Kocham, ufam, ale... kontroluję

mądre słowa,zapamietam je:)tak,liczy sie w zwiazku zaufanie,ale kontroolowac trzeba,a wiadomo jakie dzisiaj są kobiety,spotykalam sie z chlopakiem(ja 27l.,on 31),byly to poczatki 4miesiace znajomosci ale juz cos "kwitło"a tu jakas niunia pisze mu na naszej klasie pod zdjeciem cyt.kocham Cie kotku,no to kiedy wpadniesz na kawe,kolejna dzwoniła do niego po porade 30-to minutową,uff ja jestem straszna zazdrosnicą-spod znaku Barana-i facetem sie nie dzielę i kobietom nie ufam choc kolezanek mam sporo,pozdrawiam

Oczywiście, że w związku można stosować zasadę ograniczonego zaufania, ale wtedy pozbawiamy się bardzo pięknej rzeczy. Bliskość budowana na PEŁNYM zaufaniu to jest coś niesamowitego. Jeżeli spośród wszystkich wokół wybieramy tę jedną, konkretną osobę to powinno znaczyć, że chcemy być z nią a nie ją mieć. Jakakolwiek kontrola to dla mnie traktowanie człowieka przedmiotowo, jak swoją własność, albo jak bezmyślne zwierzątko. Znam mnóstwo związków, gdzie kontrola jest konieczna - ale to oznacza tylko tyle, że jedna ze stron (albo obie) nie dojrzała do tworzenia prawdziwej relacji. Będąc z facetem zakładam, że on się sam będzie kontrolował. Chcę, żeby był ze mną ze swojego świadomego wyboru a nie dlatego, że ja poświęcam mnóstwo czasu i energii na pilnowanie, żeby go schować przed wszystkimi kobietami swiata...

Ja również się pod tym podpisuję, vinnga doskonale to ujełaś

Gorzej przestac kontrolawac, jak sie na kims zawiedziesz... I pojecie "zaufanie" traci wtedy znaczenie...

ja swojego tez kocham nad zycie i ufam mu od samego poczatku zwiazku. Ale kilka razy nie byl ze mna do konca szczery tzn. np. strasznie cieta jestem na jego byla ktora podobno dalej cos do niego czula i wypisywala do niego i ciagle sygnaly puszczala a jemu zdazylo sie jej odpisac i mnie krew zalewala wtedy wiec skasowal jej nr dla mojego spokoju jakis czas byl chyba spokój o ile nie kasowal dowodow ale ostatnio tak z ciekawosci po dlugim czasie zajrzalam w jego tel i zobaczylam ze dzwonil do niej we mnie zaczelo sie gotowac zoladek to mi scislo do minimalnych rozmiarow i ten okropny bol... wytlumaczyl sie i uwierzylam mu ale jednak dalej mnie to gryzie i boli i nie moge przestac o tym myslec... a jak tylko pomysle ze on z nia rozmawial to mi sie slabo robi.

a wczesniej byla sprawa bo zlapalam go jak oglada ogloszenia towarzyskie myslalam wtedy ze to koniec bedzie bo sie poczulam okropnie jak bym mu nie wystarczala jak bym nie byla tym kogo on oczekuje. obiecal ze sie to wiecej nie powtorzy a za pare dni to samo... wybaczylam bo kocham i nie potrafie bez niego zyc ale jednak czasem ta mala kontrolka mnie uspokaja bo jestem strasznie wrazliwa jesli chodzi o niego i nawet najmniejsza sprzeczka czy nawet kilku godzinny brak czulosci z jego strony mnie doluje denerwuje i powoduje bol zoladka.

troche wyszlam z tematu wiec moim zdaniem zaufanie moze byc ale tez troche kontroli nie zaszkodzi dla uspokojenia samej siebie

Ja uważam, że całe nasze społeczeństwo, zarówno kobiety jak mężczyźni , jest tak nieobliczalne, że lepiej jednak mieć ograniczone zaufanie. Choć oczywiście, kontrola może zrujnować związek, zwłaszcza jak osoba kontrolująca jest typem zazdrośnika, łatwo wpaść w obsesję.. To męczy obie strony, bo kontrolujący zaczyna z małych niewinnych rzeczy robić awantury i wymyślać dramatyczne scenariusze, a kontrolowany w końcu może nie wytrzymać tego, że jego prywatność jest zakłócana i że ciągle musi z czegoś się tłumaczyć. Dlatego uważam, że sama kontrola nie jest zła, ale nie można popaść w paranoję, tylko trzeba starać się obiektywnie oceniać fakty i nie robić problemów z drobnostek.. ale sie zamotałam:)

