Roznica poziomu intelektualnego w zwiazku...

Tegan, zainteresowanie polityką, a zerowa wiedza o świecie to dwie różne kwestie. Pewne rzeczy wiedzieć po prostu wypada. Tak jak sytuacja za naszą wschodnią granicą, mimo iż polityka jest mi tematem obcym, temat Ukrainy sledzę ponieważ jest on istotny dla kraju. Tak samo niezrozumienie słowa wyniosła...

Autorkę rozumiem świetnie. Chciałaby się ustatkować, poznała do tego kandydata z pozoru odpowiedniego, czuły, troskliwy, zaradny, tylko że... głupi.

Czytałam kiedyś historię, w której inteligentna kobieta miała mało inteligentnego męza. W podróży poslubnej, podeszłą do nich turystka i zapytala o godzinę. Mąż odpowiedział jej po polsku, czego oczywiście nie zrozumiała. On zas był z siebie dumny, bo pomógł w potrzebie ;p

Autorko, musisz oszacować, tak jak Ci radzi tutaj wielu, co jest dla Ciebie ważne a co ważniejsze. Problemem nie jest tu brak wiedzy i zainteresowań, ale brak chęci ich nabycia. I tego chyba zmienić nie możesz.

WOW ;-P

Ja Cię tak nie oceniam, jeśli Cię to pocieszy. W związku chodzi o dwie rzeczy- uszczęsliwianie i bycie uszczęsliwianym/ą. Nie o jedno z tych dwojga.

Inteligencja wcale nie jest pojęciem względnym
Mieszasz pojęcia: inteligencja i wykształcenie. Często chodzą w parze, ale nie muszą.

Ja nie wyczuwam żadnego tonu protekcjonalnego w wątpliwościach Autorki.
Poza tym nie wiem dlaczego wszyscy się tak uczepili tej opery? To był tylko przykład. Napisała wyraźnie, że nie ma żadnych pasji, zainteresowań, nie czyta.

Iceni - faktycznie amerykańscy naukowcy stwierdzili, że inteligencję dziedziczy się po kądzieli.
Lubię to przytaczać mojemu mężowi

Nie wiem dlaczego rzucacie się na autorkę, że się wywyższa, gardzi facetem itd. W żadnej jej wypowiedzi nie odczułam tego.

Autorko, doskonale Cię rozumiem, bo sama byłam w podobnej sytuacji. Też nie uważam siebie za alfę i omegę, w dodatku nie byłam nigdy w operze;) Ale do teatru czasem chętnie pójdę, niestety mój były już chłopak nie był tym kompletnie zainteresowany. Udało mi się go kiedyś wyciągnąć na Skazanych na Shawshank do teatru, ponieważ uznałam, że może go to zainteresować...Fakt, nawet mu się podobało, ale np. o tym żeby chociaż się ładnie ubrać nie pomyślał. Było mi strasznie wstyd, że wszyscy mężczyźni w teatrze są ubrani w koszule lub lepiej, mój natomiast pojawił się w wyciągniętej "polówce" w paski i "adidasach". Więcej w teatrze nie byliśmy:D

Co do filmów...również był z tym problem;D Nie mam nic przeciwko "głupkowatym" filmom, lubię się pośmiać np. z Aliego G, ale lubię też obejrzeć tzw. głębszy film, jakiś zmuszający do przemyśleń, taki o którym potem można porozmawiać, poruszający jakiś ważny temat. Niestety mój facet nie był zainteresowany takiego rodzaju filmami, wolał oglądać głupkowate komedie, standardowe komedie romantyczne i tym podobne. Pewnie, czasem można się pośmiać na odmóżdżającym filmie, ale umiar trzeba zachować:)

Między innymi z powodu takich różnic między nami postanowiłam się z nim rozstać. Nie chodzi tylko o wiedzę o polityce itd, ale o jakieś ogólne obycie, ciekawość świata, chęć poznawania nowego...Jakby ktoś zaproponował mi wyjście do opery to na pewno bym się zgodziła i z chęcią poszła - on pewnie by mnie wyśmiał.

Jeżeli Autorka wg Was nie ma gardzącego stosunku do tego faceta, to ja już nie wiem, co się liczy jako takowe. Ona nie pisze w taki sposób jakby chciała podać ROZNICE ZAINTERESOWAN (co jest obiektywnym, nieoceniającym podejściem), ale jaki on musi być głupi, bo filmu nie rozumie, jaki niekulturalny, bo w operze nie był, jaki ćwok, bo jakiegoś słowa nie rozumie. Powtarzam, nie "czy związać się z kimś z kim mam mało wspólnego?" ale "czy związać się z tym nieokrzesanym, nudnym Jaśkiem Roztropkiem?".

