Wstydzi/ nie zależy mu?

Nie ma. Sprawdzałam. Bo też o tym pomyślałam.
Tu nawet nie chodzi o bliskie osoby. Caly czas o tym myślę i przypominam sobie różne sytuacje.
Na przykład mielismy wnieść rzeczy do mnie do domu, to chciał poczekać aż sąsiad sobie pójdzie. Albo chciałam, żeby przyszedł do mnie jak bedzie glazurnik to tez nie chce przyjść. A jednocześnie nie ma problemu, żeby wyjsc ze mną na miasto.

Facet zapewne przeszedł z kobietami piekło. Sama niezbyt ciekawie go traktujesz. Najpierw bez większych ceregieli wyrzucasz go z domu. A potem facet robi (jak przypuszczam) za darmo u ciebie remont. Oczywiście po kobiecemu ustawiasz się w roli ofiary.
Co rzuca się w oczy. To brak twojej stabilności emocjonalnej. Piszesz czujesz się śmieć, bo nie jest po twojemu. Jednocześnie jesteś szczęśliwa i nieszczęśliwa. To nie brzmi jak idealna partia do związku. No ale właśnie. Ty jesteś kobietą. Tobie wolno. Jemu już nie.

Dwa lata...co z wami młodymi nie halo że sami sobie coś takiego fundujecie...gdzie wasz instynkt samozachowawczy...

Możliwe, że nie wspomina dobrze dzieciństwa, źle żyje z rodzicami. W takiej sytuacji gdy go pytasz o poznanie rodziny, on tak bardzo nie chce Cię z nimi zapoznać, że aż żałuje, że z Tobą jest, bo gdyby z Tobą nie był by tego problemu - nikt by od niego nie wymagał zapoznawania.

To jego zachowanie trochę wygląda na traumę. Możliwe, że on nie ma kontaktu z rodziną, odciął się od nich, bo uznał, że wyrządzili mu krzywdę.. no i ok, różnie w życiu bywa. Niepokojące jest to, że on z Tobą o tym nie rozmawia. Nie musi ci oczywiście opowiadać o tym co przeżył, ale mógłby powiedzieć coś w stylu, nie miałem dobrego dzieciństwa nie mam kontaktu z rodziną, dlatego cię z nimi nie zapoznam. Nic innego nie przychodzi mi do głowy. Jaka by mogła być inna przyczyna jego zachowania.

Natomiast dziwi mnie że nie zapoznał cię z nikim innym, ze znajomymi itd. no chyba, że on nie ma kolegów? i nie ma z kim Cię zapoznawać? Jesli natomiast są jacyś ludzie w jego otoczeniu, a nie chce cię z nimi zapoznać to może on coś ukrywa? Boi się, że czegoś byś się dowiedziała o nim od tych ludzi.

Miał bardzo dobre dzieciństwo. Biedne, ale z kochającą rodziną. Historie o swoim ojcu często opowiada z uśmiechem.
Ale nawet jeśli wstydzi się rodziny, to nadal są znajomi, których też nie znam. Są moi znajomi i rodzina, których też nie chce poznać.
Była raz sytuacja, że podjechałam do Niego z tatą. Musiałam coś pilnie odebrać, On nie mógł przyjechac, bo wypił piwo. Podszedł do samochodu przywitał się z ojcem, mnie ucałował. Sam z siebie. A na trzeźwo ja go nie zaciągnę nawet przed bramę rodziców.

Autorko, napisałaś, że on bez problemu wychodzi z Tobą do miasta, ale ma problem ze spotkaniem się np w bramie z jakimś Twoim sąsiadem czy kimś równie dla Ciebie neutralnym.
Napisałaś też, że czasem odbierasz go jak chorego psychicznie.
Do tego to dziwne przykrywanie sobie uszu dłońmi i mówienie do siebie.

Autorko, a może on naprawdę ma coś z głową?
Może poznając jego rodzinę przez przypadek mogłabyś usłyszeć coś, czego on by nie chciał, żebyś słyszała?
Musi być jakiś racjonalny powód jego dziwnych zachowań, także z przeszłości wobec innych kobiet.

On ma jakąś tajemnicę.

Teraz napisałaś, że zerwalas z nim, jednak on i tak przychodzi do Ciebie i za darmo pomaga w remoncie Twojego mieszkania.
Jest miły i Ty odbierasz jego zachowanie jako chęć bycia z Tobą na nowo.

