Miłość czy stalking?

Zastanawiam się, co zrobić, bo chyba w tak trudnej sytuacji nie byłam jeszcze nigdy w życiu. Nigdy nie układało mi się z facetami, a po dwuletnim związku z autentycznym świrem i stalkerem byłam kilka lat sama i chyba tak naprawdę do tej pory nie udało mi się po tym pozbierać. Nie sądziłam, że będzie gorzej, a jednak okazało się to możliwe. Historia zaczęła się banalnie i żałośnie - na imprezie z ludźmi z pracy całowałam się z żonatym gościem, który na dodatek przyszedł na tę imprezę właśnie ze swoją żoną - w dodatku na oko fajną, normalną dziewczyną, nie jakąś zołzą. Pocałował mnie, po czym do pokoju weszła jego żona. Poszedł z nią porozmawiać, po czym... wrócił i jeszcze raz mnie pocałował. Byłam przekonana, że był tak pijany, że nawet tego nie pamięta, było mi strasznie wstyd i trzy dni miałam wyłączony telefon, bo bałam się, że ktoś z pracy dowiedział się o tym i będzie chciał ze mną o tym porozmawiać. Przyszłam do pracy udając, że nic się nie stało, ale ten facet - nazwijmy go Bogdan - zapytał, czy możemy porozmawiać. Pomyślałam, że pewnie chce mnie przeprosić i zgodziłam się. Pogadaliśmy, przeprosił mnie, ustaliliśmy, że wracamy do kumpelskich relacji i pracujemy dalej, jak gdyby nic się nie stało. To było oczywiście niełatwe, bo koleś podobał mi się jak nikt inny przedtem i mieliśmy świetny, przyjacielski kontakt. No i na tej rozmowie powinno się wszystko zakończyć. Tymczasem w nocy dostałam od niego maila (ze specjalnie założonej tajnej skrzynki), wiadomość na fejsie, a rano - smsa z przeprosinami za ewentualnie nieskładnego maila. Przeczytałam go w pracy i do końca dnia nie byłam w stanie się skupić ani opanować. Napisał mi mniej więcej, że "spotkanie wyjaśniające" było tak cudowne, że nie wie, co z tym zrobić, ale ma ochotę na kolejne. Odpisałam, że chociaż jest super gościem i na pewno w innych okolicznościach spotkałabym się z nim z wielką radością, to jednak nie wolno przekraczać pewnych granic, więc nie ma mowy o dalszych spotkaniach. No i tak zaczęła się nasza dłuuuuuuuga "korespondencja wyjaśniająca". Zakochałam się po uszy i byłam naprawdę zrozpaczona. Nie pomagały ani rozmowy, ani brak rozmów, ani spacery na mrozie, ani sen, nic. W końcu wpadłam w takiego doła, że nie byłam w stanie podnieść się z łóżka ani umyć - tak spędziłam Święta. Zaczęłam mieć myśli samobójcze, rozpoczęłam też terapię. Z Bogdanem widywaliśmy się oczywiście w pracy, a poza tym czatowaliśmy na potęgę. W końcu zaczęliśmy się spotykać - niby po to, żeby "umówić się na kawę i zakończyć tę niebezpieczną zabawę". No i podczas któregoś spotkania znów zaczęliśmy się całować. No i potem to już była lawina zakończona tym, że Bogdan powiedział o wszystkim żonie. Ta z kolei zadzwoniła do mnie, a ja poprosiłam ją o wybaczenie i powiedziałam, że się wycofam. Naprawdę byłam gotowa to zrobić, jednak Bogdan nie wyobrażał sobie życia beze mnie - jak tylko zrywałam kontakt, przyjeżdżał w miejsca, gdzie może mnie spotkać, dzwonił po kilkadziesiąt razy dziennie, a nawet mówił o samobójstwie. Kiedy usłyszałam o tym ostatnim, poinformowałam o tym jego żonę. Rozmawiałyśmy chyba dwie godziny i w końcu spotkałam się z Bogdanem na jej prośbę. To był mój ostatni kontakt z nią, nie wiem, jak jest teraz, Bogdan twierdzi, że oboje chcą rozwodu, natomiast nic konkretnego (poza wyprowadzeniem się) w tej sprawie nie zrobił. Nadal trwają moje próby zrywania z nim i jego pogoń, nadal pracujemy razem, a w pracy jestem uważana za ostatnią lafiryndę (faceci cieszą się większą pobłażliwością). Czasem mam wrażenie, że już więcej nie jestem w stanie znieść, pojechałam nawet na rozmowę o pracę do innego miasta, ale Bogdan błagał mnie wtedy wylewając hektolitry łez, żebym tego nie robiła. Twierdzi, że jestem miłością jego życia i że beze mnie umrze. Rzeczywiście jest dla mnie dobry i kochany, dba o mnie - ale tylko na poziomie "czy ci ciepło / czy coś jadłaś". Psychicznie ta sytuacja rozjeżdża mnie totalnie i gdybym go nie kochała, wezwałabym już dawno policję - ponieważ jego zachowanie zdecydowanie nosi cechy dręczenia psychicznego. Pech chciał jednak, że się zakochałam i nie wyobrażam sobie nasłania na niego policji. Obawiam się jednak, że się wkrótce wykończę. I teraz pytanie - czy to rzeczywiście może być normalne zachowanie zakochanego po uszy faceta, czy mam do czynienia z manipulatorem i nie powinnam żadnych jego słów traktować poważnie? I jeszcze jedno pytanie - co w takiej sytuacji zrobić? Jeśli kocha się stalkera, na dodatek wciąż jeszcze żonatego?