moja zona awanturuje sie o wszystko

Skoro przed ślubem taka nie była to widocznie coś jest na rzeczy. Może zrobiłeś coś co ją zabolało, a nie potrafi z Tobą o tym porozmawiać więc zachowuje się tak bo emocjonalnie wybucha.... nic się nie dzieje bez powodu Panie Lemon.

Skoro przed ślubem taka była to po ślubie nic się nie zmienia nigdy! Zostaje Ci to tolerować tak jak do tej pory, można iść na terapie małżeńską (one są bardzo dobre) albo wziąć rozwód. Nie licz, że samo minie.

jak jej wytlumaczyc ze to ona sie zle zachowuje i psuje wszystko?

Wybacz, ale Cię nie pocieszę... Przerabiałem to samo. Efekt na dzisiaj? Małżeństwa już nie ma od dawna...
Nie uświadomisz jej tego, nie wytłumaczysz. Co najwyżej dasz kolejną pożywkę dla awantur i pretekst do kolejnej wyprowadzki. Może to być jej taki już paskudny charakter, a może prozaiczne problemy hormonalne (efekt problemów ginekologicznych, nadczynności tarczycy itp.). Możesz w miarę delikatnie nakłonić ja do badań w tej kwestii, podsunąć jakieś artykuły dowodzące powiązań takich - jak jej - zachowań ze wspomnianymi zaburzeniami. Może coś to da? Kto wie... Możesz też zaproponować wspólna wizytę u psychologa, terapeuty dla par - ale wątpię, by to było "dobrze" przez nią przyjęte...
Mam pytanie do Ciebie: czy możesz opisać tutaj relacje Twej małżonki z własnym ojcem, relacje panujące w jej rodzinnym domu? Mam pewna teorię i ciekaw jestem Twojego przypadku.

wiesz - jej ojciec jest dosc specyficznym czlowiekiem, dusza towarzystwa,  wiem ze pił sporo, ale relacje chyba byly normalne, czy chodzi Tobie o cos konkretniejszego?

No to być może moja "teoria" w Twoim przypadku jest nietrafioną...
O co mi chodziło? Ano o to, że zachowania Twojej małżonki noszą ślady (eufemizm ) przemocy, toksyka... Zachowania, które godzą w Twoje poczucie własnej wartości, podkopują Twoje samopoczucie, są naznaczone brakiem szacunku, terrorem psychicznym (sam wspomniałeś, że boisz sie juz cokolwiek mówić, by nie zaczęła znów się rzucać) - to coś, co NIE POWINNO mieć miejsca w związku. Wiem, to banał oczywisty dla każdego. Tzn: powinien być dla każdego oczywisty...
Myślałem, że takie zachowania jakie prezentuje Twoja małżonka mogą mieć swe źródło w relacjach zaobserwowanych/wyuczonych we własnym rodzinnym domu: brak szacunku i przemoc psychiczna matki wobec ojca. Być może mogłyby też mieć miejsce analogiczne zachowania Twojej żony wobec własnego ojca: urągające teksty, deprymowanie jego pozytywnych stron, osiągnięć itd... Może jestem tu w błędzie, ale zakładam, że mogłeś najnormalniej ...nie mieć możliwości zaobserwowania tego dotychczas z jakichś względów pomimo ich istnienia.
Jaka jest między Wami róznica wieku? Jak wyglądają Wasze relacje i rozmowy w tych rzadkich "dobrych" chwilach? Małżonka pracuje? Jakie są jej reakcje gdy masz na jakiś temat inne zdanie? Czy potrafi z Tobą normalnie rozmawiać, czy nie dopuszcza Cie do głosu i ironizuje?
Współczuję Ci sytuacji, bo to, co opisałeś to nie mieści sie w żadnych standardach związku, a tym bardziej tak "świeżego", który powinien być jeszcze na etapie zauroczenia, sielanki itd...
Przemoc jaką prezentuje małżonka kwalifikuje ją już do założenia "niebieskiej karty" - serio...
I chyba to ostatni dzwonek na interwencję już nawet nie psychologa a psychiatry, przykro mi.

wlasnie ona caly czas mowi o rozstaniu i pewnie bym sie rozstal bo mam juz tego dosc ale jest w ciazy, nie moge zostawic mojego dziecka, chce by mialo rodzine,  poza tym jestem wierzacy, przysiegalem na dobre i na zle wiec  musze w tym trwac

No to sprawa sie trochę juz komplikuje...
Jej słowa o rozstaniu, częste wyprowadzki (też to samo przerabiałem:D) to nic innego jak szantaż, abyś był spolegliwy i wyzbył sie własnego "ja", byś stał sie bezwolnym służącym, bez własnego zdania i charakteru. Ciąża tu sprawę mocno komplikuje niestety, ale... Ale może też (ta ciąża) być powodem jej histerycznych ataków i zaburzeń emocjonalnych - trzeba na to brac poprawke. Co do dalszej części Twojej odpowiedzi - wybacz, ale lepiej dla kazdego z Was, a szczególnie dziecka byłoby się rozstać. Dziecko nie powinno poznawać świata w takim domu, takiej toksycznej atmosferze. A wiara - wiarą, ale wybacz powoływanie sie na nią w takiej sytuacji to trąci masochizmem... Są pewne granice, a te w Twojej sytuacji zostały dawno naruszone. Pamiętasz słowa małżeńskiej przysięgi? Czy wobec tego małzonka jej ...dochowała?

