Rzeczywisty brak pracy czy niechęć do zmian i lenistwo?

Dokładnie też tak samo twierdzę. Jeśli ktoś chce, będzie próbował. Jeśli ktoś nie chce, będzie szukał wymówek.  Też u niektórych osób mamy do czynienia ze strachem przed pracą. Najsmutniejsze jest to, że ludzie niektórzy narzekają na swoją pracę, ale nie robią nic w tym kierunku, by ją zmienić. To jest najgorsze co może być. Jeśli nam źle, nie podoba nam się coś, to trzeba próbować to zmienić, a nie czekać aż wszystko samo się naprawi. W życiu wszystko zależy od nas samych

Truskaweczka19, mi przecież nie chodziło o to, że trzeba robić wszystko, ale właśnie chociaż jedno, starać się, nie wiem, próbować... Albo potem nie mówić, że praca nie istnieje. No bo przecież też byś mogła nie pracować dorywczo, rozłożyć ręce i powiedzieć "nie ma".

Tak jak np. chce mi się śmiać z mojego brata (18 lat) i jego starszego o 5 lat znajomego. Ten znajomy wiecznie marudził, że pracy nie ma, małe miasto itd. Mój brat z kolei na wakacjach wymyślił, że też chce do pracy. Szukali razem. W jednej restauracji szef powiedział, że na stałe nic nie ma, ale czasem mógłby dać im jakąś robotę, jak coś wypadnie. Kolega odmówił, bo - jak stwierdził - jego praca dorywcza nie urządza, co mu jakieś grosze zmienią, poza tym za daleko mieszka, żeby latać z pierdołami. Mój brat się zgodził, no fakt, ma dużo bliżej, ale tamten też nie aż tak daleko. Prace były rzędu zrobienia szybko zakupów, wykopania krzaka, pomalowania kawałka ogrodzenia itd. Dostawął po 10 - 30 zł za chwilę roboty, no ale tak, ciężko nazwać to pracą, bo "zlecenie" raz na parę dni. Tyle że później zwolniła się praca na zmywaku i szef oczywiście z miejsca zaproponował ją mojemu bratu, on się zgodził, koniec końców na zmywaku siedzi więcej jego "zmienniczka", a on jest przynieś-wynieś-pozamiataj, czyli lata z zakupami i ogólnie robi to, co akurat potrzebne, ale atmosferę ma fajną w pracy, zarabia dość sporo, wszystkie wolne i cała reszta do dogadania. A co zrobił kolega, jak się dowiedział, że mu w pewnym sensie robota koło nosa przeszła? Wzruszył ramionami, bo nieeee, na zmywak to on by nie chciał... Pomijając już, jest średnio lotny umysłowo, wykształcenie ma średnie, nie wiem, czy maturę zdał. No to ja rozumiem, że bez doświadczenia, bez studiów, to się kierownicze stanowiska należą za pensję z czterema zerami na końcu - a jak nie ma, to nie ma pracy.

Mam kilkoro znajomych, którzy pracy szukają tak, aby jej przypadkiem nie znaleźć - marudzą, wybrzydzają, kręcą nosem, za to praca naprawdę jest, trzeba tylko po nią sięgnąć.

Nie dalej jak trzy tygodnie temu do mojego 16-letniego syna zadzwonił pan, który od czasu do czasu różne rzeczy robił mu przy skuterze, potem motocyklu (prowadzi warsztat mechaniki motocyklowej). Pan szukał pomocnika. Twierdził, że pytał kilku znajomych, kilku młodych chłopaków, ale nikt nie był pracą zainteresowany. Syn propozycję przyjął chętnie, nie tylko dlatego, że zarobi parę złotych, ale także, bo czegoś się nauczy i potem już sam to i owo będzie mógł sobie naprawić.

O taaaaak... Mam kuzyna - młody (prawie 30-letni), silny, zdrowy facet, ale konkretną pracą jeszcze się nie skalał. Szkoły nie skończył właściwie żadnej, za to oczekiwania ma z kosmosu. Na stacji benzynowej za najniższą krajową pracował nie będzie, nie będzie też kelnerem, bo tam za dużo piją ("niezły" argument na "nie" biorąc pod uwagę, że przecież byłby w pracy), w budowlance zniszczy sobie kręgosłup, ulotek roznosił nie będzie, bo to wstyd, poza tym musiałby wstawać o 4.00 w nocy (dostał dosyć konkretną propozycję) i tak mogłabym wymieniać jeszcze długo. A jak zdarzy się, bo sytuacja go do tego zmusi, że coś zacznie, to po tygodniu, dwóch rezygnuje - hrabiemu wyraźnie jest zbyt ciężko.

Z ręką na sercu mogę stwierdzić, że w moim otoczeniu, jeśli komuś zależy i pracy naprawdę szuka, to ją znajduje. Co prawda czasem poniżej oczekiwań, niekoniecznie zgodną z wykształceniem i aspiracjami, ale zarabia, zdobywa doświadczenie, a przede wszystkim nie siedzi bezczynnie czekając na mannę z nieba. Zresztą dziś jest taka, za to jutro będzie inna, ważne, aby iść do przodu.

Ja też jestem po studiach dziennych, z wyróżnieniami, a pracuję na średnim szczeblu. I nie wynika to z małych ambicji. Rynek jest trudny i ciężko na niego wbić. Szukałam pracy 2 lata imając się w różnych zajęć, łącznie z pracą na produkcji. Jak człowiek potrzebuje się usamodzielnić i potrzebuje pieniędzy bo nie ma mu kto pomóc to nie będzie wybrzydzał. W obecnej firmie są szukane osoby na nowe stanowiska przychodzą popracują miesiąc i już im się nie chce. A praca jest ambitna, rozwojowa, ale dużo wymaga od pracownika. Więc po co pracować? sama wyprowadziłam się z domu, sama się utrzymuję i daję radę. Więc czasem ma się trochę szczęścia a czasem lenistwo bierze górę.

Powiem tak ja pracy szukam gdzieś tak od dwóch tygodni i rzeczywiście jak się czyta te ogłoszenia to można stwierdzić, że nic nie ma bo wszędzie chcą doświadczenie, doskonałe umiejętności interpersonalne i nie wiadomo co. Myślę, że większość ma na celu to, że chcą być postrzegani jako profesjonalni. Jak patrzę na ogłoszenie jakiejś sieciówki, w której robię zakupy i później porównuję to z osobami, które tam pracują to stwierdzam, że ogłoszenie jest takie dla picu, żeby  zniechęcić tych mniej pewnych siebie. bo nie sądzę żebym była w czymkolwiek gorsza od tych dziewczyn, które tam pracują.
A więc sposób w jaki jest napisane ogłoszenie często może zniechęcać.
Wysyłam dziennie po około kilkanaście cv ale nikt jeszcze nie odpowiedział. Ale mnie interesuje tylko praca w sklepie, na taśmie produkcyjnej, przy pakowaniu czy wykładaniu towarów.
Widzę, że jest mnóstwo ofert pracy dotyczącej sprzedaży bezpośredniej i call center. Ja powiem tak, chcę zarabiać w uczciwy sposób, a wiadomo, że w sprzedaży bezpośredniej żeby coś zarobić trzeba ludziom wciskać kit, nie mam zamiaru zarabiać na ludzkiej naiwności. Jedyna możliwość takiej pracy to gdyby towar, który sprzedaję był naprawdę dobrej jakości i nie musiałabym koloryzować na temat sprzedawanych rzeczy, a jego cena byłaby porównywalna z podobnymi towarami.

