Sekrety i siła kobiecej przyjaźni :)

A więc jeśli chodzi o moją przyjaciółkę, to jest ona nią odkąd pamiętam. Oczywiście, kłóciłyśmy się, sprzeczałyśmy. Ale to było tak dawno temu, że już nawet nie pamiętam o co. Nigdy się na niej nie zawiodłam, nikomu nie zdradzała moich tajemnic. Moje zwierzenia, lub jej, zostawały pomiędzy nami. I rozmawiamy również o naszych problemach intymnych, jeśli czujemy taką potrzebę. Jest to jedyna taka osoba w moim życiu. No jeszcze może moja mama.
Je też dużo rzeczy mówię, ale już nie wszystko.

a co sadzicie o czyms takim..ze przyjaciolka nie powie nikomu jednak prawdopodobnie niektore tajemnice wyjawi swojemu chlopakowi?
mimo ze mowisz zeby nikomu nie mowila.

A ja myślę, że w przyjaźni słowa ,,tylko nie mów nikomu" nie tylko są święte, ale nawet zbędne, bo tak oczywiste. Prawdziwa przyjaźń jest niesamowita, szczera, wyjątkowa, przyjaciółka rozumie nas bez słów, widzi kiedy coś się dzieje, szczerze cieszy z radości, wspiera w chwili niepowodzeń. Tam gdzie nie ma absolutnego zaufania nie ma prawdziwej przyjaźni, tam gdzie zaczyna się nieufność przyjaźń też zaczyna się kończyć.

Mam jedną przyjaciółkę. Znamy się od 10 lat. Od początku się dobrze dogadywałyśmy i szybko się zaprzyjaźniłyśmy. Wiadomo, na początku ta przyjaźń była bardziej dziecinna, ale z czasem przerodziła się w prawdziwą, dorosłą już, przyjaźń.

Mamy do siebie zaufanie, wiemy o sobie niemal wszystko. Mogę na nią liczyć, ona na mnie również. Przeżyłyśmy już niejedno razem. Teraz nasze poglądy na życie się nieco rozmijają, ale mimo wszystko potrafimy siebie nawzajem szanować i wspierać. I o to chyba chodzi.

Do grupy przyjaciół mogę zaliczyć jeszcze dwóch facetów. Ta relacja jest na pewno inna, ale nie znajduję innego określenia na nią jak właśnie przyjaźń. Ale ten temat nie o tym...

Mam przyjaciółkę,z którą mogę o wszystkim pogadać, mogę jej się zwierzyć i wiem, że nikomu nic nie powie.
Znamy się od dzieciństwa, znam ją na tyle,że nic nie musi też mówić, żebym zorientowała się, że coś nie gra.
Oczywiście to działa w dwie strony.

Zawsze, kiedy nie pasowało mi jej zachowanie, gdyż uważałam, że zachowała się nieodpowiednio mówiłam jej o tym i starała sie to zachowanie zmieniać. Kiedy jej coś nie pasowało u mnie, też mi mówiła i też to zachowanie zmieniałam.
Teraz w końcu chodzimy do jednej klasy, widujemy się codziennie pół dnia. Nawet po szkole idę na 5 minut odnieść jej zeszyty,a do domu wracam po 2 godzinach, bo tak długo potrafimy się zagadać
Uwielbiam spędzać z nią czas, mamy taki same poczucie humoru

Na szczęście w innych rzeczach mamy całkiem odmienne gusta. Więc z chłopakami nie mamy problemu,gdyż podobają nam się całkiem inni.

Kilka razy była ta przyjaźń zagrożona, znalazło się też pare osób, które usilnie chciały nas skłócić. Jednak ta przyjaźń jest tak silna, że tak szybko się nie skończy. Kilka razy też się na niej zawiodłam, ale nie potrafię się długo na nią gniewać, ona też wybacza mi drobne potknięcia. Cieszę się, że ją poznałam, nie zamieniłabym jej na żadną inną. Boję się tylko co będzie jak pójdziemy studiowac do innych miast,ale mam  nadzieję, że to nie będzie przeszkodą i ta przyjaźń przetrwa jeszcze baaardzo długo

Nie mam zbyt wielu koleżanek. Mam znajome, ale do koleżanek raczej bym ich nie zaliczyła. A co do przyjaciółki. To owszem, mam jedną. To bardzo wartościowa kobieta. Mogę powiedzieć jej o wszystkim, co więcej mówię jej o wszystkim. Przyjaźnimy się kilka lat i jeszcze nigdy się nie pokłóciłyśmy. Uwielbiam jej towarzystwo. Wiele razy sobie pomagałyśmy i jesteśmy dla siebie wsparciem. Jest bardzo wartościowym człowiekiem.

