Zbyt gruba, zbyt niekochana, zbyt nieidealna

Bardzo ci wspolczuje takiej matki, ale reszta to stek bzdur majacych na celu usprawiedliwienie swojego lenistwa i braku samozaparcia.

postaw się, pokaż pazur, nie daj się stawiać po kątach. na każdą krytykę odpowiadaj sarkazmem. źle przyprawiłam zupę? zrób lepszą. źle ubrałam dziecko? ty nie ubierasz wcale. Jestem za gruba? wole być gruba niż taka wredna jak ty itp
przynajmniej będziesz miała ciekawe życie

Może weź się za siebie i pójdź do pracy, bo wnioskuję, że nie pracujesz, a nie narzekasz, że chłopak ma ci dawać na wszystko, może nie zarabia kokosów? Dziecko można przecież prowadzić do żłobka/przedszkola.

5 miesieczne dziecko mozna nosic w chuscie.

Na chuste tez znajdziesz wymowke?

W sumie to wyżaliłam się, zrobiło mi się lepiej i od razu dostrzegłam, że problem tkwi w takich frajerach jak Wy :0 Dziękuję, że otworzyliście mi oczy życzę dalszego siedzenia na forum i bólu dupy

Zabawna kobieta

Tak masz rację tragicznie zabawna. We mnie wzbudziła swoim ostatnim postem wyłącznie kupę śmiechu. Ból dupy to ona sama musi potężny mieć.

Niech się męczy na własne życzenie.

Olciako jesteś dopiero 5 miesięcy po porodzie więc masz prawo jeszcze mieć nadwagę. Do wagi  przed ciąży będziesz dochodzić po woli i nie spiesz się bo wpadniesz w efekt jojo.

Idź do lekarza niech sprawdzi czy możesz ćwiczyć jeżeli tak to na początek idź na basen, mam nadzieję że masz taki w pobliżu, ćwiczenia w wodzie są bardzo skuteczne  na odzyskanie kondycji i nie obciążają kręgosłupa.  Z czasem jak zobaczysz efekty ćwiczeń w basenie to będziesz miała ochotę poćwiczyć na siłowni. Moje córki  schudły jak zaczęły uczęszczać na salsę.

Codziennie widzę jak młoda kobieta chodzi z kijkami (jest bardzo tęga ) początkowo ledwo chodziła, teraz nabrała kondycji i chodzi bardzo szybko, zakłada słuchawki na uszy i maszeruje dziarsko, a wiesz mi jest tęga  i to dużo ponad 100 kg. Lubię na nią patrzeć bo postępy widoczne z dnia na dzień, może jeszcze nie w wadze ale w kondycji. 
Jedne kobiety  po porodzie chudną szybko inne maja problemy to sprawa indywidualna organizmu i nie ma co podawać za przykład swojej żony  Martainn, bo nie znasz Olciako i nie wiesz czy jest porównywalna zdrowotnie do twojej żony.  Olciako sprawdź sobie hormony tarczycowe, zrób badania.

Myślę też, że przeżycia z dzieciństwa, maja wpływ na twoja kondycję  psychiczną, może to też objawiać się chorobami somatycznymi (poczytaj na ten temat bo to ważne) których objawem może być osłabienie organizmu, otyłość i wiele jeszcze innych fizycznych chorób.
Pozbyć się chorób somatycznych nie jest łatwo, wcześniej trzeba rozwiązać swoje problemy psychiczne gdyż to one są głównymi przyczynami chorób somatycznych, a objawy chorób somatycznych powodują cierpienia psychiczne i koło zamyka się. Musisz poszukać dobrego psychologa, który pomoże ci podnieść twoja samoocenę, zobaczysz że wtedy wszystko pójdzie  z górki.
W tej chwili twój chłopak pogłębia jeszcze twoją  i tak niska samoocenę, ale robi to bo mu na to pozwalasz. Kategorycznie zabroń mu naśmiewania się z ciebie czy wytykania ci twoich niedoskonałości, nikt nie jest doskonały więc on tez ma na pewno różne takie niedoskonałości, przypomnij mu o nich i zaznacz, ze ty masz na tyle klasy, że mu ich nie wypominasz ale jak chce to możesz zniżyć się do jego poziomu, przypomnij mu (bo chyba zapomniał) że w związku chyba nie o to chodzi.