Nie zgadzam się z cenami mieszkania. Owszem, pokoje nawet droższe bywają, ale w Warszawie nigdy nie płaciłam więcej jak 500 zł. Ostatnio mieszkanie 65m^2 - 1000 zł. Kaucja też raz jest, raz nie ma - w ciągu 4 lat płaciłam 2 razy, a 2 razy nie. Moja znajoma teraz z marszu znalazła duży pokój z balkonem za 500 zł. Spokojnie można znaleźć w takiej cenie i to ładne, ale ok. 20 min od centrum komunikacją miejską. Nie wiem też, jak młode, szalone studentki wybierają współlokatorów, bo zawsze wynajmowałam bezpośrednio od właściciela - i w takiej sytuacji starsza, spokojna osoba może mieć przewagę. Mniejsza szansa, że wysadzi chałupę.
Co do samych funduszy - zakładając, że mówimy o sytuacji długotrwałej, nożu na gardle itd. itp., to ja bym po prostu, nawet nie mając zdolności kredytowej, wzięła jakąś chwilówkę, czy pożyczkę w providencie, potem spłacała. Trudno, wiem, jak wyglądają koszty takiej imprezy, ale to nie fanaberie typu pożyczka na wycieczkę, tylko pożyczka, żeby zacząć w końcu zarabiać i żyć na własny rachunek. Moim zdaniem to się opłaca. ;p

Często własnie jest tak, ze zeby zacząć trzeba COKOLWIEK mieć. Tak jak pisała Vian. Kasa z nieba nie spada. Nawet jak ktos dostanie propozycje darmowego stażu, to czesto nie ma finansów na podjęcie tego (dojazd itp). Najczesciej barierą są nikłe predyspozycje psychiczne (jak z tym naciaganiem, prezentacją, odpornoscia na stres). Fizyczne to juz bardziej w chorobach. To sa powszechnie znane problemy i w UP ciagle sie o tym słyszy. W duzym miescie na pewno jest tego więcej, ale trzeba sie do niego dostać, opłacic. Takze podroze w poszukiwaniach nie sa darmowe. Trzeba mieć start, a pozniej te pieniadze zainwestowac w dalszy rozwoj, jednoczesnie opłacając na biezaco zycie. Często rodzice dzieciom pomagaja, z dojazdami, z oplata takze nauk, praktyk, studiow. Inni pożyczają, czy zalatwiaja prace po znajomosci bo ktos kogos polecił. Nie kazdy tak ma, wiec musi kombinować i z tych kombinacji często niewiele wynika lub na krotka mete, bo bilans jest ujemny. Kasa schodzi, a nowej nie przybywa, lub przybywa za mało. Co innego jak ktos ma zawód, 50 metrow dalej zakład i nie idzie "bo zupa jest za slona", albo ma wszystko opłacone, zyje na luzie, high life, a mu sie nie chce isc chocby do tego maca, bo czeka na jakas spektakularna oferte gdzie placa kokosy za nic nie robienie. I juz nie wspomne o tym , ze jak ktos jest chory to sobie moze pomachać juz chusteczka i przegral zycie.

O zadnych szkołach zawodowych nie słyszałem, by tak mozna było sie łatwo przekwalifikować. Policealne często nic nie dają oprocz straconego czasu, a czas ucieka i tez coraz mniej przychylnie pracodawca patrzy na starszą osobe bez doswiadczenia. Przyklady szkol ktore znalazłem: technik administracji (gdzie praca po tym, w biurze?), technik bhp (bardzo niska szansa na zatrudnienie bez studiow), farmaceuta (np apteka, po przeszkoleniu jest to samo), opiekunka srodowiskowa (do wyjazdu za granice opiekowac sie starszymi ludzmi... i mozna bez tego), technik informatyk (w 90% tylko w sklepie z komputerami, co mozna zrobic i bez technika, jesli ktos troche sie tym interesuje, czasem jako grafik w branzy reklamy), technik ochrony mienia (np za ochroniarza mozna isc bez tego, z podstawowym). Byc moze policealna szkolna przygotuje... ale do studiów. I co z tego? Nadal nie ma pieniedzy.
90% szkol policealnych jak widze kierowane jest do kobiet: masazystka, opiekunka, florystka, psycholog (haha po liceum), dekoracja wnetrz, asystentka, wizazystka, uslugi kosmetyczne, rejestratorka medyczna, fotograf artystyczny. Gdzies tam prace pewnie by wtedy znalazły, ale czy to wszystko jest perspektywiczne i pewne?

Ja jako mezczyzna chciałbym wrocic np na mechanika, slusarza. Nie znalazłem takiej szkoły, by mozna było sie wyuczyć i zaczac od początku.

A pomysł o pozyczce w providencie mysle nieodpowiedzialny... nie ma pewnosci, ze sie wygrzebiesz a koszta beda rosnac. Ile ludzi tak zrobiło i ma potezne problemy. Co innego małe kwoty, gdy mamy w zapasie bezpiecznie do oddania. A tak? Nie dosc, ze nie masz kasy, to jeszcze jestes na minusie i minus rosnie. Dla mnie bardzo zły pomysł.

Sprostuję, mi nie chodziło o to, że brać pożyczkę w ciemno i wio do stolycy szukać szczęścia. Raczej o to, że jak znajdzie się tam pracę, to potem wziąć brakującą kwotę, wystarczy na początek i 1000 - 1500 zł, żeby ten pierwszy miesiąc jakoś przeżyć. Moim zdaniem lepsze to, niż siedzenie w domu miesiącami bez pracy. Oczywiście, że jak jest możliwość pracy na miejscu, to nie ma co się rzucać na pożyczanie kasy, ale jeśli to jest jedyne wyjście... To chyba warto, w końcu 1500 zł to nie jest pakowanie się w kredyt na mieszkanie na kilkadziesiąt lat.

No ok , ale to 1500zł jak nie spłacisz to pozniej bedzie duzo, duzo wiecej. Stracisz tyle, z pracą nie wyjdzie i znowu musisz pozyczyc, by sie utrzymac kolejny miesiac:)

Taak wysyłanie cv jak nie ma sie wykształcenia, zawodu, doswiadczenia, kursow... chyba do marketu na 2 koncu Polski. To zupelnie inne sytuacje.

