Miłość z Internetu

Nikt nikogo nie będzie bił

Miałam co innego na myśli.  Nie chodzi mi o nabijanie postów tylko o to, że Young umieściła swój wątek  po pewnym czasie. Nie zrobiła tego aby oczernić M tylko podzielić sie swoją  historią. A u Ciebie wygląda to tak jabyś tylko zalogowała się po to aby dopiec Young. To tylko  tak w gwoli wyjasnienia.

Z resztą, nie ma co ciągnać tego tematu. Było mineło...

A moja subiektywna opinia na temat tej historii nie rozni sie wiele od Hatrun. Nawet jak przeczytalam te historie, to zauwazylam w niej drugie dno, chociaz autorka na pewno miala na celu pokazanie swojego uczucia i zetknela sie w tym temacie z wieloma pieknymi slowami.
mysle, ze za czesto my kobiety robimy cos takiego, ze traktujemy milosc jako najwyzsza wartosc ; tzn sama mam podobnie, ale Wy robicie to czasem tak, ze nie zwracacie uwagi na to, ze cos zbudowane jest na klamstwie, wazne, ze jest uczucie, reszta sie nie liczy. Dlatego mysle, ze tak wiele osob gratulowalo autorce. Moim zdaniem nie ma do konca czego gratulowac.
Moim zdaniem nikogo wiek nie usprawiedliwia, kazdy powinien zdawac sobie sprawy jakie popelnil bledy, a z tego co widze autorka mysli, ze nic zlego nie uczynila. No coz... Milosc ponad wszystko, a co z tego, ze przerodzila sie w czysty egoizm. Moj poglad na milosc rozni sie tym, ze nie interesowali mnie nigdy zajeci faceci, jesli slyszalam, ze jest zajety, to na pewno nie angazowalam sie w to. Kwestia zasad, charakteru, wcale nie wieku. Mysle, ze dobrze postepuje, bo milosc i wiata w nia jaka ja prezentuje chyba jest ok, ale wlasnie taka milosc, gdzie nie jest egoizmem, gdzie nie myslimy tylko o sobie.
Wiadomo, ze kazda historie da sie tak podkoloryzowac, zeby wyszlo na piekne love story, ale bystra osoba zauwazy drugie dno.
Jezeli jest naprawde tak jak piszecie i ta cala sprawa wyglada tak jak napisaliscie, to moim zdaniem postapiliscie nieuczciwie. Skoro nie chcieliscie zerwac kontaktu, to skoro tkwiliscie w takich zwiazkach, to powinniscie od razu je zakonczyc. Wtedy mialoby to rece i nogi. Ja nie wyobrazam sobie byc z jednym, krecic z drugim. Mam zasade, ze albo skupiam sie na zwiazku, nie interesuja mnie inni, a jak nie pasuje mi , to zrywam, jak widze, ze nie ma sensu i chyba tak jest najlepiej, a nie krecic na 2 fronty, bo tak zrobiliscie, tu narzeczona i z Toba takie plomienne wyznania i pocalunek, a tu Ty, Twoj chlopak i flirt z nim. Mysle, ze zrobiliscie tak, bo pewnie baliscie sie, ze moze Wam nie wyjdzie, to jakby co on by potulnie wrocil do narzeczonej, a Ty do chlopaka. To brzmi zalosnie, ale Wasze zycie. Ciekawe czy Wy chcielibyscie byc jakims kolem ratunkowym? Jeszcze rozumiem, jakis blad , flirt z kims innym, ale uswiadomienie sobie, ze kocha sie tlyko partnera, szczery zal za to co sie zrobilo i powrot do partnera, odboduwywanie zwiazku, albo jesli naprawde sie wypadlilo to najpierw zerwac, a potem angazowac sie w cos nowego.
Powiedz, czy chcialabys byc potraktowana jak jego narzeczona ? Bylas naiwna, skoro wierzylas w slowa, ze ona go zmusila do zareczyn. Do tego sie nie da zmusic. Skoro to zrobil, to tego po prostu chcial. Ta dziewczyna byla z nim dlugo i miala prawo byc zla, ze wyznaje milosc innej panience, ze oszukuje pewnie, ze ja kocha i dodatkowo innej mowi, ze ja kocha. Dla mnie to nie do ogarniecia.
Moxze i uda Wam sie taka historia milosna, lecz powinniscie przemyslec na trzezwo, czy aby na pewno postaplliscie kiedys fair i wyciagnac wnioski. Nie trzeba sie rozstawac, ale chociaz wiedziec, ze zle sie to rozegralo, ze nie tak powinno wygladac wchodzenie w nowy zwiazek.
I ze nie moze nauczac o moralnosci tej kto robil takie rzeczy.

nic dodać. Właśnie o tę postawę mi chodzi - nieważne, ile osób zostało skrzywdzonych "po drodze", ile się nakłamało, narobiło świństw - ważne są "motylki w brzuszku" i poczucie życia w pasjonującej powieści harlequin...
i stąd też dziwi mnie i nigdy nie przestanie dziwić taka postawa, bo ja nie umiałabym się cieszyć swoim szczęściem, gdyby u jego podstaw leżała taka historia.
no ale nie ma co besztać kartofla, że nie jest pomidorem, każdy ma inne poczucie sprawiedliwości i przyzwoitości...

napisałam to, co napisałam, ujmując tylko i wyłącznie prawdę. Nie ma ani słowa, które byłoby w tej historii podkolorowane - wyłącznie fakty.
rozumiem i akceptuję sytuacje życiowe, w których pogląd na uczucia zmienia się u któregoś z partnerów, ale nie rozumiem, nie akceptuję i nie pojmuję sytuacji, gdy zamiast szczerości i uczciwego postawienia sprawy jest kłamstwo, cynizm i hipokryzja. Ja po prostu nie umiem tak funkcjonować..

może to jest właśnie linia wiodąca w zachowaniu ludzi w dzisiejszym świecie...
brak szacunku - i dla siebie, żeby nie zostawiać po sobie wspomnienia cepa i chama; i brak szacunku dla osoby, z którą się spędziło wiele lat.
popełniłam w życiu różne głupstwa, o różnej skali i dotyczące różnych spraw. Za każdym razem, gdy usiłowałam "zamieść sprawę pod dywan", miałam paskudnego moralniaka. A w każdym przypadku, gdy przełknęłam strach i wzięłam temat na przysłowiową "klatę" - po pewnym czasie okazywało się, że myślę o takich przypadkach, owszem, w kategorii błędu, ale nie wstydzę się już go tak bardzo, bo zrobiłam co mogłam, żeby jednak wyjść z twarzą z takiej sprawy.
no, ale jak już wspomniałam - każdy ma indywidualne podejście do takich tematów, nie da się zmienić kwestii wychowania itp.
można tylko zapamiętać nauczkę i omijać takie osoby szerokim łukiem..

Brawo Young ! Cieszę się, że jesteś <ściskam>
Nic dodać nic ująć z Twych słów.

