Niekochana...

Rozumiem Cie samiro-ja tez chce byc szczesliwa-ja swojej milosci szukam juz od 8 lat.....bez skutku.Polecilam swoje sprawy Bogu-niech n mna pokieruje i zrobi co uwaza,powiezylam mu swoj los juz nie pierwszy raz,zobaczymy co On na to....

Jasne , wielu już zawierzyło Bogu i jakoś tak wyszło, że gdy sami nie wzieli się do roboty, to tak się złożyło, że marnie skończyli, .....hmmm pamiętasz taki film , "Nigdy w życiu"  - chodzi mi konkretnie o jedną scenę. Bohaterka, która nie była zauważana w firmie przez nikogo, nagle zaczeła błyszczeć. Błyzczeć tak bardzo, że nawet jej szef chciał sie z nią umówić. Wiem, że tam chodziło o to,że była zauroczoną kobietę, ale nie o to biega, rzeczy w tym że się "uśmiechała" i roztaczała wokół sibie aurę zadowolenia i radości, co dodawało jej piękna i uroku, stała się atrakcyjna. W filmie grała zauroczoną i takie kobiety na codzień rzeczywiście błyszczą. Ale faceci do okoła wcale nie wiedzą, że to się bierze z miłości albo zauroczenia. Taka kobieta jest atrakcyjna, dla oka i to się liczy. (ostatnio czytałem coś takiego: kobieta kocha duszą, a mężczyzna oczami) - no skoro juz teraz poznałyście tę nsjśitszą tajemnice - to do roboty. Zatem zamiast codzień kicać do pracy, przecierając ten sam szlak, znajdź sobie coś, co będzie Ci dawało radość i skup się. Nie wiem , zmień firmę, załóż swoją, może cos mniejszego, prace szydełkowe, rower, zajęcie jako sprzątaczka na pół etatu w barze gdzie tańczą panienki, no nie wiem cokolwiek, ale rusz się i coś zmień w swoim życiu, tak byś miała coś do czego wracając napawało by Cię dumą i dawało satysfakcję w natłoku codzienych oboizków. I nie mam na myśli czegoś , po zrobieniu czegoś możesz usłyszeć gromkie brawa od najbliższych i słowa pochwały od niech --- mnie chodzi coś takiego z czego Ty wewnętrznie będziesz zadowolona, co --- rozświetli uśmiech na Twojej Twarzu. Ma to być coś z czego będziesz na tyle dumna, że samo wspomnienie będzie o tym będzie Ci przynosiło radość. Wtedy zaczniesz błyszczeć, a faceci zaczną na Ciebie polować. I jeśli nawet nie zmienisz swojego codziennego stylu ubierania, Twoją nową szatą stanie się wewnętrzna radość bijąca na zewnątrz, która będzie przykuwała oko mijających Cię ludzi. Faceci chętnie będza wtedy chciali co Ci sprawia tę radość i będą chcieli dowiedzieć sie w czym wieczorem chodzisz spać. Zostawianie rzczy samym sobie jest najgorszym rozwiązaniem w takiej sytuacji. Ja tu widzę poklepywanie się po ramieniu dwóch osób które postawiły na czekania. O nie, na to sobie nie możecie pozwolić. A do kościoła to dopiero wtedy gdy przyjdzie pora prosić księdza by wyznaczył termin waszych ślubów. A nóż jednak nie będziecie się chciały oderwać od tego zajęcia ... dla tych chłopów co za Wami będą latać, hę?

Potwierdzam Tylko czy w ten sposób można znaleźć tego jednego jedynego? No nie wiem.. Każdego dnia mijam na ulicy, w pracy wiele osób, które się do mnie uśmiechają. Tylko, że wśród nich nie widzę TEJ osoby. Moim problemem jest chyba to, że nie potrafię się zakochać ot tak! Jak nie ma przysłowiowego raźenia pioruna to się nie liczy

Rafix ma 100 procent racji w tym co piszesz. Wiesz tajemnica tkwi w tym jakim jestes czlowiekiem, jesli dana osoba potrafi byc niezalezna i zyc własnym zyciem (tzn jest zadowolona z zycia takim jakie jest, ma swoje hobby itd) to zacznie przyciagac innych ludzi, inni ludzie beda ja ubic, szanowac itd.
Ale czy znajdzie wtedy te prawdziwa milosc? To nie jest takie latwe.