Myślę, że intuicja Cię nie myli, tyle tylko że takich spraw nie załatwia się tak, jak on by chciał, czyli na zasadzie, że złość Ci minie i wszystko wróci do normy, do starego.
Powinno być tak, że on przyznaje się do błędu i naprawia go, a Ty albo przyjmujesz go z powrotem, albo nie.
Jeśli tego nie wyegzekwujesz, to nauczysz go, że w przyszłości on jeszcze bardziej będzie przekraczał Twoje granice, nie będzie liczył się z Twoim zdaniem, gdyż będzie uważał, że Ty, jak to każda baba, zawsze pomarudzisz, ale w końcu Ci przechodzi i znowu jest ok.

Ja będąc na Twoim miejscu uważałabym, że facet ma tajemnice, jakiś konkretny sekret i albo doprowadzilabym sprawę do ściany, żeby ten sekret poznać bez względu na wszystko albo dałabym sobie spokój już teraz, bo dwa lata życia w kłamstwie, to lekka przesada.
Doprowadź do konfrontacji. Najwyżej on sobie pójdzie, ale Ty przestaniesz chodzić ze znakiem zapytania nad głową.

A jak to sprawdziłaś? Są ludzie co latami ukrywają dziewczyny, żony i kochanki tak że one o sobie nie wiedzą. Czy da się to aby tak na 100% wykluczyć?

I tu jak dla mnie jest ogromny problem, bo to nie o poznanie z rodziną tak naprawdę chodzi, a wzorzec zachowania który on powiela w swoich związkach. Nawet jak już poznasz tą rodzinę, to chcesz przechodzić przez te same dylematy i zerwania przy wspólnym zamieszkaniu, potem może zaręczynach/ślubie, dzieciach, kupnie domu, zarządzaniu wspólnymi finansami? Albo jak nagle Wam się zwali na łeb porządna tragedia (np choroba) to chłopak znowu się rakiem wycofa bo poważne deklaracje i zobowiązania będą too much?

Jak dla mnie on albo ma jakąś oficjalną dziewczynę na boku i Ciebie totalnie bierze jako opcje zapasową, albo ma bardzo poważne problemy z tworzeniem stałej relacji. Jeśli to drugie, to może dałoby się nad tym popracować na terapii ale 1) to on musi sam chcieć 2) to może zająć lata.

Był już kiedyś na forum podobny problem. Wyszło, ze chłopak wstydził się biedy swoich rodziców. Ale tu nawet znajomych nie przedstawi i ucieka przed glazurnikiem czyli chce uchodzić za kogoś wolnego bez zobowiązań albo nie chce, żeby go z tobą skojarzono? Albo to jet jakiś problem psychiczny?  Lub już taki jest?
Słusznie ktoś napisał, że trzeba doprowadzić do konfrontacji. Skoro jesteś niepotrzebna w tym związku, to szkoda czasu.
Swoją drogą dziwne, że chłopak w trzecim związku, a jak mowa o poważnej rozmowie jest:co ja takiego narobiłem i zatykanie uszu.
A jak będziesz w ciąży, to też się nie przyzna do ojcostwa, będzie krzyczał, że on nie chciał?

Skoro ma opiekę naprzemienną to znasz to dziecko? Mieszkałaś z nim więc to dziecko mieszkało razem z wami?

Czyli jest z tobą, bo jesteś w czymś dobra i nie masz za dużych wymagań?
A w czym nie jesteś dobra, że nie zasługujesz na poznanie cię z rodziną?

Środa, co Ty w sumie masz z tej relacji? Poza "fajnym spędzaniem czasu"? Bo fajnie czas spędzać mozna też samemu, z mamą i koleżanką.

Twierdzisz, że on jest zaangażowanym ojcem i opiekuńczym, a przecież tego nie wiesz bo nigdy go nie widziałaś w interakcji z tym dzieckiem. To są twoje domysły, bądź nawet myślenie życzeniowe.

To jak to wyglądało, nie widywałaś się z nim przez cały tydzień, bo on miał u siebie wtedy dziecko? Rozumiem, że tak działa opieka naprzemienna, dziecko jest tydzień z nim tydzień u matki. Zabronił ci odwiedzać go w czasie gdy dziecko jest u niego? W ogóle masz pewność, że to dziecko z nim mieszkało co drugi tydzień?

