Brak przyjaciół, potworna samotność.

Boisz się ludzi, pomocy psychologa nawet nie bierzesz pod uwagę, prawdopodobnie poza szkołą nigdzie nie bywasz...więc? Przykro mi, ale ludzie zwykli nas traktować jak my ich traktujemy. Nikt na siłę nie będzie forsował Twojej twierdzy.
Radzę się przełamać i jednak iść do specjalisty. Niejednemu pomogli, więc może warto chociaż spróbować?

Otwórz się na ludzi, przynajmniej się postaraj-małymi kroczkami. Uśmiechnij się czasem do obcych ludzi w autobusie, zobaczysz że odpowiedzą tym samym:)) Uśmiechaj się jak najczęściej, przy każdej okazji-nawet jeżeli nie masz ku temu powodów, wkrótce wejdzie Ci to w nawyk, a ludzie lgną do osób wyglądających na szczęśliwe, sympatycznych,za to podświadomie unikają tych wiecznie smutnych czy skwaszonych.Wiem co mówię bo wypróbowałam to sama na sobie:) Zwykły uśmiech potrafi zdziałać cuda, nie zapewni Ci od razu przyjaciół-o to musisz się postarać sama, ale na pewno zmieni postrzeganie Cie przez otoczenie:)

Piszesz, że śpiew jest Twoją pasją-poszukaj, może blisko Twojego miejsca zamieszkania jest jakaś grupa/zespół gdzie mogłabyś sie zapisać? To też niezła okazja do nawiązania nowych, ciekawych znajomości:)

No cóż.. jest wiele takich ludzi jak my. Ja też nie mam przyjaciół i czasami mi to wcale nie przeszkadza, a czasami szaleje, ponieważ w środku coś się we mnie gotuje, pragnę wykrzyczeć jak mi źle, ale nie ma do kogo. Dlatego zazwyczaj płaczę i żałuje, że odizolowałam się od ludzi. A myśl o tym, aby się otworzyć, dać szansę innym mnie przeraża, ponieważ z góry zakładam, że zostanę zraniona, więc siedze w ukryciu, nikogo nie poznaję, nawet się nie staram i czuję, że moje życie nie ma kompletnie sensu. Bo jakie to życie, kiedy nie masz do kogo buzi otworzyć, wysłuchać innych czy zwyczajnie z kimś pobyć? Czujesz się wtedy niepotrzebna, niekochana i bezwartościowa. Zawsze myślałam, że dam sobie w życiu radę sama ze wszystkim, ale teraz widzę, że jest inaczej. Wszystko co kiedyś wydawało się łatwe, teraz jest zbyt trudne do osiągnięcia, np. samo wyjście z domu jest dla mnie ogromnym problemem.

Co Ci mogę powiedzieć? Wiem jak musi Ci być ciężko, ale prawda jest taka, że same sobie wybrałyśmy taką drogę i jeśli same się nie zdecydujemy zmienić to nikt inny za nas tego nie zrobi. U mnie się wszystko zmieniło na gorsze kiedy skończyłam liceum. Wtedy znajomi rozeszli się na rożne strony, różne uczelnie, a ja zostałam sama i wiesz co było najgorsze? Że Ci znajomi znaleźli sobie nowych, a ja po przeprowadzce do nowego miasta nie potrafiłam sie zupełnie odnaleźć, rozmawiać z ludźmi i nie miałam nikogo, po prostu nikogo wokół siebie. Samotność mnie przerosła, więc w końcu zrezygnowałam ze studiów, poddałam się, bo straciłam wiarę w siebie i swoje umiejętności. Nawet hobby, które kochałam nad życie stało mi się obojętne i je zaprzepaściłam. Teraz mija kolejny rok jak jestem sama i wciąż bez przyjaciół, a wiesz dlaczego? Bo nie chciało mi sie ruszyć tyłka z domu, poświęcić się dla innych, tylko myślałam o sobie i w ten oto piękny sposób powstała ze mnie taka egoistyczna świnia (za przeproszeniem), która ma wszystko i wszystkich gdzieś. I naprawdę przykro mi, że tak sie stało.

Żeby coś osiągnąć, trzeba najpierw dać coś od siebie. Zatem, jeśli masz dość swojej samotności to zrób coś na przekór sobie, np. wyjdź z domu, uśmiechnij się do ludzi, pomóż komuś. Taki mały gest potrafi rozweselić naszą duszę. Pamiętam jak jakiś czas temu na mieście zaczepiła mnie starsza Pani i poprosiła, abym jej pomogła zejść po schodach. Tego dnia byłam w kiepskim nastroju, a ta kobieta sprawiła, że poczułam się o niebo lepiej. Zdałam sobie sprawę, że przed chwilą komuś pomogłam, że trzymałam tą biedną staruszkę pod rękę, czego na co dzień nie mam w zwyczaju robić, że byłam po prostu dla kogoś miła.
Oczywiście samo wyjście z domu nie sprawi, że będziemy mieć od razu przyjaciół, ale na dobry początek trzeba się jakoś przemóc, zapoznać z tym co jest na zewnątrz, doszukać się piękna w tym co niewidoczne i niedostępne.

