Dziewczyna w związku, a spotkania z kolegą - Netkobiety.pl

No właśnie jest normalne mieć znajomych, wręcz wskazane żeby pójść. Każdy ma swoje życie i trzeba zachować przestrzeń dla siebie. Sam też robię,  ale jak jest jakaś grupa znajomych. Natomiast jak jestem z kimś w związku to z pojedynczymi koleżankami nie zadaję się bo po co robić nie potrzebny zamęt w szczególności na samym początku.
Ale sam na sam z kolegą? (nawet nie wiem czy to faktycznie kolega? czy jakiś szukający amanat) - to moim zdaniem trochę dziwne i brak szacunku do drugiej osoby.

No właśnie to już bardziej akceptowalne niż sam na sam - to co innego.

Dokładnie. Nie rozumiem, ma na wstrzymanie wziąć wszystkie wypracowanie przez lata znajomości i przyjaźnie, tylko dlatego, że zaczyna nowy związek? Albo zaczynasz związek z czystą kartą i zaufaniem, albo nie zaczynaj wcale. Nie ma takiego faceta na świecie, dla któego zrezygnowałabym z przyjaźni - czy to z kobietą, czy z mężczyzną, bo to są ludzie, którzy są dla mnie ważni. I potrzebuję więcej ludzi w moim życiu niż tylko "tego jedynego".

Czego nie rozumiesz?
Związek bez zaufania sensu nie ma. Ty nie ufałeś, więc zerwała z Tobą. To, że znaliście się miesiąc nie ma nic do rzeczy.

Slynne pogadanki ze znajomymi. I o czym to ma swiadczyc? Ze cos jest prawda bo pare znajomych tak mowi?
Ile tysiecy ludzi wierzy, ze ziemia jest plaska haha. No wlasnie. To nic nie znaczy. Ty i Twoi znajomi nie jestescie wyznacznikiem tego co sie powinno robic.

No cóż musze to przemyśleć bo jakoś nie mogę w to uwierzyć. Jeden kolega taki, drugi taki, trzeci z pracy itd.  Z wszystkimi sam na sam.
Może dlatego  ze nie wierze w przyjaźń damsko męska, bo za dużo słyszałem jakie poźniej kwiatki wychodzą, typu zdrady, podkochiwania. a potem tłumaczenia bo emocje, bo to tylko kolega.
Z reszta blisko mam przykład koleżanka z pracy z kolegą  niby tylko pisanie służbowe, imprezy firmowe i pach. Od roku tamta rzucila swojego faceta i teraz są razem.

Tak z ciekawości przekopałem inne fora i blogi to tam piszą że takie sytuacje gdy dziewczyna spotyka się z kolegą sam na sam to niestety nie jest dobre. Grupa znajomych nawet składających się z samych facetów to jest ok. .. Tutaj piszecie ze jednak normalne - stad jestem mega zdziwiony.

Nie da się znaleźć złotego środka i rad idealnych, które będą do wykorzystania w każdej relacji.
Jedni ludzie mają dużo znajomych, inni nie.
Jedni wolą się spotykać w grupie, inni 1 na 1.

Skoro nie uważasz, że to, co piszemy jest sluszne, to po co tu piszesz?

Nie wyobrażam sobie, żeby mój partner mi mówił, z kim i w jakiej konfiguracji mogę się spotykać. Nie wyobrażam sobie, żeby podejrzewał wielkie zdrady, bo mam kolegów. A też nie poznał ich od razu.

Zamierzasz pilnować swoją przyszłą partnerkę? Jak zabronisz jej spotykać się z kolegami, to wtedy będzie Wasz związek bezpieczny i Cię nie zdradzi? ) Skoro poznałam mojego partnera, miał swoje życie to dlaczego  poznając mnie miałby rezygnować ze swoich znajomości i spotkań z innymi ludźmi? Wychodzę z założenia, że gdyby miało coś być między nim a jakąś koleżanką to już by było i nie miałby potrzeby wiązać się ze mną. A zakochać się w kimś można jadąc autobusem do pracy

