Czy on sie mnie wstydzi?;(

to po co prosił bym wróciła  i ze mna jest?;( boze:(

A próbowałaś z nim o tym rozmawiać? Jeżeli jest to problem, który Cię męczy myślę, że warto zapytać. Zawsze lepiej poznać prawdę, nawet jeżeli jest brutalna niż wierzyć, że jest dobrze i siebie oszukiwać.

Zapytaj po prostu przy okazji...naprowadź na temat.

Miałam kiedyś chłopaka, który przedstawiał mnie wszystkim znajomym, rodzinie..a ja nie, bo zwyczajnie się go wstydziłam. Nie wytrzymałam z nim długo i odeszłam. Więc nie sądzę, żeby Twój partner się Ciebie wstydził, skoro już tyle lat jesteście razem .

Ale uważam, że 6 lat razem..przerwy w związku i to że nie poznał Cie rodzinie jest dziwne..
Przerw nie będę komentowac, w poważnym związku to dziecinada.. Ale moze on nie jest Ciebie do konca pewny? Albo jego matka nie akceptuje Ciebie? (wiem,ze wydaje sie dziwne, bo Cie ie zna, ale uwierz zdarza się i tak..). Może ona wymarzyła sobie inna żone dla swojego syneczka.. moze gdy sie rozstwaliscie on sie jej na Ciebie zalil i ona uwaza, ze jestes okropna, bezduszna kobieta, ktra nie zasluguje na niego?

Niekoniecznie problem lezy po Twojej stronie.. moze problem maja jego rodzice, albo on z nimi? Może to ich sie wstydzi?

Witaj Meggi i wszystkie pozostałe forumowiczki :-)))
     Dodam coś od siebie ... a dlaczego wychodzisz z założenia , że on się Ciebie wstydzi? A może to coś z jego rodziną jest nie tak?
     A co do pytania ogólnego ...tak jak poprzedniczki raczej sceptycznie oceniałabym Waszą przyszłość . Nie mówię tu tylko o tym , że
     nie przedstawił Cię rodzinie i nie sformalizowaliście związku , bo to akurat są szczegóły . Wygląda raczej na to , że masz do czynienia ze strasznie
     wygodnym dużym dzieckiem - ale to tylko moje zdanie . Pytałaś dlaczego chciał wrócić ?...albo faktycznie kocha albo mu tak wygodnie ...
     to już sama musisz ocenić.

HMM jego matka jest akurat taka ze nie wtraca sie w zwiazki swoich dzieci a wiem o tym od jego siostry i wiem ze jego mama nie ma z tym nic wspólnego ja go z moja mama poznałam w pierwszym roku bycia a ze nie jestemy z jednego miasta i dosc daleko połozonego ode mojego a teraz mieszkamy razem za granica wtedy tez nie było jak...teraz mowi ze on nie ma warunków do tego zeby mnie zaprosic poniewaz jego mama i 3 rodzenistwa mieszka w jednym małym pokoju i gdzie ja bym niby miała spac to jest ten problem..hmmm ale ja tez nie miałam warunków bo tez dzieliłam z matka jeden pokoj na pół i jakos nie robiłam z tego problemu ale wiem ze jego braciszek jest do mnie negatywnie nastawiony poprostu mnie nie znosi nawet chciał go zapoznawac z innymi laskami zeby tylko nie był ze mna a nawet typ mnie nie zna....tyle co moze mnie widział na zdjeciach smieszny jest...i moze on jego sie obawia sama juz nie wiemon mowi ze problemem jest własnie to ze nie ma warunków;/ ehmm;/

tez sobie powiedziałam ze nie bd tego drązyc ;( bedzie chciał to sam wyjdzie z incjatywą;( ale nie jestesmy dziecmi i jestesmy ze sobą pare ładnych lat wiec ja poprostu uwazam to za normalna rzecz;( i nie bd czekac napewno na to kolejne iles tam lat na to ...tak samo kwestia bycia ze soba? jestesmy ze soba prawie 6lat i nie jestesmy ani zareczeni;/ ale nie komentuje juz tego i nie bd sie narzucała mu ale niech nie mysli ze bd na niego czekac całe zycie;/

