Problemy matek samotnie wychowujących dziecko w wieku przedszkolnym

Hej clementinee chętnie pomogę...
Jestem samotna matka która wychowuje 6 letniego syna od 2 lat jestem sama, problemów tony pojawia się kolejny bunt, szczególnie nasila się po powrocie od ojca. Wiele trudności spotykam na swej drodze i trudno jest zastąpić dziecku ojca i matkę

A więc jestem samotna matka po 30 mam 6 letniego syna dodam że bardzo żywego (wszędzie go pełno), pracuje a mały uczęszcza do przedszkola od rozwodu bardzo się zmieniłam i aktualnie próbuje układać wszystko na nowo. Nie jest to proste bo tak naprawdę wszystko jest na mojej głowie. Mam świadomość że czasem powinnam więcej czasu spędzać z synem ale po prostu się nie da. Napisz co potrzebujesz do tej pracy to chętnie pomogę.

A wiec brakuje mi ostatnio cierpliwości bo po prostu jestem zmęczona dzieki bogu mam prace wiec jestem w stanie sama sie utrzymac choc na pewno nie moge sobie pozwolic na wszystko jak kiedyś. A relacje z ojcem moj były mąż zabiera malego 6 dni w miesiącu i wtedy dopiero jest cyrk jak wraca od ojca. Wszystkie zasady ktore mu wkładam do głowy jak gdyby nic uciekaja po kazdej wizycie u tatusia. Tam mu wszystko wolno i zero obowiązków, cięzko jest to poźniej wyprostować. Ojciec mojego syna nie interesuje sie tym co sie dzieje w przedszkolu , zainteresowaniami małego itd.
Pytalas o znajomych grono sie troche się ono zmniejszyło z uwagi na nasz rozwod znajomi wiedzieli o zdradach mojego meza. Na dzien dzisiejszy nie czesto wychodze z domu bo nawet nie mam jak, nie moge przeciez zostawic dziecka samego w domu. Najgorsza jest samotność która  ostatnio mi doskwiera. Brakuje mi bliskosci i ciepła drugiej osoby

Myśle że niechec byłego meża do dziecka jest spowodowana nowa partnerka która tak naprawde to chcialaby juz miec swoje dziecko. Poza tym moj były maz troche sie juz odzwyczaił od codziennej monotonii bycia ojcem. Moje plany szczerze najbardziej to chciałabym w tej chwili znaleźć bratnia dusze spotkacfaceta z którym mogłabym ten moj mały swiat dalej tworzyc:)Chcę stanać na nogi i usmiechac sie tak jak kiedys:):):)Masz racje mam nadzieje ze to forum pozwoli na poznanie nowych osob i chocby na wymiane kilku zdan...

witam was- ja równierz jestem samotną matką mam 2 córki -15lat i 4 latka prace mam , całe szczescie ale i tak bardzo mi ciężko ledwo koniec z końcem ciągne .Naj gorsze jest to że popadłam od dawna w nerwice może i to depresjia sama juz nie wiem swoje nie powodzenia ,żąle do życia , i bezsilność wyżywam na dzieciach ! i tu sobie z tym nie radze - krzycze nie raz , nawet zdażaja sie przykre słowa -WSTYD mi za to przed samą sobą . ale tak naprawde sama zostałam z tym wrzystkim może jest ktoś kto nie radzi sobie tak jak ja z emocjiami i bezsilnością i pomoze chodzby słowe bo na prawde nie mam z kim nawet o tym porozmawiać -. dziękuje gosia

Cieszę się, że przybywa kobiet, które jednocześnie chcą pomóc i też porozmawiać z innymi, którzy są w mniej lub bardziej podobnej sytuacji
Mam nadzieję, ze ja również będę dla Was pomocą, mimo, że nigdy nie byłam w sytuacji podobnej do Was....

Pytacie co mnie interesuje? Chciałabym wiedzieć co w Waszym życiu samotnej matki sprawia Wam problem?  Z czym sobie nie radzicie? Czego Wam brakuje? Co chciałybyście zmienić w Waszym życiu? W relacjach z dzieckiem? Byłym partnerem? Jak na Waszą sytuację reaguje rodzina, przyjaciele?

Ps. Dużo piszecie o sobie i bardzo się z tego cieszę ale jeśli chcecie wiedzieć cos o mnie to śmiało piszcie