Uwaga, wsadzam kij w mrowisko!
Tego typu sytuacje są nagminne i najczęściej są (w mojej ocenie) efektem tego, że kobiety gdzie indziej mają granicę między niezobowiązującą znajomością a zauroczeniem niż mężczyźni.
Między innymi z tego powodu większość mężczyzn nie wierzy w bezinteresowną przyjaźń kobiety z mężczyzną, podczas gdy u pań jest odwrotnie.
Nie będę zgłębiał tematu, bo wiem czym się to skończy, ale wszystkim polecam takie ćwiczenie. Niech się każdy postawi po drugiej stronie. Panie, które uważają że ich spotkania z kolegami sam na sam przy kawie czy wieczornym piwku nie powinny budzić emocji u ich partnerów, namawiam do refleksji nad emocjami jakie mogłyby budzić analogiczne spotkania tychże partnerów z ich damskimi koleżankami (najlepiej takimi, których nie znacie). I odwrotnie - panów którzy mają pretensje do swoich pań o takie spotkania, namawiam do zastanowienia się nad tym czy te panie miałyby powody do zazdrości gdyby to oni sami wybierali się na randes-vous z jakimiś swoimi koleżankami. Takie ćwiczenie bardzo pomaga zrozumieć punkt widzenia tej drugiej strony.

Zgadzam się.
Nie ma nic złego w wyjściu z kumplem na piwo.
Nie ufasz - nie wchodź w związek.

Autor wyraźnie zgłasza niezadowolenie z faktu, że jego dziewczyna spotyka się sam na sam z kolegami - mam więc wszelkie prawo sądzić, że "łapie się" pod profil statystycznego mężczyzny, o którym pisałem - przynajmniej w kontekście wiary w bezinteresowne spotkania kobiety z mężczyzną. Dlatego pozwalam sobie na prezentację swojego punktu widzenia, który poniekąd wydaje się być zbieżny. Może dlatego, że obaj jesteśmy prymitywnymi mężaczyznami

No. Nie byłoby też takich jak dr. Mengele.
Mi zarzucasz wąskie postrzeganie, ale sama popełniasz odwrotny błąd. Człowiek który ma jakiś problem nie oczekuje wykładów na temat tego, że są na świecie ludzie którzy takie problemy łykają na śniadanie. Potrzebuje natomiast w pierwszej kolejności zrozumieć przyczyny swojego problemu i związanych z nim emocji, a w drugim kroku (najczęściej) potrzebuje sam wypracować sobie rozwiązanie.

Wiedziałem, że wsadzę w kij mrowisko, tylko weź mi wytłumacz skąd tyle emocji? Czy ja coś komuś narzucam? Czy zabraniam Ci mysleć inaczej? Przecież wyraźnie napisałem że kobiety, w odróżnieniu od mężczyzn mają na tę kwestię inny punkt widzenia, ale też nie napisałem ani pół słowa na temat tego, że się w tym mylą. Mówisz, że brak mi pokory - a możesz wskazać w którym miejscu? Równie dobrze Tobie mógłbym zalecić jej ciut, bo atakujesz mnie tak jakbym Ci odmawiał do czegoś prawa. Jeśli o mnie chodzi - możesz mieć milion męskich "przyjaciół" i guzik mnie obchodzi czy kiedyś zmienisz zdanie na ten temat czy nie - ale pozwól, że skoro chłopak pyta na forum o jakiś problem, to jednak odpowiadać mu będę wedle własnego uznania i przekonania. A on niech sam decyduje czy do rozwiązania jego problemu przybliża go moja, Twoja czy jeszcze czyjaś inna wypowiedź.

Zaproponowałem ćwiczenie. U jednych obudzi refleksje i jakieś odczucia - u innych nie. Jednym więc coś da, innym wyda się stratą czasu. Tyle w temacie.