Nic, abosultnie nic nie usprawiedliwia jej zachowania. Może być w 10 ciążach, mieć sto okresów na raz i traumatyczne dzieciństwo, ale nie ma żadnego prawa do tego, aby swoje frustracje wylewać na innych ludzi, a już szczególnie na tych, których rzekomo kocha. Dobraliście się idealnie - ona furiatka, Ty spolegliwiec nauczony, żeby zawsze nadstawiać drugi policzek, najwyraźniej zadowolony, że to ona w tym "związku" nosi spodnie. Takie mieszanki, choć bardzo częste, kończą się niestety fatalnie, nie tylko dla obu stron, ale - jeśli nie przede wszystkim - dla potomków wychowywanych w takich domach.

Rezerwuj już termin przyszłej terapii dla swojego dziecka. Z NFZ-tem bywa różnie, a psycholog będzie niezbędny.

a nie jest tak że widzisz tylko początek i koniec??
że ona chce od Ciebie wsparcia, czułego słowa, a twoja postawa lub jej brak, dolewa paliwa do kłótni
w konsekwencji widzisz powód i przyczynę w niej

a próbowałeś ? :
- powiedzieć Kochanie gdy tego nie chciała
- zając się nią, pokazać że jest dla Ciebie najważniejsza
- posprzątać po niej

póki co po co grzebać, w przeszłości, można starać się naprawiać rzeczywistość
nie spinać się i obserwować

dziś już kojarzą Ci się "źle" święta, za jakiś czas będzie potomek, będzie płakał, będzie całkowite podporządkowanie rytmu życia
wtedy może być dla Ciebie jazda

popadanie w skrajności, niczemu dobremu nie służy, mówię tu tez o pracy na dwa etaty!!!
Ona praca na dwa etaty - według niej
Ty praca na dwa etaty - według Ciebie

to trzeba poskładać, podogadywać, i trzymać się razem, tego
inaczej się to rozjeżdza

jestesmy 4 lata ze soba, ponad rok po slubie

lemon25 jak długo będziesz prezentował uległą postawę, tańczył tak, jak ona Ci zagra, schodził jej z drogi, tak długo nic się nie zmieni.
Nie ma zresztą żadnej gwarancji, że cokolwiek nią wstrząśnie na tyle, żeby zmiana jej zachowania była stała i ostateczna.
Uważam, że powinieneś się postawić. Nie obawiaj się raz huknąć pięścią w stół i powiedzieć DOSYĆ!
Myślę, że tylko terapia wstrząsowa może skłonić ją do jakiś refleksji, co oczywiście nie gwarantuje zmiany na lepsze.
Dowiedz się wcześniej, gdzie ewentualnie moglibyście udać się na terapię, może tam uświadomią jej, że powinna leczyć agresję.
Uświadom jej stanowczo, że nie będziesz dłużej tolerował jej agresywnego zachowania, nie wdawaj się w polemikę, bo ona i tak zarzuci Cię oskarżeniami.
Wyłóż kawę na ławę, powiedz, że oczekujesz, że zgłosi się na terapię, w przeciwnym razie wniesiesz o ROZWÓD, zagroź jej, że jeśli jeszcze raz rzuci się na Ciebie z łapami, lub będzie czymkolwiek rzucać, wezwiesz policję.
Daj jej czas na przemyślenie i podjęcie decyzji, zdystansuj się trochę do niej, nie daj się sprowokować do kłótni.
Pozbądź się lęku i bądź stanowczy. Pamiętaj tylko, że groźby bez pokrycia (policja, rozwód) po pewnym czasie przestają robić wrażenie i wszystko wróci na dawne tory.
Pamiętaj, że masz niewiele do stracenia, a do zyskania spokojne życie, zawalcz o nie.
Pilnuj się, żeby w tym czasie nie spłodzić potomka, bo dodatkowo skomplikujesz sobie życie.

Ale o to chodzi, że Jego Żona jest w ciąży.

Ktoś tutaj napisał, że może być i w 10-ciu ciążach mieć menstruację i nie ma prawa się tak zachowywać, tylko zastanawia mnie czy to pisała Kobieta czy Mężczyzna, jeżeli Mężczyzna to nawet nie ma sensu tego komentować.

Nie piszę, że Żona zachowuję się normalnie bo tak nie jest, ale może coś w tym jest, że to niestety hormony Nią "rządzą".
Są dwa wyjścia:
1. Poczekać do rozwiązania (wiem, że łatwo mi pisać) i potem zobaczyć czy coś się zmieni.
2. Porozmawiać z Nią rzeczowo oczywiście spróbować bez kłótni i powiedzieć co się nie podoba, jeżeli rozmowa nic nie da to po prostu zaproponować "odpoczynek".

