Punkty zapalne w związku.

W każdym nowym związku są inne punkty zapalne. Związek ma największe szanse jeśli obie strony wyznają te same wartości, mają podobne poglady na kluczowe sprawy, podobny swiatopogląd!

W innym przypadku zawsze będą "burze", nieporozumienia, ktoś będzie z czegoś musiał zrezygnować, ktoś bedzie się czuł do czegoś zmuszony, sfrustrowany, niespełniony, czy żyć w poczuciu, że postępuje w niezgodzie ze sobą. Bądź takie osoby bedą żyć w poczuciu samotności, bycia obok siebie, a nie razem.

W takich warunkach można pozwolić sobie na emocjonujący romans ale trwałego związku z czegoś takiego raczej nie będzie.

Ja totalna humanistka, on absolutny umysł ścisły. Ja serce, on rozum. On skrajnie racjonalny, ja raczej emocjonalna realistka.

Na szczęście w kwestiach domowych i rodzinnych, już dawno wypracowaliśmy wspólny front. No a łatwo nie było, np. połączyć wizji ślubu kościelnego z totalnym jego zaprzeczeniem przez ateistę.
Przed nami jeszcze wiele wspólnych decyzji. Na szczęście staramy się obgadać nawet to, co jeszcze przed nami. Nie mamy oczywiście wspólnych rozwiązań na każdy problem, ale uczymy się właśnie chronić przed złym wpływem ewentualnych tytułowych punktów zapalnych.

Na noże idzie u nas najczęściej przy dyskusjach politycznych i podejściu do problemów globalnych. Choć nie mają one wpływu na nasze życie codzienne, powodują czasami ciche minuty - o dniach nie ma mowy, bo szkoda czasu na milczenie, skoro można rozpocząć nową dyskusję

Rozpadł sie??  nigdy nie pomyślałam, ze moglibyśmy się przez to rozstać.... Nikt z Was nie chciał ustąpić?? Od początku było to dla Was problemem, czy dopiero z czasem?? Byłabym Ci wdzięczna, gdybyś mi przybliżyła Twoja sytuacje. Skoro miałaś podobny problem, to może doradzisz mi jak powinnam postąpić, bo nie chciałabym, żeby u nas to tak się skończyło...

W naszym zwiazku punktem zapalnym jest "Aseksualnosc" mojego faceta. Mam większe libido od niego, co powoduje niekiedy kłótnie, ostre wymiany zdań. Kiedyś było inaczej, a teraz zapominam co to seks, pocałunek.
Kwestia zaręczyn i posiadania dzieci również rodzi jakieś niepororozumienia, choć w mniejszym stopniu niż libido. Ja jestem już gotowa i dojrzałam do tych decyzji, natomiast mój partner nie i nie wiem czy kiedykolwiek dojrzeje, choć wiecznie czekać nie będę
To są chyba takie głowne punkty zapalne w naszym związku. Jeśli chodzi o sprawy domowe, finansowe itp to problemu raczej nie ma. Facet jest z zawodu kucharzem, wiec to głownie on gotuje, to jest jego pasja, życie i tego odbierac mu nie będę choć ostatnio to ja siedze przy garach. Sprzątam, ogarniam dom ja, a facet w tym czasie zajmuje sie remontem domu, który już dobiega ku końcowki, wreszcie!
Jak radzimy sobie z punktami zapalnymi? przede wszystkim staramy się o tym rozmawiac, a nie tłumić w sobie emocje. Każde z nas powie to co ma do powiedzenia i albo dochodzimy do kompromisu, a jak nie to zamykamy temat i przy nadazajacej się kłótni wypominamy sie czesto gesto sobie ewentualnie milczymy i nie wracamy do tego tematu, tak jak ja np robie w kwestii ślubu/dzieci. Na poczatku jednak są wielkie emocje i najczesciej jedno z nas po prostu wychodzi z pokoju lub strzela focha ale po krótkim czasie godzimy sie.