gadalismy o tym i pytałam go czy jestem dla niego wazna i czy wiąze ze mną przyszłosc  czy mnie kocha odparł ze tak.;( ale ja nie widze tego ani zaangazowania z jego strony i mam dosc tych ciagłych rozmów ;( moze to tez przez to ze on ma taka prace poniewaz pracuje dzien w dniu od rana do poznego wieczora bo jest szefem kucgni w restauracji i przychodzi wiecznie zmeczony a gdzie czas dla mnie??;( on ma tylko 2 dni wolnego;( ale tez nie spedzamy go tak jak bym tego chciała wiecznie są kłotnie o to ze on ciagle gra gra i gra wiecej czasu posiweca grom niz mi a ja na niego wyczekuje całymi dniami kiedy wroci z pracy i oczekuje od niego jakiejs czułosci itp ale on jest zmeczony....;( nie wiem co mam robic;(

no ja szczerze, to nie wiem co Ci doradzić.. Wiadomo, że w związku nigdy nie będzie tak, że facet cały czas będzie chciał spędzać tylko z nami.  Może ty tez gdzieś wyjdź, umów się z kimś, niech on zatęskni.

A jeśli rozmowy nic nie dają, Ty masz dość, on się nie zmienia.. to może zastanów się poważnie nad przyszłością związku.
Ja tez nieraz gdy wracałam do domu wolałam usiąść na laptopie, przejrzeć pocztę, poczytać coś.. i moj partner nigdy nie miał do mnie pretensji, bo sam świetnie zajmował sobie czas.
Wyznaczcie jakies granice, niech on sobie siada do tego komputera, gdy wraca z pracy, daj mu na to jakiś wyznaczony czas, np 2 godzinki. Ty w tym czasie porób coś wokół siebie. A później niech już będzie czas dla was, jakaś kolacja, film, kąpiel .
Czasem mam dziwne wrażenie, że kobiety będące w związku nie mają już własnego życia..

A co do teściowej, podał w sumie konkretny powód. Nie naciskaj, nie chce to nie.
A rodzeństwo może zainstalować mamie skype, więc wtedy możesz ją poznać przez internet .

no niby robi. stara sie dostrzegam to ze sie zmienił i wogole  ...ale dla mnie to jest hmm nie wiem jak to ubrac w słowa;(za mało? na chwile jest pieknie ładnie a zaraz tego nie ma ja siedze cały czas w domu i jestem w trakcie szukania pracy a on jest całymi dniami poza domem bo taka ma prace i mi go brakuje odliczam godziny kiedy wroci by go przytulic i pocałowac a on ledwo wejdzie do domu pogada ze mna 5 minut i mowi bym mu dała poł godzinki pograc i potem cos oglądniemy a te poł godzinkii zamienia sie w 2 a a jakbym wogole mu nie przypomniała o tym ze ja czekam i kiedy skonczy wkoncu grac to mam wrazenie ze pograł by poł nocy;/ kiedy w koncu sie wkurze i zaczynam krzyczec to wtedy łąskawie konczy i on jest zmeczony jak ma siłe grac?;/ i to praktycznie dzien w dzien? a co ze mna??;/ to mnie boli ze on mi prawie wogole czasu nie poswieca;/ czuje sie tak jakbym nieistniała;/ wrrr...ja sie musze prosic by mi dał buzi przytulił bo zeby on to sam od siebie zrobił to to jest zadkosc....;/