I po temacie. Następnym razem jak będzie się z kimś wiązał - może wspomni naszą burzliwą wymianę poglądów i może od samego początku będzie miał świadomość faktu, że kobiety miewają takie stanowiska jak Twoje, albo lepiej będzie rozumiał swoje prymitywne, męskie, wąskie postrzeganie świata o jakim ja mu pisałem

Zdrówka i więcej spokoju życzę

Autorze, znajdź przyczyny takiego, nie innego, swego myślenia dotyczącego spotkań ewentualnej partnerki ze swym znajomym. Dlaczego wzbudza to Twą niechęć?
Dlaczego chcesz, by ograniczyła kontakty?
Dlaczego uważasz, że takie spotkania zagrażają Tobie?
Odpowiedzi są istotne dla Ciebie, nie dla kogokolwiek z forum.

Nie muszę sobie niczego wyobrażać, bo proponowaną w ramach ćwiczenia sytuację znam z życia. Nie byłam zazdrosną, gdy dopiero poznawaliśmy się, nie byłam zazdrosną, gdy znaliśmy się niewiele i nie jestem zazdrosna teraz. Cieszyłam się i cieszę, że przyjemnie spędza czas. Uważałam i uważam, że związek nie czyni z nas niewolników, nie ogranicza wolności. 

Tak jak już to zostało napisane wcześniej - ludzie są różni, mają różny poziom tolerancji na tego typu "margines wolności". Związek uda się tylko wówczas, kiedy spotkają się w nim dwie osoby z taką samą definicją tego marginesu.
W moim otoczeniu (tak wiem, to kwestia próbki badawczej i "szerokich horyzontów") nie znam ani jednego związku w którym spotkania sam na sam jednego z partnerów z kolegą/koleżanką w celach stricte towarzyskich nie budziłoby emocji. Dodam, że "moje otoczenie" to ludzie po czterdziestce z kilkunastoletnim stażem w związkach - więc albo czasy się zmieniają, a ja jestem konserwą, albo z wiekiem zmienia się punkt widzenia.
Trochę brakuje mi w tej dyskusji trochę innych męskich głosów.

Reasumując - cała dyskusja powinna się sprowadzić do uświadomienia autorowi wątku, że różni ludzie mają w temacie swobody spotkań towarzyskich różne poglądy i ta właśnie różnica jest przyczyną jego problemów. I to się chyba się stało. Dalsze postępowanie w temacie (w tym decyzja o rozstaniu) to już chyba wyłącznie kwestia działań podjętych świadomie przez autora wątku i jego sympatię.
Amen.

Mnie się wydaje, że określenie przyjaźń jest nadużywane i stosowane do opisu znajomości kumpelskich, nawet wieloletnich, ale jednak kumpelskich, które nawet obok przyjaźni nie stały, stąd te nieporozumienia ;-)

Dziękuję za wypowiedzi prosiłem o wyrażenie swojej opinii, a dostałem też obelgi nt mojej osoby jakim jestem człowiekiem bo komuś ustawiam życie czy blokuje znajomych (nigdy tego nie robiłem) bo pewne osoby dość daleko zachodziły w swoich przekonaniach, a nawet mnie nie znają. Jestem dość tolerancyjną osobą, ale ten temat był dla mnie dość obcy i na podstawie wcześniejszych relacji czy też moich znajomych relacji którzy mają, nie spotkałem się z takim czymś. Po prostu wyraziłem swoją opinię na temat takich spotkań i koniec nawet nie sądziłem że do tego później dojdzie. Jest to dla mnie bardzo bolesne, że przez taki temat muszę zapomnieć o osobie z którą świetnie się uzupełnialiśmy (bo nie wydaję mi się, że się coś w tej sytuacji uratuje).
Wystarczyło by usiąść i omówić temat w czym jest rzecz a na pewno byśmy się dogadali a nie z dnia na dzień taki zwrot akcji - jak to się mawia rozmowa w związku to podstawa.

No gdyby dała mi szanse usiąść i wytłumaczyć to byśmy usiedli . Skąd mialem wiedziec xe z takiego tenatu gdzies miedzy wierszami wyjdzie taka sytuacja? Tez duzo mówisz i wyrażasz swoją opinie w zwiazku i jakoś nie rozpada Ci sie zwiazek. Ludzie się kłócą  rzucają talerzami też się ot tak nie rozchodzą. Nie zawsze trzeba mieć identyczna opinię. Z reszta tak jak napisałem w pierwszym poście zgodziła się ze mną , powiedziała, że mam rację co do takich spotkań, wiec po co miałem dalej poruszać temat. Wyszło widocznie ze skłamała zamiast wytłumaczyć.

