Znowu o chemii i pożądaniu...

"Teraz gdybym wiedziała, że stres mnie tak zje i zacznę się mniej spotykać z chłopakiem i że przestaniemy mieć ochotę na siebie, to ja bym rzuciła szkołę!"  -- oby to leżało tylko w granicach żartu .

"w pewnym momencie byliśmy ze sobą tak blisko, ze rz...galiśmy sobą..." --wydaje mi się, że po prostu do tego wspólnego mieszkania ani życia nie dorośliście.
Motyli może nie być nigdy wcale, a intymność w związku może być głęboka, podobnie jak przyjaźń, zachwyt drugą osobą.

Myślę, że po prostu za wcześnie i nie ta osoba. Zdarza się:) człowiek wybiera sobie partnera metodą prób i błędów:)

Autorko, jesteś bardzo młoda a mam wrażenie, że chcesz przeskoczyć kilka lat do przodu żabim susem. Nie sądzę by ktokolwiek 18 letni nadawał się do wspólnego mieszkania będąc w związku romantycznym/ miłosnym

No dobrze. Mam 20 lat i przeżyłam więcej, niż niejedna kobietka starsza ode mnie.

Ludzie są w związkach bez namiętności po kilka lat i nagle wybucha chemia.

Przyjaciele znają się od dziecka, razem dorastają i tak dalej, aż nagle - wybucha chemia.

Ta sama co w miłości od pierwszego wejrzenia.

Jakoś naukowcy tego nie zbadali, a skupiają się tylko na tym, że namiętność w związku, ta motyla, istnieje do najwyżej 2 LAT.

No to sorry.

Jakoś na pewno można zbudować namiętność w związku. Po prostu trzeba żyć, wierzyć a nie dawać się wszystkim dookoła być szarym.

Zgoda?! No pewnie! Mam rację!

Teraz poproszę o takie przykłady z życia Waszego :

Mamy dziecko, nie mam libido, mąż mnie obrzydza, nie ma namiętności. Ale go kocham.

Czyli jednak?

Aha?

Ale to u mnie głównie wygasa pożądanie, u niego też, ale u mnie też...

+ Ja np. mogę oglądać filmy pornograifczne jako przyrodnicze.

No nie, nic nie czuję, zero.

Jak byłam sama to zawsze coś czułam. Jak był ładny facet albo coś. Ale teraz to czuję, że każdy facet jest nudny i w ogóle nic mnie nie rusza.

Zresztą mnie nie tylko te sprawy nie ruszają. Mnie nic nie rusza - jakbym straciła uczucia, i do mamy i do koleżanek i do wszystkiego. W ogóle nie pamiętam jak to jest szczerze się śmiać, nic mnie nie cieszy. Nawet smutna nie jestem tak szczerze. Ciągle płaczę, ale to nie taki oczyszczający płacz. Płaczę bo nic nie czuję.

A jednak potrzeba w życiu czucia tego że jest się kobietą... A ja czuję się jak człowiek. I widzę ludzi. Nie widzę kobiet i meżczyzn. Tak jakby nie było płci.

Pewnie mam taką utajoną depresję. Już tak kiedyś miałam, ale wyszłam z tego nie zauważając tego. Ja ogólnie mam osobowość taką, że moja kumpela ze studiów psycho mi mówi, że blisko mi do borderline. Jednak ja tego nie uznają bo teraz to wszyscy mają borderline i się pogrążają potem w tym, ...

+ No bo bez sensu jest tłumaczyć się tym że 'mam borderline'. Ja po prostu jestem zbyt słaba psychicznie, zbyt wiele we mnie emocji. I złych i dobrych, potem ciężko mi się podnieść. Np. w stanie zakochania to byłam aż ponad to. Za bardzo zakochana byłam, za dużo motyli. To nie jest aż takie normalne, takie zakochanie.

I teraz nagle taki wielki spadek od kilku miesięcy plus te moje problemy co pisałam wcześniej. Ja za słaba jestem. PRaca mnie wykańcza, teraz pewnie studia mnie wykończą. Nie wiem, może rzeczywiście leki powinnam zacząć brać, albo dawać jakiś upust emocjom - jak miałam zespół to nie było tak źle. Właściwie to darcie papy mi pomogło w wyjściu z depry... I wyjazd do Hiszpanii też mi pomogł, słońce; )

Przed tym wszystkim miałam... A teraz w sumie nie wiem po co żyję...

Moim celem był zespol, muzyka, miłość do chłopaka... No, ale musia,lam mieć dobre oceny, studia itd., no to nie podołałam temu wszystkiemu... Szczęście samo w sobie było celem...

I jeszcze zespóło który się starałam, który założyłam, wyrzucili mnie z niego... Stracilam znajomych wraz z tym zespołem... Wszyscy mnie tylko obwiniali. A ja nie mogłam wszystkiego na raz bo miałam dużo zajęć w szkole, do tego problemy w domu, o ktorych nie chce pisać, ale to takie standardowe problemy z kłótniami i z tym, że muszę pomagać ciągle, i jestem wyzywana od 'szmat' itd. i nie mogę nigdzie wychodzić i ogólnie... ubezwlasnowolnienie...

A ja chciałam kochać i chciałam czuć... A już tego nie mam... I boję się, że to nie powróci... Skoro sobie nie radze z takimi małymi problemami to ja w ogóle nie powinnam nigdy z nikim być bo się nie nadaję... A bardzo byłam zakochana... Bardzo... Od czerwca tamtego roku...

A chłopaka znałam już wcześniej... Więc to nie jest takie pstryk, ze motyle zauroczenie i juz...

I mogę przyznać przy całym świecie przy wszystkich, że chłopak z którym jeszcze jestem, ten w którym się zakochałam to jest moj ideał. Ja takiego chłopaka zawsze chciałam mieć. I wygląd mi się podoba, i podejście do życia, charakter... Tylko on nie mógł jakby sobie poradzić z moimi jazdami.. .Zresztą nikt nie mógł... Skoro nic mnie nie cieszy to ja ciągle żyję jak w śnie... Za taką szybą. Po prostu nic nie czuję. Do nikogo.

Pewnie, że jest...

Eh...

Tylko weź to wytłumacz mojej biochemii słabego mózgu. Ja jestem bardzo słaba psychicznie. Niby mam silną osobowosć - zaśpiewam na scenie, albo nie dam sobie czegoś wmówić - ale to tak na prawdę jest tylko charakter. Tego można się nauczyć. A niestety, odporności na stres chyba nie jestem w stanie zmienić - być może z tego powodu, że jestem z patologicznej rodziny... Nie wiem.

Ja po prostu nie radzę sobie z tym wszystkim. Chyba będę pod stałą opieką psychologa lub psychiatry... Nie wiem...

Noo...

Ale teraz akurat najbardziej mnie boli to, że zniszczyłam swoją miłość... Jak teraz patrzę to zachowywałam się jak typowa osoba w deprze... No jak ja, no...

Dobrze, że to widzę... może to jakiś znak że z tego powoli wychodzę...