Dobre rady na ripostę dostałaś od  MyNombress „postaw się, pokaż pazur, nie daj się stawiać po kątach. na każdą krytykę odpowiadaj sarkazmem. źle przyprawiłam zupę? zrób lepszą. źle ubrałam dziecko? ty nie ubierasz wcale. Jestem za gruba? wole być gruba niż taka wredna jak ty itp. przynajmniej będziesz miała ciekawe życie  ”

Jeśli chodzi o wytykanie ci ze coś robisz źle to napisze ci co zrobiłam jak byłam w twoim wieku. Też przytyłam 12 kg. i miałam silną anemie po porodzie, zaatakowała mnie zruszana ciążą i porodem tarczyca (musiałam iść na operację), byłam bardzo powolna i ociężała, mój maż też zaczął mi docinać, początkowo nie reagowałam choć to mnie bolało, później krytyka (brak mojej reakcji) męża przeniosła się już na moje zachowanie (nagle przestałam się poprawnie wysławiać ubierać) i czynności (pieluchy źle złożone). Któregoś dnia zrobiłam mu kanapki do pracy, miałam tępy nóż, a chleb był bardzo świeży wiec kromki pokroiły mi się grubo i krzywo. Po pracy mąż oczywiście skomentował, że nie potrafię ukroić nawet ładnych kromek tylko jakieś grube pajdy na następny dzień przyłożyłam się i postarałam o równiutkie kromeczki ale tak cieniutkie, że ledwo trzymały się kupy. Cztery kromki miały grubość jednej, ładnie zapakowałam i włożyłam mu do torby, powiedziałam mu będziesz mężu zadowolony kromki dzisiaj ładne. Wrócił do domu po pracy zły i głodny z pretensjami więc mu odpowiedziałam no widzisz nie potrafię ci dogodzić, a bardzo chciałam niestety  będziesz musiał robić sam i robi ponad 20 lat. Podobnych akcji było więcej ale skutecznie robiłam  mu po górkę i spasował.
Na zakupy sukienki wybierz się bez dziecka, weź  koleżankę i zrób sobie takie popołudnie tylko dla siebie z kawą i ploteczkami. Idź do fryzjera, zadbaj o siebie  dla siebie nie dla niego, bo w tym wszystkim to ty jesteś  ważna i twoje samopoczucie. Ubierzesz się ładnie, pomalujesz to sama lepiej poczujesz się i z chęcią wyjdziesz z domu.
Pamiętaj, że inni będą się z tobą liczyć tylko wtedy gdy pokażesz im swoją pewność siebie i wewnętrzna siłę.
Nigdy nie myśl o sobie źle, bo jak ty myślisz o sobie źle to inni wyczuwają i tez myślą o tobie źle. Zaczynaj każdy dzień od popatrzenia w lustro na siebie i powiedzenia sama do siebie głośno jestem fajną dziewczyną, silną i zdolną, moje życie zależy ode mnie i dam sobie rade. Nie zapomnij o uśmiechu. Może wyda ci się to głupie ale z czasem zaczniesz myśleć o sobie co raz lepiej i wreszcie się polubisz, a jak się polubisz to nikomu nie pozwolisz wyśmiewać się z siebie.

Opiniami na forum nie przejmuj się, każdy dając ci rady porównuje cię do siebie i jak się widzą  tak oceniają ciebie, nie znają cię więc ich osoba i ich cechy jest jak by wyznacznikiem twojej osoby.
Żenujące jest pisać do kobiety 5 miesięcy po porodzie siedź i żryj dalej, nudzi ci się i  z nudów nie chce ci się ćwiczyć (widać że kwadrat nigdy nie zajmował się malutkim dzieckiem), nikt z nich nie słyszał nawet czegoś takiego jak depresja poporodowa, bo oni jej nie przechodzili.
Tak Wiesiu, chłopak powinien zarobić na rodzinę skoro chciał ją założyć, dziewczyna jest świeżo po porodzie  trudno żeby leciała i ona zarabiała, ona ma dopiero odzyskać siły po porodzie. Poczytaj jak nie wiesz dlaczego  jest długi  tak zwany macierzyński, a krótki tacierzyński.

Olciako udaj się do ginekologa i powiedź jak się czujesz psychicznie, bo to może być depresja poporodowa, nie leczona  może sama nie ustąpić (tu potrzeba wsparcia bliskich osób, a ty ich nie masz koło siebie), może jeszcze się pogłębiać, a to już jest bardzo niebezpieczne.

Trzymam za ciebie kciuki, uda ci się tylko powoli dąż do celu

Maryainn pisałam  już ze nie wolno porównywać organizmu innej kobiety do organizmu twojej żony, bo co ich może w tej chwili łączyć to tylko płeć. Każdy organizm inaczej reaguje na ciąże. Widziałam kobiety które po urodzeniu dziecka od razu ważyły mniej niż przed ciążą, ciążę przechodziły książkowo, mogły pracować do porodu i dobrze się czuły i widziałam też  kobiety które w ciąży przytyły nawet 30 kg. przy tym wymiotowały i bardzo źle przechodziły ciąże.