AAA!!! widzisz!!! ta moja intuicja...
oczywiście wiadomo o co chodzi!
Stawiasz go na piedestale swojego życia!!!
Dziewczyno zajmij się sobą, wtedy wszystko się zmieni!
A Ty to piesek jesteś, że czekasz aż wróci do domu i Cie przytuli, pogłaszcze i da buzi???
Nie uzależniaj się tak od drugiej osoby, to niszczy związek, musicie mieć chwilę oddechu od siebie!!!! bo teraz on Cie kocha... ale z czasem znudzisz mu się... jak zaczniesz się rozwijać, mieć zainteresowania to i on na Ciebie będzie inaczej patrzył!
Jako szef kuchni cały czas ktoś coś od niego chce... wraca do domu jest znowu to samo... ja mu się nie dziwię.
Twoje zachowanie jest trochę niezdrowe... zwłaszcza, że mieszkacie ze sobą... Ty też powinnaś coś dawać od siebie...

to w takim razie po co ze mną jest???

kurde, az ja sie zmeczylam twoim marudzeniem a co dopiero twój facet.

wybierz sie na zakypy, kup sobie seksi bielizne i wyskocz w niej przy nim jesli nie odejdzie od kompa, to raczej nie ma juz co ratowac...

ja nie zartuje..moze zamiast marudzic, to zaskocz go czyms milym?
Akurat moj pomysl wydaje mi sie calkiem calkiem Ja bym tak zrobila w koncu szukasz sposobu,aby odwrocic jego uwage od komputera.

Skoro na codzien narzekasz mu, ze tak malo czasu spedzacie razem... nie mozesz nigdzie wyjsc, bo nie ma gdzie itd. To ja juz nie wiem co ludzie maja ci doradzic?
Spróbuj to załatwic w nieco inny sposób, moze akurat trafisz

No teraz to juz wogole sie popisałas ....ja nie biore ciagle to po pierwsze!
po drugie ja sie staram i probuje robic by było dobrze i nie jecze mu 24na dobe! zero zrozumienia dobra ide stad bo trace czas...nie trafiłam na normalne laski tylko jakies opryskliwe zamiast pomoc to najezdzaja....nara....

Dziwicie się, że młoda dziewczyna chce być kochana i kochać, a nie tylko sprzątać i prać? Chce by ktoś się nią interesował i okazywał JEJ uczucia a nie komputerowi?
Po wspólnych sześciu latach jest w zasadzie w punkcie wyjścia ma, co prawda deklarację jego uczucia, ale jak trafnie modzia7 zauważyła:

A czyny raczej w odczuciu autorki za jego deklaracjami nie idą, więc jak najbardziej ma prawo marudzić.
Niewątpliwie ludzie są różni, a ja nie jestem wyjątkiem też chodzę do pracy, i też czasami nie mam na nic siły, ale gdy już decyduję się na bycie z kimś świadomie to po pierwsze ta osoba jest dla mnie wyjątkowa i wszystko inne schodzi na dalszy plan, a po drugie, gdy mam wybór ona czy ja wybieram ją.
Zamiast iść spać samotnie wolę położyć głowę na jej kolanach okazując tym samym jak bardzo mi na niej zależy jak bardzo jej ufam.
Może jest to mniej wygodne tak dla niej jak i dla mnie, ale żadne z nas się na to nie skarży, bo oboje chcemy czuć swoją bliskość.
To tyle albo aż tyle, to samo dotyczy rozmowy. Nieraz zdarzało mi się przy takowej zasnąć, ale nie, dlatego że była nużąca tylko ze zwykłego zmęczenia i podejmowaliśmy temat rankiem.
Mam również rozliczne zainteresowania i też lubię sobie pograć, ale nie wyobrażam sobie sytuacji gdzie komputer wygrywa walkę o moje zainteresowanie z partnerką.
To samo dotyczy kolegów owszem znam ich może dłużej, ale to nie z nimi decyduje się na spędzenie reszty życia, więc gdy partnerka idzie na babski wieczór ja mogę spotkać się z kumplami, ale nie wyobrażam sobie okoliczności, że miałaby zostać sama, bo ja chcę spotkać się z kumplami.
Z mojego punktu widzenia jest to proste wybieram po prostu to, co kocham a nie coś, co lubię.