Prace z zakwaterowaniem i wyżywieniem - czyli w praktyce opieka nad dzieckiem, osobą starszą albo prowadzenie domu (przynajmniej dla kobiet, nie wiem, jak wygląda to w przypadku mężczyzn). W takim układzie po pierwsze trzeba się na tym chociaż trochę znać, po drugie wypada mieć doświadczenie i referencje, bo bez tego może być serio ciężko. Po trzecie do osób starszych i zajmowania się domem trzeba mieć trochę fizycznych warunków, bo to często wymaga po prostu fizycznego wysiłku. Po czwarte łatwo w takiej pracy utknąć, bo pracodawcy często wychodzą z założenia, że jak już zatrudnili z zamieszkaniem, to mają pracownika 24/7 i powinien być ZAWSZE pod ręką. To nie jest reguła, ale często tak się zdarza. Tak samo jak płaca w takich wypadkach często jest bardzo niewielka albo wręcz żadna (szczególnie jeśli stawia się warunek, że pracuje się tylko do jakiejś tam godziny, a potem ma się wolne). Po piąte tacy pracodawcy bardzo niechętnie zatrudniają kogoś, kto ma zamiar szukać innej, lepszej dla siebie pracy, bo stracą pracownika. Oczywiście można się nie przyznawać, ale jak sie z marszu zaznacza, że chce się mieć wolne czasem w takich a takich godzinach jak potrzeba, to sobie potrafią dodać 2 do 2. Innymi słowy moim zdaniem jest to jakieś rozwiązanie dla osób, które nie mają co ze sobą zrobić, nie mają pracy, nie mają gdzie mieszkać, ale to średni sposób na "wkręcenie się" do dużego miasta i sensowny start.

A praca zdalna - rozumiem masz na myśli jakąś taką typowo chałupniczą, a nie wymagającą specjalistycznego wykształcenia np. bycie tłumaczem czy grafikiem? Znasz jakieś uczciwe, pewne opcje? Ja się serio pytam, bo moja mama od pewnego czasu się rozgląda i na razie nic sensownego nie znalazła.

Jak ja albo "ktoś ode mnie" będzie szukać mieszkania, to możemy poprosić Cię o pomoc? Również całkiem serio pytam. Może my nie umiemy szukać, ale nawet nie tak dawno rozglądałam się za pokojem dla przyjaciółki i wszystko było powyżej 500zł, często dużo powyżej, w granicach 700-800zł i to nie były żadne szałowe lokalizacje, tylko takie w rodzaju Bemowo, Tarchomin, Ursynów (dla nieznających Wawy, dość daleko od centrum). Kaucje też raczej zawsze są koniecznością, przynajmniej nie kojarzę, żeby ktoś nie musiał płacić. 500zł to za miejsce w pokoju 2-osobowym widziałam.

Ja bym się nigdy na to nie zdecydowała, dla mnie to zbyt niepewne. Chwilówkę mogłabym najwyżej wziąć, gdybym miała niespodziewany wydatek tuż przed 1-szym, mam za mało na koncie, brakuje mi tych 500zł, ale WIEM NA PEWNO, że za kilka dni dostanę wypłatę i będę miała z czego spłacić. Na pewno nie wzięłabym takiej pożyczki jak nawet nie wiedziałabym, czy znajdę jakąkolwiek pracę, a jeśli tak, to jaką i kiedy.

hmm kurcze ja też szukałem pracy na wakacje i mi nie poszło ale jak to wyglądało z mojej perspektywy -> MOGŁEM, FAKTYCZNIE przyznaję się bez bicie mogłem jeździć autobusem do eurocomfortu tylko, że dojazd godzine -> dwie strony czyli 10 godzin pracy a płacone za 8, faktycznie. Patrząc teraz moglem iść chociaż na miesiąc, za rok tego błędu nie popełnię. Tak to miałem nadzieję, dostać się na pomidory z kumplami ale babka stwierdziła, że jak dwa tygodnie ostatnich wakacji to nie chce mnie brać bo bym musiał jeszcze we wrześniu robić (a tu już mam szkołę). Jeszcze złożyłem do chyba 4 zakładów, o jednym się dowiedziałem na następnym dzień, że nie zatrudniają bo "góra" robiła przekręty i hajsu nie ma. Z dwóch w ogóle się nie odezwali chociaż dzwoniłem a z ostatniego upragnionego też mi powiedziała, że wolałaby kogoś kto by we wrześniu robił, pytałem się podczas rozmowy trzy razy czy by nie dało rady -> niestety nie

PS: więc za rok eurocomfort prawdopodobnie ^^

No masz rację, jak jest nóż na gardle to motywacja jest inna. Tzn, człowiek nie myśli czy to będzie ok praca, po prostu idzie zwykle.

No albo jakiś cel. Ja teraz wiedziałam, że przyda się bardzo choć dorobić, skoro stałej pracy nie mogłam znaleźć i szukałam dorywczej dalej, było ciężko, ale w końcu oddzwonili i parę dni przed wyjazdem teraz, bo za 2 dni jadę nad morze zadzwonili i rozdawałam gazety, ulotki. Żadna praca nie hańbi i dla mnie to żaden wstyd - wręcz przeciwnie. A znam takie osoby, co dziwią się chyba jak można ulotki rozdawać i wolą całkiem siedzieć na pupie i właśnie nie zarobić nic. Ja tam wolę zarobić, nawet na ulotkach, ale zawsze coś Po powrocie z wyjazdu od września chyba też porozdaję te ulotki, tutaj tylko 3 godziny dziennie, ale zawsze jakiś grosz, choć mały, a przy tym oczywiście dalej będę szukać stałej pracy i przy tym zawsze jakieś choć drobne kwoty będę miała Facet od ulotek jak najbardziej mówił i pisał, że jak wrócę, to mogę rozdawać dalej, tylko się przypomnieć, więc spoko, będę mogła i tak zrobię

Zalezy kto jakie ma bieżące wydatki. Jak mieszka z rodzicami i jest zdrowy to na pewno mu minimalna krajowa styknie, ale nie zgodze sie, ze latwo jest znalezc. U mnie sa takie zaklady, gdzie przyjmuja na 3 miesiace, a pozniej nie przedluzaja umowy i nie ma mozliwosci ponownego przyjęcia. Trzeba byloby od razu zmienic miejsce zamieszkania i kwalifikacje.

Co do pracy w Biedronce, to mój facet do niedawna pracował tam pół roku jako kasjer. Chcieli go potem na zastępce kierownika, ale nie zgodził się i odszedł. Chcieli dać śmieszne parodniowe szkolenie, potem ta praca, duża odpowiedzialność, a bodajże 300 czy 400 zł więcej. Uznał, że jednak nie bardzo. Szuka teraz innej pracy. Sam twierdził, że Biedronka nie jest aż taka zła, ale jednak ma 27 lat i cały czas chce innej pracy np biurowej. A pracował do tej pory w fizycznych, bo po prostu tony aplikacji, dużo starania się, ale do biurowej często nie oddzwaniali albo cisza po spotkaniu, a często było tam, że średnie wykształcenie wystarczy, więc ok, mój ma policealne no i dobrze się prezentuje, a jednak cisza. Chce zacząć studia, ale teraz to jedyna opcja w sumie to zaoczne, więc najpierw musi złapać pracę. Wcześniej studiował 2 lata, ale przerwał, bo kierunek dość mocno się zmienił, potem zaczął pracować i tak to minęło. No i co, skoro do biurowej tak go nie chcieli, nie chcą na razie mimo dużych starań, to pracował w fizycznych, bo co zrobić Teraz się martwi, bo mówi, że do biurowych, to będzie mu ciężko, bo doświadczenia w pracy fizycznej nie uwzględnia. Coś w tym jest, ale moim zdaniem pracodawca powinien docenić, że osoba nie osiadła na laurach, że jest pracowita. A z biurowych to ma tylko staż w urzędzie pracy przez to. No tak to bywa.