Mądrzej niż Dunkis już się chyba napisać nie da.
Mam tylko jedno pytanie, a raczej proszę o radę.
Ja sama prowadzę bardzo roześmiane życie. Lubię się śmiać i śmiech to właśnie mój sposób na przetrwanie. Moje motto życiowe nawet mówi: Jak już śmiać się przestanę - oznaczać to będzie, że czas sklecać trumnę.
Jest tylko jedno "ale".
Ludzie chętnie ze mną przebywają - jednak równocześnie mam wypracowany specyficzny rodzaj dystansu, który blokuje ludzi w pewnych sferach.
Nie oszukujmy się wysyłam wyraźne sygnały: śmiej się ze mną, ale nie podchodź.
Czy ktoś tak miał? Czy ktoś to umie wyłączyć? Czy ktoś sobie poradził z tym?

To mocno okrawa moje zdolności do bycia z kimś .

Wydaje mi się, że wysyłasz takie sygnały bo boisz sie zaangażować w kolejny związek. dlatego bierzesz facetow na dystans.

I w tym chyba tkwi recepta.
Jednego już poznałam, ale to raczej był Człowiek Kruszarka .
Skruszył nie tylko barierę, ale i serce .

Tymczasem, żeby poznać następnego trzeba samemu pokruszyć barierę?
Ktoś już wspomniał, ze ludzi trzeba poznawać, żeby coś się zaczęło dziać.

Aha... i dokładnie, jak pisze a_normalna - dokładnie tak funkcjonuję.

Powiem Ci, że praca w tej materii kołacze daje. Ja sama jestem świadkiem przemian w sobie niemożliwych nawet.
Jak się człowiek przekona, że czas na zmiany - to one zaczynają gwałcić nasze życie. I robi się dziwnie, prawie jak w sportach ekstremalnych. Nic się nie dzieje, a człowiek czuje się, jak na trampolinie.
I to jest piękne. Każdy dzień wydaje się słoneczny.
Kochana? Niekochana?* Jakie to ma znaczenie skoro świat się do mnie nagle uśmiecha?
---------------------------
*to się lada chwila zmieni kiedy pozwolisz na przemiany

Droga pieguskaj powiem Ci, że trudno mi Ci coś doradzać w tej materii bowiem jestem osobą samotną i nigdy nie byłam w poważnym związku, więc co taka osoba może wiedzieć o związkach, prawda?  Ale mniejsza o mnie. Zadam parę ważnych pytań jeśli oczywiście zechcesz odp. :
Czy mąż zawsze się tak zachowywał w stosunku do Ciebie? Czy zawsze na 1 miejscu stawiał swoje potrzeby? Czy potraficie ze sobą szczerze rozmawiać, wyznać swoje żale, smutki, to co Was dręczy?
Myślę, że umiejętność szczerej partnerskiej rozmowy to  podstawa udanego związku (choć co ja mogę tam wiedzieć...)
Jeśli nie rozmawiacie ze sobą o tym co was boli , może warto spróbować...
pozdrawiam i życzę Ci jak najlepiej

Well... ja tak miałam. Ale jakoś (nie bez trudów) się przełamałam. Wszystko zmieniło się, gdy tam w środku poczułam się tak na prawdę szcześliwa i spokojna. To mi pozwoliło nabrać dystansu do siebie. Stwierdziłam, że lepiej się na kimś 'przejechać', niż patrzeć podejrzliwie na każdego i nie 'dopuszczać' ludzi do siebie. Bo tak na prawdę na 100 poznanych osób tylko 1 jest wredna. Procentowo patrząc - ma to sens

Droga Pixy zdradź mi proszę jak zacząć tę pracę nad sobą, ja tak bardzo chcę, ale bladego pojęcia nie mam jak się za to zabrać. Póki co, jestem na etapie - jestem niekochana, nieszczęśliwa itd, a fakt, że sama siebie nie kocham to chyba boli mnie najbardziej...jestem na jakimś zakręcie, ale mam ogromną wolę, żeby wyjść na prostą, tylko jeszcze sama nie wiem, w którą skręcić stronę. Wiem jedno, nie chcę się dłużej użalać nad sobą;)