Po części się nauczyłaś - po części nie.
Kilka słów na ten temat.
Nie nauczyłaś się niewypierania tego, co jest wypaczonym obrazem prawdy, ale w zasadzie to bez znaczenia - te sprawy są już przeszłością i nie mają przełożenia na przyszłość. Myślę, że brak wstydu wobec użycia znanego hasła do wejścia na skrzynkę to mały ciapek w porównaniu do niewstydzenia się romansowania z czyimś narzeczonym przed zakończeniem jego ówczesnej relacji. Ale nie chce mi się licytować na rozmiar i wagę tego typu przewinień. It's all the past, Lestath. Btw, o przeczytaniu zawartości skrzynki B pisałam otwarcie i wprost. Niczego nie ukrywając. Ostre krawędzie, nieprawdaż?
Nauczyłaś się chyba tylko tego, że za błędy dostaje się klapsa. Ale nie możesz zrozumieć, że pewnych rzeczy się NIE ROBI w pewien sposób, jeśli się pretenduje do miana uczciwego, moralnego człowieka. Moralnego nie w sensie religijnym, tylko zwykłym - etycznym.
Nie wiem, czemu tobie wciąż się wydaje, że tropię twoje ślady - powtarzam, co gdzieś powyżej się przewinęło: to nie jest twoje prywatne forum i trafić tu na osobę z na tyle charakterystycznym nickiem to nic szczególnie dziwnego. Jest to forum babskie, ja przypadkiem chromosomatycznym też jestem babą, ergo baba na babskim forum nie dziwi.
Jeśli podnosiłam "miliardy razy" te same kwestie, to może dlatego, że nigdy żadne z was dwojga nie odważyło się na uczciwe podejście do sprawy i szczerą rozmowę. NIGDY. A moja natura to takie dziwadło, co uparcie stara się zrozumieć, czemu człowiek niegdyś bliski potrafił zachować się jak skończony drań. Niespecjalnie zaś mnie dziwi zachowanie twoje. Chociaż wróć - dziwiło w momencie, gdy czytałam twoje gorące enuncjacje nt tego, jakim to paskudnym zachowaniem jest zdrada w związku. I ani słówka ekspiacji..
Widzisz - zjadliwości w mojej wypowiedzi nie było wcale. Ani trochę. A jeśli ty ją znalazłaś mimo wszystko - cóż, mówią, że wynik poszukiwań zależy od intencji szukającego. Widocznie coś w tej wypowiedzi trafiło w czuły punkt.
Czy ja nauczyłam się czegoś z tej historii? o tak.
Nauczyłam się, że ludzie  to zdrajcy, kłamcy i hipokryci. Że nie ma znaczenia, ile lat spędza się razem i ile dzieli przeżyć, ponieważ na koniec otrzymuje się kopa prosto w duszę.  Że dla wybielenia własnych błędów można zrobić z kogoś potwora i jeszcze żądać współczucia dla siebie.
Nauczyłam się podejrzliwości wobec mężczyzn i głębokiej niewiary w kobiety - podejrzliwości, że prędzej czy później z każdego mężczyzny wylezie hipokryta, a z każdej kobiety - intrygantka wciskająca się w niezakończone relacje.
Kilka osób, które mnie z tego leczą, odnosi niezłe efekty, ale i ciężko pracuje.
Nie widzę żadnego powodu, dla którego miałabym poczuwać się do "wymierzania ci kary". Sama swoje przejścia uznałaś za karę, a zatem czujesz się winna czegoś. Nie chcę już wiedzieć czego. A jeśli uda ci się otrzepać z tego i żyć uczciwie, to bardzo fajnie. Nikt nie powinien się przez całe życie zadręczać poczuciem winy - natomiast byłoby świetnie, gdyby uświadomił sobie raz na zawsze, co skopał, przyjął odpowiedzialność i zmienił podejście. To naprawdę gwarantuje sporą ulgę moralną. Choć może nie każdemu?.. mnie akurat takową przyniosło.
Jedno jeszcze powiem szczerze - mimo pobrzmiewającego echa dawnej buty i zaślepienia, istotnie zmieniłaś nieco ton swojej wypowiedzi. Jeśli to skutek nauczki, jakiejś przemiany charakteru - może dobrze wróżyć ci na przyszłość.
czego życzy
Redakcja.

Nie ma za co, warto być szczerym
Mysle, ze jednak Hatrun ulozyla sobie zycie, no musiala i ma faceta na jakiego zasluguje
Co sie stalo to sie nie odstanie, widocznie mialo tak byc, szkoda, ze w taki sposob, no ale..
Mysle, ze Hatrun tez na pewno wyciagnela wnioski, ale to troche bezczelne, ze Ty - ta do ktorej poszedl jej byly facet pisze jej , ze sama nie jest bez winy, powinnas po prostu przyjac do wiadomosci, ze kiedys Ty i on postapiliscie nieladnie i juz. Ona na pewno tez miala w Tym wine, ale chyba klazdy przyzna , ze nie ma usprawiedliwienia do krecenia na boku - uczciwie go po prostu najpierw zerwac.

A mzoe sama wie, ze popelnila bledy w zwiazku ? Ja tez bylam juz poprzednio w dwoch zwiazkach, zostalam dwukrotnie zdradzona, z tymi ludzmi nie mam kontaktu, ale oczywiscie widze tez, ze popelnilalam bledy w zwiazku i wyciagnelam wnioski, by takich bledow nie popelniac w obecnym zwiazku.
Mimo tego po tylu latach mam nadal zal do bylych poniewaz dla mnie dla tego co oni mi zrobili nie ma usprawiedliwienia, mogli zalatwic to inaczej, uczciwiej.
Moze wlasnie tak samo czuje Hatrun, wyciagnela wnioski itp, ale nadal ja to boli i ma prawo ?
Ja msyle, ze to zawsze bedzie bolec, bo mnie np to ze kiedys bylam zdradzona nadal boli i raczej nie minie, bol owszem jest slabszy, ale to boli, ze ktos byl taki niefair rozumiesz ?:)

To dobrze, ze i Ty nauczylas sie wiele na swoich bledach To najwazniejsze.

To dobrze tez, ze na forum nie zdradzisz szczegolow ich zwiazku i wcale nie wymagam, to byla ich sprawa i nie musi byc na forum,.

Dzięki, ale podobno cierpienie uszlachetnia ;P Poza tym kiedyś myślałam, że skoro tak sie 2 krotnie stało i zostałam 2 krotnie zdradzona, to historia będzie wiecznie się powtarzać.. ale teraz wiem, że nie musi tak być, ale trzeba trafic na właściwą osobę, prawda ?   Nigdy nie wolno się łamać, niektórzy maja gorzej ;-)
Ja też każdemu życzę jak najlepiej

Dziękuje. Kiedys trzeba było przecież powstac z "upadku"

ehh, czytanie ze zrozumieniem się kłania, panno Olu..

po pierwsze primo - sama napisałaś, że dostałaś w tyłek od życia w minionych latach, więc jakież to moje przypuszczenia, skoro expresis verbis o tym piszesz?..

a po drugie primo, przeniosłaś swoją ostatnią wypowiedzią na raz dwie poprzeczki - tupeciarstwa i kompletnego niezrozumienia. To, że lałaś krokodyle łzy, kiedy zdybałam po raz kolejny wasze czułe słówka, to według ciebie pójście na kompromis?????? wolne żarty.. Nadal się kontaktowaliście, nadal się spotykaliście. Mimo jego szlochów "ja z nią zerwałem kontakt". I teraz posłuchaj - czy raczej przeczytaj mnie uważnie i ze zrozumieniem, ponieważ piszę to po raz ostatni:
Jeśli byłam taką straszną partnerką dla B, i wybrał od początku ciebie, chciał od początku być z tobą - to DLACZEGO PRZEZ 3 TYGODNIE KŁAMAŁ MI W ŻYWE OCZY, ŻE SIĘ JUŻ NIE KONTAKTUJECIE?? hallo, Houston!! 3 tygodnie łgarstw i oszukiwania, wyjazdów "do kolegi", czyli do ciebie.. no ludzie: to nie jest draństwo? Nie jestem specjalnie zainteresowana, jacy jesteście teraz - rozpatrywałam, co i jak zrobił B WÓWCZAS. A wówczas kłamał i oszukiwał, mimo, że dostał od razu na dzień dobry opcję: wybierz i zjeżdżaj. A on NIE WYBRAŁ. A przepraszam, wybrał, ale zapomniał mi o tym powiedzieć. Ajajaj...
Mało jeszcze wiesz o życiu, jak widzę, skoro dziwi cię, że osoba, która żywiła do partnera uczucia, reagowała złością, nerwami, agresją i łzami na jego zachowanie. O jakim ty konsensusie mówisz???? jakim porozumieniu? miałam dać wam błogosławieństwo na romans i piec facetowi ciasteczka po powrocie od ciebie?? Po cholerę wam było wypracowywanie konsensusu, jeśli B dostał od razu wybór, jedna baba albo druga - i de facto wisiał przez 3 tygodnie jak to pokorne cielę - przy dwóch krowach? że tak to soczyście porównam.. Mój monolog był wymuszony przez B, bo na każdą próbę dyskusji reakcja była tylko jedna - "nie męcz mnie, nie wiem, czemu to zrobiłem" - i płacz. Ani razu, ani słowem ten człowiek nie wyjaśnił, czemu kłamał, mając od początku wolną drogę do ciebie. Czy jest szansa, że rozumiesz, o czym piszę, czy nie bardzo? proste pytanie: mógł powiedzieć "nie chcę być z tobą, odchodzę do tamtej". A tu mamy 3 tygodnie ściemy i zapewnień, że nie macie żadnego kontaktu ze sobą. I tylko i wyłącznie o TĘ KWESTIĘ mi chodzi. O nic innego. Nie o to, że facet zdecydował się zmienić łajbę. Tylko o to, że KŁAMAŁ. Capisci?..

Dalej.
Nie bardzo mam i miałam czas, żeby przeczesywać forum w poszukiwaniu wszystkich twoich postów - z pewnych względów zajrzałam na fora związane ze zdradami itp i wystarczyło mi to, co tam widziałam z twoich wypowiedzi. Można rzec, że fajerwerk o uzależnieniu B od tak obrzydliwych filmów to był bonus do pakietu. Wyjątkowo paskudny zresztą.