A weź dziewczyno walnij go raz a porządnie klawiaturą w łeb, ale tak żeby wszystkie klawisze powypadały to może wtedy otrzeźwieje .
Ok. już jestem poważny, bo wiem, że to dla Ciebie wielki problem. Nie wiem, co Ci tak naprawdę doradzić, dwie strony muszą chcieć tego samego .
Myśleć podobnie, działać podobnie, czuć podobnie? Nie wystarczy kogoś słownie zapewniać o uczuciu, bo to o niczym tak naprawdę nie świadczy.
Liczy się to czy czujemy tą miłość w codziennym życiu w czynach, gestach, ale i w słowach pod warunkiem, że są one wypowiadane szczerze.
Ja nie tak dawno też kogoś poznałem. Jestem, czy może raczej byłem namiętnym palaczem przez kilkanaście lat i dwie paczki dziennie papierosów szły jak nic .
Oczywiście były próby rzucenia nałogu wspomagane przeróżnymi środkami, ale jakoś nigdy mi się to nie udało do czasu aż poznałem Ją.
Nasze pierwsze spotkanie trwało prawie dobę i nawet nie zwróciliśmy uwagi na to, kiedy ten czas minął a w trakcie tego spotkania nie zapaliłem ani jednego papierosa .
Nie czułem takiej potrzeby Ona wygrała walkę o mnie z moim nałogiem . Nawet, gdy się już pożegnaliśmy nie czułem potrzeby palenia i nie palę do dziś .
Jest, więc chyba trochę prawdy w powiedzeniu, że "miłość czyni cuda". Nie pozostaje mi chyba nic innego jak życzyć Wam, a raczej jemu by w końcu przejrzał na oczy i dostrzegł, że Ty jesteś jedna i jedyna a gier, i komputerów jest na pęczki. Jeśli przerwie grę to zawsze może ją wznowić za pomocą "magicznego" słowa (to) load.
Jeśli straci Ciebie może już nigdy nie odzyskać, bo w życiu nie ma load, życie toczy się tu i teraz, i wznowienie tej "gry" nie będzie już możliwe .

Oczywiście, że nie za dużo wymagasz tylko trochę uwagi, ciepła i czułości, ale przecież to normalne, bo każdy człowiek tego pragnie
Nie wiem, dlaczego on tak postępuje . Wygląda na to, że jest uzależniony szkoda tylko, że nie od partnerki . 
Sabotowanie komputera na nic się też raczej zda, bo będzie się pieklił, że pograć nie może?
A swoją drogą jak nawet intymne chwile z Tobą nie potrafią go odciągnąć od komputera, to chyba coś jest z nim nie bardzo halloo .

Moja ModzioMadzia ma racje
Nic nie wskórasz awanturami, zwracaniem mu uwagi, odłaczaniem od sieci czy psuciem kompa.
Przerabiałem to i uwierz mi jesli on nie dojdzie do tego że za duzo gra i Cię krzywdzi to nic z tego nie będzie.
Podejrzewam że jest mu z Tobą dobrze, bo wszystkim sie zajmujesz i robisz, i czasem jakis sexik bedzie..
Niektórym nic więcej do szczęścia nie potrzeba.
Po pierwsze zostaw go całkiem w spokoju, zajmij sie całkowicie sobą, szukaj pracy, ucz sie jezyka znajdz sobie hobby, znajomych etc.
Jak znajdziesz prace i sie nie zmieni o 180 stopni wyprowadz sie i zerwij.

Przez tydzien, może dwa będzie lepiej a potem będzie jak dawniej.

Autorka pisze, że był przerażony, wiec pewnie coś w końcu dotarło.. zobaczymy z jakim skutkiem

Mój też miał hopla na punkcie gier, ja wchodziłam do mieszkania a on gapiąc się w monitor pytał co tam.. oczywiscie później nie słuchał moim wypocin o minionym dniu. Kiedyś zadzwoniłam do niego z radosna nowiną, że właśnie....odinstalowałam mu wszystkie gry i co? cos burknął i się rozłączył, a później już nie odbierał telefonu hehe.. Czemu oni zachowują się, jak duże dzieciaki?

