Czy w przyjaźni z żonatym facetem zawsze chodzi o jedno?

Przyjaźń damsko-męska może istnieć tylko w 2 przypadkach:

#1 oboje jesteście homoseksualni
#2 oboje jesteście dla siebie 100% aseksualni

wtedy można mówić o czystej przyjaźni damsko-męskiej, w każdym innym przypadku prędzej czy później ktoś będzie cierpiał.

W tym momencie jego przyjaźń się skończyła... Zaczęło się parcie na romans...

Od początku na to liczył, a Twoją propozycję pogaduszek przy kawie uznał za zachętę do tokowania.

Nie, nie jest trenerem. Poznałam go jak tam przyszłam pierwszy raz, więc mi poopowiadał jak tu jest, które zajęcia i u kogo są najlepsze itd.
Dodam, że tu gdzie teraz jestem nie wychowałam się, ani nie studiowałam tylko skierowano mnie tu z pracy, także nie znam tu zbyt wiele osób, dlatego zawsze mnie cieszy jak kogoś poznaje, jak ktoś mi coś mówi, doradza gdzie warto pójść co zobaczyć itd. albo zwyczajnie, że mam z kim pogadać.
Poza tym ja wiem jakie mam granice i romans mnie absolutnie nie interesuje a to, że zgodziłam się na tą kawę i dłuższe pogaduchy, no ja w tym nic złego nie widzę, szczególnie że już go znam jakieś 8 msc. i nigdy nie dałam do zrozumienia, że mi się podoba czy coś w tym stylu. Traktowałam go jak starszego brata czy kumpla.

Rozumiem, ale myślę, że akurat ten pan miał ochotę na drobny romans. Sama miałam okazję kumplować się z chłopakiem mającym dziewczynę, w przerwach na lunch chodziliśmy razem jeść, na kawę itp. i podtekstów nie było, rozmawialiśmy normalnie, nigdy nie ukrywał że ma kogoś - ale i ja nie szukałam szczęścia u niego.

Batszeba, ja jak dotąd miałam wrażenie że on też traktuje mnie jak siostrę. Zmyliło mnie jednak to że tak się uśmiechnął i wziął mnie za rękę, ale wtedy pomyślałam, że to może na zasadzie: oj dziewczyno, o czym ty mówisz, czy coś w tym stylu. I chciałabym by tak było ale to późniejsze jego stwierdzenie, że czuje się nieswojo jak mówię o innym mężczyźnie? Wcześniej sam mi o sobie opowiadał dużo, od razu pochwalił się że ma żonę, opowiadał o wcześniejszych związkach, przygodach. Nawet kiedyś padł pomysł, by gdzieś razem się wybrać, padło na kajaki ale w większym towarzystwie, on oczywiście z żoną ja ze swoim chłopakiem bo akurat miał do mnie przyjechać. W sumie nic z tego nie wyszło, ale to też dla mnie świadczyło o tym, że też traktuje mnie jak zwykłą koleżankę. A tu nagle taka zmiana!

Tak naprawdę, to jest osoba z która tu się najlepiej zaprzyjaźniłam, jeśli to tak mogę nazwać. Fajnie było mieć takiego kumpla. W pracy o przyjaźnie ciężko. On czasem pisał do mnie ja do niego, ale zwykłe wiadomości. Ja go o coś pytałam czasem radziłam się, ale to nie było codzienne pisanie. Tylko wtedy kiedy coś się działo, czy potrzebowałam jakiejś informacji. Żadnych podtekstów, żadnego flirtowania. Wiadomości kończyły się zwykle słowem pozdrawiam, czy co najwyżej miłego dnia lub powodzenia. Potem zwyczajnie pytał np. czy mi się udało coś znaleźć albo jak mi się gdzieś podobało. Dla mnie kiedy tu jestem w nowym miejscu było to bezcenne. I nie chciałabym by ta znajomość się skończyła tak zwyczajnie po ludzku.

W takim razie trzeba nakreślić jasne zasady Waszej znajomości.
Przyjaźń, tak.
Karesy - nie.
Rozmawialiście od tego czasu na temat tej niezręcznej sytuacji w kawiarni?

Nektarynka53, teraz to ja już nic nie wiem

Excop, nie, nie rozmawiamy, ta sytuacja była wczoraj. 

W sumie nie wiem jak teraz z nim rozmawiać, bo niby nic się nie wydarzyło. Tyle że teraz ja się czuję trochę nieswojo. Chyba zrozumiał kiedy mu przypomniałam że jest żonaty, że o ew romansie nie ma mowy, ale z drugiej strony nic mi nie proponował, powiedział tylko że mnie bardzo lubi, chyba na wytłumaczenie tego że wziął mnie za rękę.
Nie chcę nadinterpretowywać jego zachowania, intencji, bo może rzeczywiście nie miał nic złego na myśli, że to był tylko odruch. Ale czy zachowywać się mam teraz normalnie, jakby nic się nie stało?
No i dlaczego powiedział że raptem czuje się nieswojo jak mówię o innym facecie? Tego już kompletnie nie rozumiem.

