Czy to ja jestem "tą złą"?

Wszystko zaczęło się od tego,że się zakochałam.
Wcześniej byłam swoistą femme fatale, raniłam facetów. nie mając z tego powodu większych wyrzutów sumienia. Mężczyzna był dla mnie zabawką,z którą można wyjść na piwo, jechać nad morze czy poplotkować, kiedy przyjaciółki nie mają akurat czasu. I wiedziałam,że prędzej czy później to się na mnie odbije. Nie przypuszczałam tylko,że JUŻ jestem zdolna do miłości...
Na pewno było to "coś" od pierwszego momentu. Nie spodobał mi się wizualnie, ale wciąż się koło mnie kręcił i dogryzał. Spodobała mi się jego natura kpiarza. Zawsze płeć brzydka komplementowała mnie aż do przesady, była nadmiernie szarmancka i urocza - tutaj było zupełnie odwrotnie. Zostałam "zbluzgana",ale umiejętnie odbijałam piłeczkę i doprowadziłam tym do jego zainteresowania. Objawiło się to wymianą numerów gg.
Korespondowaliśmy ze sobą 3 miesiące. Bez wymiany numerem telefonu,bez spotkań. Czysta gadka na luźne tematy. Tak myślę,że już wtedy mnie "wzięło". Nie chciałam naciskać,uznałam że będziemy kumplami od komunikatora i na siłę przygruchałam sobie kogoś innego. Na siłę,bo nie mogłam o nim zapomnieć.
Aż pewnego dnia wpadliśmy na siebie w klubie. Ja byłam z koleżanką,on z grupą przyjaciół. Niewiele pamiętam z tamtego wieczoru, wiem jedynie,że gdyby nie to,że on jest bardzo przyzwoity - wylądowalibyśmy w łóżku.
Może w wyniku pożądania, może po prostu z "tak miało być" - zaczęliśmy się spotykać. Nie mogliśmy się sobą w ogóle nacieszyć, nakręcając się tym porywem serca jak małe dzieci.
I nadal byłoby cudownie,gdyby nie "ale"... Cały czas mam wrażenie,że jestem mu potrzebna tylko po to,żeby sobie ulżyć. Że nie traktuje mnie serio. Że jestem okresem przejściowym,między młodzieńczym uczuciem a stałym związkiem.
Dlaczego? Widujemy się 1-2 razy w tygodniu. W przerwach, rzadko się do mnie odzywa. Nie wyśle nawet głupiego sms-a z pytaniem,czy wszystko u mnie ok. Zupełnie się mną nie interesuje, spędza całe dnie z kumplami tudzież w bardziej przyjemny sposób (nigdy go o to nie pytam,nie chcę wyjść na zazdrośnicę). Ja tez się nie odzywam. Czasami,kiedy pierwsza zadzwoniłam, czułam się tak,jakbym się narzucała. A nie chcę,żeby on postrzegał mnie jako panią,która pilnuje swojego pieska.
Kiedy się spotykamy,jest cudownie. Nie daje mi powodów do zazdrości,jest kochany, troskliwy i znosi moje humory. Czuję,że się mną interesuje, zawsze mnie wspiera i pomaga.
Ja od siebie nic nie daję. Na dodatek złość z tych "dni ciszy" zazwyczaj zostaje rozładowana w którymś momencie naszej randki. Później czuję się z tym okropnie,bo po pierwsze - wiem,że go to bardzo boli a po drugie - to jest krok do zepsucia tego,co nas łączy.
Jak myślicie,czy to,że się nie odzywa oznacza,że ma mnie gdzieś? Czy to po prostu taka natura?
Może na siłę doszukuję się czegoś,co mogłoby zepsuć ten związek, bo w mojej naturze leży bycie samotną?
Czy powinnam się zmienić, być dla niego lepsza?
Pomóżcie, drogie Forumowiczki...