Życzę powodzenia i żeby ta rozmowa coś dała W sumie, to od Waszej rozmowy minęły 2 dni.. i jak?

Pamiętaj jedno aby być konsekwentną. Jeżeli teraz już powiedziałaś "miesiąc" to musisz o tym pamiętać. Często właśnie brak konsekwencji psuje związki, na myśli mam to, że jeśli facet zobaczy, że raz sobie pogadasz a pewnie i tak nic nie zrobisz, odbierze to jako kolejne Twoje gadanie a dalej będzie robił swoje. To pierwsza taka uwaga.
Z jednej strony on dużo pracuje więc też go trzeba zrozumieć, że jak przyjdzie do domu to chcę się jakoś zrelaksować, tylko pytanie brzmi dlaczego nie chce relaksować się razem z Tobą?....nawet i grać można online razem np chociażby w RPG:)
Postaraj się nie wytykać mu grania, spania itp tylko zamień to w formę propozycji dzięki którym będziecie mogli robić pewne rzeczy razem, a nie tylko wspólne oglądanie telewizji przed snem.
Jeśli stale wykrzykujesz mu wiele rzeczy i jest to potok słów to wierz mi, że faceci połowę z tego słyszą i biorą do siebie. Pokazuj swoje niezadowolenie ale w inny sposób.
A co do nieprzedstawienia Cię jego rodzinie, to rzeczywiście może się bardzo wstydzić swojego mieszkania chociaż przez te 6 lat powinien traktować Cię jako "członka rodziny":), ewentualnie zorganizować spotkanie inaczej, np w małej kawiarence na kawie, herbacie.
Natomiast, jeśli nic się nie zmieni w Waszych relacjach to ja bym się poważnie zastanowiła nad dalszą wspólną przyszłością.
Może być tak, że jeszcze nie dorósł do pewnych decyzji i jest mu dobrze tak jak jest. Najważniejsze abyś była szczęśliwa i nie traciła czasu na stałe wychowywanie swojego faceta bo to wcale nie procentuje.
Trzymam kciuki i powodzenia.

Zgadzam sie z Toba w 100% ze nie moge tracic czasu na wychowywanie jego...ja wiem ze ciezko pracuje itp ale to jest nagminne on wraca z pracy ii siada i gra;/ a potem ogladniemy film i spac i tak w kółko a ja ma  dosc tej monotoni chciałabym z nim gdzies wyjsc na spacer czy cos to mowi ze jest zmeczony ze go nogi bola a wiem ze z tym ma problem bo czesto mu robie masaze...jesli sie to nie zmieni i dalej bd dla niego na pierwszym mijescu gry to nie pozostanie mi chyba nic innego jak odejsc;( choc bedzie bardzo ciezko bo wróciłam do niego poraz drugi wierzac w to ze sie ZMIENIŁ!!;(

150 za przyzwoity standard za 2jke?
A pewnie da sie i taniej.

Meggi - mówisz nam, że jesteście w związku od 6 lat... od twojego 15 roku życia?
I razem mieszkacie zagranicą. Tudzież jego siostry Cię poznały a reszta rodziny nie. Czy jego siostry były zorientowane, że uważasz się za jego narzeczoną?
Wybacz, ale z boku to wygląda tak, że chłopak mieszka zagranicą z sublokatorką, bo tak taniej... On chyba nie jest gotów na stały związek o jakim Ty marzysz. A trwa tak z Tobą bo mu po prostu tak wygodnie... Samemu zagranicą smutno a Ty znasz jego "prywiczki" i dotąd nie próbowałaś nic zmieniać.
Długo mieszkacie razem?

