Rzeczywisty brak pracy czy niechęć do zmian i lenistwo?

Ja myślałam o kwiaciarni, ale w mojej miejscowości były już trzy i żadna nie przetrwała zbyt długo. Zwyczajnie nie ma zapotrzebowania u nas na coś takiego. A w najbliższych miejscowościach jest masa kwiaciarni. Sklep z odzieżą też był i też lipa - ludzie z małej miejscowości nie będą się ubierać w jednym sklepie, tylko dopłacą i będą kupować w większej miejscowości. Knajpy prowadzić nie chcę... Mogę pracować w knajpie, ale męczyłabym się prowadząc ją.
Ale tak się jeszcze zastanawiam... Może by tak rękodzieło? Nie powiem, że jestem dobra w te klocki bo są lepsi ode mnie, ale... coś tam jednak potrafię. A zdaje się, że to nie dość, że jeszcze z mody nie wyszło, to w sumie chyba nawet dobrze jeszcze moda na to nie zdążyła przyjść. Słuchajcie, ja nie wiem, serio. Mieszkam na wsi - małe zadupie na Górnym Śląsku. Nie wiem, co się dzieje w miastach a na Katowicach ciężko jest się wzorować. Nie wiem, w którym kierunku mogłabym iść. A takie błądzenie po omacku nic nie da.

Eileen, mogę się poorientować w sobotę trochę, jak to z zakładaniem przedszkola jest. W sobotę akurat będę się widziała z kimś, kto może coś wiedzieć na ten temat. Ja osobiście pomysł jako taki uważam za dobry. Ale jak Ty sama siebie w tym widzisz?

Również nie orientowałam się w prawnych wymogach, ale wydaje mi się, że wszystko związane z dziećmi jest perspektywiczne. Również wszelkiego rodzaju formy opieki nad dziećmi. Żadna grupa społeczna nie jest tak wdzięcznym klientem jak młodzi rodzice.

Opiekowanie się dzieckiem/dziećmi to jest jakiś pomysł na pracę nawet w małych miejscowościach. Mimo wszystko nie każdy ma babcie skłonne siedzieć z maluchem gdy rodzice są w pracy. Owszem, rzadko taką opiekunkę zatrudnia się oficjalnie, ale nawet niańczenie dzieci "na czarno" daje jakieś dochody i jest lepsze niż ubolewanie kolejne miesiące, że nie ma pracy...

Wyznaczam sobie cele stopniowo. Weźmy na przykład takie studia - moim celem jest doktorat. Ale w TEJ CHWILI potrzebny mi licencjat i na nim się skupiam. Nie planuję już doktoratu, bo najpierw muszę mieć licencjat. Tak samo podchodzę do kwestii zarobków. Musi być mniej, żeby było więcej. Szklanka nie od razu jest pełna, prawda? Napełnia się stopniowo.

Nie szukam kogoś, kto da mi gotową receptę i wykupi leki. Ale, że zatrzymam się na tej metaforze, dobrze, gdy chorując na coś i wiesz, o co lekarza zapytać albo na co zwrócić uwagę. Przykładowo ja idąc do apteki i kupując leki przeciwbólowe wiem, że od razu muszę powiedzieć, że nie mogę brać niczego z paracetamolem, bo to mi rozwala wątrobę. Ale nie wiedziałam o tym, jak bardzo zwykły apap w moim wypadku jest szkodliwy póki nie wylądowałam w szpitalu na tydzień. Idąc do lekarza wiem, że muszę pytać o konkretne rzeczy, bo przy takiej a nie innej chorobie i przyjmowaniu takich a nie innych leków muszę wiedzieć możliwie jak najwięcej o przepisywanych lekach i ewentualnych bardzo niepożądanych skutkach ubocznych i objawach owych skutków. Ale, żeby zaoszczędzić mi problemów w postaci niekoniecznie prawdziwych informacji, lekarz prowadzący nakierował mnie, na co mam zwrócić uwagę w terminologii i wyjaśniał wszelkie niejasności i wątpliwości. Nie błądziłam po omacku. Widzisz - nie otrzymałam na tacy informacji, musiałam wiele rzeczy doczytać i znaleźć sama. Ale dostałam wskazówki, na co głównie zwrócić uwagę i gdzie szukać.
I to są właśnie konkretne wskazówki - gdzie mogę co załatwić, na co zwrócić uwagę, o co na pewno muszę pytać. Bo nie wiem - nie mam doświadczenia. Pisałeś, że można być zwolnionym z płacenia składek ZUS przez pewien czas. Gdzie dokładnie o to pytać? Gdzie dokładnie znajdę JASNE informacje o tym?  A dotacje? A biznesplan? etc