Nie, nie od początku. Byliśmy razem prawie 8 lat, a ponieważ zaczęlismy ten związek w dość młodym bo nastoletnim wieku, podchodziliśmy do tego raczej na luzie, sądzę, że nie do końca wiedzielismy co jest naszymi prawdziwymi priorytetami, czego chcemy więc przymykało się na to oko, choć od czasu do czasu powracaliśmy do tych samych tematów i były zgrzyty, które oczywiście żeganaliśmy seksem

Jednak nadszedł czas decyzji, oświadczyny, nagle zobaczyłam jak jego rodzina napiera na ślub kościelny itd., a to była taka hipokryzja z jego i ich strony, że szok. I o ile wczesniej się z tych "punktów zapalnych" smialismy , zaczem boczylismy się, w tej godzinie sądu urosło do bariery nie do pokonania.  Wyglądało to tak, że on chciał mieć po prostu święty spokój, a ja nie chciałam rezygnować z...samej siebie. Była to kwestia moich przekonań, mojego życia tak naprawdę, tu nie szło pójść na żadne kompromisy- gdy w grę wchodzą przekonania, a nie upodobania.
Rozstaliśmy się z wielkim hukiem. Jego rodzina mnie wyklęła, on stanał za swoją rodziną i całym tradycjonalizmem, całą tą szopka, w której od dziecka wyrastał i tak naprawdę...nie potrafił inaczej.

i chwała Bogu! Bo teraz mam męża z prawdziwego zdarzenia

No właśnie Catwoman. Ja nie chce robić nic wbrew sobie, po to tylko by zadowolić rodzinę. Swoje poglądy na czymś oparłam. Niektórzy próbują wpoić mi na sile katolickie zasady, kiedy to nawet Biblii nie przeczytali . Ale to temat rzeka. Chyba przez to mam obawy przez ślubem i założeniem rodziny. Teraz to tylko różnica poglądów, ale przyjdzie moment, kiedy  trzeba będzie podjąć pewne decyzje. Co innego, gdyby jego argumenty były czymś poparte. A tu nieporozumienia z ateistą na temat religii, której nie wyznaje. Nie chce uczestniczyć w takiej szopce jak to nazwałaś...

To miałaś szczęście, takiego tylko ze świecą . Ja może spotykałam facetów, którzy myśleli podobnie jak ja, ale do praktyki było daleko . Ze swoim facetem jestem szczęśliwa, nie chciałabym, żeby przez to rozpadł się nasz związek. Pozostaje chyba tylko żyć bez ślubu i nie decydować się na dzieci. Z drugiej strony to taka ucieczka od problemu...

Punkty zapalne: 2 dominujące charaktery, które wszystko co mają zdobyły własną ambicją i ciężką pracą(Żona) lub sprytem i odwagą(ja). Każde z nas miało swój świat i swoje reguły - gdzieś po 14 miesiącach kiedy już to pierwsze napięcie seksualne przygasło wtedy do akcji weszły właśnie owe reguły i przyzwyczajenia. Ciężko było nawet rozwód wchodził w grę. Jednak okazało się, że nasza więź emocjonalna jest o wiele silniejsza niż przypuszczaliśmy i rozpoczęliśmy wypracowywanie naszego modus operandi i chyba dopiero teraz po 6 latach razem naprawdę czujemy, że gramy w jednej drużynie która ma wspólne cele i marzenia.

U nas podobnie jak u Mika09 - seks, czyli moje wysokie i jego niskie libido. Poza tym, tak jak u Kobry - religia. On jest niby wielkim ateista, ostatnio nawet pseudo naukowcem (jak dla mnie troche na pokaz) - wciska mi jakies historie rodem z SF, ze to kosmici stworzyli Ziemie Oprocz tego polityka, homoseksualisci, pieniadze.. Tak naprawde klocimy sie chyba o wszystko

loveaellie, ciekawe poglądy ma Twój facet oryginalne . Sadie, mój tez czasem przesadza z chomikowaniem, ale On to nazywa oszczędnością i jest z tego dumny .

Anemonne my tez mamy osobne budgety i ani razu nas nie korcilo zeby je polaczyc.
Po prostu placac za zeba splukalam jedno konto a lody byly zalecone oficjalnie przez lekarza, prawda?
Nie bede sie klocic z nakazem wrecz jedzenie ulubionych Jerry&Benny's
Co do ksiazek to maz wie ze za kazdym razem jak przyjezdzam do kraju to istnieje duza szansa ze wyjade z polowa ulubionej ksiegarni i nie protestuje On ma swoje gitary ja mam swoje ksiazki...

Co do wartosci to oboje mamy jedna najwazniejsza taka sama. Potrzebe wolnosci i braku ograniczen ze strony partnera. Nie wychowujemy sie nawzajem, nie traktujemy jak dzieci, podobnie umieszczamy malzenzstwo na jednakowym poziomie waznosci...do dzieci stosunek identyczny...
Watpliwosci religijne wyjasnia sie po smierci a politycznych nie mamy. Koryto to samo tylko swinie sie zmieniaja.
Jednakowe mamy podejscie do eutanazji, aborcji, seksu przedmalzenskiego, zdrady i poglady rodzinne. A inne szczegoly jakos nigdy nie byly dla nas na tyle wazne zeby o nie koty drzec

Jako założycielka "punktów zapalnych" czuję się nieco zobowiązana do rozwinięcia tematu od strony czysto merytorycznej Przeczytałam badania Brian'a Tracy, który jako te punkty wymienił dokładnie:

Podobieństwa się przyciągają. W: (hierarchicznie): stosunek do pieniędzy - do dzieci - do seksu - do religii - przekonania polityczne i społeczne - ważne są także preferencje dot. spędzania wolnego czasu.

