BRAK PRZYJACIÓŁ, BRAK MIŁOŚCI - NIE CHCE MI SIĘ ŻYĆ

Powiem Ci, ze mam identycznie. Nie lubie facetow, ale uwazam, ze własnie CI tego brakuje, kobieta po 20 bez nich smutnieje i staje sie obojetna na wszytko. Ja tez mam wielu przyjaciol, znaczy przyjaciolki, ale powoli trace z nimi kontakt, bo wiesz, chłopak, wyjcie z nim do kina, na spacer, zawsze to jest wazniejsze, wiec przyjazn z kobieta jest dobra na wyjscie raz w tygodniu albo i raz na 3 tygodnie, ale do blizszego kontaktu jest potrzebny facet;/ Takie fakty. Ja tez w siebie nie wierze i wiem, ze to duuzy problem, u mnie to przeszło juz  w paranoje, boje sie siebie, nawet jak cos umiem, cos wiem, to zawsze sama siebie poznizam i ludzie odbieraja mnie jako ta słabsza i głupszą, tylko ze wzgledu na to jak siebie przedstawiem, nie na moje osiagniecia. NIe wiem co CI doradzic, bo sama z tym walcze, a o wygladzie to juz nie bede wspominac, bo uwazam sie za najbrzydsza i najgorsza.Wiara w  siebie, to jest klucz do sukcesu + facet(niestety).
Powodzenia;)

Szanowna Pani,
żaden psycholog nie szprycuje lekami (jeśli już, to psychiatra najwyżej, psycholog nie jest lekarzem i nie przepisuje leków) dlatego proszę się jednak wybrać na darmową wizytę, porozmawia sobie Pani z kimś, kto Pani wysłucha. Samo to może pomóc.

Jest to raczej kwestia Pani nastawienia, tym bardziej, że sama Pani uważa, że niczego Pani nie brakuje. Grupa raczej nie odrzuca nikogo z zasady, bo i dlaczego? Powstaje tylko pytanie, czy rzeczywiście bardzo Pani zależy na licznych kontaktach towarzyskich i czy afiliacja społeczna to faktycznie rzecz, która Panią uszczęśliwi. Nie każdy jest stworzony do życia towarzyskiego, po prostu. Nie każdy też musi być gwiazdą pierwszego planu. Być może to nie jest wcale Pani miejsce?

To nie tyle sprawa temperamentu ile osobowości. Z pewnością nie jest Pani skazana na samotność, jednak nie należy się dziwić, że osoba chronicznie smutna raczej nie przyciąga ludzi do siebie.

Wcale nie jestem pewien, czy warto się akurat nimi przejmować. Nie każdy jest przebojowy i nie każdy jest wielką gwiazdą, z całą jednak pewnością ludzie mają bardzo różne preferencje - tak co do urody, jak i charakteru. Dlatego każda chętna osoba ma szansę znaleźć towarzysza.

Obawiam się, że już Pani jest strasznie zgorzkniała.
Z pewnością przydałby się Pani trening interpersonalny, trening umiejętności społecznych - tam można się dowiedzieć, co jest nie tak, co nie gra we własnym zachowaniu i ewentualnie można to poprawić.

Szkoda, że nie masz gg, z chęcią bym z Tobą popisała od czasu do czasu, gdyż sądzę, że mamy wiele wspólnego.
Doskonale znam Twoją sytuację, również często jestem ignorowana (czasem to nawet gorzej niż ignorowana...). Znam ten ból, gdy rzekomo siedzi się z grupą ludzi, a w rzeczywistości jest się samotnym i pozostaje się w cieniu, gdyż wybijają się inni. Też jestem słaba, często nocą uświadamiam sobie, że tak na prawdę nie mam pokrewnej duszy, która by mnie zrozumiała. Często odczuwam ogromną pustkę, bezsilność i brak sił do działania. Mimo tego iż ciągle walczę i się nie poddaję, to nic mi się nie udaje, często trafiam na nieodpowiednich ludzi i kończę na tym niezbyt dobrze.
Nie wiem, może w jakimś stopniu pocieszy Cię fakt, że nie jesteś sama i są ludzie, którzy mają podobne problemy.
Ja ciągle żyję nadzieją, że spotkam ludzi podobnych do mnie, którzy mnie zrozumieją, a wtedy już wszystko odmieni się na lepsze i pójdzie z górki... Też uwierz, ponoć dobre nastawienie to podstawa.

To mnie akurat wcale nie dziwi. Zapewne Panią manipulowano, czyni to z ludźmi każda religia.