Taaak... To coś pięknego, jeśli widzisz, że Twoja przyjaciółka na prawdę cieszy się z Twojego powodzenia, a w przypadku jego braku wspiera Cię i nie tylko. Również pomaga jak może. Taka jest właśnie moja przyjaciółka. Zawsze była taką prawdziwą. I jej nigdy nie musiałam mówić- "Tylko nie mów nikomu". To jest przecież logiczne.

mam taką przyjaciółkę. Jest kochana. telepatycznie czuje,że coś u mnie jest nie tak:) raz zdarzyło się,że miałam kłopot, pokłociłam się z narzeczonym,wpadłam do domu z płaczem,a  tu telefon: Jula, co u Ciebie?

Zawsze mogę jej się wyżalić, pochwalić.
Zawsze mogę na niej polegać.
Nigdy mnie nie zawiodła.
Druga osoba, z którą mogę porozumiewać się bez słów.

Praktycznie rozmawiamy o wszystkim, ale raczej nie mówię jej o swoich intymnych sprawach np. z wczoraj uprawiałam sex z ...i było tak,czy tak...

Dla mnie moje przyjaciółki są jak siostry. Bardzo liczę się z ich zdaniem, zwłaszcza jeśli chodzi o facetów, bo wtedy nie potrafię być obiektywna, one zresztą też nie są obiektywne, gdy chodzi o ich lubych.
Z moją jedną przyjaciółką rozumiem się bez słów, ona widzi, kiedy jestem wściekła, a kiedy szczęśliwa i zazwyczaj odgaduje przyczynę moich zmartwien, zanim sama jej o tym powiem. Ona jest dla mnie jak siostra, jest mi bardzo bliska, gdy jest jej przykro, ma problemy, też robi mi się smutno i przeżywam to razem z nią. Jak kiedyś nie zdała egzaminu, na który się bardzo długo uczyła, obie płakałyśmy.  Wiem, ze zawsze stanie po mojej stronie. Zawsze się bronimy. Ostatnio miałam ochotę rozprawić się z jedną dziewczyną, za to, ze startowała do faceta mojej przyjaciółki, byłam na nią tak wściekła, jakby to mojego faceta próbowała odbić, ale traktuję swoją przyjaciółkę jak członka rodziny. Gdy przyjaciółka starała się o pracę, to poszłam z nią na rozmowę kwalifikacyjną, poszłam z nią podpisać umowę. Zawsze mogę na nią liczyć.
Z pozostałymi dwiema przyjaciółkami też mam siostrzane relacje, też jest ogromne zrozumienie, umiejętność domyślenia się o jaki problem chodzi. I naprawdę w naszym przypadku istnieje coś takiego jak babska solidarność;)

Tak, te przyjaźnie są pięknie... Ja też miałam szczęście mieć taką przyjaciółkę. Znamy się już od ok 4 lat. W trudnych chwilach bardzo mi pomogła, wspierała mnie, potrafiła wyrwać mnie z szarej rzeczywistości. Wspólne wyjazdy, wspolne rozmowy... Natomiast teraz coś się między nami popsuło, sama nie wiem co. Nić porozumienia się urwała...Bardzo mi smutno z tego powodu. Mam małe dziecko, moja przyjaciółka mnie odwiedza ale właściwie gadamy o niczym i czuje niedosyt. Nigdzie mnie nie wyciąga, bo zakłada z góry że mam dziecko i nie mogę, a tak nie jest... I tak jakoś leci:(

Witam bardzo ciekawy temat mam tez taka przyjaciółkę i bardzo sie z tego powodu cieszę , bo wiem że zawsze moge na nią liczyć i o wszystkim porozmawiać ,dużo się od niej nauczyłam za co dziekuję ja tez wiem że co sobie mowimy to nie wyjdzie poza sciany jej mieszkania   mówimy o wszystkim radzimy sobie to ja nawet wiecej potrzebuję jej rad a są skuteczne i dobre  ona wie o wszystkich moich radościach ale i duzych kłopotach  warto mieć taką przyjaciółkę kazdemu życzę.

