmyślam, że nikogo nie mam, czy może bywam na mieście, chodzę na spacery, do kina i odwzajemniam uśmiechy. Nie mam z kim pójść ? Idę sama. Uśmiecham się choćby do siebie, idę z podniesioną głową, idę na lody, siadam na ławce w parku i potrafię sama zagadać, zapytać o coś. Pokazuję, że jestem uśmiechniętą, otwartą dziewczyną. Kiedy inni widzą, że mamy w sobie energię i ciepło to przyciągamy ich do siebie.
Podejść i zagadać to proste bo kiedy popatrzymy na konsekwencje takiego działania, to nie ponosimy żadnych strat. Możemy tylko zyskać znajomość i tak trzeba zawsze na to patrzeć, a jak rozmowa się nie klei, to nie, to ulga bo zawsze możemy odejść i nawet tłumaczyć się nie trzeba a i zawsze o jedno doświadczenie jesteśmy bogatsi.
A co do miłości to pojawia się ona wtedy gdy się jej najmniej spodziewamy, a nie wtedy gdy tak bardzo ją chcemy. Żyjmy chwilą i dajmy szansę od tak na pojawienie się tego kogoś w naszym życiu, nie wyczekujmy go/jej w myślach ani nie wypatrujmy. Możemy wchodzić na czaty i portale i traktować to jako zabawę dla zabicia czasu. Bawmy się. Może i z takiej wirtualnej znajomości coś będzie (osobiście znam wiele takich przypadków), ale nie układajmy w myślach, że już może to będzie to, trzeba dać temu czas
Znajomi, przyjaciele - znajomi się zmieniają,a o prawdziwych przyjaciół niełatwo. Jednak tu też wiele zależy od nas, czy wyciągamy rękę do nich czy czekamy aż oni to zrobią. Czy jeśli raz nam odmówią, to czy już dajemy sobie spokój i nie proponujemy spotkania ...
Na każde relacje mamy wpływ. Pamiętajmy, że naprawdę dużo zależy też od nas

Hmmm, ja mam już 28 krzyżyk i nigdy nie byłem w żadnym związku...

Zaczynam coraz bardziej nienawidzić wszystkich otaczających mnie ludzi. Zwykła prosta zazdrość o to, że oni są z kimś, mają tę drugą osobę sprawia, że mam ochotę ich palić, ćwiartować, wieszać i krzyżować. Moja samoocena jest tak nisko, że trudno mi w ogóle stwierdzić, że ją mam - moja egzystencja przeistacza się w jątrzącą ropą ranę, nienawidzę tak mocno, że czuje w ustach gorzki, metaliczny smak.

Właśnie wróciłem z koncertu Sonisphere na płycie warszawskiego lotniska Bemowo. Wróciłem nie dlatego, że koncert się skończył, tylko dlatego, że nie byłem w stanie dłużej przebywać w miejscu pełnym trzymających się za ręce i całujących par.

Jeżeli macie w sobie jeszcze choć okruchy siły, zbierzcie je i walczcie o to, żeby nie być samotnymi i przede wszystkim, żebyście nigdy nie musieli przeżywać tego, co ja.

Nie powiedziałam, że to bardzo złe. Po prostu chcę znaleźć przyczynę takiego stanu rzeczy.

To nie jest tak, że temat powstał, bo ktoś mi mówi takie rzeczy, a ja się tym przejmuję. Zwyczajnie czuję, że to już ten wiek kiedy chcę być z kimś, mieć kogoś przy sobie. A tu na złość nie wychodzi...

Mareczek, próbowałam znajomości internetowych. Raz nawet spotkałam się z kimś. I to nie dla mnie Takie znajomości nie są zbyt długie i w starciu realni znajomi poznani w realu a znajomi poznani w internecie, zawsze wygrywa to pierwsze. Czemu się nie dziwię.
Swoją drogą robisz pierwszą analizę mnie- czyli to czego oczekiwałam po tym temacie.

Internet - wyżej. Real - imprezy, wyjazdy, kursy, w sklepie po bułki:D wszystko to jest. Jednak zaobserwowałam, że ludzie poza imprezami jakoś nie garną się do znajomości. Na chwilę ok, ale mija trochę czasu, jeszcze trochę i kontakt samoistnie się urywa, prędzej czy później. I zostają najbliższe znajomości wyniesione jeszcze ze szkoły.