Pozdrawiam serdecznie

Nic się nie zmieniło, bo nie raczyłam tego zmienić. I wiesz? Jak nigdy nie piłam, tak dzisiaj mam ochotę, jak to mówią - zalać się w trupa, bo mam już dość takiego żywota.
No, ale Tobie życzę powodzenia. Może chociaż Ci się uda dokonać jakiegoś przełomu.

Masz rację, nie warto. Niestety alkohol ma działanie krótkotrwałe i nie pomaga na dłuższy czas. A szkoda.

Chyba jestem niewiele starsza od Ciebie. Mam 20 lat.
A Ty? Początek liceum, czy koniec?

Ale to dopiero początek tego życia, nie czekajcie, zacznijcie już od teraz od dziś-pomalutku, małymi kroczkami postarajcie sie wydostać z tej Waszej "twierdzy", nie oswajajcie sie z samotnością a walczcie z nią! Jesteście tak samo inteligentnymi i równie wartościowymi laskami jak te pewne siebie, tryskające humorem dziewczyny-brakuje Wam po prostu odwagi, a może i siły by coś zmienić...Pierwszym krokiem do sukcesu jest przyznać sie samemu przed sobą do problemu który Was trapi-Wy to już zrobiłyście...

Ewigkeit-rozumiem, ale nie warto rezygnować z kontaktów z ludźmi, niech Cię pamiętają, wiedzą że istniejesz...nie usuwaj się w bok, jakkolwiek źle by nie było...

Co do tego że nie jest łatwo samemu wyjść do ludzi to rozumiem Cie doskonale, pewnie dlatego że mamy podobny problem...zawsze byłam otoczona ludźmi, znajomymi, a przez trudną sytuacje w domu(bliska osoba zachorowała i ze względu na opiekę nie mogłam na dłużej wychodzić) przekonałam się że tak naprawdę żaden z tych "przyjaciół" nie był prawdziwy...Także rozumiem, aż za dobrze, jak to jest być samemu i nie móc się przełamać

jestem w zamęzna od kilkunastu lat ma dwoje dzieci a mimo tego jestem samotna

Megiiii654, też kiedy jestem w towarzystwie (a to naprawdę bardzo rzadko się zdarza) nie potrafię nic mówić, nawet nie wiem co mam powiedzieć, zresztą i tak nikt mnie nie słucha. Dlatego wolę zostać w domu, włączyć muzykę i pobyć sama ze sobą. Już się przyzwyczaiłam do tego. Trochę mi z tym źle, mam wyrzuty sumienia, że jestem młoda i zamiast korzystać z życia ja siedzę w domu.. nie potrafię tego zmienić, nikt mnie nie potrzebuje, nikt nie chce mojego towarzystwa.

Silencee89, no właśnie ja też już się tyle razy zawiodłam na 'przyjaciołach' i teraz nikomu nie ufam, już tyle razy zostałam oszukana, że wolę być zdana sama na siebie. Mam trudną sytuację w rodzinie, jest mi ciężko, bo jestem ze wszystkim sama, nie mam z kim porozmawiać o moich problemach, bo jak już pisałam powyżej nikomu nie ufam,a zresztą nie chcę też nikogo obarczać własnymi problemami. Często nie mam humoru, jestem przybita, przygnębiona i chociaż tego nie chcę nie potrafię się zmienić a bardzo bym chciała, chciałabym być szczęśliwa, ale nie da się tak skoro ma się tyle na głowie.. dlatego ludzie uważają, że jestem dziwna i wiecznie niezadowolona ze wszystkiego, oceniają mnie zupełnie nie znając i to boli..

no właśnie..nie chcą poznać,nie starają się zrozumieć, a zazwyczaj mają najwięcej do powiedzenia o danej osobie,oceniają i sprawiają ból.. wiesz,mam dosyć tego wszystkiego..niby w domu jest pięć osób, a z żadną nie mogę porozmawiać, jest chaos, wszyscy się kłócą, ciągły stres, a ja zamykam się w pokoju, włączam muzykę i zaczynam płakać i to jest takie żałosne.

Ewigkeit. Jakbym słyszała siebie. Błagam, skontaktuj się jakoś ze mną lub podaj na siebie namiary. Chcę wydostać się z tej miażdżącej samotności, chcę też pomóc Tobie, nawet jeśli nasz kontakt miałby być tylko wirtualny.