Ja sama urodziłam 2 dzieci, pierwszy poród trwał 23 godziny w bólach i krwotoku, ze szpitala wyszłam z silną anemią, byłam tak słaba ze nie mogłam zajmować się dzieckiem, nie mogłam przyjąć pozycji wyprostowanej bo mdlałam (dla teściów byłam leniem śmierdzący co to mu nawet porządnego ciasta nie chciało się upiec 10 dni  po porodzie) miałam nawracające stany gorączkowe, nie mogłam karmić dziecka piersią to tylko pogłębiało wyrobioną o mnie opinię ze jestem za przeproszeniem do d....y ( teściowa wszystko robiła od pierwszego dnia po porodzie). Długo  dochodziłam do siebie.   Drugie dziecko rodziłam tylko 5 godzin i od razu po porodzie chodziłam, wszystko przy dziecku robiłam byłam silna i ani raz nie zakręciło mi się w głowie. Czy przyznając, że skoro po drugim  porodzie mogłam od razu chodzić i robić przy dziecku to sama potwierdzam, że po pierwszym dziecku to właśnie moi teściowie mieli racje i mąż dostał za żonę śmierdzącego lenia, a anemia i atak chorej tarczycy to był mój wymysł bo mi się nie chciało zajmować się dzieckiem.

Pisze tu o tym bo nie znamy autorki organizmu i nie możemy mówić skoro moja żona mogła może i ona.
Autorce sama zalecam wyjście na basen lub spacer z kijkami bo to najlepszy wysiłek a efekty są. Ale obawiam się o stronę psychiczna tej dziewczyny ona nie ma wsparcia ani od partnera ani od matki  i tu potrzebny jest psycholog, który postawi ja na nogi, wtedy znajdzie chęci zadbania o siebie. Dla mnie jej partner to cham i prostak i leń, któremu nie chce znieść się wózka i wyjść ze swoją partnerką, przy tym sam nie wie czego chce. Dziewczynie życzę odszukania siły w sobie bo u niego wsparcia nie daje.

Krytyka nie motywuje, znam to z autopsji wprost przeciwnie sprawia, że nic się nie chce, człowiek zaczyna się sam nie lubić i robić samemu sobie pod górkę.
Chorując na tarczycę przechodziłam ze stanu nadczynności do niedoczynności i wiem ze obydwa stany są złe. O ile przy nadczynności chudnie się łatwo to trzęsawica organizmu jest straszna, człowiek nie wie gdzie by się zapędził,  trudno znaleźć  spokój i zszarpane nerwy, zdania wypowiada się z szybkością karabinu maszynowego (czasami trudno nadążyć myślami za tym co usta strzelają)  to przy drugim stanie, chyba gorszym,   zaczyna się otępiałość brak siły i chęci na cokolwiek. o ile w pierwszej wersji wzrok ma się bystry to przy drugim z oczu wygląda tępota, opóźniona reakcja potwierdza tę tępotę i zaczyna się tyć, waga rośnie powodują c złość i złą samoocenę (mówiąc do takiego zrób coś z sobą przynosi taki sam efekt jak by mówić do kogoś w głębokiej depresji).  Chora tarczyca rozwala cały organizm i w krótkim czasie przeszłam 4  operacje w tym tarczycy, kręgosłupa usunięcie macicy i  przydatków kobiecych (niekończące się okresy).

Twoja żona Martainn choruje  na Hashimoto co będzie jeżeli lekarstwa przestana działać i zacznie się niekontrolowane tycie (może jeść dużo mniej niż teraz  i nic to nie pomoże), każesz jej zajechać się ćwiczeniami?  A jeżeli popadnie w takie otępienie i dopadnie ją brak sił co zrobisz zostawisz czy będziesz gnębił?

Nie mogę mężowi zapomnieć tego ze nie wspierał mnie (choć przy mnie trwał) kiedy potrzebowałam go, że słyszałam docinki. Teraz kiedy się zmieniłam (zmiana dotyczy postrzegania siebie) maż mi powiedział z uśmiechem gdy  zobaczył mnie jak przyglądam się krytycznie w lustrze "gruba, gruba jesteś ale  ponętna, że aż mi się chce pościskać trochę te krągłości" (po menopauzie znowu przytyłam), dlaczego nie mówił mi tego 20 lat temu? Jego słowa krytyczne pogłębiały tylko niechęć do niego (wręcz nienawidziłam go i jego rodziny ) i odsunięcie się tak, że rozstanie było bliskie i pewnie odeszłabym od niego gdybym miała trochę więcej sił i trochę więcej zdrowia.
Pozdrawiam i przepraszam, ze tak zwróciłam się bezpośrednio.

A na zakończenie to  również uważam, że odezwanie się autorki o tym "bólu dupy" nie było grzeczne, ale pamiętajmy ona żyje w stresie i to całe lata, zalecałabym jej terapię i to może nawet dla osób z syndromem DDD i to jak najszybciej dla jej własnego dobra i dobra jej dziecka bo też zaczyna, podobnie jak jej matka, nie lubić swojego dziecka.