Wyobraź sobie, że doskonale wiem, dlaczego B zawinął kitę i zwiał z tej relacji - i nie uważam się za winną tego, absolutnie. Moim jedynym niedopatrzeniem było to, że zbyt późno zorientowałam się, że oszukuję samą siebie, i że nie przejrzałam wcześniej na oczy na tyle szeroko, by zauważyć, że poglądy B na temat małżeństwa nigdy nie miały w tej relacji prawdziwego podłoża. Gdybym była wówczas mądrzejsza, to otrzymałabyś ten słodki pakunek znacznie wcześniej i bez całej zadymy, a ja zyskałabym parę fajnych lat na znalezienie naprawdę fajnego partnera.  Czy ja byłam dla niego wystarczająco dobra i wyrozumiała?? a owszem. Byłam. Chyba, że facet ma silne skłonności masochistyczne i siedział w niewolnictwie przez prawie 9 lat. Sęk w tym, że byłam ZA dobra. Za bardzo ufna, zbyt wierzyłam w słowa. W słowa, za którymi nie szły czyny. I nie, ta wiedza zupełnie mnie nie szokuje, raczej dziwi i sprawia tylko, że zaczęłam uważać ludzi za niebezpieczne zwierzęta, którym absolutnie nie można pokazać słabizny, bo natychmiast wygryzą pół tyłka.
Tak na koniec jeszcze raz powtórzę - gdyby B powiedział szczerze, zamiast zmuszać się do zaręczyn, że nie po drodze mu z taką kobietą jak ja, to byłby wolny jak taczanka na stepie w ciągu 5 minut. Co komukolwiek przyjdzie z wymuszonego bycia razem?.. Ale jeśli w czyimś związku następuje krach, po czym winny leje ślozy i zapewnia na wszystkie świętości, że skończył z romansowaniem na boku, to niestety bywają na tym świecie idiotki, które w takie zapewnienia wierzą. A gdy nawet taka idiotka dowie się, że "ukochany" robi ją w ciężkiego balona przez kilka tygodni - cóż, niech pierwsza rzuci kamieniem ta, która wówczas nie zrobi przynajmniej sceny rodem z melodramatu.
Bo jakiekolwiek były różnice w charakterach między mną a tym facetem i jakkolwiek mocno nie uwierał go ten związek - NIC nie tłumaczy tego kłamstwa. Sorry, ale NIC. Robił, co chciał, jeździł, gdzie chciał, miał kumpli na pęczki, żadnych zobowiązań wobec mnie, żadnych obowiązków. W tym związku były wyłącznie przyjemności, żadnych trudów. A tym mocniej nic tego nie tłumaczy, ponieważ było to do uniknięcia od ręki, na samym początku.
Nie sądzę, żebyś zrozumiała wreszcie, o co mi chodzi. Nie sądzę, byś zrozumiała, że nie spędziłam minionych lat na żałowaniu, że ta relacja się rozwaliła. Ludzie się zmieniają, odchodzą od siebie, zakochują w innych. Takie jest życie. Ale tu chodzi wyłącznie o zdradę dużo głębszą, niż nawiązanie romansu przez sieć - o zdradę zaufania. To się bardzo mozolnie wybacza i pozostawia to olbrzymi niesmak.
Nie zgodzę się z określeniem, że ta sytuacja "posłała mnie na dno". Było nie było - to nie ja spotykałam się z zajętym facetem, a takie zachowanie jest dla mnie znacznie niżej, niż depresyjne nastroje związane z czyjąś nielojalnością.
Słówko jeszcze a propos prywatności. Nadal "Kali ukraść krowę - dobrze - Kalemu ukraść ktoś krowę - źle" - kiedy ty wywlekałaś detale uzależnienia B, i opisywałaś szczegóły waszego poznania się, to nie był exhibicjonizm sieciowy? jest takie przysłowie o belce i źdźble, przydałoby się je uaktualnić.

Sandra - odnośnie Twojego pytania o portal znajomościowy: istniały na nim konta moje i jego. Znajomościowe, a przynajmniej mnie się tak zdawało. Fakt zaręczyn nie miał dla B żadnego znaczenia dla dalszych działań.
I zacytuję tu fragment mojego ulubionego filmu "(...) i zamierzam być szczęśliwa - CHOLERNIE szczęśliwa!!"
Dzięki za to ostatnie zdanie

...Golly MacGyver.

Dlaczego ty w kółko zadajesz mi pytania w typie "dlaczego to B. kłamał ci w oczy", etc., skoro to nie powinno być pytanie kierowane do mnie? To, że miał opcje, to już jego sprawa. Dlaczego kłamał? Zapytaj jego. Zadzwoń, porozmawiaj- znasz numer. Będzie w Polsce, spotkaj się z nim. Problem? Skoro piszesz, że tak cię to nurtuje, zapytaj samego źródła. Prosto w oczy. Po latach. On na pewno teraz nie będzie miał nic przeciw temu.

Jest jedna rzecz, która do tej pory dziwi mnie, jeśli chodzi o ciebie. Tak ostentacyjnie o wszystkim piszesz, wypominasz; Wspominasz o tym, jak to B. cię skrzywdził, jaka to ja byłam okrutna, porównywałaś mnie do ulicznic na oczach milionów ludzi, nie znając mnie nawet osobiście... Potem ni stąd, ni zowąd, piszesz na photoblogu o tym, jak to "odzyskałaś wreszcie upragnioną wolność". Tyle uprawiania emocjonalnej prostytucji w sieci, żeby potem dojść do wniosku, że uzyskałaś upragnioną od dawna wolność. Dziwne... Ja piszę o swoich problemach na Netkobietach. Tak. Mam do tego prawo. I? Sorry, ale ja nie świętuję rocznic "kłamstw bydgoskich" na blogach i nie chwalę się na każdej możliwej stronie internetowej, że zostałam zdradzona albo w moim wypadku, że rozwaliłam komuś związek. To tak, jakby twoja największa krzywda była twoją ulubioną zabawką. Po co to robiłaś? Po co mieszałaś w to przyjaciół, z którymi ja do tej pory utrzymuję kontakt, a którzy pojęcia nie mają, że ty nadal drążysz ten temat po tylu latach?...

Byłaś dla niego ZA dobra? A to ciekawe... Wysoko mierzysz. Lista tego, czego zabroniłabyś mu robić po ślubie, była zadziwiająco długa- a listy takie robiłaś. A to, że był z tobą 9 lat, wcale mnie nie dziwi. Po pierwsze: sama dobrze wiesz, że to zadziwiająco cierpliwy człowiek. Znasz go nawet lepiej ode mnie. Po drugie on zawsze miewał problemy z wyrażaniem uczuć i nawet gdyby chciał, sam by od ciebie nie odszedł. Nie oszukujmy się- jego paraliżował strach przed samotnością. Dlatego popełnił błąd 5 lat temu, rozwiązując swój dawny związek w dziecinny sposób- jadąc na dwa fronty. Coś na wzór: "Jeśli z Olą się nie uda, zostanę z Martą". To było głupie, ale stało się.

Niewolnictwo? Coś w tym stylu. "Oświadcz mi się wreszcie, będzie spokój"- powiedziała Marta. A B. się oświadczył. Zaprzeczysz?

Krokodyle łzy, mówisz?... Nie, ja nie mówię o łzach. Ja mówię o tym, jak to naprawdę byłam gotowa zostawić go w spokoju, kiedy z bólem urywałam z nim kontakt. A to, że on jednak stwierdził, iż znajdzie sposób, by się do mnie odezwać, było już jego wyborem. Owszem, byłam głupia pozwalając mu ciągnąć to w nieskończoność. Byłam młodsza, głupsza. Stare dzieje. Dziś bym na to nie pozwoliła.

Skoro rozpatrujesz to, co B. robił WÓWCZAS, to mam dobrą radę- zamknij temat. To i tak już nic ci nie da. Nie przyniesie ani ulgi, ani satysfakcji. Jak długo będziesz to ciągnąć? Jak długo będziesz do tego wracać? Masz zamiar z tym żyć do końca życia? Zajmij się własnym życiem, znajdź sobie faceta, bądź szczęśliwa. Ale daj już wreszcie spokój temu, czego już nie odwrócisz. A skoro ty jesteś dociekliwym człowiekiem, spotkaj się z B. i zadaj Jemu swoje nurtujące pytania.

