gdyby alkohol mógł się przedstawić!

odejdź - jesli ona sam sobie nie może pomóc - Ty tez mu nie pomożesz - po prostu odejdź zanim zabiije w Tobie wszytskie uczucia.

Witaj Wikuś

Kiedy alkohol wkracza w nasze życie trudno jest jednym sposobem go wypędzić. Alkoholik ma to do tego, że on sam nie widzi w sobie żadnego problemu, a wręcz przeciwnie obwinia wszystkich i wszystkich. Jedynym sposobem jest leczenie na oddziale zamkniętym, detox spotkania AA, ale osoba uzależniona musi tego chcieć inaczej na nic twoje prośby, błagania....

Jeżeli zdecydujesz sie na życie z osobą uzależnioną musisz miec świadomość, ze nawet jak ona wyjdzie z tego całe już swoje życie bedzie walczyć z tym okrutnym nałogiem.  A ty bedziesz musiała być wtedy silna, bo osoby takie które są trzeźwe nie są już tymi samymi ludźmi co przedtem, czasami są lepsi a czasami potrafią zatruć życie najbliższym.
Wiem o tym z doświadczenia, mam teścia pijaka, a raczej byłego pijaka, bo jak na razie jest po odwyku, teraz chodzi na spotkania AA.

Życzę ci powodzenia

Wikuś ja zdaje sobie sprawę ,że nie można nic zrobić kiedy alkoholik sam nie postanowi się leczyć.Jestem z alkoholikiem 14 lat.Kilka tygodnie temu rozmawialiśmy o drugim dziecku,córeczce.Ze schroniska wzieliśmy sobie psa a od pewnej pani cudownego kota.I w ciągu jednego dnia wszystko diabli wzieli bo wszedł do sklepu i kupił sobie jedną butelkę wódki.I teraz pije trzeci tydzień ,bo ma ciąg ,nie może przestać.Grozi mu dyscyplinarne zwolnienie z pracy,tu jakąś pożyczkę ma z banku o której nie był łaskaw mnie poinformować -po prostu kanał.Wiecie,to nie pierwszy raz zapił.Ale jakoś sobie dawałam rady.Nie dzwoniłam do zakładu pracy,nie szukałam butelek z wódką,nie chodziłam do sklepu za mężem i nie robiłam awantur sprzedawczyni o to że łamie prawo bo sprzedaje alkohol nietrzeżwym.Nawet na detoks z nim pojechałam i gotowa byłam zapłacić byle by tylko nie pił,poszedł do pracy.Z dzieckiem dam sobie radę ale co z psem,kotem.Może dla kogoś to będzie śmieszne ale jak je teraz mam oddać.Sama nie dam rady,zarabiam 1000zł miesięcznie.Umrę ze wstydu ....Przed zabraniem wierząt rozmawialiśmy z synem o odpowiedzialności i obowiązkach względem zwierząt bo to syn jedynak tak bardzo pragną mieć zwierzaki.Zapomniałam jeszcze na ten sam temat porozmawiać z dorosłym facetem,który teraz zachowuje się jak pięciolatek.Po detoksie zarzekał sie że nie będzie pił,dostał leki .Trzeżwienie na skróty -teraz pije i łyka prochy .Teściu mówi ''daj mu jeszcze jedną szansę"
       To nie jest życie,to  jest wegetacja.Nie pije rok może dwadzieścia lat ale czy wytrzyma ,da rady czy kolejny raz bedzie piekło.I wszystko od początku.Cały czas miałam nadzieje i wiarę że będzie dobrze.Uczepiłam się tej myśli że się uda.Słuchałam kobiet z mojej grupy al-anon aby dać czas czasowi,słuchałam historie małżeństw które przetrwały i są teraz dla siebie partnerami,kochają się.Jest tylko jedna zasadnicza różnica-alkoholik uczęszcza na terapie,leczy się,poznaje swoją chorobę i samego siebie.Nie mówi ''ja nie potrzebuje żadnej terapii,ty idz".Kiedyś uczestniczyłam w spotkaniu z psychologiem na temat jak rozmawiać z nastolatkiem.Na wykłady chodziłam sama-mąż nie widział takiej potrzeby.Byłam jak matka samotnie wychowująca dziecko...
      Byłam na kolejnej rozmowie z kuratorką.Można powiedzieć że wymusiłam na niej spotkanie z sędzią który prowadzi naszą sprawe.Opowiem mu jak wygląda życie z osobą uzależnioną.Nie może być tak że dom w którym mieszka moje dziecko staje się pijacką meliną.Teraz chodzi już tylko  o mnie...Każdy ma swoje granice -ja też je mam i mój syn także...Mam do siebie żal o brak stanowczości,konsekwencji ,braku planu działania,o to że po drodze wiele razy machnełam ręką mówiąć jakoś to będzie.Mam żal do siebie o to że brakło mi odwagii aby zasadzić przysłowiowego kopa tym którzy na to zasługiwali  w tym jednym momencie kiedy byłam na sto procent pewna ze tak należy zrobić.Dałam prawo decydować innym o tym co dla mnie jest dobre.