Muszę sie przyznać że od czasu do czasu kontroluje telefon swojego chłopaka, zresztą on też to robi. I nie jest to takie potajemne, tylko jawne. Po prostu biorę jego telefon. Nie oznacza to wcale że nie mam do niego zaufania. Bo bardzo go kocham i ufam. Ale z drugiej strony mam pewność i jestem spokojna. Może i powinno sie budować związek na bezgranicznym zaufaniu, ale same widzicie ile na świecie jest rozwodów, rozstań. Zaufanie- owszem, ale mała kontrola jeszcze nikomu nie zaszkodziła (chyba że ktoś ma coś do ukrycia)

Nie. Nie kontroluję. Nie wyobrażam sobie związku, w którym którakolwiek ze stron odgrywa rolę szpiega. Nie przywiązuję nikogo do siebie sznurkiem:) Owszem, znam jego hasła - czasem prosi mnie o sprawdzenie czegoś, gdy jest zajęty. Nie przeglądam wtedy na szybko np. całego folderu odebranych wiadomości:D. Kontrolowanie oznacza dla mnie brak pewności i tworzenie iluzji stałości w związku. Nigdy do głowy mi nie przyszło, żeby pokątnie coś sprawdzać, czy, jak niektóre kobietki, jawnie czytać nawzajem swoje smsy. Wg mnie zaufanie w związku powinno być bezgraniczne, a nie jestem romantyczką z głową w chmurach:) Uważam, że jest to fundament, a brak zaufania to niemożliwość budowania czegokolwiek dalej.

Ok dorzuce jeszcze coś od siebie.
Jeżeli ktoś komuś nie ufa i go kontroluje to z jakiego dzieje się to powodu? Sprawa wygląda następująco-jeżeli mamy niskie poczucie własnej wartości, jeżeli nie jesteśmy tak atrakcyjni (zarówno fizycznie jak i mentalnie) jak byśmy tego chcieli to obawiamy się że może trafić się ktoś kto okaże się lepszy od nas i nasz partner/ka zostawi nas dla tej osoby. Właśnie tą obawą jest zazdrość. Teraz należy z tego wyciągnąć jeden BARDZO istotny wniosek. Reakcją na wywołaną w nas zazdrość jest zwykle kontrola drugiej osoby, taka kontrola jeszcze dodatkowo obniża naszą wartość w oczach partnera, w myśl tego co zostało wyżej napisane kontrolą dodatkowo się pogrążamy stąd bywa to często powodem rozpadu związków. Prawidłową reakcją powinno być nie szukanie winy u partnera lecz u siebie, bo jeżeli nie jesteśmy wystarczająco atrakcyjni dla niego to z jakiego powodu mamy go winić o to że może woleć kogoś innego. Powinniśmy się zastanowić co możemy zmienić w sobie aby stać się kimś wartościowszym

W gwoli małego wyjaśnienia, jak to się ma do stwierdzenia "kontroluj ale nie bądź kontrolującym". Myślę że sens tego może być już nieco jaśniejszy aczkolwiek nieco przybliże jego znaczenie. Otóż chodzi o to że, gdy czujemy iż w związku nie koniecznie jesteśmy tą wartościowszą osobą musimy w sposób nie jawny kontrolować zachowania tej drugiej. I tu stop- Po pierwsze primo, pod stwierdzeniem kontroli w tym wypadku nie należy rozumieć szeroko pojętej inwigilacji, a wpływ jaki możemy wywżeć na nią reagując odpowiednio na jej zachowania będące próbą okazania przezeń wyszej wartości, tutaj też klaruje się nam stwierdzenie o niejawności tych czynności, bo nie chodzi tu o potajemne przeszukiwanie telefonu partnera a o nieświadomy wpływ na jego pewność siebie. Takich sytuacji wbrew pozorom jest mnóstwo, pewnie moje drogie panie same je stwarzacie nawet nie zdając sobie z tego sprawy gdyż dopiero po głębszej analizie zachowań wychodzi tak naprawdę to jaki wpływ niektóre sytuacje mają na psychike człowieka. Nie będę dalej drążył tematu gdyż jest to materiał na kilku stronicowy artykuł, ale myślę też że to co napisałem powyżej wystarczy do tego aby wyciągnąć sporo wniosków.

Nie wyobrażam sobie jak można robić takie coś . Jak można grzebać w prywatnych rzeczach ukochanego .Nie wyobrażam sobie wejść nawet na pocztę mojego faceta a ni otworzyć jego listu czy czytać gg i smsy. Każdy człowiek ma prawo do prywatności . Nie robię tego , nie potrafiłabym sobie potem w oczy spojrzeć a co dopiero mojemu facetowi.