No i do tego prezencję ma, kulturalny jest, szybko się uczy, inteligentny i piszę to obiektywnie, więc no niefajnie, że często nawet nie chcą dać szansy. Na kompie sobie radzi dobrze, jak to w tych czasach, angielski zna dobrze, niemiecki do podszlifowania i sami widzicie jak jest. Tak że tak, praca jest, ale często jak widać po przykładzie mojego chłopaka tą lepszą już ciężko dostać, nawet jak człowiek się stara i tu ciężko. A leniem nie jest, jak szuka pracy to szuka, całe dnie coś robi w tym kierunku, aplikuje, jeździ na rozmowy, ładnie się ubierze, punktualny, nie wybrzydza, więc widzicie, różnie to jest. A co najlepsze szuka w Warszawie tych biurowych i nie tylko, więc powinno być łatwo, a tu klops. Pierwszej pracy szukał pół roku i to i tak dostał trochę po znajomości, chodzi mi o pracę na stałę. Na stałe to jest już ciężej. Plusem tam było to, że była na umowę o pracę, a teraz co nie patrzeć to prawie wszędzie zlecenia.

A Wy macie umowę o pracę? Ciekawa jestem jak u Was. Jak tak to gdzie znaleźliście tę pracę?

Ogólnie np dodam jeszcze, że Urzędy Pracy dla mnie są zbędne jak na razie. Dużo więcej znajduję przez Internet niż tam ofert. A jak jest wizyta, to podpisanie, w sumie nie dają nawet ofert mi, a co ja będę się prosić. Popatrzę na korytarzu tam potem, pospisuję i tyle. A wizyty co 2 miesiące. No, ale chociaż ubezpieczenie jest, dopóki się nie pracuje. Niby i tak.

Vian, hm z tymi butami to trudniej masz rację, ale jeśli pytasz o tanie, a takie dobre, to mogę polecić jak na razie Ray Obuwie w Warszawie też jest. To tak nawiasem mówiąc. Na razie tam mam sandały letnie takie rzymianki, super są i kosztowały chyba 40 zł albo nawet 30 zł. A adidasy i inne tak 40-60 zł. Po prostu nie są markowe, pewnie chińszczyzna, ale tanie i dosyć ok, dlatego pewnie jeszcze kiedyś tam kupię.

Edit: Małpa, to jak mogę spytać oczywiście, to partner Was utrzymuje czy jak? Dajecie radę?

Mnie sie wydaje ze ludziom w wiekszosci brakuje elastycznosci w dzialaniu.
Kazdy by chcial spiewajaco ukonczyc szkole wyzsza, studia rozwalic z wyroznieniem i najlepiej zeby pracodawcy w kolejce sie ustawiali z propozycjami pracy. No w najgorszym wypadku pierwsza rozmowa o prace powinna byc lsniacym sukcesem. A z chwila kiedy tak sie nie dzieje to sie zaczynaja schody. I wymowki...
"Nie po to studiuje zeby frytki podawac"- od czegos trzeba zaczac.
Oferuje sie ludziom prace ale nie taka jakby sobie wymarzyli.... To jej nie wezma. Bo za daleko, za malo placa, nie taka praca jakby sobie wymarzyli...
Ludzie nie maja w sobie elastycznosci. MA byc tak jak oni sobie wymarza i NIC innego nie ma szans.

Znam ludzi ktorzy studiujac na prestizowych uczelniach imali sie roznych zajec od pracy w marketach po sprzatanie salonow samochodowych i w momencie w ktorym konczyli studia mieli w CV juz kilka prac.
Znam rowniez ludzi ktorzy pokonczyli rozne, rozniste studia ale nie pracuja w zawodzie i to co obecnie wykonuja podoba im sie duzo bardziej niz zawod wyuczony.
Ja tez nie pracuje w zawodzie wyuczonym i nie narzekam.
Czasem jest tak ze my sobie wymarzymy to czy tamto a zycie jak to zycie ma w nosie nasze oczekiwania i daje nam to co dla nas ma. Tylko trzeba umiec to dostrzec i docenic.
Jak ktos nie chce to pracy nie znajdzie. Tyle w temacie.

Truskaweczko - Urząd Pracy - jak dla mnie szkoda slów. Ostatnio stukam slysze proszę wchodzę a pani sobie pilniczkiem piluje pazurki. Spoko.
Setka pytan, jak dla mnie bez konkretnej pomocy.
Paniusia mówi no widzę ze pani ma wyksztalcenie w zawodzie Administracji ale wie pani ze ciezko jest dostać taka prace, kuzwa mac a ja dlugo nie myśląc odpowiadam jej tak wiem ze ciezko jest prace znaleźć w Administracji bo stołki są zajęte juz po znajomości przez kolejne 20 lat.
Nic nie odp.

Ja naprawdę potrafię zamknąć dziuba i byc potulna ale denerwuje mnie taka paniusia co grzeje panstwowa posadę i przypuszczam ze jej coreczka , synek skoczą na jej miejsce.

No tak, ma to swoje plusy i minusy. Pewnie trzeba walczyć jak lew o pewne zlecenia, a i tak różnie jest. Skoro jest tak, że raz dużo, raz prawie nic, to musieliście też pewnie dobrze zacząć tym rozporządzać, żeby wtedy, gdy nadejdzie miesiąc, że będzie zero lub prawie zero mieć jeszcze jakieś pieniądze z poprzedniego miesiąca. Niemniej fajnie, to dobrze, że tak sobie dajecie radę No czyli Ty praca zdalnie? To też zawsze coś   No, ale pewnie, że chce się i do ludzi wyjść, tak popracować, ale wiem, że nie możesz, zrozumiałe.

Joga, za to jak Ci się uda, to będziesz mieć satysfakcję... A oni?