Dokładnie tak myśle- dlatego mam niby przyjaciółkę, czyli nawet nie koleżankę

Ja nie mam takiej prawdziwej, od serca przyjaciółki, w każdym wypadku trudno jest mi kogokolwiek przyjaciółką nazwać, po moich wcześniejszych doświadczeniach z "przyjaciółkami" i zawodami. Jedyną tak bliską mi osobą że potrafię się jej zwierzyć, opowiedzieć o intymniejszych rzeczach i poradzić, jest moja przyszywana kuzynka, z którą znam się od hohoho... kilkunastu lat, ale nie nazwałabym jej przyjaciółką. Kochamy się bardzo, spotykamy i pamiętamy, ale każda z nas ma swoje światy. I muszę przyznać że muszę uważać na słowa i wiedzieć co mogę a co nie powiedzieć (co zawsze robię, rozmawiając z kimś, na wszelki wypadek), bo w przeszłości też miałam z nią przygody.
Chyba właściwie jedyną osobą której mogę wszystko opowiedzieć jest mój chłopak... ale to nie to samo co przyjaciółka, i bardzo mi takiej brakuje. Wierzę że jak wrócę na następny rok już na stałe do Polski (obecnie mieszkam od 6ciu lat za granicą) to poznam nowych ludzi i być może znajdę osobę lub osoby które będe mogła z czystym sercem nazwać przyjacielem. Czas pokaże

Kiedyś była!!! Byłyśmy jak woda i ogień i dlatego nie mogłyśmy bez siebie istnieć aż do czasu gdy zły los poplątał wszystko ja czułam ból ona nie wiedziała jak to naprawić i dopiero po 10 latach spotkałyśmy się ale dziś to tylko znajomośc i żal po tym co utraciłyśmy przez złe zrządzenie losu.

Majac kilkanascie lat b.czesto mylimy kolezenstwo z przyjaznia.To,ze spotykamy sie z kims dzien w dzien i gadamy o wszystkim,nie oznacza jeszcze przyjazni.Wg.mnie Przyjazn najlepiej weryfikuje samo zycie.A powiedzenie,ze"dobrych Przyjaciol poznajemy w biedzie" jest 100 % sluszne.
Kiedy zawalil sie caly moj swiat,Ci,ktorych mialam za tych najlepszych Przyjaciol nagle gdzies znikneli.Natomiast byly przy mnie 2 osoby,ktorych bym o to akurat nie podejrzewala.A to wlasnie one dzwonily,pytaly,przytulaly i probowaly przywrocic mnie do zycia.
I jeszcze jedno,prawdziwa Przyjazn nie boi sie czasu i odleglosci:)Przyjaciel,to taki ktos,ze mozecie nie gadac nawet kilka lat,a jak sie juz spotkamy nie ma dystansu,bariery,potrafimy powiedziec sobie wszystko.Po prostu jest ta wiez.

Pozdrawiam cieplutko

Z tym fragmentem wypowiedzi się nie zgodzę. Przyjaciel to dla mnie ktoś na kogo mogę liczyć, ktoś kto będzie przy mnie w trudnych chwilach. Miesiące, a lata już na pewno sprawiają, że ludzie odsuwają się od siebie, bo każdy prowadzi swoje życie, w międzyczasie zmienia się sytuacja życiowa, pojawiają się nowe znajomości. Jednym słowem tworzy się dystans, między przyjaciółmi. Dotyczy to zarówno przyjaźni między kobietami jak i przyjaźni damsko-męskiej.

Mogłabyś napisać dlaczego? Zawiodłaś się na kimś?