(ocierając łzy śmiechu)
O matko i córko...
dobra, ja zamykam temat, bo to jest naprawdę rzucanie grochem o ścianę - a wiesz czemu? bo ty NIE WIDZISZ, gdzie leży istota problemu. I choćbym zrobiła doktorat z tłumaczenia ludowi, że białe jest białe, a czarne czarne - nie pojmiesz. Ciekawe jedynie, że pojęły to zupełnie obce, niezwiązane z tematem osoby, co widać po ich wypowiedziach w tym temacie. A ty - ani w ząb. Ale jak się nie chce, to się nie pojmie.
Pytanie o powód kłamstwa było pytaniem otwartym. Gdyby B chciał i miał odwagę, to podjąłby ten temat, kiedy jeszcze te emocje były żywsze, kilka lat temu. A on schował się za twoją kiecką i tyle. I z perspektywy czasu dobrze, że za twoją. Nie ja się z tym bykiem bodę . Klasę człowieka poznaje się także po tym, że jak coś spierniczy, a tę drugą stronę niosą emocje - winny kładzie temu kres sam, z własnej woli. Wystarczy wyjaśnienie i przeprosiny. Niepubliczne. Nie przesadzajmy. I w dodatku czas przeprosin minął - coś tak kilka lat temu. Tutaj toczył się dysput o pryncypia, że tak powiem, moralne.
Naprawdę uważasz, że moja strona na phbl miała miliony odsłon? oj, nie przeceniałabym. W najlepszym przypadku - 40-50 odwiedzin dziennie. A forum netkobiet to dalece liczniejsze audytorium. I trąbiłaś tutaj o swojej miłości z internetu aż miło. Btw - na phbl także.
Co do emocjonalnej prostytucji, to byłam instytucją charytatywną - nikt mi za to nie płacił. I nie widzę powodu po raz kolejny wyjaśniać, skoro wcześniej nie dotarło, czemu zraniona wówczas osoba odreagowała swoistą "terapią grupową" na ten wredny występ B.
Nie chwalisz się na stronach internetowych swoimi czynami? ale już moim znajomym owszem, prawda? "to ja jestem tą, która odbiła M chłopaka". Miła prywatna wiadomość do pewnego twórcy na portalu deviant art. A kolega Ł obśmiał to w sposób, którego dosadność przewyższa wszystkie epitety, jakie zainkasowałaś kiedykolwiek ode mnie.
Jeśli mówiąc o "przyjaciołach", z którymi do dziś utrzymujesz kontakt, masz na myśli tę dwulicową wydrę z aparatem, to akurat wmieszała się sama jak mogła i w dodatku całkiem nieproszona. No ale nie o niej tu mowa, bo też i nie ma o kim.
A teraz, przepraszam, ale muszę po raz kolejny skorzystać z chusteczki, łzy albowiem ciekną mi po plecach. Ze śmiechu. Czy wy oboje z B macie coś nie teges w głowach??? jakie "listy zabronionych rzeczy po ślubie"???? no chyba, że masz na myśli to, że wspomniałam parę razy, że nie będę go obskakiwać po ewentualnym zamęściu w sposób, do jakiego przywykł w domu. (domyślasz się zapewne, o jaką osobę i jaki sposób tutaj chodzi, ale w tym przypadku akurat nie będę wywlekała faktów, bo tej pani nie chcę wciągać w temat tu wałkowany - m.in. za pamięć Jej ostatnich słów do mnie).
Tak, byłam dla niego za dobra i przewróciło się chłopinie w tyłku. A ja za to zebrałam kopniaka. Ale w ostatecznym rozrachunku.. to nie mój partner ma skłonności.. Dobra, miejmy litość, zwłaszcza o tej porze.

Argumentacja, którą podajesz jako powód tych 9 lat... mój boże (jakikolwiek)... Ty naprawdę w to wierzysz??? A co gorsza - jeśli tak jest, to ja ci szczerze i autentycznie współczuję: mieć koło siebie partnera o takich cechach to bardzo ciężki los. Nie mówiąc o tym, że pachnie dysfunkcją mentalną.. To oznacza, że - pardon za wyrażans - masz przy sobie d..ę wołową, a nie faceta. Pi.pę w kapciach, za którą decyzję podejmują baby. Jedna pogoniła, to druga przygarnęła... Przecież to jest paranoja..
Jeśli on się oświadczył "na duś", to znaczy, że własnej woli w nim tyle, co jaj w kapłonie. Gratuluję partnera...Myśleliście o jakiejś terapii? przecież on się kwalifikuje na kozetkę.. 30 lat i dziewczyna go do oświadczyn zmusza.. Litości!!

Mnie już przyniosło ulgę, wiele, wiele miesięcy - w tej chwili już lat - temu - przepracowanie tego tematu. Rzeczy, które w tej chwili mnie gryzą, nie polegają na siedzeniu i medytowaniu, czemuż to facet łgał jak lustereczko Złej Królowej z rozregulowanym zapłonem prawdomówności. Ten temat czknął mi się kilka miesięcy temu, gdy natknęłam się na ten twój harlequinn tutaj - jakoś nie mieściło mi się pod czaszką, że minęło tyle lat, a ściema w waszym wykonaniu nadal żyje i ma się świetnie.
Nie skorzystam z życzenia "znajdź sobie faceta", albowiem jestem monogamiczna. Jeden mi wystarczy. A spotkanie z B jest mi zupełnie zbędne - po minionych latach wyraźnie do mnie dotarło, że gdyby ten chłopak miał klasę i godność, to zamknąłby ten temat już dawno gestem ze swojej strony. W końcu to on namieszał, nie ja. Szacunek do samej siebie kopnąłby mnie w ucho, gdybym latała za facetem, żeby raczył wyjaśnić swoje brzydkie uczynki. Miał na to czas i ten czas minął. Mój wpis na tym forum był efektem raczej zdziwienia i zniesmaczenia twoją wersja wydarzeń, bo przecież nie dyktowała go pewność, że uzyskam jakąkolwiek sensowną odpowiedź.
CBDU.

edit i kolejny ubaw:
- jego numer telefonu??? dziewczyno - ja nie pamiętam, jaki miał adres mailowy, o telefonie nie wspominając ))

Marta... Ja zauważyłam jedno. U ciebie brak argumentacji zazwyczaj kończy się agresją i imputowaniem mi, że niczego nie rozumiem. Brawo.

Natknęłaś się na mój harlequin, tak?... Natknęłaś? Boże, kobieto... Żyję sobie od 3 lat szczęśliwie na obcej ziemi. Ni stąd ni zowąd po długim czasie dostaję wiadomość, że niejaka Hatrun pojawiła się w moim dawno już uśpionym wątku. Jakoś uśmiechnęłam się pod nosem automatycznie wiedząc, że to ty. Jakim cudem ty się na niego natknęłaś? Spędziłaś tydzień na wertowaniu każdej tutaj zamieszczonej historii? A może wpisałaś "miłość z internetu" i takim "przypadkiem" mnie znalazłaś? Wiesz, odnalezienie tak starego wątku wymaga nie lada starań. Kobieto, zanim cokolwiek napiszesz, zastanów się dwa razy. Skoro tak bardzo cię to wszystko boli, skoro ja nie czytam ze zrozumieniem i skoro B. to pipa w kapciach, co ty tu jeszcze robisz?... Odwróć się na pięcie i zamknij za sobą drzwi. Po co drążysz? Po co czytasz w takim razie, skoro według ciebie wszystko z mojej strony to stek bzdur?... Najwyraźniej coś musiało w ciebie trafić, skoro poświęciłaś mi tyle uwagi.

Marta, na litość... On zamknąłby ten temat dawno temu gestem ze swojej strony? On zamknął za sobą drzwi w momencie, gdy się rozstaliście. Przez całe 5 lat wysłał ci bodaj jednego sms-a i to w 2007. On to zamknął jako pierwszy. Tylko ty ciągle otwierałaś, ciągle wracałaś, rozdrapywałaś. I po co ci to było? Widzisz jakieś efekty? On nawet raz nie zawrócił ci tyłka.

A teraz... Teraz historia się powtarza. Już coś do ciebie dotarło, że... ale nie... przecież ty musisz drążyć, prawda?... Przecież to nie byłaby Marta, gdyby nagle cudem zaczęła żyć własnym życiem i przestała wstukiwać w google "youngwind". Ha, wydra z aparatem... Wiem, o kim piszesz... No, proszę. Ty naprawdę sądzisz, że to jedyna przyjaciółka (btw, prawdziwa z ciebie kobieta z "klasą", nie powiem)? Jest ich wiele więcej. I, o dziwo, wszyscy mają jednakowe zdanie na twój temat.

Skoro twój związek z facetami to tylko obfitości, dlaczego się nim teraz nie zajmiesz, zamiast oceniać to, co już w twoim interesie nie leży? Zamiast snuć bajdy, zajmij się swoim życiem, pani bizneswoman. Musi być bardzo obfite, jak zawsze zresztą.