Ale trening umiejętności społecznych to coś podobnego do treningu sportowego - kształci się tam jednak umiejętności interpersonalne, nie fizyczne. I może się Pani w grupie przejrzeć, jak w lustrze, grupa szczerze Pani powie, co jest nie tak, co im się nie podoba albo co ich od Pani odpycha (ale również co ich w Pani pociąga, uwodzi, interesuje), a Pani coś dla siebie weźmie, a czegoś nie. Pełna demokracja.
Ważne też, by nie brać udziału w czymś, co Pani nie pasuje - zawsze może Pani przerwać zajęcia.

A co do GG - niech Pani sobie założy. Fajna rzecz

Hej niekiedy wyolbrzymiamy swoje problemy i wydają się nam one najgorsze na świecie klucz do szczęścia tkwi w odpowiednim optymistycznym nastawieniu do życia. Oczywiście nic w życiu nie ma za darmo i trzeba nad tym popracować starać się aby każdy dzień był lepszy od poprzedniego. Najlepiej mieć kogoś z kim można czasem pogadać o wszystkim i o niczym. Gdybyś miała kiedyś ochotę z kimś porozmawiać to ja bardzo chętnie moj nr gg 13571389.

Hm ... mam jedną przyjaciółkę, kilka znajomych koleżanek, żadnego przyjaciela, żadnego dobrego kolegi. Niezbyt fajna sytuacja mimo wszystko. Niedługo stukną mi 24 lata, nigdy nie byłem w związku ale ... nie czuję się przez to gorszy. Dopiero od niedawna tak naprawdę wiem kogo szukam, czego pragnę, staram się poszukiwać lub co będzie bardziej odpowiednim określeniem - nie być biernym na płeć przeciwną. Staram się tworzyć wokół siebie dobrą atmosferę, staram się być kimś kto byłby dla potencjalnej dziewczyny atrakcyjny, sympatyczny. Być może z czasem coś osiągnę, najważniejsze że chcę i powoli próbuję robić coś, cokolwiek.

Co do posta koleżanki powyżej. To że nikogo nie miałaś nie jest wcale takie nienormalne choć mogę zrozumieć że niektórym dziewczynom to się w głowie nie mieści ...

Co do wzrostu ... oh come on, co ja bym dał by moja hipotetyczna luba była tego wzrostu mniej więcej, bardzo kręcą mnie niskie dziewczyny - zresztą nie tylko mnie. Jedni uwielbiają długonogie, wysokie inni drobne i niskie, jeszcze inni takie pomiędzy. Będzie dobrze, to wyświechtany frazes ale dopóki nie uwierzysz że tak będzie to ciężej będziesz znosić codzienną samotność. Wiem bo i ja się z tym zmagam ale ostatnio chcę to zmienić i to mocno.

Hej piszę tutaj ponieważ już mnie to wszystko przerasta mam tak dość życia niechce mi się żyć mam 20 lat nigdy nie miałam chłopaka (choć powodzenie mam )wszyscy mi mówią jaka to ja nie jestem ładna ,ale ja uważam ,że jestem brzydka a jak już mi się ktoś spodoba to zajęty np.pracuje teraz dorywczo przy sprzedaży owoców i podoba mi się taki jeden chłopak w tamtym roku też u niego robiłam i zakochałam się od pierwszego wejrzenia i wtedy jeszcze tak nie gadaliśmy a w tym roku dosyc dużo rozmawialiśmy powiedział mi ,że niedawno rozstał się z dziewczyną 4 lata ze sobą byli mnie zatkało myslalam ze jest sam i tak analizowałam to potem to stwierdzilam ,ze nie mam co mu sie narzucac bo pewnie nadal ją kocha i przezywa ten związek ,zresztą jednego dnia zartuje ze mną i wogole a na drugi dzien jakis małomówny tak bym chciala z nim być ten chłopak to moje marzenie niechce miec innego ,ale wiem ,że i tak ze mna nie będzie ....do tego jeszcze mam chorą mame na raka ,siostre w szpitalu to wszystko mnie przerasta, niby mam kolezanke ale niechce mi sie  znia wychodzic nie widze sensu z 2 przyjaciolka zerwałam kontakt tak z dnia na dzien mialam juz dosc tej monotoni niewiem ja bym chiala miec taka swoją paczke znajomych z 5 osob zeby isc gdzies posmiac sie ,albo byc z tym chlopakiem to odrazu bym odrzyla bo tak to niechce mi sie nic zyc mi sie odechciewa!chyba ze mną jest cos nie tak nie moge patrzec na siebie w lustrze nie wytrzymam tego dluzej !!!!jest weekend a ja siedze jak babcia w domu ,dobrze ze w poniedzialek ide chociaz do pracy to jakos mi czas zleci ,,,,jestem taka samotna !!!!!!!!!POMOCY ;(