Nie wierzę w takie bajki o księciu na białym koniu (czy tam w wypaśnym samochodzie - bajka na miarę naszych czasów). Powiem więcej nawet nie oczekuję takiego kogoś. Chyba nie umiałabym pokochać istotę tak idealną i nierealną w moim mniemaniu.

Wydaje mi się, że to jest bardzo proste. Wystarczyłoby bardziej zainteresować się tym czy tamtym, być bardziej na "tak" i już. Ale ja mam taką przypadłość, że jeśli wiem, że nic z tego nie będzie to olewam damsko-męskie zapędy faceta i koniec. Moze w tym tkwi problem, że nie daję szansy? Ale czy być z kimś tylko po to by być, jest ok? Nie dla mnie...

Dzień z mojego życia... ma mnóstwo ruchomych planów, więc napiszę tak ogólnie co robię i jak często ok?
W tej chwili uczę się i 1-2x w tyg pracuję, tzn nauka już powoli się kończy, zaczyna szukanie całodziennej pracy, w październiku studia.
W tej chwili mam dużo własnych problemów, ostatnie dni były koszmarem, zaniedbałam trochę najbliższych, co teraz się odmienia.
Średnio raz na dwa tygodnie staram się spotykać z cała paczką najbliższych znajomych, oprócz tego spotkania w dwie osoby raz w tygodniu na piwko/wspólne zakupy itp (na więcej nie ma czasu albo trudno zgrać terminy). Raz w miesiącu większe wyjście typu koncert/impreza. Cały czas chodzę na jakieś kursy - teraz prawko, wcześniej kurs wychowawcy kolonijnego, pierwszej pomocy, angielski itp. Spędzam też czas z rodziną, jesteśmy bardzo zżyci. Kuzynostwo, rodzeństwo itd. Zdarzają się wspólne wyjścia i błahsze sprawy. Teraz idą juwe, wiec pewnie będą codziennie całonocne wyjścia. Pogoda jest ładniejsza więc pójdzie w ruch rower, basen czy bieganie. Jak pójdę do pracy zamierzam zapisać się na jakiś język od podstaw. Nie wiem co więcej mogę napisać? W międzyczasie czytam książki, oglądam filmy, piekę przepyszne ciasta.

Ja też przyjaciół najprawdziwszych nie mam, mam za to bliskich znajomych z którymi mogę porozmawiać często poradzić się, ale przyjaźnia nie mogłabym tego nazwać... Każde z nas żyje swoim własnym życiem.

Jak w takim razie mogę go odblokować, ale tak żeby nie był upubliczniony? A może to ja napiszę do Ciebie jeśli Twój email nie jest tajemnicą?

Nie jestem nieśmiała, nowi ludzie odbierają mnie jako otwartą dziewczynę. Chociaż w jakiś stopniu ta nieśmiałość tkwi we mnie, ale nie jest rozwinięta w aż taki sposób jak u wielu innych osób. Po mnie jej po prostu nie widać. Tak jak pisałaś dalej rozwiałam ją takim zachowaniem, nieukrywaniem się. I wyleczyłam się z tego.
Co do przyjaźni itp - zgadzam się z Tobą, nic samo nie przyjdzie, dlatego często proponuję spotkania ze znajomymi tymi najbliższymi. Nie chcę ich stracić, więc pielęgnuje te znajomości, oni tak samo. Przyjaciółmi nie jesteśmy i już raczej nie będziemy, ale dobre i to co jest

Może on jest nieśmiały i tylko po alko potrafi zagadać... Ja właśnie nie lubię takich sytuacji i nie lgnę do nich. Może zmień się trochę, zacznij być milsza, moze wam się ułoży jeśli go lubisz, czujesz coś do niego?

Dlaczego?

To brzmi bardzo niepokojąco... nienawiść do świata za to że Tobie się nie układa... To dużo poważniejsze od mojego zastanawiania się nad sednem sprawy.
Znam jedną osobę, która w wieku 30 lat nigdy nie była w związku, ale ona nie odczuwa takiego czegoś jak Ty... i jest kobietą. Ładną, wykształconą.

Dagger, właśnie myślę że powoli trzeba się tym zając tzn szukać doświadczeń itp. Tak naprawdę jak pisałam wcześniej: "My którzy nie mamy za sobą żadnego związku jesteśmy nieco upośledzeni w relacjach partnerskich. Nie mamy punktu odniesienia i możemy bazować tylko na przypuszczeniach. Nie mamy doświadczeń którymi moglibyśmy się podeprzeć."