Uwierz mi, to dobra rada.

AdRiaNnAbs- dziękuję za miłe słowa. Miło odnaleźć trochę ciepła w moim wątku... Możesz napisać do mnie maila w każdej chwili. Chętnie porozmawiam i doradzę.

Moje zdanie jest takie - gdyby Panu było dobrze, to nie szukałby dalej. A szukał i znalazł. Do kogo pretensje?

DZIĘKUJEMY

Facet ewidentnie nie chciał być z Tobą. Skrzywdził Cię bardzo, co boli do dzisiaj (gdyby nie bolało to byś ten wątek miała gdzieś).

Hatrun - przecież nie możesz przewidzieć tego, czy on nie zostawiłby Cię później, skoro potrafił to zrobić w najbardziej romantycznym momencie życia  młodych ludzi.
Nie wiem, czemu czepiasz się tej dziewczyny.
To on odszedł, to on poszukiwał.

Hatrun , ja też czytając cała historię i widząc takie wypowiedzi "jaka piękna historia" byłam zszokowana, każdy tylko skupil sie na tym, ze niby wielka milosc, a bez mysli co czula ta porzucona. Tez dziwi mnie upadek pewnych wartosci, fajnie jak youngwind zrozumiala co zrobila zle, ale i tak wiele rzeczy dziwi mnie na tym swiecie, moze mimo mlodego wieku jestem niedzisiejsza.

Sandro, podniosłam pewne kwestie wobec niej, ponieważ po przeczytaniu jej wersji tej historii wkurzyłam się nieco, że po tylu latach nadal funkcjonuje tu podział na niewinnych kochanków i złą czarownicę. To jest krzywdzące i dodatkowo w zestawieniu z postami Oli nt tematu zdrady w związkach i tego, jak ważna jest szczerość w takich sprawach trąci ogromną hipokryzją. Zaistniała tutaj dziwna zależność: tam, gdzie sytuacja dotyczyła jej samej, wszystko było wyjaśniane i tłumaczone jako naturalna kolej rzeczy, tam, gdzie wypowiadała się na temat czyjejś zdrady i oszustwa - ganiła, umoralniała, potrząsała palcem. Czyli jeśli to ona robiła, to wszystko ok, jeśli ktoś inny - niedobrze.
Mogłam i powinnam była przewidzieć, dostrzec, że były partner ma kompletnie inne zamiary niż te, o których dawniej zapewniał. I znów: to nie jest najważniejsze. Ludziom naprawdę mogą się pozmieniać poglądy, uczucia, to jest ciągły, ewoluujący proces. Gwóźdź do trumny to ów nieszczęsny, brzydki sposób zakończenia całego układu, a następnie zwalanie całej winy na mnie. Na coś takiego mówię "veto", mimo upływu lat i wygaśnięcia emocji. Nie zgadzam się na to, co robi ze mnie "youngwind". Tym bardziej, że sama doskonale wie, o ile się mija z prawdą.
Minęło wiele lat? tak, zgoda, ale również tak, jak napisałaś - jest to duża krzywda i natknięcie się na tę podkręconą historyjkę po tych latach trochę mną zatrzęsło - mimo tego, że sama osoba już nie budzi żadnych emocji.

I jeszcze kilka słów do Oli.
Nie pisałaś nawet tutaj jednorazowo o tej sprawie. Nie wiem czemu, ale masz szalenie wybiórczą i krótką pamięć: kulałaś ten temat na fotoblogu, na deviant art - nie wiem, gdzie jeszcze, bo jak mówiłam - nie znam twoich ścieżek w sieci. Ale na tamtych dwóch w.wym portalach debatowałaś nad tym długo i z detalami. Poza tym zupełnie mylą ci się pojęcia - czemu nazywasz dwulicowym człowieka, który był lojalny wobec mnie, zamiast polecieć na lep twoich plotek? Łukasz był moim kolegą, to ty do niego sama napisałaś chwaląc się "odbiciem chłopaka" - tak jak pisałaś do moich znajomych z fotobloga, kompletnie nie rozumiejących, czego od nich chcesz i po co zapraszasz do swoich list znajomych.
Jeśli ty miałaś prawo opisać tę historię tutaj, to ja również miałam prawo zanegować nieprawdę w tej opowieści.
To, co pisałaś do mnie czy ja do ciebie prywatnie, było, jak się rzekło, prywatne, więc nieznane innym.
Nie rzucam się do gardła tym, którzy mają inne zdanie i uważają, że twoja opowieść to piękna baśń i wspaniała miłość - ja jedynie dziwię się, co zresztą także zauważyła Truskaweczka19 (o proszę, dobry przykład na to, że jednak nie zawsze różnica wieku to różnica poglądów - bardzo mądre podejście do wielu spraw, nie tylko w tym wątku. Gratuluję.), że niektórzy ludzie nie zwracają uwagi na takie aspekty. I nie jest to różnica poglądów - etyka to nie pogląd, zakaz zabijania, kradzieży czy oszustwa nie jest poglądem, lecz normą etyczną. (że kompletnie różnie pojmowaną w różnych kulturach, to inna rzecz, ale akurat w naszej, europejskiej, są to zachowania naganne.)

Zauważyłam, że w każdej następnej wypowiedzi przeczysz sama sobie. Najpierw tłumaczysz B, że był biedny, nieśmiały, stłamszony, zmuszony, wypowiadasz się za niego, tłumaczysz motywy jego zdrady, powody romansu z tobą, wyjaśniasz obszernie, czemu "uciekł ode mnie", za chwilę wyjaśniasz, czemu nie miał odwagi odejść - a w następnym poście krzyczysz, że nie myślisz za niego i nie tłumaczysz jego działań. Po czym za moment chwalisz się, że to ty go zmotywowałaś - czyli zmusiłaś? - do wyjazdu, do osiągnięć, do działania. To jak to jest - on ma jakąś własną wolę, czy jest marionetką, która robi, co jej się każe? jeśli to ty musiałaś mu pomagać stanąć na nogi, to co z niego za mężczyzna? ile jeszcze rzeczy będzie robił, bo mu się każe/zmusza/motywuje? To naprawdę nie jest normalne, jeśli dorosły człowiek - facet - nie jest w stanie nic zrobić z własnej woli, tylko cały czas pod czyimś wpływem.
Chwalisz się "zaciągnęłam go, osiągnął ze mną, zmusiłam, stawiałam na nogi" - fajnie, widocznie masz - ze względu na różnice charakteru - inną siłę nacisku. Widocznie jesteś w stanie tę glinę kształtować. Ja pamiętam człowieka, który na każde moje pytanie o dalsze wspólne plany mówił "nie wiem, ty decyduj". Pamiętam człowieka, który nigdy nie miał własnego zdania w ważnych kwestiach. Jeśli sobie go wychowałaś tak, że robi, co mu każesz i jest szczęśliwy, to znaczy, że świetnie się dobraliście. Nie utyskuję, że to nie ja dobrałam się z nim na stałe - może jestem pyskatą babą, ale lubię, kiedy to facet decyduje, rządzi i dzieli, a ja się mogę z nim rozzzzkosznie zgodzić. Lub nie, he, he....
Pomijasz jeszcze jedną kwestię, a dziwne to, bo rozumiem z twoich wypowiedzi w wątku o uzależnieniach, że mimo tego, co ci ten człowiek zrobił, nadal go kochasz i starasz się o ten związek: wyobraź sobie, że ja robiłam dokładnie to samo. Jakkolwiek mocno byś się nie starała wyrugować ten fakt, to między mną a tym człowiekiem kiedyś istniało uczucie i to ono powodowało, że zamiast pogonić mu kota po pierwszych 4 latach, tłukłam się jak głupia o niezrozumienie sytuacji jeszcze przez drugie tyle. Może uważasz, że tylko ty jesteś zdolna do takich uczuć. Może kiedyś pojmiesz, że wcale nie.
A to, że nieraz żałowałam po czasie, że nie zakończyłam wcześniej tej relacji, to inna sprawa.