zawsze mamy tendencje do tego zeby sie użalać nad soba, bo przeciez jestesmy w centrum i wszystko, caly swiat kreci sie wokół nas.
a czy obchodzą nas inni ludzie? zastanówmy sie tak szczerze. ostatnio jak jezdze autobusami to przyglądam sie twarzom innych ludzi. 90% jest smutnych, zamyślonych, widać ze maja problemy ze swoim życiem. bo kazdy je ma. jak zaczelam sie zastanawiac nad historia kazdego z nich, rozumiecie o co mi chodzi... pojawily mi sie w myslach bardzo długie łancuchy przyczynowo skutkowe, zagmatwane, trudne, ale i jednoczesnie ciekawe. i nagle ujrzalam siebie jako bardzo małą część swiata. a moj problem w porównaniu to ICH stał się tyci. nie mowie ze oni mają gorzej, po prostu ja ze swoimi problemami jestem ziarnkiem piasku, a oni/wy, wszyscy ludzie są całą piaszczysta plaża.

mieszkam w warszawie. od urodzenia.

w pierwszym poscie napisalam o sobie duzo. moze dosc pesymistycznie, no ale mialam zły nastrój wtedy...

Cherry ciemnooki dobrze prawi, polać mu 
  Taka jest prawda, że niski wzrost to żadna przeszkoda w relacjach damsko męskich. Wiadomo, że są faceci, którzy wolą wysokie dziewczyny, najlepiej modelki, ale są też tacy, którzy uwielbiają niskie i chyba więcej takich spotkałam. Dla nich to nawet takie nobilitujące "Jestem dużo wyższy od niej", a gdyby była tego samego wzrostu niekiedy czuliby się gorzej. Taki instynkt często działa Co innego , gdybyś była karzełkiem, liliputem, to rozumiem, musiałoby być ciężko, ale tak masz taki wzrost jak wiele kobiet, np moja mama mierzy 160 cm wzrostu ;-)
A to , że mężczyźni chcą tylko brunetki to też Twoje myśli, bo przecież wtedy każda blondynka byłaby biedna i samotna.
Wyszukujesz na siłę rzeczy, które mogą Cię skreślić u chłopaka, a tak naprawdę Cię nie skreślą. Nie widzę w Tobie nic strasznego, Twój opis wcale na to nie wskazuje. Tylko za dużo narzekasz, a być może i to faceci wyczuwają, dlatego pora zmienić nastawienie ;-)

potrzebuję kogoś z kim poprostu pogadam, bo z moim facetem nie mogę on ciągle pracuje, czuję się samotna,

Prosze odpiszcie na mój post co jA MAm zrobić nie daje już rady;(

Rozumiem że jest Ci źle, ale musisz zając czymś myśli... dobrze że masz prace, to przynajmniej jakos odciąga, a co do chłopaka, nie pozwól żeby on się stał jakaś obsesją dla Ciebie...

Więc jezeli on Ci się tak podoba, to daj mu o tym znać. Jakiś sygnał mu daj. Jeżeli nie bedzie zainteresowany, to przyjmij to z podniesioną głową. To w koncu nie jest koniec świata. Poza tym juz tak jest, jednym sie podobamy, a innym nie. Ale zawsze warto spróbowac niż, pozniej zalowac ze sie nie sprobowalo... Po prostu zachowuj sie tak, zeby on zobaczyl ze jestes nim zainteresowana.
A jezeli nie wyjdzie, to moze lepiej zmien prace... bo widzac go, bedziesz czuła smutek jeszcze bardziej...

czesc mam 22 lat tez niemam chłopaka itd .cały czas mi dopisuje samotnosc  przy okazji mysli samobójcze pewnie jak i teraz jest to pewnie przez całe życie bedę sama jak tak  dalej pujdzie to niewiem co zrobic ze swojim życiem ???? I tak życ z  samotnoscia niema sensu . poczekam jeszcze z 5 lat moze cos sie zmieni

Chętnie bym z kimś porozmawiała na gg o swoich odczuciach dotyczących świata gg:40230581

Hej, jak jesteś z Warszawy, to ja również zapraszam na spotkanie (może być w grupie) i rozmowę o problematyce samotności - może udałoby się dojść do jakichś konstruktywnych wniosków ?

Jestem zrozpaczona, wyszłam za mąż 13 lat temu, miałam wątpliwosci, ale weszłam w to bo myslałam, że go pozmieniam, nie udało się, to nie moja bajka, teraz spotkałam kogos kto jest moją bratnią duszą, mąż nie chce dać mi rozwodu ani nie pozwala odejsc, nie umiem żyć z kims bez miłosci a On mnie zmusza, osacza, jestem zdruzgotana, wiara mi każe zostać a serce mi pęka, nie chce mi się zyć, mąż pije i pali i mówi że to przeze mnie i że beze mnie sobie nie poradzi....ratunku