Tak dokładnie trzeba postąpić. Twoja żona wykazuje zachowania osoby z zaburzeniami. Ciążą nasila tylko takie objawy. Trzeba poszukać pomocy u specjalisty i zacząć leczyć przyczynę agresji i niestabilności emocjonalnej. Im szybciej to zrobicie, tym szybciej wasza rodzina stanie na nogi, a dziecko będzie się mogło wychowywać w bezpiecznym i stabilnym domu.

Pisała to kobieta. Nie znam żadnej psychicznie zdrowej babki, którą ciąża, PMS czy cokolwiek innego zmienia w Gremlina do tego stopnia, żeby rzucała się z łapami, krzesłami czy innymi przedmiotami na osobę, która o nią dba i z którą dzieli życie. Przy wahaniach hormonów można być płaczliwym czy w złym humorze, ale nie do, utrzymującego się stale, poziomu, w którym totalnie traci się nad sobą kontrolę i odstawia histeryczne szopki. SZCZEGÓLNIE, że żona autora była agresywna i niestabilna emocjonalnie jeszcze długo przed tym jak zaszła w ciążę. Zatem nie ma problemu z hormonami tylko z własną głową.

"Wyzwę cię od głupków i nieudaczników, rzucę w ciebie mięsem albo jakimś przedmiotem, a ty stój jak słup i się na to zgadzaj, bo przecież mam wahania hormonów. Nie pójdę z tym do lekarza, bo jestem kobietą i mam prawo być niestabilna przez 4 lata związku. Autorytarnie przyznaję sobie prawo do tego, żeby się na tobie wyładować, bo taki mam akurat kaprys. A jak się zdenerwuję i przypadkiem nie donoszę ciąży to będzie twoja wina, bo zirytowałeś mnie sposobem, w jaki na mnie patrzysz i sprowokowałeś do podjęcia decyzji o rozstaniu." Tak widzę ten, pełen miłości, szacunku i obopólnego wsparcia, "związek małżeński".

Na czynną agresję NIE MA usprawiedliwienia. Kobieta jest toksyczna, zwłaszcza, że w swoim zachowaniu nie widzi niczego zdrożnego. I to jest tu najbardziej chore.

żony najlepiej zrozumieć przez męski punkt widzenia, polecam przejść na forum   [spam]

zablokowali moj podobny temat, no coz odpowiem na ostatni post, rozmow bylo wiele z zona, kazda konczyla sie awantura, ta przewage to chodzi mi o to ze kazde swoje zachowania i obrazanie mnie i wogole wszystko to teraz zona mysli ze jest w cizy i wolno jej, teraz ma wytlumaczenie, pozniej inne znajdzie

ale ja sie nie daje a wlasnie jak zaczalem sie odzywac to teraz jeszcze gorzej

Kolejny temat z serii 'kupiłem w sklepie pomidory i myślałem, że w domu zamienią się w ziemniaki. Co robić?!'

jak wyjde to bedzie mnie atakowac smsami - wyzywac ponizac itp, jak wylacze tel to tez zle bo ja olewam , jej stan - bo ten sie tylko liczy , nie moj, nie moje zdanie badz racja, z kazdej strony bedzie zle, ja zawsze probuje ja uspokoic i na spokojnie rozmawiac ale to nic nie daje, nic, chyba tysiac razy probowalem bez rezultatu

10/10

Boziu, lemon, jaki Ty bezjajeczny jesteś.
Baba ciosa Ci kołki na głowie, a Ty tylko płaczesz z bezradności.
Dlaczego nie wyciągasz żadnych wniosków? Przede wszystkim dyskusja z furiatem w stanie ataku nie ma najmniejszego sensu.
Nie próbuj jej uspokajać i czegokolwiek tłumaczyć, bo ona i tak Cię nie słucha. Jej celem jest rozładowanie napięcia i wyrzucenie z siebie złości, a Ty jesteś dla niej idealnym celem, bo się dajesz.
NIE ZMIENISZ JEJ! Już przed ślubem pokazała Ci swoje możliwości. Ciąża niczego nie usprawiedliwia, że nie wspomnę o tym jaki wpływ na dziecko ma jej agresja.
W czasie jej ataków; nie dyskutuj, niczego nie tłumacz, ignoruj. Jeśli wyjście do innego pomieszczenia, czy w ogóle z domu nic nie daje, przenocuj w rodziny lub znajomych, jeżeli po powrocie będzie jeszcze gorzej, wyprowadź się na 3 dni, tydzień, przetrzymaj ją.
Tylko najpierw musisz przestać się bać.
Atakuje Cię sms-ami? przecież nie musisz odpowiadać, a przy okazji masz dowód, w razie czego.
Gdy pojawi się dziecko zostaniesz zupełnie sprowadzony do parteru.
Albo się postawisz, albo będziesz tak jojczył do końca życia.