stalking

Ja na całe szczęście nie miałam

To jeszcze jedna Lidka do wątku

Mnie nikt nie prześladował, ale moją przyjaciółkę tak.
Na szczęście nie był to ekstremalny przypadek i do niebezpiecznych sytuacji nie doszło, ale...
Byli razem 1,5 roku kiedy się okazało, że facet ma nierówno pod sufitem...może rozdwojenie jaźni.... nie wiem.
Kiedy chciała się z nim rozstać. Groził, że się zabije; błagał, płakał i takie tam. (niby nic takiego)
Dziewczyna się w końcu nie poddała i skończyła z nim raz na zawsze.... ale on nie umiał tego przyjąć do wiadomości. Non stop do niej dzwonił, pisał smsy: w których na zmianę prosił, groził i wyzywał. Po kilku miesiącach zmieniła numer telefonu, którego praktycznie nikomu nie dawała, żeby przypadkiem nie wpadł w jego ręce.
Potem poznała swojego obecnego męża, a tamten co jakiś czas się ujawniał.
Pewnego sylwestra dziewczyna była z przyszłym mężem we własnym domu. A po kilku dniach dostała wiadomość od byłego,że ładnie wyglądała w tym długim kucyku (doczepiła sobie na imprezkę).

Nigdzie nie ma jej w necie, na żadnych portalach, właśnie z jego powodu i pewnie już tak zostanie całe życie.

haha zabawne  nie martw się nic takiego nie pomyślałam :)

Przez rok byłam z chłopakiem, który okazał się jakimś psychopatą. Nie mogłam znieść tego jak mnie traktuje, ale nie pozwalał mi odejść, groził, że mnie zabije itp. Przeżywałam piekło. Pomogli mi rodzice i siostra. Od prawie dwóch miesięcy nigdzie nie mogę wyjść sama, on pojawia się zawsze wtedy kiedy się go nie spodziewam. Jestem studentką, muszę chodzić na zajecia, więc odprowadzają mnie i odbierają koleżanki lub siostra. Przez ostatnie 2 tygodnie się uspokoiło, przez kilka dni wychodziłam już sama. Dziś na szczęście idąc z koleżanką poczułam jak ktoś pociągnął mnie za sweter wystający spod kurtki i "popraw sobie sweterek, bo ci wystaje". Mało nie dostałam zawału. Kilkakrotnie zmieniałam już numer telefonu, kontaktowałam się z jego rodzicami, jego byłą dziewczyną (która jak się okazało, przeżyła to samo) i z policją. Nie jestem sama, mam pomoc, a mimo to nie mogę spać, koszmary nie dają mi spokoju, boje się każdego wyjścia z domu. Niby narazie przestał mi grozić, ale sama jego obecność jest dla mnie straszna. Nie wierzę, że nie jest zdolny zrobić mi krzywdy. Kiedyś mnie wciągnął do samochodu i wywiózł na wysypisko, nie ma oporów przed ściskaniem mnie za szyję i wypowiadaniem gróźb. Nic na niego nie działa, a ja nie mam spokoju ani wolności, ciągle mi się wydaje, że gdzieś go widzę, czuję jego obecność jakby stał obok mnie. Wydaje się to może śmieszne, albo co najwyżej nieprzyjemne, ale spróbujcie sobie wyobrazić, że ktoś za wami chodzi, nigdzie nie możecie wyjść same i bez przerwy czujecie strach. Mam nadzieję, że jak najszybciej się to skończy... Dla wszystkich prześladowanych mam radę: proście o pomoc najbliższych, nie możecie zostać same/sami z tym. Gdyby nie wsparcie rodziny i najbliższych koleżanek, nie wiem co dziś byłoby ze mną. Nie można pokazać, że jest się słabym.

Pewien chłopak nie chcę mi dać spokoju pisze do mnie niemal codziennie,a także dzwoni, często podaje się za kogoś innego. Choć nie odpisuje to on i tak nie daje mi spokoju,aż w końcu prowokuje mnie do tego bym odpisała, zazwyczaj wychodzi mu to ponieważ nie mogę patrzeć jak ktoś nastawia wszystkich przeciwko mnie. Jest zazdrosny niemal o wszystko,a najlepsze w tym wszystkim jest to że nie jestem z nim i nigdy nie byłam a więc nwm w czym problem. Mam już tego dosyć ponieważ nastawia moich  znajomych przeciwko mnie. wyzwiska typu ku** pojawiają się prawie w każdym esemesie. Jestem bardzo młoda, osoba która mnie nęka jest ode mnie starsza o 6 lat. Niektóre wiadomości są aż śmieszne. Grozi mi że zabije mi psa. Z czasem ignorowałam to ale już mam tego dosyć. Myślałam że po czasie sobie odpuści ale nic nie skutkuje. Proszę pomóżcie.. Czy można by go podać.? Czy ma to jakiś sens.?