No nie musi, aczkolwiek ja nie związałabym się z  ateistą, ani praktykującym katolikiem- po prostu ja bym się nie dogadała z nim, a on ze mną.

Hipokryzją w tym co piszesz jest jedynie postawa Kościoła Katolickiego, że pozwala na takie śluby, natomiast postawa panny młodej jak najbardziej mi się podoba- temat wałkowany zresztą na wielu wątkach a idealnie nadający się do "Polak-Katolik. Polaka religijne wybory"

Bardzo ciekawy wątek.
Ja ze swoim chłopakiem jak na razie nie mamy takich 'punktów zapalnych'. Mówię  'na razie', bo nie mieszkamy razem. A sam fakt bycia pod jednym dachem prowadzi nie rzadko to sprzeczek. Ale mogłam przez 2 tygodnie podczas wakacji posmakować mieszkania w jednym pokoju, bycia ze sobą 24/7. Myślałam, że będzie źle, że się nie będziemy dogadywać co do porządków itp. Jednak okazało się fantastycznie. On nawet wielokrotnie prędzej ode mnie brał się do porządkowania, nie wynikały żadne awantury z niedogadywania się. Światopogląd i wartości mamy te same. Dla niego i dla mnie najbardziej liczą się rodzina, życie ludzie...On katolik, ja katoliczka. On pragnie dzieci, ja też. On chce ślubu kościelnego ja też. W antykoncepcji też to samo zdanie. O polityce nie rozmawiamy. Jedyne co przychodzi mi teraz do głowy to to, że ja mam większe libido a on mniejsze. Ale dogadaliśmy się i nie odmawia mi seksu. Nooo, i on bardzo lubi inwestować w swoje auto. Aż za nadto...Teraz się nie odzywam, bo nie mam prawa mu w niczym rządzić, ale jak będziemy małżeństwem to pozwolę aby pakował niepotrzebne pieniądze w samochód

Też mieliśmy ślub jednostronny. Wszystko było idealne. Ważne jednak jest podejście księdza do całej sprawy. Nasz był super wyrozumiały i wspierający, dzięki temu wszystko się udało.

Dlaczego nazywasz to hipokryzją? Możesz rozwinąć myśl?

Nie wyobrażam sobie mieć skrajnie różnych pasji. Albo takiego związku, gdy jedno jest czymś pochłonięte, a drugie nie zajmuje się niczym specjalnym. Przecież hobby wypełnia często większość wolnego czasu. A ważne, by choć jego część spędzać razem.

Przecież KK nikogo do niczego nie zmusza! To ja tam poszłam, bo to ja z narzeczonym o tym zdecydowałam. Nikt kasy ode mnie nie wyciągnął, sama im dałam. Zresztą i tak symbolicznie, bo nikt łapy po konkretną kasę nie wyciągnął. A w sumie mieli za co, bo trochę zamieszania z nami było: nie dość,że jednostronny to jeszcze z licencją na ślub w innej parafii.

Nie wiem, co ma to do czystości, o której piszesz.
Ja tam się cieszę, że księża wyszli ku nam, a nie, że zatrzasnęli nam drzwi przed nosem.

Pieniądze były kiedyś punktem zapalnym w naszym małżeństwie, kiedy jeszcze byliśmy na początku.
Mój mąż, podobnie jak mąż Sadie wiecznie oszczędzał, a ja mam przeciwną naturę. Rozmawialiśmy dużo, ale i tak potem zaczynało sie od nowa. Fakt, budowaliśmy dom, co jest kosztowne, ale wkurzało mnie przeliczanie wszystkiego co chcę kupić na: cegły, cement, flizy etc.
Ponieważ rozmowy, jak pisałam, na dłuższą metę nie dały rezultatu, postanowiłam inaczej.
Kiedy któregoś dnia mąż zapytał mnie czemu już brak kasy, a dopiero połowa miesiąca, powiedziałam, że...przepiłam (gwoli wyjaśnienia prawie nie piję). Najpierw go zatkało, a później zaczął się śmiać i nie mógł się uspokoić. Od tej pory nigdy to już nie stanowiło problemu.