Nie naskoczyłam. Autor poprosił o opinię, to ją napisałam. Jego pech, że myślę inaczej niż on. Na odwrócone pytanie odpowiedziałam wyżej.

Gdyby na początku naszej znajomości mąż usiłowałby ograniczać me kontakty, podejrzewał o brak uczciwości, to naszego związku by nie było. Nigdy nikomu nie udowadniałam i nie będę udowadniać, że nie jestem wielbłądem.

Autorze.
Nie ma uniwersalnych prawd co wolno a co nie wypada. Jak widzisz nawet z odpowiedzi jedne osoby nie widzą nic złego w spotkaniu się sam na sam a inne odwrotnie i nie wierzą w przyjaźń damsko-męską.
Ważne żeby znaleźć kogoś kto myśli podobnie do nas.
Mówisz, że zabrakło rozmowy. Co ona by dała? Albo ona musiałaby zrezygnować z czegoś co jest dla niej przyjemne (bo wg ciebie nie wypada), albo ty musiałbyś udawać, że przestało ci to przeszkadzać. Zmienianie siebie w takich kwestiach żeby spełnić oczekiwania drugiej strony w dłuższym rozrachunku do niczego dobrego nie doprowadzi.
Nie napiszę tutaj co ja myślę o takich spotkaniach, bo to nie powinno mieć dla ciebie żadnego znaczenia.
Ważne żebyś zrozumiał, że są różne osoby i ilość odpowiedzi tutaj na tak czy nie, nie oznaczają, że Ty miałeś rację albo ona.

Mysle , ze sporo bo chociażby powiedzielibyśmy jasno ze ufamy sobie i nie zrobimy nic złego. Tak mało a jednak duzo. Po prostu obgadać temat skoro był dla niej nie jasny. Dla mnie byl skoro przytaknęła.

Moze wlasnie zamiast chodzic z kolegami na spotkania, to żeby się poznać lepiej? Spotkan z kolegami będzie wiele a zwiazku juz nie ma. Najgorsze ze dziewczyna nowopoznana a tyle mi w głowie namieszała jak nigdy.  Dawała tyle nadzei, ona tez w sumie widzialem byla szczęśliwa bo sama mi mówiła. Pełno zielonych sygnałów.
Człowiek chciał dobrze,  a wyszlo beznadziejnie.

Tak czy inaczej jeszcze raz dzięki za wypowiedzi wobec tego drogie kobiety następną (o ile taka bedzie) bede sam woził do kolegów zeby się bawiła. Zobaczyny czy Wasza recepta zadziała.

Cyngli widze, ze ironi nie załapalaś . Ok

Tak btw. Akurat nie jestem typem zazdrośnika tylko powiedziałem co o tym myślę. Takze to są dwie różne kwestie.

Oczywiście, że załapałam. W moim odczuciu była totalnie zbędna :-)

Popieram Wzl. Taka rozmowa jest niczym. To tylko słowa, słowa, słowa.
Jak sobie wyobrażasz taką rozmowę?
Przecież każda ze s tron powie: Moje kochanie, nigdy cię nie zdradzę, moje ty szczęście. Tyś jedyny/a.
Tak powie nawet potencjalnie zdradzacz, który jeszcze nie wie, że kiedyś tam zdradzi.
Przecież nie powie w tej rozmowie:  Mhmm... Nie jestem pewna/y, być może zdradzę. Lub - Podejrzewam, że zdradzę. Lub - Jestem pewna/y , że zdradzę, bo czuję, że mam dziwne inklinacje.

Co do już zaślubionych to mieli poważniejszą rozmowę niż Ty proponujesz. Bo przed Bogiem. Nawzajem dali słowo HONORU. Nie tylko nawzajem, ale i w obliczu BOGA biorąc Go na świadka!
No i co?
I męża/żonę, i swój honor i tego Boga mają głęboko.
Słowa, słowa, słowa...