Dziękuję wszystkim za odpowiedzi... Zwłaszcza za dwie analizy mnie i mojego "problemu".

Przyczyna może być bardzo prozaiczna. Może i zabrzmię jak ostatni burak, ale.....może po prostu jesteś brzydka?

Opis opisem, ale dochodzi do tego sposób ubierania się czy poruszania. Dziewczyna, nawet ładna, a nie potrafiąca się ubrać, zapuszczona i ruszająca się jak wóz z węglem nie wzbudzi zainteresowania. Jeśli pod tym kątem u ciebie wszystko gra.....

....to problem może być to, że wydajesz się zbyt niedostępna. Ewentualnie jesteś smętna, a pamiętaj, że uśmiech przyciąga.

Wiesz, jak będę mieć juz swoje lata, będę po studiach. To niestety będę chyba zmuszona Nie mam rodziny, nie potrafię żyć sama. A koleżanki se pewnie poznajdują kogoś jak zwykle. A sama czuję się jak samochód bez benzyny! Nie chcę iść przez życie sama! No i muszę być mniej wredna
A ja już pisałam w wielu wątkach, za piękna to ja nie jestem, więc to dużyyyyy mój minus.

ja juz przestałam wierzyć w to ze istnieją normalni faceci eh... nacenka mozęsz napisac mi na maila

W sumie nie mam wymagań tak na serio.. ten ktoś musi posiadać to "coś" nie wiem jak inaczej to nazwać. Można powiedzieć że nie mam wymagań tylko problem w tym że jak juz to trafiam na kogoś kto myśli tylko o jednym albo  ogóle z kosmosu wzięty. Wymagania? Wierzcie lub nie podobał mi sie chłopak chudzinka małomówny i nie wiem czemu wolałam z nim gadać ni z jakimś wysportowanym "gorylem" gadułą

wątpię że chce wam się czytać długich wypocin no ale w skrócie to było tak zę po prostu oszukiwali, mówili coś a potem lipa sie okazywała, naginali fakty, podlizywali sie tylko i czułam to za bardzo, a tamten co w sumie mnie olał a najlepiej sie czułam.. hmm był przy mnie, pomagał mi, wspierał, prawie 24 godz na dobe mogłam na niego liczyć... tamtym tego brakło i mieli najwięcej wad np. takich co wypisałam. W sumie każdy człowiek teraz własną dupą zainteresowany jest i jak juz to facet tylko dziewczyne chce do jednego albo tylko do tak oo pogadania raz na ruski rok z nudów

Myślę, że tutaj wszystko jak najbardziej ok. Jakby nie było oglądają się za mną. Eksponuję to co mam w sobie ładne. Pewnie że wszystkim się nie spodobam, ale wg mnie to raczej normalne?

Zbyt niedostępna.. a jak to poznać?
Owszem, z reguły nie daję zbliżyć się ludziom do mnie od razu.

Uśmiech

No przepraszam, ale przed zamieszczeniem tematu nie przejrzałam cudzych i dopiero po fakcie dostrzegłam Twój... Tyle dobrze że mojego nikt nie usunął a i Twój dalej tu jest.

No i właśnie tutaj jest problem, też nie znam przyczyny. Dlatego założyłam ten temat. Nie żeby się żalić, ale może ktoś obiektywnie spojrzy i powie mi jaka może być przyczyna.
Z tego co piszesz w Twoim przypadku winna jest niska samoocena. Niby wszystko ok, a czujesz się nieudacznikiem...

kate1234, szczerze powiedziawszy przeraża mnie takie podejście... Ale może jeszcze za młoda jestem i nie myślę tak perspektywicznie. Nie wiem...

niewazne, zaraz napiszę maila, odwiedź skrzynkę jak nie będzie to zobacz w spamie, często tam lądują wiadomosci z tego emaila.

Właśnie tak:

Od kilku znajomych słyszałem, że wielu facetów mocnych jest jedynie w gębie, a poderwać to mogą jedynie z % na jakiejś imprezie. Peszą ich kobiety piękne, bo "taka laska na pewno kogoś ma". Może więc w drugą stronę - może jesteś zbyt ładna?

Dokładnie to, co ci się wydaje. Że na dobrą sprawę niewiele się zmieniłeś. Nie umiesz zainteresować kobiety swoją osobą. Nie umiesz poderwać, poprowadzić rozmowy. Nie potrafisz flirtować itp.