Zatem można zapalne sytuacje w różny sposób rozwiązać. Trzeba tylko znaleźć sposób.

Do naszego małego offtopicu - też byłam mile zaskoczona, że nie walę głową w beton, a rozmawiam z normalnymi ludźmi w sutannach.
Wiem jedno: warto jest pochodzić za swoim, a nie godzić się na pierwsze lepsze rozwiązanie, a potem biadolić na skostniałość w KK. My właściwego księdza znaleźliśmy po kilku nieudanych próbach.

Hasło "co łaska" zawsze traktuje dosłownie. Jakby mi ksiądz wyskoczył ze sztywnym cennikiem (a wiem, że tak się często dzieje), wyszłabym i więcej nie wróciła do takiego kapłana. Jakby więcej ludzi tak robiło, to w posłudze zostaliby tylko Ci z powołaniem, a nie Ci co wpierw wyciągają łapę, a potem dopiero pytają za co właściwie kasę biorą.

Do tematu właściwego - tak sobie jeszcze myślę, że znajomi mogą być jeszcze takim punktem zapalnym. Ile razy się słyszy od babki: "oh, jak ja nie cierpię tych jego koleżków".
No chyba, że to nie w tych koleżkach jest problem, tylko to kwestia jakiejś niezbyt zdrowej zazdrości. A ta swoją drogą to też niezły punkt zapalny

Tak, znajomi mogą stanowić punkty zapalne w związku, ale nie są to sytuacje nie do rozwiązania.

Ja nie wszystkich kolegów mojego męża lubię, a on nie wszystkie moje koleżanki.
Dlatego ustaliliśmy, że on nie zaprasza ich do domu, tylko umawia się poza domem, a ja robię to samo. Wszyscy są zadowoleni.

W taki sam sposób sobie poradziliśmy z tym "punktem zapalnym" Aczkolwiek czasami któreś z nas burknie swoje Ale tyle... w innych tematach mamy podobne poglądy. Nie wszystkie poglądy mamy identyczne, ale one nie nie są punktami zapalnymi, tylko okazją do dyskusji. W poważniejszych kwestiach (pieniądze, wiara, seks, praca, sprzątanie, wychowywanie dzieci) jesteśmy zgodni. Każdą kategorię opisaną w nawiasie omówiliśmy na starcie i dalej na bieżąco wspólnie "aktualizujemy".

wiesz, że to jest stara bizantyjska zasada?

jak dla nas wszystkich ale dobrze jest czasami pomyśleć, że swojego czasu wielcy tego padołu tez mieli takie strapienia

ja jestem wygodny całą kasę przelewam Żonie i jeśli czegoś nie ma bądź brakuje jestem kryty
poza tym i tak jestem zobligowany do wielu rzeczy ale tak jak Bizantyjczycy wolę płacić niż słuchać

Skoro już pieniądze wybiły się na pierwszy plan jako punkt zapalny to dodam, że z moich obserwacji wynika, że problemem bywa też duża dysproporcja w zarobkach.
Na szczęście to też jest sytuacja, w której wszystko zależy od wzajemnych relacji, szacunku.
Najczęściej to mężczyźni dają odczuć kobiecie "wyższość" z powodu zarobków, większych lub w ogóle faktu, że oni zarabiają, a kobieta nie.
W odwrotnej sytuacji chyba kobiety częściej potrafią nie eksponować tego faktu.

Pieniądze są jednym z najpoważniejszych powodów rozwodu, wg mojej koleżanki- prawnika ds. rozwodów
Chociaż sądzę, że są doskonałym punktem zapalnym do kłótni o co innego, świetnym argumentem .

Ja z moim partnerem nigdy nie kłóciłam się o pieniądze: mój mąż-rozrzutnik po prostu zdając sobie sprawę ze swej słabości, daje mi do dyspozycji calą swą wypłatę Po 2 mies. był wysoce zdziwiony, że MOŻNA COŚ nawet zaoszczędzić-co nigdy w życiu mu się nie udawało, gdy był kawalerem ,mieszkał z rodzicami i miał całą wypłatę dla siebie i tylko na 1 osobę.
Zarabiam obecnie znacznie mniej niż mój mąż, ale gdybym zarabiała więcej, nie robiłoby mu to różnicy (bywało i tak krótki czas), gramy w 1 drużynie, zarówno dla mnie jak i dla mojego męża pieniądze są możliwościami-im ich więcej tym możliwości więcej-nieważne kto je do domu przyniesie

Zgadzam się. To kwestia wzajemnego szacunku.
Zarabiam kilka razy więcej niż mój mąż. Nigdy nie dałam mu tego odczuć (sorki, jeden raz - dawno temu - jak byłam wściekła i już tego więcej nie zrobiłam).