Nie obrażam ani twojego partnera, ani twojej przyjaciółki Agi - określiłam tylko sposób, w jaki się zachowywało i jedno i drugie, i cechy charakterystyczne tych zachowań. Brzydkie cechy, więc trudno je opisać w ładny sposób. Ty ich nie widzisz, bo percepcję masz z drugiej strony, ale nie zmienia to faktu, że one istnieją.
Oddałam tak nawiasem pisząc dokładnie tyle samo szacunku, ile wasza trójka wykazała go wobec mnie. Albo i więcej, ale nie mam pod ręką wagi.
Nie ma sprzeczności w moich wypowiedziach, ale nie łapiesz ich sedna. Tak, zadawałam i w sumie nadal zadaję pytanie o powód kłamstw B - ale w sposób czysto informacyjny. Emocje w tym wymarły, jest kliniczne zainteresowanie. Lubię analizować ludzkie czyny, bo ich motywy i napęd bywają arcyciekawe nawet, jeśli są szokujące, a na pewno pozwalają spojrzeć szerzej na zachowanie innych i w porę wyłapać niepokojące sygnały. Znów: czepiasz się semantyki, a meritum leży i kwiczy..
Świat nie kręci się wokół mnie? ależ owszem, kręci. Mój świat, moja nisza, w której żyję, mój biotop. W nim mam swoje pasje, pracę, zainteresowania i znajomych oraz przyjaciół. Są to wszystko osoby i zdarzenia, których jestem - w moim świecie - zwornikiem, punktem centralnym. W świecie mojej Ani czy Agnieszki, gdzie one są swoim własnym centrum, na odwrót - ja jestem elektronem wspólnoty krążącym wokół najważniejszego punktu, czyli wokół nich.
Ty masz tak samo ze swoim światem i swoimi znajomymi. A wsparcie osób, którym się chwalisz, a które znają tylko twoją wersję zdarzeń, jest oczywiste, bo przecież nie opowiedziałaś im tej historii obiektywnie, tylko subiektywnie. No chyba, że masz znajomych, którym powiedziałaś "wiecie, nasz związek zaczął się od romansu za plecami narzeczonej B, a potem przez 3 tygodnie on jechał na dwa fronty, ale nie szkodzi, bo ona go zmusiła do zaręczyn i należało jej się" - a znajomi powiedzieli "no faktycznie, super historia, słusznie zrobiliście" i poklepali cię po plecach.
Nie bardzo rozumiem, skąd wnioskujesz o moim samotnym życiu (a może to pobożne życzenie?..) - raz, że nie jestem sama, dwa, że moje życie, owszem, jest barwne, ciekawe i intensywne. Pracuję zawodowo, co związane jest z licznymi wyjazdami i podróżami, w dodatku u boku partnera, poznaję inne kraje, inne kontynenty, cały czas się uczę. To nie jest budowanie zamków na lodzie - to jest moje życie. Ideał? ideały są nudne, bo stałe; o wiele lepsze jest ciągłe dążenie do czegoś lepszego, nowego - dzięki bogom taki jest mój partner - to ja się od niego uczę i dążę ku jego wiedzy. To jest pasjonujące. A jest tak, ponieważ poprzeczkę miałam ustawioną baaardzo wysoko i wiedziałam, że poniżej są tylko płotki. I doczekałam się - wybrałam sobie na partnera człowieka, z którym jestem szczęśliwa. A niewiele mnie rzeczy bardziej raduje, niż światło w jego oczach i słowa "jesteś jak powrót do domu po długiej drodze".
I znów - widzę, że jednak nie czytasz ze zrozumieniem. Nie napisałam nigdzie, że moje związki po rozstaniu z B to same przyjemności i zero trudów - napisałam, że taki był związek B ze mną. Bez zobowiązań, bez obowiązków, bez kłopotów dnia codziennego, bez wspólnej pracy i mieszkania. Wyjazdy, książki, filmy, studia, koncerty.
Bronisz się przed prawdą rękami i nogami. Diagnozę postawiłam ci już dawno, ale lekarstwo jest jak widzę zbyt gorzkie do przełknięcia. Ale racja, to twoje życie, twoje wybory i twoje konsekwencje.
Faktem jest, że jeśli nie widzisz różnicy w etyce zachowań i stawiasz na szalach wagi dwie nierównoważne sprawy, to nigdy nie będzie między mną a tobą żadnego konsensusu.
Zresztą myślę, że wobec faktu, iż nigdy się nie spotkamy, nie ma to większego znaczenia.
Teraz, jak sądzę, znów zaczniesz jęczeć w stylu "a to w ogóle po co podejmowałaś ten temat" - no więc tego właśnie nie jestem w stanie ci wytłumaczyć. Za duża przepaść - również etyczna.

o widzisz. To co opisujesz ze swojej strony, to jest sytuacja, która ma podobny ciężar gatunkowy. Są ludzie, którzy uważają, że nie liczą się środki, liczy się cel. I jeśli taka sytuacja zahacza o mnie osobiście - nie zgadzam się na to.
Tak, nie tyle uważam, co wiem - z autopsji - że pewne rzeczy w historii "youngwind" to kłamstwo lub w najlepszym przypadku wykręcanie prawdzie rąk i nóg. I tej świadomości nic nie zmieni.
Ale faktycznie temat jest już na tyle historią, że można by go wreszcie zakończyć.

lekkość pióra??
W sposób w jaki pisze Hatrun jest w pełni godzien podziwu
Z jej wypowiedzi wybrałam kilka cytatów...są mądre, czuć w nich doświadczenie i mądrość życiową.

W pełni rozumiem Hatrun ,zdradę zaufania fizyczną jak i psychiczną ciężko jest zapomnieć, nawet jeśli osoba która nas zawiodła z czasem nam  obojętnieje ...to siedzi to w człowieku przez lata.
I tu pewnie a bynajmniej powinno się zgodzić ze mną wiele forumowiczek

Ale zupełnym dolaniem oliwy do ognia jest fakt...gdy osoba z którą przeżyło się tyle lat (gorszych i lepszych) próbuje się wybielić i tu zacytuję samą Hatrun cyt."dla wybielenia własnych błędów można zrobić z kogoś potwora i jeszcze żądać współczucia dla siebie"
Żenujące gdy facet zgrywa przy swojej nowej obecnej cholernie poszkodowanego bidaczka który to zahukany,zmęczony ciągłymi wymaganiami postanowił sobie to życie odrobinę umilić,podejmując romans z młodocianą osobą.
Facet który w swoim, jakby się wydawało odpowiednim wieku powinien chyba racjonalnie myśleć...no cóż jak to często bywa,wkradła się nuda więc zamiast się postarać bądź co gorsze lub lepsze   w tej sytuacji,zakończyć trwający związek i wówczas realizować swe marzenia o miłości pięknej ,wzniosłej,romantycznej.
Wolał oszukiwać... w dodatku obydwie,przez czas jakiś.

youngwind Twoja opowieść fakt, jest piękna
Lecz teraz gdy czytam, jej drugie oblicze ...straciła swój patos.

[nikandra
                       każdy ma prawo do wyrazenia swojej opinii i swoich odczuc .Ty odczuwasz tak jak inaczej ...........a ktos trzeci bedzie miał jeszcze inne zdanie na ten sam temat .Każda opinie nalezy uszanowac  co nie jest równoznaczne z zgadzanie sie z niaą 
Więc nie nie rozumiem  twojego zdziwienia ?????????????????

Dziękuję wszystkim dziewczętom za posty- nikandrze również, a nawet zwłaszcza.

Ze względu na to, że z panią Hatrun nabrałam ogromnego doświadczenia w przeszłości, nie będę próbowała na siłę wmawiać innym internautom, co, jak, gdzie i dlaczego się wydarzyło. Doszłam do wniosku, że dyskusja z kimś, z kim nigdy nie dojdzie się do konsensusu jest kompletnie bezcelowa. Zatem jeśli miałabym tłumaczyć się nikandrze dlaczego Hatrun napisała tak, a nie inaczej, to i tak niczego by już nie zmieniło. Jest jedna rzecz, która pomaga tej historii nabrać pewnego balansu- wina zawsze leży po obu stronach. Szczególnie, jeśli chodzi o rozstanie po tak długich latach. Aktualnie jestem z mężczyzną, który z tą panią spędził 9 lat. Myślę, że On zna ją o wiele lepiej niż ja, czy inne kobiety wypowiadające się tutaj. Zatem za kurtyną chowa się o wiele więcej niemiłych rzeczy, o których ja nie chcę i nie będę wspominać, odsłaniać. I myślę, że Hatrun wie, co mam na myśli. Ja osobiście po 5-ciu latach mam już dość przepychaniny i wskazywania palcem, kto jest winny, a kto nie. I choćby zarówno Hatrun jak i ja waliłybyśmy głową w ścianę, żadna z nas nie przyzna sobie racji. Dyskusja kompletnie bezcelowa, zabierająca tylko czas i nadszarpująca nerwy. "Ty zrobiłaś to, ale za to ty zrobiłaś to". To tak, jakby para dzieci siedziała w piaskownicy i kłóciła się o foremki. Myślę, że jak na dwie dorosłe kobiety, stać nas na coś więcej niż bezcelową wymianę zdań, dodatkowo drogą internetową. Rozwiązanie jest proste: żyj i daj żyć innym. Ja już dawno nie dawałam Hatrun znaków życia. A, że postanowiła mnie odnaleźć i to kontynuować w sposób, w jaki robiła już to ze mną setki razy... to już jej sprawa.