Cwaniara. ^^ Ciągnie swój do swego, w urzędach strasznie się żrą między sobą

Jesli chodzi o prace dla nauczyciela w szkole publicznej to ta sama sprawa. Bardzo czesto mozna sie dostac tylko po znajomosci. Najbardziej denerwują mnie rozmowy o prace które z góry są ''ustawione'', tzn. zapraszaja cie i wymyslala jakieś odjechane w kosmos pytania, widac ze nie sa zainteresowani twoja kandydura - a ty tracisz czas i pieniadze na dojazd

Ja pracuję od zawsze, od liceum, więc mi jest ciężko zrozumieć, jak można nic nie robić przez okres dłuższy niż 2-3 miesiące. Wiem, że o dobrą pracę jest bardzo ciężko, szczególnie, jeśli nie ma się ściśle określonego planu i setki lat doświadczenia, by zaimponować pracodawcy. Widzę trzy grupy wśród znajomych (piszę o osobach z najbliższego otoczenia): tacy, którzy próbują się w czymś specjalizować, kończą studia, szlifują języki, robią ew. kursy, chodzą na bezpłatne praktyki, byleby tylko coś w wymarzonym kierunku. Wielu z nich się udaje. Druga grupa to osoby, które kończą studia na przeciętnym poziomie i po prostu szukają pracy. Tutaj już tylko część znajduje pracę w kierunku zgodnym z wykształceniem, ale fakty są takie, że pracę znajdują i jakoś się nie dają. Trzecia grupa - osoby, które skończyły studia i siedzą w domu przez długi okres czasu. Bo nie mają pracy zgodnej z wykształceniem, bo rodzice dają pieniądze, bo partner zarobi... I tych osób zupełnie nie rozumiem, tracą młodość na siedzenie w domu. Osobiście wolałabym iść do KFC czy innego fastfoodu, byleby pracować i mieć jakiekolwiek pieniądze.
Widzę też sporo osób, które nie poszły na studia i zazwyczaj te osoby sobie bardzo dobrze radzą. Ja mam 24 lata i dopiero od 3 miesięcy pracuję na cały etat (wcześniej studia dzienne), zaś niektórzy na tym etapie mają już dobre umowy o pracę, jakieś doświadczenie... Fakt jest jednak taki, że jest to częściej praca fizyczna, ale w dobrych firmach.

Praca jest i dla tego kto chce pracować to ją znajdzie.
może często ludzie pracują poniżej swoich kwalifikacji, często za mniej niż by chceili, ale przecież od czegoś trzeba zacząć.
Można znaleźc na początek pracę jakąkolwiek byle ją mieć, byle mieć wlasny grosz i coś robić a z czasem szukać tej lepszej. na to zawsze znajdzie sie czas bo przecież nikt nie pracuje 24h.

można w między czasie robić kursy aby zdobyć trochę lepsze pojęcie o tym co nas interesuje.
Ważne jest aby coś robić a nie siedzieć i narzekać że pracy nie. Może nie ma wymarzone na obecna chwilę, ale z czasem znajdzie sie i taka która nas będzie satysfakcjinowała.

lepiej bym tego nie ujęła! Od razu przypominam sobie moją koleżankę, skończyła prawo, wujek prezes załatwił jej pracę, bardzo miła dziewczyna i koniec zalet. Jako pracownik beznadziejna, nie potrafiła obsłużyć poczty elektronicznej, ciągle uczyła się obsługi jednego programu, przez 4 lata nie zdołała się nauczyć, nie potrafiła załatwić najprostszej rzeczy w banku, totalne zero ale miała się w pracy dobrze bo wujek prezes skutecznie chronił tyłeczek. Jak ona skończyła te studia prawnicze to dla mnie zagadka, w jej przypadku dyplom był rzeczywiście paragonem

Kwalifikacje np. w szkole, na studiach...
Wiesz, miałem to szczęście, że załapałem się na ten świat w takim czasie, że było mi dane poznać parę osób w przedwojenną maturą.
Ich ogólny poziom intelektualny bił na głowę dzisiejszych doktorów; jeden język obcy nieźle, drugi absolutnie biegle; wiedza z zakresu historii, matematyki, fizyki ...itd. imponująca.Do tego historia sztuki itp.
Pozwolę sobie zwrócić uwagę na słowo ''studiować''; dziś to po prostu ''chodzić na zajęcia celem dostania dyplomu''.
Ale pierwotne znaczenie tego słowa to ''zgłębiać'' jakiś temat.
Jeżeli ktoś traktuje obowiązkowe zajęcia jako wskazówkę do samodzielnej pracy, to spokojnie- kwalifikacje zdobędzie.
I co by nie mówić- wykładowcy akademiccy widząc kogoś AUTENTYCZNIE zainteresowanego nauką bardzo chętnie pomogą, ukierunkują.No ale skoro widzą, że student ma wszystko w dupie, to oni też mają; wpiszą 3+ i wypad.
Przyznać szczerze- ile razy byliście na konsultacjach w celu do jakiego zostały stworzone, a nie coś poprawiać?
Ja- zero...
Tylko że ja nie widząc się w roli intelektualisty poszedłem na budowę i w czasie gdy inni chlali korzystając z nieobecności szefa- podpatrywałem co lepszych fachowców; a ci z przyjemnością mnie uczyli widząc autentycznie zainteresowanego.
   A co do doświadczenia- to zdobywa się je robiąc różne rzeczy: wolontariaty; dorywcze prace wakacyjne jak się jest bardzo młodym.
Bo to kolejna zmora naszej rzeczywistości: siedzenie na dupie do 25 roku życia; a potem nagle zdziwo że brak doświadczenia.

Etam po prostu jak człowiek nie zna dogłębnie tematu to nie potrafi wychwycić błędów. Mam zajecia z profesorami zwycz (~80 lat) na filologii ang UW i co do ich biegłości językowej- owszem mówia płynnie, ale z błedami wymowy, z pomijaniem rodzajników, tłumacza zwroty bezposrednio z polskiego na angielski.. kiedys nawet bym tego nie zauważyła, teraz po kilku latach studiowania az razi w oczy. Tak samo jak ktoś zacznie do mnie gadac o fizyce kwantowej to w życiu nie wyłapie błędów.

Bo edukacja stała się dochodowym biznesem - sprzedawane sa dyplomy na wyzszych szkołach gotowania na gazie. Nic dziwnego że potem pracodawcy wymagaja mgr z byle czego, tak zeby przerzedzić kandydatów.

Jesli masz mozliwosc sie przeniesc to sprobuj pracy w Holandii. Moj uczen zarabia 1800 euro jako operator wozka, procentowo koszty mieszkania sa duzo nizsze niz u nas, ceny żywnosci porownywalne... tyle ze wszedzie wymagany komunikatywny angielski lub holenderski.

Czuję, ze są osoby, które zawsze świetnie sobie radzą mimo bezrobocia. Są pewne siebie, bystre lub silne, albo mają jakiś punkt zaczepienia. gorzej mają osoby bardziej nieśmiałe lub z jakimiś problemami np. dyskalkulią lub mające problemy ze zdrowiem. Mam wrażenie czasem, że praca na umowę o pracę jest tylko dla wybrańców. Pracuję tylko dorywczo i nie mam żadnej umowy. Teraz, gdy dziecko zaczęło chodzić do przedszkola, szukam z większą nadzieją. Wcześniej praca by była, ale w godzinach popołudniowych, nocnych. Łatwiej, gdy ktoś może pracować na każdą zmianę, czy dojeżdżać. Wtedy zawsze w końcu coś się znajdzie. Młode, ambitne i wykształcone osobą żyją jeszcze nieco marzeniami. Sądzę, że najpierw szukają czegoś "lepszego" gorzko po drodze niekiedy połykając rozczarowanie.