To nadal nie oznacza, że przyczyną problemów są pieniądze czy raczej ich brak.
Znam rodziny bardzo zamożne z wieloma problemami i rodziny ze skromnymi dochodami, które świetnie funkcjonują.
Nadal uważam, że to nie pieniądze w większości przypadków (choć pewnie czasem i tak bywa) są przyczyną rozpadu związków.

I bardzo ładnie zebrane w jednym zdaniu to co napisałam wcześniej.

Jeszcze odnośnie punktów zapalnych : CZAS - czyli punktualność, planowanie czegoś wcześniej a nie zostawianie na ostatnią chwilę, marnowanie czasu na pierdoły.

Dla mnie punktualność jest rzecza świętą. Jeżeli ktoś spóżnia się pół godziny to uważam to za totalny brak szacunku dla osoby z którą się spotykamy (pomijając oczywiście wypadki losowe jako przyczynę spóżnienia).Jeżeli jeden z partnerów ma takie podejście jak ja, a drugi ma to gdzieś to prędzej czy póżniej dojdzie do konfliktu.

Tak samo z wcześniejszym planowaniem. Jestem pod tym względem upierdliwa, nie lubię być zaskakiwana w ostatniej chwili, robić na szybkiego coś co można było zrobić spokojnie i lepiej np. dwa dni temu.

Marnowanie czasu na pierdoły to temat rzeka, dla jednego to pierdoła, dla drugiego nie, najpierw hobby, potem obowiązki, czy odwrotnie? Pod tym względem jestem raczej elastyczna, po obiedzie mój mąż może spokojnie poczytać godzinkę czy popatrzeć w telewizor, nie musi np. lecieć od razu sprzątać ze mną kuchni czy robić cokolwiek innego, oczywiście wszystko w granicach rozsądku bo jakby tak siedział codziennie pięć godzinek a dookoła rozpierdziel....

Frustracja, która pojawia się wraz z problemem, to taka ludzka reakcja na niepowodzenie. Rzecz powiedzmy normalna.
Wzajemne obwinianie się za spowodowanie sytuacji, to znak tego, że w zawiązek funkcjonuje delikatnie mówiąc słabo.

Czy to brak kasy, czy dołek psychiczny, czy gorsza kondycja zdrowotna - w takich sytuacjach należy się wspierać, a nie szukać winnego.

W kontekście punktów zapalnych w związku, często okazuje się, że nie chodzi o jakąś konkretną sytuację - brak akceptacji towarzystwa, brak utrzymywania porządku, sprzeczki poglądowe, dysproporcje finansowe - ale o fakt, że zawsze w związku będzie gorąco (ale w tym negatywnym znaczeniu), gdy pojawia się brak szacunku, brak gotowości do wysłuchania wszystkich argumentów, czy właśnie ohydne obwinianie partnera. Takimi zachowaniami można doprowadzić do mega pożaru.

Punkty zapalne...nie chcę robić konkurencji dla powieści Sapkowskiego

On pseudo domator.
Nie z charakteru,woli popykać w gierki 10 h niż gdzies wyjść.
Ja nie chcę siedzieć w domu i patrzeć się na jego plecy oglądając po raz 4 ten sam film z komputera - tv nie mamy bo on nie oglada i zbędny wydatek.
Szlag go trafia jak chcę wyjść 2 razy w miesiącu na 1 piwo. Szlag go trafia jak ktoś przyjdzie do mnie i sobie siedzimy ( wiadomo gosc nie chce rozmawiac tylko ze mną ale i gospodarzem domu).
Kłotnie na 102.

Wychowanie dzieci...wroć...mojego dziecka z poprzedniego malzenstwa. zle wychowalam,dzieci trzeba wychowywac krzykiem i karami nie zauwazajac zalet. A ja jestem adwokat i bronie maminsynka.
A nawet jesli jego syn cos zle zrobi to moja wina bo ja mu pozwalam.

Pieniazki.
Ja nie pracuje,znalazlam sobie w nim sponsora, jak chce szukac pracy to mam siedziec w domu bo kto dziecmi się zajmie

Przeżyłam i dalej popieram teorię doroty.f, co nie znaczy, że u mnie było takie wsparcie i zrozumienie Ja próbowałam, ale jak się topi smutki w piwku...  

No to jeszcze powiedzcie jaki macie gaśnice na te punkty zapalne.

No to ta gaśnica u mnie chwilami lekko szwankuje a u mojego męża psuje się rzadko ale jak sie zepsuje to raz a dobrze