awanturuje się po pijaku :(

Żłóż wniosek w urzedzie miasta o przymusowe leczenie. Oni nie mowią kto zgłosił sprawe.

@CookieBitch
Abstrahując kompletnie od tego, czym jest wysługiwanie się bandziorami do nabijania guzów mężowi, sądzisz że on się nie domyśli?

@wikuś
Alkoholizm, oprócz tego, że jest chorobą na własne życzenie, jest również praktycznie nieuleczalny. Rozwód nie jest głupim pomysłem.

tn, ja mówię z własnego doświadczenia. Trzy lata "chodzenia" na terapię i tak nic nie dało póki nie zgłosiliśmy tego. Policja doprowadza i nie ma zmiłuj się. Dało to efekt. Nawet nie wiesz jakie rzeczy czytałam w pamietniku ojca, że on specjalnie te kłótnie prowokował by móc wyjść. takie przemęczanie sie i trwanie w tym to mentalnośc kobiet niestety. Teraz już wiem, że trzeba działać szybko. Ja wierzę w terapię. Fakt ojciec jej nie skończył bo zmarł ale ostatnie miesiące życia były cudowne. To znów był ten człowiek.

Do autorki. Za każdym razem wzywaj policję to sami sprawę załozą. Pojdź do dzienicowego. Poczuje się na straconej pozycji to się opamięta.

Nie powinno się udzielać rad...
Mam czternastoletniego syna teraz żałuje że nie zrobiłam tego nie spakowałam walizek,że pozwoliłam na to wszystko.Z czasem jest coraz trudniej...
   W kichni na ścianie znalazłam dziury od noża.POprosiłam syna na rozmowe
-Skąd te dziury ,co się z tobą dzieje
-Mamo,byłem zły...
Kiedyś mój syn,chodził może do drugiej klasy -stał przy ścianie i uderzał w nią swoją głową;
Powiedział mi z płaczem że boi się taty
  -Synu,obronię Cię
   -Jak,jesteś słabsza od taty...
Innym razem powiedział mi z płaczem ż boi się że tata umrze a on chciałby mieć tatę.
Kiedyś syn był w szpitalu chorował -ojciec przyszedł tylko na krutką chwilkę -w domu czekała butelka ...

widzę że nie da się już edytować postu.
Dalej mam doła czuję, że co raz bardziej się od siebie oddalamy. Po tej szopce jaką odstawił ostatnio, czuję jak bym miała dziurę w sercu. Dalej jest napięta sytuacja.Dzisiaj wkurzył mnie bo się przyczepił do obiadu że za mało sosu ma <puknij> nie wiem czy zawsze taKI był czy mi klapki spadły z oczu. Nie wiem czy to ratować czy nie czy z nim rozmawiać i jak. Sił mi brakuje jest mi tak przykro, powiedizalam ze mam żal do niego o to co zaszło nadal, ale on dalej swoje nie będzie żył pracą i domem, i nie zamierza tego skończyć.:( a ja nie zamierzam tego znosić. Sił już nie mam nie wiem, co i jakich słów użyć żeby było to dla niego jasne, to nie zarty są

On inaczej czasu nie umie spędzać nie pijąc. Nie umie, każde spotkanie zkumplami jest pretekstem do wypicia wódki po której szajby dostaje. Powiedział że nie bedę mu rozkazywać , ani terroryzować czy jakoś tak, i że nie zamierza rezygnować z picia wódki z kolegami.Żeby napisać jak jest dodam że dziś też pojechał ja siedzę sama.:(( bo "praca" remont u tego pijaka, oraz on ma urodziny. On mi zrobił z życia piekło ze mną nigdzie nie wychodzi traktuje mnie jak kłopot na kóry musi zarabiać bo jak twierdzi "wyciąga rękę" po pieniądze jak dziecko nie ma co jeść" po prostu słów brakuje nic tylko kopnąć w dupę.

Wikuś,
wiem,że jest ciężko,nie ma co się z nim użerać...
Jestem dzieckiem alkoholika,odkąd pamiętam w moim domu byly awantury przez pijaństwo mojego ojca.Nie mam żadnych miłych wspomnień z dzieciństwa.Moja mama na pytanie dlaczego się nie rozwiodła,odpowiada:'bo były dzieci".Jako jej dziecko tego nie rozumiem.Mój ojciec po alkoholu jest bardzo agresywny,nadal.Na początku dzieci byly nietylkalne,obrywała głównie mama i babcia,ale jak babci zabraklo,musial sobie znaleźć więcej obiektow do tresowania..I się zaczeło.Moja mama nigdy też nie wzywala policji,"bo wstyd,ludzie będa gadać".A oni i tak gadali,słyszeli i wiedzieli jaki jest.Jak mialam 17 lat pierwszy raz zadzwoniłam po policję,gdy wyważył drzwi wejsciowe,bo mama nie chciala go wypuścić.Wyrzekl się mnie.Potem już regularnie co 2 miessiące były awantury.Za każdy razem policja.To tez nic nie dalo,nocowal kilka razy na komisariacie.Nie wstrząsnęlo to nim.Ja mialam już dość,kiedy wyrzucił mnie z domu w nocy,na boso,4.01br,zima,mróz...Obiecałam sobie,że skończę to.Niech sobie myśli co chce,udalo mi się wezwać policję.Zabrali go.Nigdy się go jeszcze tak nie balam.Powiedzialam mamie,że nie ma wyjscia,musi się wyprowadzić...ale padla tez propozycja leczenia.Gdy wrócił następnego dnia,strasznie skruszony był.Zgodził się na "zaszycie",ale jestem pewna,że tylko dlatego,że nie miał gdzie się podziać.Oczywiście ani mój brat,ani mama nie wierzyli,że to zrobi,ale żadne z nich nie chciało pójść z nim do lekarza.Ja ta zła i niedobra,musialam pójść i go przypilnować.A przez nastepne miesiące traktowal mnie jak powietrze.Potem było lepiej,z czasem zaczął się odzywać,zmienil się.Nie pił.Sytuacja w domu się poprawiła.Jakos latem mama zaczela podejrzewać,że znów popija,usprawiedliwialam go,majac nadzieję,że jednak nie.Niedługo potem,rozmawiając z dziewczyną mojego brata dowiedzialam się,że mój ojciec znów pije.Strasznie mna to wstrząsnęło.Zapytałam,dlaczego pije,on stwierdził,że nie pije,z agresją jak zawsze."Piwo to nie alkohol".
Myślałam,że dalo mi się po 22 latach coś zmienić,niestety to były tylko złudne nadzieje.Teraz widzę,że pije.Nie było jeszczee awantury,nie bylo policji,ale boję się tego..że to tylko kwestia czasu.

Także Wikuś,z mojego punktu widzenia,pakuj i wystawiaj za drzwi.Jak straci to co miał,może sie opamięta,jeśli nie jego sprawa.Ty sobie dasz radę.
pozdrawiam serdecznie.

myślisz, że jak go spakujesz to sobie pójdzie??
Próbowałam tego samego.
Gdzie on pójdzie, co on bez Ciebie zrobi.
NIc
Sama mam ten sam problem i niewiem co robić. Tyle że mój mąż się nie awanturuje. Jest alkoholikiem. Nie pomogło zaszycie,m terapia.
On bardziej kocha wódke od rodziny.
Ale mam juz tego dosyć
Niewiem czy jestem na tyle silna by wziąć rozwód, bo niestety ciągle go kocham
Ale od miłości do nienawiści jeden krok, i mój mąż do tego dąży
Chwilami sobie myślę, że jeszcze nie jestem stara ii jakoś sobie życie ułozę,