Eileen - sporo jest teoretyzowania w Twoim podejściu. Jest takie idealistyczne. Wiadomo, że lepiej jest pracować niż żyć na garnuszku rodziców ale z drugiej strony czy jest sens jechać do dużego miasta pracować za te 1500 zł lub mniej (mówimy o ludziach bez doświadczenia) jak za mieszkanie i jedzenie zapłacimy tyle samo. Jaki sens ma taka praca ? Trzy-cztery miesiące i mamy zszargane nerwy, że tyramy tylko po to żeby nie zdechnąć z głodu i nie spać pod mostem ? I jeszcze brak czasu na podnoszenie kwalifikacji bo przecież jesteśmy w pracy. To jest koło zamknięte. Ja bym próbował wtedy za granicą, bo tam nawet za minimalną płacę można przeżyć i odłożyć. A pomysł z chwilówkami też bez sensu bo ktoś, kto nie ma na bilet i będzie pracował za 1500 zł (daj Boże) to nie spłaci lichwiarskich odsetek. Także zamysł masz koleżanko dobry, ale sposoby wykonania słabe.

Jedno czego NIE kupuje i jestem przeciwnikiem wchodzenia w to .. to są wielomiesieczne darmowe praktyki
Nie mowie o studenckich, które trwają miesiąc ,czy tam kilka tygodni ( to się zalicza do programu studenckiego i trzeba zrealizować ), chodzi mi o półroczne darmowe lub nawet roczne
Znam osobiście kilka takich firm, które od lat-wielu, żerują na darmowych praktykantach regularnie zmieniając personel praktykantów  a mimo  tego NIGDY żadnego z nich nie zatrudnili- tak to nazywam darmową silą robocza

Można użyć argumentu w obronie , ze  praktykant nabiera doświadczenia przez ten czas itd., no ale to nie jest takie sielankowe,  z tego związku ,ze potencjalny przyszły pracodawca widząc u osoby wypis gdzie miała praktyki, ile czasu to trwało a mimo tego nigdzie nie została przyjęta na stanowisko jednak sobie  negatywną ocenę wystawia taki  osobnik  i można pomyśleć ,ze się nie spisał, zawalał, nie realizował  odpowiednio swoich obowiązków  dlatego nigdzie nie został zatrudniony na umowę już o platną prace.
Pomimo iż ja sama osobiście znam politykę  brania na darmowe praktyki, mam kontakt z wieloma pracodawcami ,którzy lubią brac na darmowe praktyki  wiedząc od razu ,ze nie ma szans na zatrudnienie ,ale mydląc oczy ze istnieje taka możliwość , mimo ze to blef . Tym sposobem od lat mają praktykantów za darmo nie wypłacając im ani gorsza
Składając podanie o przyjęcie na jakieś stanowisko w cv wypisując o praktykach  pracodawca krytycznym okiem będzie patrzeć na takiego przyszłego pracownika  nie będąc nigdzie zatrudnionym po  długim czasie odbywania praktyk- czyli wcale nie ma doświadczenia, ani takich umiejętności jelsi go nie zatrzymali   .Tak to może czasami wygalać oczami pracodawcy , a inaczej wygląda  z perspektywy  osoby, która miała praktyki bezpłatne
Wg mnie  to  nie jest wcale takie dobre - tak, od dawna uważam jest to wyzysk i robienie w bambuko praktykantów

Ja niestety mieszkam w mniejszym mieście i tu pracy PO PROSTU NIE MA! Jestem świadoma tego, że jakbym się wyprowadziła do więszkego to coś bym znalazła, ale jestem w sytuacji w której NIE MAM ZA CO się wyprowadzić. Mnie dla odmiany denerwują troche takie teksty typu: Ja mam to ty też możesz mieć. To niekoniecznie prawda, bo nie każdy ma równy start w życiu! Miałam takie koleżanki Z większych miast, które twierdziły to samo - póki nie przyjechały do mnie na chociażby chwilę. Wtedy zrozumiały. Są różne oferty dużo dużo dalej - które mogłabym podjąć, ale TAK ja przyznaję nie szukam czegoś za stawkę 7 czy 8 zł dziennie, bo więcej udam na PALIWO/ bądź bilet miesięczny. Wątpie czy którakolwiek z was wiedząć, że NIE MA tej kasy i nie może liczyć na pomoc rodziów wzięła by pracę do której MUSI dokładać. Jestem tego świadoma, ze gdybym mieszkala gdzie indziej - prace być może juz bym miała. Tym bardziej, ze chce sie dostać na staż w biurze rachunkowym i zwyczajnie nikt mnie nie chce. Jeździłam po sklepach w wiekszych miastach -  a wielu pracodawców w oczy mi powiedziało : "Ale Pani ma za daleko..."

Ja może ze swojego doświadczenia.

Praca zdalna:
- liczba oszustów naprawdę bije rekordy... W swej naiwności przy pierwszym ogłoszeniu wpłaciłam "zabezpieczenie". Kwota niby niewielka, raptem 10 zł. Ale jeżeli takiemu ogłoszeniodawcy zbierze się 10 takich osób, to już ma 100 zł. A jest masa historii nie tylko w internecie, gdzie więcej osób dało się tak nabrać. Wpłaciłam i nie zobaczyłam ani materiałów, ani umowy. A to i tak dobrze, bo znam osoby, które zostały np z samymi materiałami "próbnymi" tzn np 5 długopisów, które w sklepie można kupić za 30 gr i pracodawca więcej się nie odezwał. Takich naciągaczy jest o wiele więcej. Koleżanka tak się nacięła, że podała dane niby do umowy i przelewu, a pół roku później się dowiedziała, że ma spory kredyt, którego od kilku miesięcy nie spłaca.
- jeżeli jesteś szwaczką z doświadczeniem, to wiedz, że praca na ciebie czeka. Jeżeli nie - masz przekichane.
- Jeżeli wiesz, że dasz radę pracować w callcenter nie tylko pod względem predyspozycji wymaganych przez pracodawcę, ale również jeśli idzie o warunki w domu (wystarczy, że masz ruchliwe dziecko, które w chwili, gdy prowadzisz rozmowę, zrobi absolutnie wszystko, żeby natychmiast przykuć twoją uwagę, i wierz mi, pracodawca bardzo szybko ci podziękuje), to jasne. Problem w tym, że łatwo naciąć się na firmę, która płaci dopiero za "wyniki", ale nie oferuje stałego, nawet groszowego wynagrodzenia, czyli tak zwanej podstawy. To jest spory problem, jeżeli masz na utrzymaniu mieszkanie lub chcesz wynająć mieszkanie, albo też po prostu opłacasz studia
- pisanie precli, copywriting etc - nie ukrywam, że ja osobiście najbardziej widzę się w tej pracy. Chętnie zarabiałabym też na pisaniu ogólnie, co też wcale nie jest takie łatwe, jak może się wydawać. Dlaczego? Nie jest łatwo przebić się w tym "fachu". Serio. Na pocieszenie dla tych, którzy chcą iść w tym kierunku powiem jednak, że naprawdę warto próbować. Początkowo nie ma kokosów, a wręcz zarabia się śmiesznie mało. Ale jeśli już raz wejdziesz w to i zaczniesz zarabiać, to w końcu się przebijesz. Ja nadal próbuję i nie mam zamiaru się poddawać. Nawet, jeżeli znajdę stałą pracę, to chętnie zajmę się czymś takim dodatkowo choćby miały wpaść "grosze" w postaci 100-200 zł/msc (w końcu drogą to nie chodzi... ale na utrzymanie się to jednak za mało, prawda? ) Podejrzewam jednak, że mogłam po prostu nie trafić jeszcze na odpowiednie ogłoszenie. Mam nadzieję, że niedługo trafię
- Klikanie - czyli klikamy w bannery reklamowe, ankiety etc... To są naprawdę grosze "na waciki" a nie możliwość realnego zarobku.
- rękodzieło - raczej forma dorobienia niż zarobienia
- sprzedaż internetowa - jeżeli do obowiązków będzie należało również wysyłanie towarów, a nie jedynie przyjmowanie zamówień i wystawianie np. aukcji na allegro czy też w innym sklepie internetowym, to dobrze, jeżeli masz pocztę na miejscu, która jest stosunkowo długo otwarta. Ja mieszkam na za*upiu i, w co może ciężko uwierzyć, poczty na miejscu nie mam. Natomiast bus w obie strony do najbliższej poczty to wydatek 8 zł. Już samo to może zniechęcić. ALE powiem Wam, nad czym ja się ostatnio zastanawiam... Mam w cholerę książek w domu, których już po prostu nie czytam, bo albo np. gdzieś wygrałam i mnie nie interesują tak naprawdę, albo znam je już praktycznie na pamięć i dodatkowo mam je też w formie ebooka gdzieś na komputerze. Może by tak wykorzystać to na poczet otworzenia antykwariatu? Sama interesuję się rękodziełem, a konkretnie ozdabianiem szkła - w przyszłości mogłabym to połączyć. Ale to jest pomysł "na później" kiedy będę miała za co kupować potrzebne materiały. Ale z tego, co wiem, warto zaryzykować. Przeraża mnie jednak perspektywa taka, jak w wypadku koleżanki ze studiów, która ma swój antykwariat i są miesiące, kiedy cieszy się, jeżeli wyjdzie "na 0", a są i takie, kiedy wręcz dopłaca do interesu. To też napawa lękiem. MOŻE, gdyby nie to, że mam za dużo w tej chwili do stracenia, to już teraz podjęłabym ryzyko, ale obawiam się, że ostatecznie mogłabym mieć większe problemy, niż juz mam.