Edit - A w ogóle dyskusja o kant potłuc.  Jeśli dziewczyna woli Ciebie od kolegów, to bedzię szczęśliwa, że razem spędza czas. Jeśli woli kolegów, to niech se idzie w cholerę. Znajdziesz odpowiednią, której życiem będzie czas spędzony razem.  Z moją jż było tak, że nikt nikogo nie ograniczał, bo nie musiał. Byliśmy razem 24/24, bo tak chcieliśmy. Na uczelni byliśmy na jednym roku siedząc w jednej ławce. 24/24 i było fantastycznie.

Nie wiedziałam, że to jakiś typowo kobiecy fenomen, aby pielęgnować przyjaźnie z mężczyznami?

Może dlatego, że sama tego nie robię oraz celowo szukałam partnera, który jest podobnie usposobiony: nie kawkuje, nie piwkuje, nie koleżankuje.
Nie mam żadnego męskiego przyjaciela. Jedynie znajomych, którzy są również dobrymi znajomymi mojego partnera.
Na przyjaciela wyobrażam sobie jedynie mężczyznę będącego gejem lub takiego, gdzie wzajemna seksualna atrakcyjność równa się zeru (a to ciężko sprawdzić, bo nie wiadomo, jak bardzo atrakcyjnym lub nie - jest się dla drugiej strony).

Skąd taka moja postawa?
Bo jak do tej pory nigdy, przenigdy nie przeżyłam czystej przyjaźni z mężczyzną, takiej zupełnie pozbawionej seksualnej chemii. Albo to była chemia jednostronna - najczęściej mężczyźni tracili równowagę, albo iskrzyło między nami obojga. Dlatego szybciutko się z takich znajomości wycofywałam, bo wiem, co jest dla mnie ważniejsze - a jest to związek z moim partnerem. Oraz dlatego, że czuję się nie w porządku w stosunku do partnera już z tego powodu, że ta chemia gdzieś tam jest w powietrzu, nawet jeśli "nigdy do niczego nie doszło".

Zauważyłam, że dla wielu ludzi owa chemia pomiędzy przyjaciółmi jest okej. Czują ją, ale nad nią panują. A mnie to jednak nie przekonuje - wolę zapobiegać niż leczyć. Wolę też po prostu nie musieć zaprzątać sobie tym tematem głowy.

Natomiast jeśli chodzi o innych ludzi - niech sobie żyją jak chcą. Dla niektórych przyjaźnie damsko-męskie nawet dodają pikanterii związkowi, są elementem przyjemnego ryzyka, gry z partnerem. Moje doświadczenia w tym temacie niestety są jakie są i dlatego na przyjaźnie i piwka z mężczyznami nie ma w moim życiu miejsca wcale.

no i właśnie o to chodzi aby obie strony myślały podobnie Ja wiem że są tacy ludzie co poza związkiem nie potrzebują innego towarzystwa, są tacy co nie potrzebują towarzystwa tylko płci przeciwnej ale swojej własnej i są tacy co nienawidzą ograniczeń.

Mnie jest łatwo utrzymywać przyjaźnie damsko-męskie bo od małego w większości otaczali mnie chłopcy (szkoły sportowe) i wszyscy się śmieją że nawet z gościa co wyraźnie zaczepia mnie w ramach podrywu w 3 minuty robię najlepszego ziomka
Partner też widzę że ma dobry kontakt z kobietami a żony kolegów go ciągle dokarmiają za jakieś przysługi komputerowe i mnie to w ogóle nie rusza.

Z drugiej strony ja stawiam na ludzi z zasadami w swoim otoczeniu. Jak ktoś wygłasza poglądy że w sumie to rozumie że partnerzy zdradzają, że rożnie w życiu bywa no to już wiem że przyjaciółmi nie będziemy Miałam problem z facetem co się całował po pijaku z żoną kolegi i nie pomogły tłumaczenia że on nic nie zrobił, on był wolny i nikogo nie zdradził i dla wielu jego tłumaczenie było ok.