Pozdrawiam wszystkich i raz jeszcze dziękuję.

EDIT: Serdeczne podziękowania dla niu7nia. Tak, nadal jesteśmy razem i tak samo szczęśliwi. No, może droga czasami bywa wyboista, ale kto w życiu nie ma problemów.

ależ zupełnie bezpodstawnie mi dziękujesz ,nawet jeśli te podziękowania to forma złości i protestu jaki wyrażasz
każda z nas albo wiele,ocenia sytuacje dostosowując ją do siebie,do swoich przeżyć bądź też jakby się zachowało wiele z nas  w takiej właśnie sytuacji...ot zwykła reakcja czytając,przemyślając, wyciągając wnioski w końcu jak to napisała niu7nia cyt." każdy ma prawo do wyrazenia swojej opinii i swoich odczuc"
Jakby nie patrzył to forum publiczne...Rzecz jasna ,że każdego zdanie jest indywidualne, stosowne do jego poglądów.

Nie musisz sie nikomu tłumaczyć,opisałaś swoją "wielką miłość" i to jak ją czułaś...opisałaś ją pięknie
Czytałam już ją dawno i byłam pełna zachwytu jak reszta forumowiczów...i widzisz teraz gdy poznałam tez ciemną stronę tej "wspaniałej miłości" mój zachwyt trochę oklapł po części rozumiem Ciebie tak młodą osobę ,zakochaną w tym wieku,motyle w brzusiu jak to określają,ekscytacja mężczyzną jest zupełnie inna jak ta w wieku... Lat kilka później   ale i rozumiem Haturn...związek który trwał tyle lat,nawet jeśli po drodze trochę spowszedniał i rutyna go zjadła...to jednak w moich oczach facet  wulgaryzm  na maksa i zachował się jak szczyl

Jaki balans?? Nie byłaś  z nimi przez te 9 lat....więc co możesz tak naprawdę powiedzieć?? Opierasz się na zdaniu człowieka który nie uszanował tych lat spędzonych z Martą ?? Opowiadając ci tylko chwile najgorsze, zwykłe dnia codziennego?? Normalne w tak długo trwałym związku??
A co w takim razie z ekscytacją w ich miłości?? Piękne początki,takie jak wasze teraz obecnie... mówił ci o nich?? Opowiadał jak się zakochał,jak kochał jak pięknie było trzymać ja w ramionach,kochać i cieszyć się jej istnieniem w jego życiu??
Wiesz dlaczego to pisze?? Bo wiem jak to jest...zarówno z jednej jak i drugiej strony.
Dobrze,że nie piszesz!! Tego by jeszcze brakowało aby na podstawie tylko i wyłącznie relacji jednej ze stron domniemać przyczyn tego co się stało.

Ty masz dość??!!! A dlaczego masz dość...przecież to nie Twoja  w pełni rola w tym aby doszukiwać się winy w tym co się stało??
Owszem, byłaś po części przyczyną tego co się stało ale główna przyczyna tkwi u Twego boku
To ON facet Twoich marzeń ,Twoja wielka miłość,powód do tak wzniosłych uczuć,natchnienie literackie, powód który był motywacją  tego w jaki sposób opisałaś swoją wielką miłość...powinien poczuć się odpowiedzialny za to że skrzywdził partnerkę z którą przeżył kawałek życia!!!
Winien jest jej ogromne przeprosiny za to że okazał się zwyczajnym kiepem!!!!
Nie zdobył się na zwyczajne przeprosiny ,choć słowo przepraszam w tym przypadku to mało aczkolwiek coś zawsze ....
I znowu zacytuję Martę cyt."Klasę człowieka poznaje się także po tym, że jak coś spierniczy, a tę drugą stronę niosą emocje - winny kładzie temu kres sam, z własnej woli" .....przepraszając i przyznając się do popełnienia błędu
To tak na moje rozumowanie

a gdzie w tym wszystkim ON....sprawca zamieszania???!!
Umył rączki i siedzi spokojnie,jest mu dobsz ma kochającą kobietę obok siebie ma miłość i nie myśli o tym w jaki sposób postąpił,jak skrzywdził osobę którą tez bardzo kochał....kiedyś

ja również pozdrawiam oraz polecam wypowiedź Kriss w innym wątku,która jednakże jak dla mnie ma wielką wartość merytoryczną
http://www.netkobiety.pl/t23744.html

stosowny prawie do każdej tutaj sytuacji
Mnie bynajmniej pomógł jak  i wiele innych trafnych wypowiedzi wielu forumowiczów do oceny własnej sytuacji Dzięki Kriss

Ps.przepraszam jeśli moje pisanie okazało się mało czytelne w formie wypowiedzi,starałam się zachować wszelakie prikazy formalne dotyczące forum ...lecz zdarza się ,że może coś  nie wyszło

No i nie wyszło. To kulturalne forum i nikogo nieobrażany oraz nieużywany wulgaryzmów.   Jeszcze raz apeluję o kulturę wypowiedzi.

Moderatorka-apoteoza

... Z góry przepraszam moderatorów i redaktorki za być może zbyt prywatny ton tego postu, ale to dla mnie ważne.

Najpierw zadajesz pytania, które to de facto to nie mnie miałaś zadać, potem piszesz, że jednak już ci to niepotrzebne i jesteś tu jedynie w celach "informacyjnych", a na sam koniec piszesz, że nie szukasz siłą informacji i los B czy mój nie leży już absolutnie w twoim interesie. Nie wiem, czy ty jesteś w stanie zauważyć, że każda twoja kolejna wypowiedź przeczy poprzedniej. Skoro masz pełną świadomość PRZYCZYN, po co nam była ta dyskusja? Przecież to jest kompletna paranoja... Próbujesz imponować, ubierać słówka w ładne ciuszki, a jednak masz świadomość o "uzależnieniach" B., o których pisałam tutaj rok temu. Dlatego proszę cię... Nie pisz, że nie interesuje cię jego czy mój los, bo jest dokładnie odwrotnie- twoja wiedza o moich postach tutaj jest imponująca, a postów mam tutaj sporo.

Zauważyłam, że nadzwyczajnie często wspominasz o zbiegach okoliczności albo zrządzeniu losu, jeśli mowa o tej właśnie sytuacji na forum (i byle szybko dorzuciłaś alter niki z Internetu, byle mieć coś w zanadrzu na obronę- WOW, to było zaiste poniżające! I co? Mam teraz uciekać? Chować się? Proszę...). Ktoś kiedyś powiedział takie mądre oto coś: "winny się tłumaczy". W "trafienie" nie wierzę, bo jak już wcześniej wspomniałam, nie miałaś szans odnaleźć mnie ani w nowych wątkach, ani w nowych historiach drogą przypadku- moja aktywność na forum WYGASŁA dawno temu. Wróciłam dopiero w momencie, gdy dowiedziałam się o twojej wizycie tutaj. Pracuję nie raz po 12 godzin dziennie, nie miałam czasu na esy floresy, dlatego moja aktywność w Necie znacząco spadła. I potem pojawiłaś się ty. Kiedy wreszcie cieszyłam się błogim spokojem. No, proszę, Marta... Nie masz do czynienia z laikami.

Ha... chcesz czy nie- ja swoje przeżycia w związku z tą historią miałam. Tak samo jak i B. I chociaż nie wiadomo jak bardzo próbowałabyś jego jak i mnie oczerniać na oczach wszystkich, skubać z uczuć, są ludzie, którzy do tej pory utrzymują z nami kontakt (to tak odnośnie twojej nad wyraz wylewnej opowieści o Ani i Agnieszce), ba- jest ich dużo; lubią nas, szanują, spędzają z nami czas. A wiesz dlaczego? Nie, nie dlatego, bo znają tylko "naszą wersję wydarzeń" (gonić "przyjaciół", którzy patrzą na ciebie przez pryzmat jakiejś prywatnej sytuacji!). I teraz zanim przystąpię do meritum- notabene, Anię i Agnieszkę sobie zachowałaś, bo to były osoby, które nie potrafiły pozostać bezstronne, a z którymi brak jakiegokolwiek kontaktu tylko ułatwia nam życie. Nawiasem pisząc... Agnieszka po naszej wizycie u niej zaczęła udawać, że mnie nie zna, a to wszystko po tym, jak zaczęła spotykać się z tobą (a znacie się dzięki B). Potem ni z gruszki, ni z pietruszki, poprosiła mnie (przez B) o przerobienie zdjęcia, czego zresztą nie zrobiłam. Ah, ta dwulicowość, prawda? Takich znajomych mogę wręcz pchać w twoje ramiona. Nie zapominaj także, że wciąż prosiłaś B o różnego rodzaju muzykę i filmy już po zerwaniu i już po tym, jak obsmarowałaś go w Internecie. Drań i prostak, ale nie omieszkałaś wykorzystywać go do samego końca. Tupet.