Masz wątpliwości? To je rozwiej poprzez wspólną rozmowę. Jeśli jesteście dobrymi kumplami to On NIE POWINIEN się obrazić tylko domyślić, że Jego zachowanie zostało na wyrost zrozumiane.
Natomiast jeśli myśli o czymś więcej, niż przyjaźni to musisz Sobie zdawać sprawę, że możesz wysyłać Mu słabe (dla Niego) sygnały typu nie. Może sobie pomyśleć: "no nie powiedziała mi, że mocno jej to przeszkadza, może potrzebuje więcej czasu?"/"trochę za szybko to zrobiłem, poczekam".

Nektarynka, no właśnie się obawiam, że może tak myśleć. Teraz rozmowa nic nie da, bo tematu jakby nie ma. On powiedział że mnie bardzo lubi ja mu żeby pamiętał że ma żonę itd.
Po prostu nie rozumiem czemu mu się nagle odmieniło, skąd jego takie nagłe zachowanie?
Jest przystojny ale jak dotąd nie wyczułam że jest typem lovelsa. Wręcz przeciwnie, fajny, ułożony, inteligenty zadbany facet. 
Może rzeczywiście jak batszeba napisała że uczucia ewoluują? Że z czasem zaczął na mnie inaczej patrzeć?
A ja tylko myślałam, że wszystko jest ok, że taka przyjaźń jest możliwa.

Co masz na myli pisząc "nie może to być alfa"?

Oj nie tyle chodzi o zasady. Nie chciałam i nie chcę romansu. Nie jestem bezwolna. Po prostu myślałam że taka przyjaźń jest możliwa bez podtekstów.

Wg mnie niekoniecznie.
Mam jednego takiego kumpla. Ma 35 lat, jest żonaty.
Mówi, że jestem dla niego jak siostra.
Kiedyś mu się podobałam, ale mu przeszło. Mi też. Nigdy do niczego nie doszło, bo przestrzegamy granic i nie sypiamy z kim popadnie.
Tłumaczy to krótko: "moja siostra jest piękną kobietą ale jest dla mnie aseksualna. ty też jesteś piękną kobietą i też jesteś dla mnie aseksualna, bo znamy się jak rodzeństwo".
Fakt, dużo razem przeszliśmy ale to były sprawy z mojej byłej i jego pracy. Wspólne rozwiązywanie problemów moim zdaniem może zbliżyć ludzi do siebie... jak rodzeństwo właśnie.

Thoris,

Wybacz, że zapytam tak wprost...

Jak i kiedy Ty podczas zajęć sportowych znajdujesz czas na pasjonujące konwersacje z tym mężczyzną? Przecież jeśli przykładasz się do tych ćwiczeń jak należy, to podczas wysiłku skraca się oddech, a czoło i rowek pupny zalewa pot. Nie są to sprzyjające warunki do nawiązywania głębokiego porozumienia duchowego...

Czy mając czyste intencje i będąc nastawionym na przyjaźń, można twierdzić o kimś, że, cytuję: "niestety ma żonę"?

Ten pan, podczas spotkania z Tobą w kawiarni, pierwszego spotkania tego typu - jak zrozumiałam - wykonuje gesty, które nie mają nic wspólnego z koleżeńską relacją. On skraca dystans. Nie czujesz tego dysonansu : żona - maślane spojrzenia - dotyk...

Gdzie się podziała Twoja kobieca intuicja?

Podobasz mu się, więc pewnie chciałby z Tobą uprawiać seks. Pewnie boi się o tym mówić, aby Cię nie spłoszyć.

Najgorzej jeśli między kobietą i mężczyzną jest przyjaźń, a seks jest tematem tabu, albo ich wzajemna relacja nie jest do końca ustalona (np. ona nie wie, że on marzy o seksie z nią, on musi to ukrywać). Przyjaźń jest stabilna, jak wszystko jest od razu jasne... np. ona doskonale wie, że on by się z nią przespał, ale oboje wiedzą, że nie mogą do tego dopuścić, bo by się z tym źle czuli. Pewnie najfajniej jest mieć przyjaciółkę, którą można bzyknąć jak oboje mają na to ochotę.

o swoim małżeństwie nie myśli, jest w tzw. amoku i chce się zabawić, trochę poużywać i pokorzystać z życia właśnie z tobą.

hehehe gdzieś ,kiedyś te złote myśli jakbym juz czytała????

Skąd te złote myśli?