Praca "w miejscu zatrudnienia":
- sprzątaczka - uśmiejecie się pewnie, ale i tu trafiam na problemy. Moim pierwszym pracodawcą był oszust, który za trzy dni tyrady zapłacił mi 50 zł, co pokryło mi jedynie koszta dojazdów, za które sama sobie musiałam płacić. W miejscu zamieszkania takiej pracy nie dostanę, bo jedynym takim miejscem, gdzie sprzątaczka jest poszukiwana, jest miejscowa szkoła. A tu jest to nieco zamknięta klitka, gdzie sprzątaczki wciągają do pracy kogoś z rodziny i "przyuczają" na swoje miejsce. Serio - uroki mieszkania na wsi.
- biblioteka - jest tu trudniej znaleźć pracę, niż może się wydawać. Ponieważ nie jest to bardzo obciążająca praca, panie w bibliotece są w stanie pracować naprawdę do emerytury... a czasem pracują również na emeryturze. Serio...
- fryzjerka/kosmetyczka - wymagane doświadczenie. Kurs mile widziany. Ale co, gdy najzwyczajniej w świecie nie ma pieniędzy na kurs, ale jest talent? Nie masz tej pracy! Taka przykra prawda. W liceum dorabiałam sobie malując, czesząc i obcinając koleżanki za naprawdę grosze. Więc od biedy doświadczenie jest. Ale co z tego, skoro do CV nie mogę sobie tego wpisać?
- praca biurowa - litości... Angielski znam, ale okazuje się, że za słabo. I niestety znam tylko angielski. Mało tego, wielu pracodawców wymaga certyfikatów i znajomości już nie 2 ale 3 języków i to nie koniecznie tych, które akurat się zna. Dodam, że angielski wychodzi już "z mody". Coraz częściej znajduję ogłoszenia, gdzie poszukiwany jest... chiński. Trafiłam też na niderlandzki, węgierski i koreański. Ale jeżeli znacie np francuski - to też dobrze, bo to jest dość pomocny argument, jeżeli jest poszukiwany ktoś, kto jeszcze zna do kompletu np. włoski. Zaczęłam naukę obu (podkreślam - ZACZĘŁAM i do tego uczę się sama) i powiem Wam, że jest wiele elementów wspólnych albo może, mówiąc dokładniej, bardzo podobnych przynajmniej, jesli idzie o słówka. Tak naprawdę umiejętność obsługi podstawowych urządzeń biurowych etc to rzecz drugorzędna, bo to jest to, czego można się nauczyć nawet w jeden dzień. Sorry, ale drukarkę i komputer każdy umie obsługiwać, a fax szczególnie skomplikowany nie jest.
- praca w sieciówce - pracowałam... never more.

mogłabym tak wymieniać długo. Żeby nie było zaraz krzyku - nie szukam wymówek. Szukam uczciwej pracy, która pozwoli mi się utrzymać. W tej chwili mogę pracować tylko w domu, ponieważ nie mam z kim zostawić dziecka (dopiero w przyszłym roku idzie do przedszkola... o ile będzie mnie na nie stać). Wymieniłam kilka prac, których chciałam się podjąć. Niestety jeśli idzie o pracę wymagającą dojazdu, to problem był taki, że pracodawcy skreślają mnie wraz z usłyszeniem odpowiedzi na pytanie "Czy ma pani lub planuje mieć dzieci?"... A nie powiem, dojeżdżanie pociągiem też mi się nie uśmiecha.
Jakie byłoby najlepsze rozwiązanie? Przeprowadzić się do większego miasta (np. Tychy jako, że ze Śląska jestem, a studiuję w Katowicach). ALE:
- Nie mam za co się przeprowadzić
- Mam dziecko, więc to byłby kłopot taki, że musiałabym nie tylko mieć, za co wynająć mieszkanie, ale znaleźć takie, w którym mogłabym mieszkać z dzieckiem i mieć na opiekunkę, żeby ktoś z tym dzieckiem został kiedy ja będę w pracy.
- Musiałaby to być praca, w której zarobię dość, żeby wszystko utrzymać... Jak ktoś nie wie, ile wynosi wynajem mieszkania w takiej mieścince, jak Tychy, to sobie sprawdźcie...
.
.
.
.
Sprawdziliście? Budujące, no nie? Do tego doliczyć rachunki i... wypłaty ni ma. A jeszcze trzeba coś do przysłowiowego garnka włożyć.
Szukam też pracy jako opiekunka. Problem w tym, że nie znalazłam jeszcze takiej rodziny, która zgodziłaby się, żebym zabierała swoje dziecko ze sobą. Mam się zajmować tylko dzieckiem, do którego jestem wynajęta... Tak więc tez lipa. A dzieci lubię i chętnie bym się takiej pracy podjęła.
Próbowałam korepetycji, ale rodzice wolą wysyłać dzieci albo do studentów danego kierunku, albo do nauczycieli dorabiających sobie w ten sposób "na boku".
Tak więc wierzcie mi, z pracą wcale nie jest tak łatwo, jak może się wydawać. Jak to naiwna92 napisała "nie każdy ma równy start w życiu". Ja wiem, że każdy jest kowalem swojego losu, ale co, kiedy ktoś od losu dostaje chociaż młotek i kowadło, żeby dorobić się kuźni, a kto inny nawet tego nie ma?