Moja obecna partnerka jest bardzo atrakcyjna, taki magnes na facetów. Od kilku lat zna takiego jednego. Jasno określiła, że nie chce z nim być, i że ich relacje są czysto koleżeńskie. Jak kiedyś go odrzuciła, to ponoć nawet w szpitalu przez to był. Potem wyszedł i niby spokojniej. Ale z tego co rozumiem, to teraz się zaczęło. Taka obsesja. Pisze jej, że ją kocha, że chce z nią być, chce, by była jego narzeczoną. Nie nachodzi jej, ale potrafi wysłać kilka smsów dziennie. Ogólnie jest taki bardzo wrażliwy i ekspresyjny. Taki niby romantyk. No ale jak to ona określa, jest to wręcz mdłe. Mam nadzieję, że mu przejdzie. Jak nie to trzeba interweniować.

Drugi problem ma z byłym (tym najświeższym). Zażądał od niej po rozstaniu zwrotu wszystkich rzeczy, które jej dał (kupił). Ogólnie ponoć potrafił wcześniej wystawać pod jej oknem cały dzień i takie tam. No ale. Zwróciła mu rzeczy, a on potem napisał, że to nie wszystko, i napisał co jeszcze. Byli zaręczeni. Pierścionka nie zażądał. No i tak w sumie nie oddała mu tej reszty, on dzwonił, pisał, żądał zwrotu. W końcu jakoś w sobotę chyba zadzwonił, że przeprasza, że on jednak odda jej te rzeczy. No i, co w sumie najgorsze, że nadal wierzy, że będą razem. Z takich faktów jeszcze, to zdarzyło mu się ją uderzyć. Nie chciałem pytać jak i ile, bo nie chcę przywoływać tych wspomnień.

Ręce mi opadają. Aż chcę iść na jakieś sztuki walki, żeby móc obronić ją i siebie. Chociaż prędzej boję się o siebie, bo pierwszy może chcieć usunąć przeszkodę stojącą na drodze do jego ukochanej (w jego mniemaniu), a drugi może szukać pewnego rodzaju zemsty. Nie boję się potyczki na pięści, ale nóż mnie przeraża. Też dlatego, że mógłbym zyskać przewagę i wykorzystać jego broń przeciwko niemu, a mimo wszystko nie chcę krzywdzić drugiego człowieka (choć, czy można ich nazwać ludźmi?)

Wątpie, że chciałabyś się przekonać...

Ja miałam odwrotną sytuację...
Wysłałam kolegę do pracy na stanowisko faceta, który umarł. Po czasie okazało się, że to było samobójstwo, a mój kolega mocno się podłamał.
Starałam się dowiadywać jak się czuje i co u niego, chciałam dać mu jakieś wsparcie, bo ze strony swojej rodziny tego nie miał (sam się skarżył). A on po kilku miesiącach odpalił mi, że to jest stalking z mojej strony...
Ja za to doświadczyłam mobbingu w pracy... ze strony podwładnej... I nie byłam pierwszą, ale piątą osobą... Ale mój wspólnik się tylko śmieje, gdy ona na mnie wjeżdża, a zwolnić ją możemy jedynie razem...

Z poważniejszą wersją na szczęście nie miałam styczności.

poznalam chlopaka w 2007 roku, nie chcial dac mi odejsc, dowiedzialam sie ze pobil czlonka rodziny-starsza kobietę, wydzwanial i mi grozil, musielismy mu pogrozic ze oddamy sprawe w rece policji,bylam z nim miesiac

Miałam niestety do czynienia ze stalkerem i jego nachalnym zainteresowaniem, a nawet groźbami, gdy psychol sobie uroił, że z niego kpię. Było to dawno, dużo lat temu, ale nie zapomnę. Ten świr był uważany przez innych za zdrową psychicznie jednostkę. Prawdziwą twarz poznali tylko nieliczni.