Masz tych 19naście lat. Czego się spodziewasz, że młody facet nie będzie chciał uprawiać seksu? Wybacz, ale dobrych kilku lat uczycie nas (wy kobiety), że jesteście wyzwolone, nie chcecie tradycyjnego modelu rodziny i że macie takie same prawa, potrzeby itp co mężczyźni. No to i takie są tego efekty, że pewna część facetów liczy na niezobowiązujący seks i nie owijają w bawełnę. Poza tym, skoro nie masz wymagań, to i nie masz oczekiwań - sama nie wiesz czego chcesz. Nie stanowisz zatem wyzwania. A my jednak lubimy zdobywać.

nic nie szkodzi

no i to jest święta racja. nie umiem nic z tych rzeczy.

niska samoocena nie jest tutaj przyczyną - jest skutkiem. jeszcze całkiem niedawno miałem dobrą samoocenę, czułem się dobrze z tym jaki jestem, dopóki nie zaczął mnie bardzo zadręczać mój problem. odkąd zdałem sobie sprawę jak rzadko mi się udaje (w zasadzie nigdy mi się nie udało) zainteresować kogoś sobą, to z czasem czuję się po prostu luzerem. czyli tak jak mówię - najpierw były niepowodzenia, później kompleksy. nie na odwrót.

i w zasadzie to mi się wydaje, że u mnie przyczyną też może być pewna odmienność. też mam raczej zainteresowania niezbyt idące w parze z modą. w ogóle nie mam nic wspólnego z tym co teraz popularne. ale raczej zainteresowań nie zmienię ze względu na otoczenie, bo to by było na maksa głupie.

nie wiem czy dobrze robię opisując siebie tutaj, bo zaraz będzie, że kradnę autorce temat

jakbym skreślała wszystkich tylko dlatego że nie są księciem z bajki to tym bardziej nie zainteresowałby mnie chłopak małomówny szczupłej postury itp to po pierwsze. Po drugie co masz na myśli w ogole mówiąc o "zdobywaniu" bo w twoim rozumieniu jakoś to jest pogmatfane. Po trzecie masz mnie nie wiem za kogo, źle mnie oceniasz ze szukam romantycznej miłości i w sumie ideału. Mowienie prawdy to jest że np. jesteś w domu i rzeczywiście tam jesteś a nie np. w barze, to bycie szczerym a nie wymyślanie bajek na poczekanie. Tak na serio i szczerze moze troche przegnę a może nie ale nawet autor wątku 20 lat i nadal sam, wydaje sie fajny i też nie wiem czemu nie ma dziewczyny, ale na pewno to nie jest to ze jest nieudacznikiem czy cos w tym rodzaju. Wnioskując chcę tylko szczerości, mowienia to co serio ktoś myśli a nie bajki bo jak to sie mówi "traktuj innych tak jakbyś sam chciałbyś być traktowany". Ja tak robie i to chyba mój błąd bo jestem uważana za be osobe niestety.

opiałeś kobiete pod wzgledem wygladu i czynności jakie powinna posiadać. A co z charakterem? już serio się nie liczy i lepiej być "zdzirą" bo takiej łatwiej?

własnie w tym problem że nie jestem obojętna, za bardzo ufam ludziom i chcę im pomagać. Spotyka mnie dzięki tego rozczarowanie non stop. Poznać kogoś to jedno a rozwinięcie sie coś z tego to drugie.

wiec jak rozpoznać osoby którym można ufać? jak nie dać znowu sie zwieść komuś że można na nim polegać a w rzeczywistosci prawda jest inna?

No to super cąły czas mieć rozczarowania bo trzeba sprawdzać inne osoby no to masakra z tym. Jakby ludzie nie mogli być normalni od samego początku do końca a nie jakieś cyrki wyprawiają. No ale ok i tak dzieki za odpowiedzi

Jest takie coś ze np. widzi sie jakąś osobe i ktoś już jej lubić nie może? Ja mam nieraz takie wrażenie gdy gdzies idę. Nie wiem daję taką aure czy co nie mam pojęcia. Rak najgorzej mają ci co sie starają i którzy poważnie patrzą na życie.

No dobrze, to napisz coś o sobie, oczywiście nie naruszając prywatności itp., ale chociaż tyle, żeby można było jakieś wnioski z tego wysnuć

I nie tylko w pierwszym lub drugim. Myślę, że w każdym coś pododawałam, ale w tych początkowych wadomo że najwięcej.