Powiedz mi więc, dlaczego zdarzało się ze przychodziło do mnie dwóch, trzech ludzi z dyplomami w jednym roku, z jednego miasta, z różnych uczelni ale z podobnych kierunków, tylko jeden z trójki miał doświadczenie, zdobył dodatkowe kwalifikacje a dwaj pozostali nie? Jak to wytłumaczysz? Że jeden może a inny nie? Ja sobie to tłumaczę, ale nie będę nazywał.
Piszesz że mitem jest spawacz, hydraulik? A gdzie to wyczytałeś? Wiesz ile zarabia spawacz metali kolorowych np w DeLavall Wrocław? Ja wiem. Pracuje osiem godzin dziennie od pon. do pt. I nie znam tam nikogo, kto zarabiał by mniej niż średnią krajową na rękę.
Twój wpis świadczy tylko o tym, że nie wiesz co się dzieje na rynku pracy. U mnie hydraulik - instalator również nie narzeka. 
W każdym większym mieście są potrzebni dobrzy spawacze, dobrzy hydraulicy i dobrzy tokarze CNC.
Powiem Tobie jak się to odbywa u mnie. Jak szukam spawacza, to zapraszam go na dzień, daję próbki do wyspawania i widzę czy coś potrafi czy nie. Nie musi mieć doświadczenia, wystarczy mieć rękę. Instalator dostaje do odczytania plan i musi wiedzieć gdzie są zawory, położyć rury itp itd.
Mylisz się. Twój wpis to sztandarowy przykład, jak ponarzekać.

Mam doświadczenie w handlu, florystyce, obsłudze klienta, opiece nad dziećmi. Kilka razy napisałam, że aktualnie studiuję.
Tak, mam masę zastrzeżeń. Jestem ostrożna, bo mając na utrzymaniu dziecko nie stać mnie na pomyłki. A zarabiać 5 tysięcy nie muszę. Przynajmniej nie na dzień dobry. Niech to jest najniższa krajowa, ale na umowę o pracę i w stałym terminie. To naprawdę jest takie wielkie wymaganie - legalne zatrudnienie, pewne i do tego stała pensja?
A własnej firmy nie założę bo mnie na nią nie stać. Sorry, aktualnie ze stypendium mam niecały tysiący złotych od listopada do czerwca i muszę za to opłacać studia, opłacać te rachunki, które są na mnie, dojeżdżać na studia i mieć odłożone dość, żeby dziecku mieć na ubrania i pieluchy, bo w nocy jeszcze się moczy (ma trzy lata, więc jeszcze mnie to nie niepokoi). W pozostałe miesiące mam nieco ponad 600 zł i z tego jak głupia odkładam na okres chorób, a sama też od kilkunastu lat choruje i na same leki dla mnie idzie prawie stówa. Serio, nie stać mnie na to, żeby założyć sobie radośnie firemkę i płacić ZUS. Co będzie, jeśli firma nie będzie zarabiać? Co wtedy zrobię? Pożyczka żeby spłacić ZUS? A potem następna, żeby poprzednią spłacić?
Pracowałam na czarno, to nie jest dobre rozwiązanie. Z dnia na dzień zostałam w pewnym momencie bez pracy, bo szefowa wolała córkę koleżanki wziąć. Za drugim razem to samo (pracowała w sklepie z odzieżą), bo mrozy się zaczęły i szefowej nie chciało się w tym momencie stać na targowisku na straganie, bo utargu tez już za bardzo nie było. I znów z dnia na dzień zostałam bez pracy, bo ona z powrotem stanęła za ladą. W kwiaciarni było to samo, bo Urząd Pracy przysłał jakąś dziewczynę na staż i w dniu, gdy skończyła mi się umowa (umowa absolwencka, żeby było śmieszniej), to dowiedziałam się, że następnego dnia mam już nie przychodzić, bo jej muszą dać teraz umowę. No cóż, bywa. Ale zaskoczyło mnie to o tyle, że klienci mnie chwalili, często o mnie pytali, co sama szefowa przyznała, nawet dostałam podwyżkę w pewnym momencie z 6 zł na 8 zł. Raz miałam nawet bardzo miłą sytuację, kiedy klientce tak bardzo spodobał się zrobiony przeze mnie stroik, że następnego dnia wróciła z winem i czekoladą żeby podziękować. Akurat mnie nie było na zmianie, tylko była szefowa i sama przyznała, że pierwszy raz coś takiego się u niej w kwiaciarni zdarzyło i była pozytywnie zaskoczona. W dzień matki dostałam zadanie-wyzwanie - pierwszy raz miałam sama robić stroik-kosz z żywych kwiatów. To wcale nie jest takie proste, bo o ile sztuczny kwiat zawsze można po prostu zgiąć w łodydze w innym miejscu o tyle żywy jak przytniesz za krótki... to masz problem. Szefowej kosz spodobał się do tego stopnia, że kazała mi zrobić drugi taki sam, tylko większy na inne zamówienie. A jednak jak przyszło co do czego, to umowy mi nie przedłużyła chociaż pracowałam u niej od kilku miesięcy.

Nie wykluczam, że ze mna po prostu jest coś nie tak. To jest bardzo mozliwe. Ale nie unikam pracy. Pracowałam na stacji paliw, w myjni samochodowej (ręcznej - wcale nie prosta praca), opiekowałam się już dziecmi w różnym wieku, zajmowałam się zwierzętami, sprzątałam w domach i klienci jakoś byli zadowoleni. Jedynymi miejscami, gdzie nie dałabym rady pracować, są hospicja, miejsca gdzie są pająki (mam arachnofobię) i w bardzo małych pomieszczeniach (klaustrofobia).

Jestem po czterech kierunkach studiów i pracy znaleść nie mogłam. Do szkoły czy urzędu nie miałam znajomości. Do sklepu mnie nie chcieli, bo zaraz im ucieknę, gdyż z takim wykształceniem szybko coś znajdę... Błędne koło. Dorabiałam jako hostessa na promocjach i roznosząc ulotki. Ale żyć za to z dzieckiem? Ciężko. Myślałam o służbie w policji, ale tam trzeba na 6 miesięcy wyjechać do szkoły, a ja dziecka nie zostawię(nawet nie miałam z kim). Założyłam własną działalność, bo już ręce mi opadały. Udało się, ale zdaję sobie sprawę, że o pracę wcale nie jest tak łatwo. Z drugiej strony jak szukam pracownika to jest ciężko kogoś znaleść.