Megiii654-wiesz, co do psychologa mialam podobną sytuacje...w okresie gimnazjum (jak powszechnie wiadomo-najgłupszy wiek:P) byłam pyskata, ogólnie bardzo...trudna? Nie wiem jak to określić, w każdym razie rodzice mieli problem by mnie jakoś "ujarzmić".Wysłali mnie więc do psychologa, płatnego oczywiście, bo lepszy, nie ma kolejek, lepiej sie zajmie etc...I co? Przez całą godzine siedzialam i rysowalam jakieś popeprzine drzewka, pani psycholog nawet nie zapytała mnie o moje problemy, było tylko polecenie, żebym jej powiedziala co u mnie.Obcej kobiecie.Ledwie stamtąd wyszłam, z resztą z nieskrywaną ulgą, tak sobie poprzysięgłam że nigdy wiecej psychologa.Ale natrafiłam na ośrodek dla młodzieży, prowadził zajęcia taki fajny śmieszny facet, dopiero potem okazało sie że psycholog, i o dziwo-pomogło Chociaż tam też sie dziwnie czułam, taka...najspokojniejsza z tamtej grupy
To świetnie że odnalazłaś sie w szkole, masz grupke ludzi którzy rzeczywiście Cie słuchają, liczy sie dla nich Twoje zdanie...Więc może właśnie spróbuj sie przełamać, i powolutku staraj sie na nich coraz bardziej otwierać-a nuż zdobędziesz przyjaciół, nawet się nie spostrzeżesz

odezwę się.

Jeśli boisz się ludzi to musisz sobie codziennie, a nawet kilka razy dziennie powtarzać, że oni są tyle samo warci co Ty, nie są jakimś lepszym gatunkiem, mogą tyle co Ty i Ty możesz tyle co oni. Najgorzej zaszywać się samemu i mieć czas na myślenie. Czasami po prostu trzeba na siłę iść gdzieś, gdzie możesz spotkać znajomych, przebywać tam, gdzie nie będziesz sama, możesz nawet niewiele z nimi rozmawiać, ale ważne, żebyś żyła rzeczywistością i przyzwyczajała siebie samą do jak najczęstszego przebywania z ludźmi, reszta sama przyjdzie:).

Nikt mnie nie chce ... co z tym zrobić ? ; {

chłopak jestem, a to forum dla kobiet więc mnie wygnajcie jeśli przeszkadza ;/

bunny7 wielu jest tu facetów
Nie tylko Ciebie nikt nie chce ale jakoś sobie trzeba z tym radzić, mnie też nikt nie chce, ale nie poddaje się i staram się każdy dzień witać z uśmiechem na twarzy. Owszem są te gorsze dni jak wychodzę po za dom i to co widzę mnie przytłacza i tłamsi, jednak nie można się łatwo i szybko poddawać!! Moje życie w 99% to trasa między domem a uczelnią i w sumie nic więcej, bo i z kim? Grunt to się nie poddawać!!

Ja nie jestem kobietą, nie boję się ludzi, a mimo wszystko jestem sam i prawdopodobnie coś odpycha innych ode mnie. Zawsze tak było, jest i pewnie będzie więc nie zanosi się, że coś się zmieni..

Cześć Mak- witam na forum,usmiecham się do ciebie i zapewniam Cię ze znajdziesz tu przyjaciół tak jak ja.

Powiem szczerze, że nigdy nie miałam problemów w kontaktach interpersonalnych ale odkąd życie skopało mnie do reszty to w sumie sama zamknęłam się na ludzi i nikt nie próbuje mi pomóc, raczej się odwracają od "dziwadła", zostałam sama jak palec. Stwierdzam z wielką przykrością, że nie potrafię się otworzyć i chyba nikt nie jest w stanie mi pomóc, w związku z czym śmiem twierdzić, że izolowanie się jest etapem w życiu samotnika, a nie jego chorym wymysłem, może się mylę.....

Ja jestem w tej samej sytuacji.Od września zaczęło się coś zmieniać(nowa klasa,a więc poznałam bardzo fajną osóbkę-zrezygnowała z szkoły),jednak teraz znów sama.Może właśnie dlatego w dalszym ciagu piszę pamiętniki.Przecież nie z wszystkim mogę się zgłosić do mojej drugiej połówki(co go interesuje mój makijaż itp.)Utrzymuję kontakt z pewną dziewczyną,która mieszka nie tak blisko,aby się spotkać(a jeśli nawet,to nie w najbliższym czasie).
W wieku 13 lat wpadłam w kłopoty,zaczęłam mieć własne problemy i od tego momentu nie miałam już przyjaciółki.Gdybym chociaż miała kontakt z innymi dziewczynami wirtualnie...ale moje GG świeci pustkami...a ja nie jestem taka zła...