Naprawdę zostałam bez słowa. Jak to, Adaa, bezpodstawnie sprawdzasz jego prywatną korespondencję, kontakty, komunikatory i uważasz, że nic złego nie robisz??? W takim razie gratuluję Ci dobrego samopoczucia, bo ja czułabym się z tym co najmniej źle, a nawet nie zawaham się użyć określenia, że podle. Spójrz, facet nie ma nic na sumieniu, na niczym go nie przyłapałaś, przekonałaś się, że Cię nie oszukuje, a mimo wszystko wciąż to robisz. Naprawdę uważasz, że jest to w porządku? Wiesz, kiedy to się w końcu wyda on może poczuć się fatalnie ze świadomością, że mu nie ufasz, co więcej będzie miał do tego pełne prawo. Spróbuj więc wczuć się w jego sytuację, a przede wszystkim odpuść, bo naprawdę nie warto.

Dla mnie miłość wiąże się z absolutnym zaufaniem. Mam męża  i nigdy przez dziesięć lat nie grzebałam mu po kieszeniach, po telefonie. Nie mam takiej potrzeby, kocham go jakim jest wierze mu i tyle.
Daje mu absolutnie cała siebie i on o tym wie , jest także szczery względem mnie.

Ada ty przenosisz winy poprzedniego partnera na  teraźniejszego? Teraźniejszy jest szczery ale dostaje mu sie kontrola bo wiadomo faceci wszyscy to łajdacy??
Uważam że jesteś niedojrzała, leczysz własne problemy (nieufnosc, strach przed zdrada ) kontrolowaniem prywatnej przestrzeni i wolności drugiego człowieka.
Skoro wszystko jest twoim zdaniem ok to powiedz mu że sprawdzasz jego pocztę i wszystko co ma.
gdy to zrobisz poczujesz jak to jest zranić , mądrego nie winnego człowieka.

Dla mnie naruszanie podstaw wolności, czyli naruszanie prywatnej korespondencji było by równoznaczne z grzebaniem w mojej szafie z bielizna. Było by to brukanie mojej prywatnej strefy i czuła bym obrzydzenie do takiej kontroli i osoby która to robi.

Miłość to szczerość , zaufanie i oddanie całego siebie. W twoim związku tego nie ma.

różyczka, dziekuje, pewnie ty i inne kobiety macie racje....może rzeczywiscie przez poprzedni związek tak sie dzieje.... nie mowie ze wogole nie macie racji, bo ja macie...i sugerujecie w pewien sposób zaprzestania tego.... a ja? hmm moge tylko obiecać że sie postaram by zakończyć te kontrole, skoro przez tyle czasu nic nie znalazłam to powinno mi to dac do myślenia... skoro go kocham? w sumie każdy z nas powinien a wrecz musi tez mieć swoją prywatność. Ciesze sie że napisałam tu o tej całej kontroli przezemnie....chyba nawet zrobiło mi sie troche głupio....

rzeczywiscie autorka postu chyba ma jakąś obsesje na punkcie kontroli męża....owszem byłaby to usprawiedliwiona kontrola, wtedy gdy by miala jakies podejrzenia, ale sprawdzac kogos( w tym przypadku bliska osobe),przez tak dlugi czas to naprawde nie fair.Moja rada?
zakoncz to jak najszybciej, i zyj normalnie, nie mysląc o tym co może sie stac, bo jak bedziesz tak szukac i szukac na siłe to wkoncu cos znajdziesz!! a wtedy wpadniesz w jakis obłęd. Ciesz sie tym co masz, ciesz sie z tego ze maz cie kocha, rób wszystko tak by było jak najlepeij. Poprostu odpuść....a potem napisz nam jak ci z tym jest....zobaczysz ze poczujesz sie o wiele lepiej, wiedząc ze nie kontrolujesz partnera, i z czasem mu zaufasz bezgranicznie. Nie kazdy facet jest taki sam. Moze twoj mąż jest wlasnie tym wyjątkiem?pomysl o tym...wierze ze ci sie uda

Nie toleruję czegoś takiego... W ogóle jak można komuś grzebać w prywatnej korespondencji? Wyobraźcie sobie, że facet Waszej najlepszej kumpeli grzebie w jej archiwum GG, a Wy się jej żaliłyście na to, że np. złapałyście drożdżycę pochwy. Czy naprawdę chciałybyście, żeby on został wtajemniczony w Wasze problemy zdrowotne, bo dla mnie grzebanie w archiwach to nie tylko brak zaufania do partnera i pogwałcenie jego prawa do prywatności, ale jednocześnie pozbawianie prawa do prywatności osób trzecich. Ja nie wyobrażam sobie, żeby mnie kontrolowano. Kontrola jest oznaką słabości, niskiej samooceny. Ufam, to nie grzebię i nie sprawdzam. Nie ufam, to kończę związek.

Ja nie kontroluję. Nigdy nie dał mi żadnych powodów, żeby mu nie ufać. Jest najporządniejszym facetem, jakiego spotkałam, i jestem pewna, że gdyby poznał kogoś lepszego, najpierw poinformowałby mnie.