Do sedna jednak. Otóż wszyscy ci znajomi utrzymują z nami kontakt, bo znają NAS, jako ludzi. A nie jesteśmy parą chodzących potworów. Myślisz, że dojrzały człowiek będzie budował sobie o nas zdanie poprzez to, co ty im przekazujesz? No, odmóżdżona część może i tak. Jednak niechęć ludzi z Internetu, którzy nawet nigdy nie spojrzeli mi w oczy, absolutnie mnie nie interesuje. Poparcie rodziny, przyjaciół moich oraz wspólnych z B- to jest to, co utwierdza mnie w przekonaniu, że wszystko skończyło się tak, jak powinno. Co masz na myśli pisząc "prawda"? TWOJA prawda? Prawda Marty? Przecież ty od lat masz monopol na prawdę. Pozwól zatem, że to przemilczę.

Kolejny EPIC FAIL. Wina ciągnie za sobą przyczynę i odwrotnie. Pogódź się z faktem, że on po prostu nie był z tobą szczęśliwy. To była najważniejsza przyczyna. Z taką zażyłością piszesz, że próbuję wybielać B., kiedy ty sama rękoma i nogami próbujesz bronić się przed faktem, że może to właśnie ty byłaś przyczyną, winą. Pomyślałaś o tym? Pomyślałaś o tym, że w waszym związku szala złych chwil przeważyła nad szalą dobrych i zaczęło się wszystko sypać? Wybacz, ale B nie jest typem faceta, który zdradza dla zabawy. Gdyby tak właśnie było, dawno byłabym sama, a on skakałby sobie z kwiatka na kwiatek. A nasz związek trwa już prawie 5 lat. Owszem, wina zawsze leży po obu stronach- B zakończył związek w niefortunny sposób, ale ty go przesypiałaś.

Czas skończyć z tym wiecznym jątrzeniem, Marta, bo sobie zniszczysz życie (o ile już nie jest bazowane na porządnej porcji mitu). Żyj sobie, bądź szczęśliwa ze swoim partnerem (prawdopodobnie z potrzeby chwili...) ale z dala ode mnie. Możesz sobie pisać o mnie co chcesz, tak samo jak i ja mam prawo pisać o tobie. A to, jaka jest prawda, nie wie nikt. Przynajmniej nie ci, którzy nigdy nie spojrzeli nam w oczy, a są tylko widownią. Ty masz swoją, ja mam swoją. I tego już nic nie zmieni.

Hatrum   tak czytam  i czytam  i wiesz co ?? czy Ty aby przypadkiem nadal nie kochasz B ???? 
Rozumiem ze  masz prawo czuc sie zraniona  ale po co jatrzyć ??? Niepotrzebnie przywolujesz wspomnienia ??  przez fakt pisania o Nim i związku z Nim .
Mam nadzieję ze ulozysz sobie szczęsliwie zycie  ,bo jestes tego warta .
Zamknij tamten rodział zycia , odłóż napisaną  przez zycie historie na półkę
Niech pokryje ja kurz , a jak bedziesz na tyle wyzwolona z bolu , rozdraznienia  to moze ...kiedyś sięgniesz po nią  ?? .

to nie tak.
nie chcę wracać do tej sytuacji - najchętniej już nigdy.
Co do ciepłych uczuć do tego człowieka - zabił je osobiście kilka lat temu. Właśnie tym kłamstwem. Nie decyzją o zmianie obiektu swoich uczuć. Czy to tak trudno zrozumieć?
Układam sobie życie - po swojemu, powoli, czasem szybko, w różny sposób. Spłacam - w dosłownym, finansowym znaczeniu - dług po "przyjaciółce", która mnie okradła. Leczę siniaki po kimś, kto potraktował mnie podobnie jak B.
I z dnia na dzień oddalam się od tych wszystkich ludzi, których intencją była moja krzywda.
Ale nie potrafię nie zareagować, gdy czytam kłamstwa - znów - o sobie.
I tylko dlatego w ogóle zabieram głos w tym wątku.

Słuchajcie dziewczyny, sprawa miała miejsce X lat temu. Życie idzie do przodu, nigdy nie wiemy, jakie będzie jutro. Czy warto rozdrapywać rany?
Younwind opowiedziała to wydarzenie ze swojego punktu widzenia, ono zostało sprostowane przez Haturn. Każda z Was przeżywa to na swój sposób, każda z Was zasługuje na szczęście i to dokładnie w takiej samej mierze.
Stało się jak się stało. W zasadzie to Pan B. dokonał wyboru. Zrobił to w taki sposób w jaki potrafił. Mało kto "odchodzi" ze związku grając w czyste karty.
On w tamtej chwili też miał dylemat i tez nie było mu łatwo. Bo nie jest łatwo kłamać i nie mieć wyrzutów sumienia.
To przykre, że Haturn została skrzywdzona. Ale kochana, On widocznie nie pasował do Ciebie i całkiem fajnie, że to skończyło się wtedy a nie dziś, gdy bylibyście małżeństwem. Dzięki temu wydarzeniu dzisiaj potrafisz dokładniej przesiać kandydata na męża. Mówi się "co cię nie zabije, to cię wzmocni".
Dla Youngwind na pewno nie byłaś wtedy celem "do odstrzału", nie byłaś jej wrogiem. Ona kierowała się sercem i "prawdą", którą wpajał jej Pan B. Dlaczego miała mu nie wierzyć? Ja bym wierzyła. On zrobił z siebie przed nią ofiarę, a z Ciebie niestety kogoś niefajnego. Uważam, że naciągnął tę sytuację do swoich aktualnych potrzeb. Inaczej, gdybyś faktycznie była "bee" to nie byłby w związku (de-fakto wolnym = bez ślubu) aż 9 lat.

Obydwu Paniom życzę powodzenia i stałych, wiernych partnerów, w związkach opartych tylko na szczerości, zaufaniu, szacunku i miłości.

Hatrun, cieszę się, że tu napisałaś, wiesz, że jestem po Twojej stronie . Bardzo lubię Ciebie czytać, bo emanuje szczerością z Twoich postów. Życzę Ci szczęscia w każej dziedzinie, bo kto jak kto ,ale Ty myślę, że zasługujesz

.. ale Hatrun chciala napisac tylko prawde, uraze moze miec nadal, ale to nie znaczy, ze nie jest teraz z kims szczesliwa

Truskaweczko, ja nie neguję tego, że może być szczęśliwa. Na pewno tak może być, zła passa nie trwa wiecznie.
nie wiem, może mam "gorszy dzień" czu jak, bo coś mi się wydaje, że odbiór moich słów nie jest taki jaki chciałam przekazać.
Ja myślę, że Hatrun mogła dawno znaleźć kogoś z kim jest szczęśliwa. I tego życzę jej zwłaszcza, bo przecież została brzydko potraktowana.
Rozumiem jej urazę, ale bardzo bym chciała, by umiała przejść koło tego obojętnie - już teraz z perspektywy czasu. Na pewno jest bardzo wartościową kobietą i nie potrzebuje do szczęścia Pana B.
Ja tak mam w naturze, że nie lubię kłótni i wolałabym wziąć Hatrun na piwko i poszaleć niż obserwować, jak bardzo to przeżywa. Dostrzegłam prawdę, czyli to, że historia miłosna jest piękna z jednej strony, ale po drugiej stronie kurtyny mógł rozegrać się dramat - to tez rozumiem.

Wiesz, angażuję się w tę dyskusje, bo myślę o tym, jak ja bym sobie radziła w takiej sytuacji. Jednak czasami mamy do czynienia z kimś, na kogo nie mamy wpływu (dla mnie taką osoba jest teściowa - jej syn mnie bije a ona stoi w progu. Potem zaprasza go na kawę i tematu nie ma). Zdałam sobie sprawę zupełnie niedawno że na takie osoby nie mam wpływu, ja się denerwuję, a ona i tak się śmieje mi w twarz i mówi, że jej syn jest OK. I w takich momentach lepiej zlekceważyć przeciwnika.
Naprawdę nie mam złych intencji. Nie chcę być jednostronna, nie mogę oceniać bo mnie przy tym nie było. Czasami lepiej odpuścić. I to nie znaczy odejść ze świata, ale być obojętnym na ataki wroga.