Może on ma faktycznie jakieś zaburzenia (o czym świadczy łapanie się za uszy i gadanie do siebie) może on źle potraktował matkę swojego dziecka i również to dziecko? Może boi się, że ktoś Ci o tym powie i odradzi związek z nim? Albo może ma zdiagnozowane jakieś zaburzenie, o czym wiedzą jego znajomi i rodzina i boi się, że ci powiedzą, że on się do związku nie nadaje

Mam wymagania. Myślalam, że skoro chce wrócić, to te wymagania zostaną spełnione. Ale nie widzę żadnych objawów, żeby to miało miejsce. Myślałam nad rozmowa, ale jak ma wyglądać jak poprzednie, to nie ma to sensu. Ostatnie dni zaczęłam się odsuwać. Nie dzwonię. Może to szczeniackie, ale ja nie chce rozmowy, która ma wyglądać jak ta poprzednia. Bo powiedziałam już jak się z tym wszystkim czuję. Nie widzę sensu, zeby to powtarzac jeszcze raz. Siedzę i po prostu placzę.

Nie maja ustalonych konrketnych tygodni. To nawet nie są pełne tygodnie a np. tylko 3dni. Albo całe wakacje, bo była pracuje i nie ma co z dzieckiem zrobic, bo nie ma tu rodziny. Ja wtedy tam nie chodzę.

To pewnie nie tylko wina tylko jego byłej.

Boi się kolejnego związku i zaangażowania się.

Nie będziesz miała łatwo.

To w czasie roku szkolnego i w całe wakacje, kiedy dziecko było u niego, się nie widywaliście? i nigdy przez 2 lata nie poznałaś nawet przelotnie tego dzieciaka? toć to jest chore i woła o pomstę do nieba. Dziewczyno, szanuj się bo nikt inny za Ciebie tego nie zrobi.... Ten facet to jakiś dziwak nienadający się do relacji, nie wyobrażam sobie jakim on może być ojcem, Ty masz tylko domysły i na jakiej niby podstawie twierdzisz, że jest nadopiekuńczy - skoro nigdy ich razem nie widziałaś? ręce opadają....
Nie kontaktuj się już z nim, odetnij się, nie reaguj na ew. zaczepki, telefony. Popłacz, przeżyj żałobę po związku a być może za jakiś czas spotkasz jeszcze kogoś rokującego - bo ten facet na pewno takim nie jest, i nigdy nie będzie. Tracisz tylko z nim czas. Ile macie lat?

Dziecko do Niego codziennie dzwoni i melduje, ze wrocilo ze szkoły do domu. Jak cos trzeba zalatwic to tez do Niego. Jak jest problem to pierwszy telefon do Niego. Wszelkie zajęcia - wszedzie wozi. Spędzają razwm dużo czasu. Więc wydaje mi się zaangazowany.

Wiek- prawie 40

Niestety autorko, to kolejny wątek o dzieciatym facecie, który nie ma w planach nic poważnego z Tobą współorganizować. Straciłaś 2 lata życia. Wyciągnij lekcję. Obok jest wątek kobiety, która też twierdzi, że jest w związku z dzieciatym, jednak po miło spędzonych chwilach i seksie, facet ucina z nią komunikację, pokazując jej miejsce w szeregu.

Wątek ma tytuł: Brak kontaktu, w tym samym dziale.

On ukrywa coś grubego na swój temat. Ta sytuacja z glazurnikiem/sąsiadem jest paranoiczna, wytłumaczył Ci to jakkolwiek? Pytałaś?

Facet nie jest w ciemię bity i doskonale wie, że to całe zapoznawanie rodzin ma być tylko wstępem do ciągu dalszego i że zaraz potem dojdą kolejne roszczenia.
A on nie ma ochoty na wspólny dom, kredyt, ślub i dzieci.

Albo to przyjmij do wiadomości, albo podziękuj za współpracę. Nic pomiędzy nie ugrasz.

A niezapoznawanie ze znajomymi? Żeby czegoś się autorka o nim nie dowiedziała?