Piszesz, że Tobie też na początku kilka razy się nie udało. Dlaczego? Co poszło nie tak? Jak udało Ci się ostatecznie uniknąć tego samego? Odpowiedzi na te pytania to po prostu uczenie kogoś - dzielenie się widzą i doświadczeniem. Podejrzewam, że wiele osób byłoby znacznie bardziej "nastawionych na sukces" gdyby lepiej wiedzieli, jak sobie poradzić i że ci, którym się udało, też początkowo mogli odnosić porażki. Istotne jest, jak sobie poradzić z tymi porażkami. Ja tego nie wiem. I nie chcę zostać nagle z długami.

Właśnie dzisiaj wpadłam na pewien pomysł... Chodzę z dzieckiem na spacery i często zbieramy masę "skarbów" - takie malutkie szyszki olszy, "czapeczki" żołędzi etc... To bardzo ładnie wygląda odpowiednio skomponowane np. jako ozdoba choinkowa nawet. Rozmawiałam dzisiaj z właścicielką miejscowego sklepu - chętnie na święta skupowałaby ręcznie zdobione znicze - materiału w postaci farb do szkła mam aż nadto. Teraz jest chyba najlepszy czas, żeby zacząć działać... A to są tylko przykładowe pomysły Ludzie lubią się wyróżniać w jakiś sposób, pokazać się przed znajomymi, że mają coś niepowtarzalnego albo też, nie chcąc być "gorszym", zaopatrują się w to, czym znajomi się chwalą (i najlepiej, żeby było to lepsze, niż to, co u nich widzieli), a rękodzieło właśnie to oferuje, tak myślę. A zrobienie kilku niemalże identycznych rzeczy też w gruncie rzeczy nie jest, przynajmniej w tym wypadku, aż tak kłopotliwe Nie spodziewam się oczywiście na początku kokosów, ale myślę, że to dobre na początek. Tylko muszę jeszcze zobaczyć, jak to będzie wyglądało od strony formalnej później. Koleżanka tak dorabia sobie robiąc ręcznie bransoletki z koralików (jak nauczę się większej cierpliwości, to może też spróbuję). A ręcznie malowane szkło wiem, że też się podoba. Może nie schodzi jak świeże bułeczki, ale jednak się sprzedaje.
Dobra, teraz się nakręciłam, ale zobaczymy, co z tego wyjdzie

No przyznaję - mówiłeś

Wiesz, studiuję taki kierunek "Doradztwo filozoficzne i Coaching". Nadrzędną zasadą, jaką nam - studentom tego kierunku - się przekazuje, jest to, że osoba, która do nas przychodzi, ma w sobie wszystko, co jest potrzebne do osiągnięcia sukcesu, osiągnięcia swojego celu tyle, że być może sam tego nie widzi.
Szkołę życia miałam w poprzednim związku (i nie jestem za nią wdzięczna) i dowiedziałam się o sobie dość istotnej rzeczy, a w zasadzie kilku - jestem chole*nie zakompleksiona, ale nie bezbronna i postawiona pod ścianą potrafię sobie poradzić. Tyle, że zwykle o tym nie pamiętam, tzn o tym, że potrafię dać sobie radę. I że poproszenie o pomoc w takiej czy innej sprawie to nie ujma na honorze, bo czasem po prostu trzeba.
Teraz mam pewien pomysł. Nie do końca wiem, jak to rozwiązać pod kątem formalnym, ale myślę, że znajdę rzetelne informacje na ten temat... Np nie wiem, czy mogę rękodzieło zarejestrować jako działalność artystyczną... Chyba mogę, ale co dalej - pojęcia nie mam. Ale powoli - najpierw trzeba znaleźć klientów i pchnąć "machinę" dalej A z tym nie powinno być większych problemów, zwłaszcza teraz - przed świętami. Na wsi łatwo rozreklamować to i owo
W zasadzie myślałam o rękodziele już wcześniej, ale nie bardzo wiedziałam, jak to ugryźć, żeby było dobrze. Biurokracja mnie przeraża, a przepisy prawne przyprawiają o ból brzucha i głowy, bo ni dudu ich nie rozumiem. Ale myślę, że będzie dobrze Tyle kobiet po 50-tce rozkręca swoje biznesy też w tym kierunku... no to ja zacznę w wieku 25+ A co mi tam W najgorszym wypadku będę mieć kilka fajny ozdób na własny użytek i poszukam czegoś innego