Rutyny sama nie wygonisz z Waszego związku, on również musi wykazać trochę zainteresowania i ochoty.
Nie rób nic na siłę sama bo potem będziesz żałować, możesz się postarać ale nie zarzekać się na wszystko.
Kochać trzeba nie tylko w słowach ale i w czynach.

Meggi20 Kocham Cię :*

a teraz tak na poważnie. każdy chce być kochany, bez względu na wiek, płeć czy urodę. ale żeby tak było to Twój facet tez musi to zauważyć. a skoro on taki niespostrzegawczy to postaraj się może jakoś żeby Wam prąd wyłączyli kiedyś po południu wtedy świeczki, atmosfera i do łóżeczka
może to coś da

ajć... ja miałam z byłym podobnie. wszelka inicjatywa wychodziła ode mnie. nie jest to komfortowe, wiem o tym.
może Twój po prostu należy do tej niefajnej grupy mężczyzn, którzy boją się lub nie lubią okazywać uczuć? bo i to nie jest wykluczone...

ajajaj. ciężki przypadek... nie mam pojęcia co możesz zrobić żeby on w końcu zauważył jak Ciebie to martwi. jego gry, iphone...
spróbuj z nim pogadać... nie wiem jak Ci to wyjdzie, ale po tym co opisujesz może być ciężko. ale może warto spróbować raz jeszcze? mój tato mówi 100 razy się uda, ale 101 może już nie.
u Ciebie może być na odwrót. 100 razy sie nie uda ale 101 juz tak

może spróbuj nie reagować na jego słowa jak on coś chce od Ciebie? znajdź sobie coś co Cię pochłonie tak jak jego gry.
może origami? tak mi do głowy przyszło. Ty tez nie miej dla niego czasu, a może on zobaczy jak to jest skoro Ty cały czas jesteś na miejscu, jak coś chce to Ciebie ma. niech zobaczy co to odrobina samodzielności...

a to już nie jest dobre. skoro go kochasz to albo musisz mu postawić ultimatum, albo zaakceptować go takim jaki jest- a o to jak widzę będzie trudno...

Meggi20 przykro mi to pisać, ale to niedobrze wygląda . Dobrze wiesz, że nie traktuje się kogoś, kogo darzy się uczuciem jak powietrza .
Wygląda na to, że on wymienił Cię na elektroniczne gadżety. Znudziłaś mu się? Pobawił się Tobą i kupił sobie nowe zabawki, którymi się teraz bawi?
Kiedyś mu się też znudzą, ale może zrób to samo? Wcześniej jednak spróbuj jeszcze raz z nim porozmawiać. Jeśli to nie pomoże zastosuj terapię szokową .
Na pewno masz jakiegoś znajomego czy kolegę godnego zaufania? Umów się z nim i odegrajcie "miłosny" teatrzyk przed Twoim menem .
Zapewne masz wyobraźnię i jeśli to już nie pomoże, jeśli naocznie i nausznie będzie widział, że Cię traci i nic nie zrobi by Cię zatrzymać to chyba wtedy będzie najwyższa pora by zakończyć tę farsę .
Oczywiście przed odegraniem teatrzyku zaasekuruj się by nie zarzucił Ci, że to Ty go zostawiłaś i nie traktowałaś poważnie.
Smutno jest, gdy ktoś, kto zapewnia o swojej miłości tylko w słowach a swoim postępowaniem pokazuje, co innego .
Kiedyś byłem w podobnej sytuacji tylko znaliśmy się dłużej, bo od pierwszej klasy podstawówki .
Jak to czasem bywa młodzieńcza przyjaźń i fascynacja przerodziła się w uczucie , ale co z tego skoro tak naprawdę jednostronnie?
Oczywiście to nie mogło przetrwać i nie przetrwało. Nie żałuję jednak dzisiaj tego, bo najwyraźniej tak miało być i dzisiaj jestem szczęśliwy przy boku kobiety, którą kocham i która mnie kocha .
Czasami tylko z sentymentem wspomnę te dawne czasy, bo kto zapomina o pierwszej młodzieńczej miłości?