"Powiedziałam, więc, że odchodzę. Na drugi dzień spakowałam wszystkie jego rzeczy i poprosiłam koleżankę, żeby je odwiozła i odebrala moje rzeczy. Zadzwonił, że sam odda mi te rzeczy. No i czekałam. Miał je oddać na drugi dzień"

Jak to ma się do tego?

"Nie mieszkałam z Nim",

Czyli pomieszkiwaliście razem...

Niewiarygodna jest ta Twoja historia.

Jaką masz pewność, że to wszystko nie zostało wymyślone? Być może on tworzy sobie własną, alternatywną rzeczywistość, jakże odmienną od prawdziwego życia.
Nigdy nie spotkałaś nikogo z tych ludzi, nawet jego dziecka, które podobno tak bardzo obecne jest w jego życiu - czy to nie zaskakujące?

Mam znajomego, który swego czasu opowiadał o swojej byłej dziewczynie, dorosłym, izolowanym w przeszłości synu, który dopiero po latach chciał mieć z nim kontakt, opowiadał o traumach z wojny w Afganistanie, o znajomych, przyjaciołach, o wielu różnych rzeczach opowiadał... Był przekonujący, spójny w tym co mówił, a robił to patrząc prosto w oczy, po drodze potrafił się naprawdę wzruszać. Dopiero kiedy rzekomo trafił do szpitala z guzem mózgu i czekając na operację za nic nie chciał, aby ktokolwiek go tam odwiedził, po czym okazało się, że na oddziale nie ma i nigdy nie było takiego pacjenta - przyciśnięty zaczął się sypać. Wszystko okazało się fikcją.

Olinko, to jest przerażające, o czym piszesz.

Ale przecież mógł pokazać zdjęcia, filmy.

Fakt, przerażające. I rzeczywiście mógł, ale nikt go o to nie prosił. Osobiście nie byłam też z nim na tyle blisko, żeby bywać w domu i mieć ku temu sposobność. Kiedy się widywaliśmy, to zwykle albo w większym gronie, albo gdzieś w plenerze. Ogólnie sporo o sobie mówił, a z czasem coraz bardziej otwierał i - jak wspomniałam - to naprawdę trzymało się kupy. Na najbardziej intymne zwierzenia wzięło go, kiedy byliśmy tylko we dwoje na długim spacerze. Z kolei to, co pokazywał na FB było bardzo neutralne, uznałam, że wyraźnie nie ma potrzeby dzielenia się prywatnością, sama nie mam, więc nie budziło to żadnych podejrzeń.
Kiedy sprawa wyszła na jaw, to wiedząc, że zna mój adres, przez jakiś czas poważnie się go obawiałam. W sumie okazało się, że niepotrzebnie, bo nie wywinął żadnego numeru, a nawet na pewnym etapie, co prawda już nie face to face, ale przeprosił i wyjaśnił co nim kierowało, teraz z kolei mieszka w innym mieście. Niemniej od tamtej pory mam świadomość, że ludzie tak potrafią i nie dzieje się to tylko w filmach.

Hah dobre... może dobrze obsługuje hydraulikę i inne ten tego rzeczy... to się ceni.

Reasumując Twoją sytuację, autorko: jesteś 2 lata w związku z dziwolągiem, ale oprócz tego, że dziwnie się zachowuje i trzyma Cię w ukryciu, to wszystko ok. To zupełnie tak, jak u koleżanki w wątku obok, u której wszystko gra i buczy poza tym, że facet nie tęskni za kontaktem z nią pomiędzy ich super spotkaniami co 2 tyg. Wszystko doskonale, jedno małe ALE ;-)

Wspólną waszą częścią jest to, że jak ktoś jest poważnie zainteresowany drugą osobą, to chce być częścią jej życia i chce, aby ona była częścią jego życia. Gdy partner nie jest zainteresowany wejściem w Twoje życie i/lub trzyma Cię z dala od swojego życia, rodziny i znajomych, to świadczy to o tym, że nie jest zainteresowany poważnym związkiem z Tobą. Decyzja co z tym zrobić należy do Ciebie.

2 lata i nikomu Cie nie przedstawil?
Autorko.....

No to jutro powinien być koniec.
Ale tak łatwo nie odpuścisz bo:

Ale tu nie chodzi, że on wolałby inną i wtedy od razu zaręczyny, ślub, dzieci.

On chce Ciebie, ale na aktualnych zasadach i w aktualnej dawce.

Tylko tyle i aż tyle.