Słowem, nie rozumiem, jak Ona w ogóle może mieć jakiekolwiek dylematy chcenia związku z tym mężczyzną, jeżeli patrzy na niego z wysokości swojego intelektualnego Olimpu.

Również całkiem niedawno byłam w podobnej sytuacji. Ja jestem ambitna i wiem naprawdę dużo, lubię poznawać ludzi. Problem z K. był podobny jak w Twoim przypadku, ale w pewnym momencie on sam zdał sobie sprawę, że ja i on pod kątem intelektualnym to niebo a ziemia, chociaż był kulturalny i czuły. Zależało mi na nim, ale gdy mieliśmy się spotkać, mnie opuszczały wszelkie siły, bo nie wiedziałam, jak mam z nim rozmawiać. Ja lubię rozmawiać, on był bardzo małomówny i chciał się tylko tulić i okazywać czułości. Zdecydowanie nie na moje nerwy.
Pierwszy raz ktoś ze mną zerwał i byłam z tego powodu naprawdę szczęśliwa, bo nie musiałam robić mu tej przykrości.
Jeśli Ci na nim zależy, spróbuj zawalczyć. Ja jednak nie robiłabym sobie wielkich nadziei

Dokładnie. Nic dodac, nic ujac. Chyba jestes jedna z nielicznych osob tutaj, ktore zrozumialy sedno problemu

Jeżeli nie patrzysz na niego z góry, to po co podajesz nam przykłady jego luk w wykształceniu czy niski poziom oglądanych filmów? Nie prościej byłoby napisać : "spotykam się z facetem, ale nie wiem czy to dalej ciągnąć, bo mamy zupełnie inne zainteresowania i priorytety"? Prosto i bez wytykania. Wiesz, ktoś tu napisał, że słoma z butów wychodzi, i wcale się nie dziwię, bo jak na wykształconą, brylującą, intelektualną kobietę to poziom kultury (przynajmniej w stosunku do tego mężczyzny) i chęć bycia docenioną przez warstwy, które uważasz "na poziomie", świadczy raczej o takiej małostkowej wyższości Pani Dulskiej a nie o prawdziwej klasie.

Myślę, że podane przykłady służyły raczej bardziej precyzyjnemu wskazaniu różnic, ponieważ stwierdzenie że różnią nas priorytety jest dosyć szerokie i można sprawę zrozumieć inaczej niż jest naprawdę.

Autorko - rozumiem,bo sama byłam w takiej sytuacji. Według mnie to związek bez sensu, bo on po prostu nie chce poszerzać horyzontów. Jakby mi nowy facet powiedział ze lubi operę to nawet bym go zapytała czy by mnie nie zabrał bo nigdy nie byłam a chętnie bym poszła:) co z tego ze będziesz go gdzieś zabierala jak jego pewnie to nie zainteresuje i będzie marzył tylko o tym żeby wrócić do domu i obejrzeć płytki film;) jest szansa ze niektórych wciagnalby Twój świat,ale pewnie byś wyczula ze on należy do tej grupy.

Jak pierwszy raz opisywałem mojego chłopaka na tym forum to było mi jakoś głupio ze o nim tak mówię, że wygląda to jakbym się wywyzszala, ale tak czułam i myslałam i juz.

Jeszcze jeden przykład - bardzo lubię grać w scrabble, zima wieczorkiem czy na działce-rozrywka i trening mózgu:) Ale pomiędzy nami była taka różnica, że on był tylko wkurzony, ego cierpialo,  a dla mnie gra bez sensu bo nie miał po prostu żadnych szans.

Ja też bym z takim facetem nie była.
Ludzie mają różne priorytety - są babeczki, dla których najważniejsze, żeby facet był przystojny, albo miał pozycję społeczną, albo był bogaty, a ja się muszę dobrze czuć w jego towarzystwie, czyli musi nam się dobrze rozmawiać, musimy chociaż TROCHĘ pokrywać się zainteresowaniami (w rodzaju - nie lubi rocka gotyckiego,ok, ale może lubi inną muzykę; nie interesuje się muzyką, ok - może książki? może malarstwo?) a jeśli nie, to czy jakoś umiem z nim o tym pogadać, chociaż on się tym nie interesuje. Miałam faceta, który się żadną z wymienionych rzeczy nie interesował sam z siebie, ale jak z zachwytem do niego przybiegałam, że mam nowy ukochany zespół i żeby zobaczył, jak pięknie grają, to posłuchał, starał się coś na ten temat powiedzieć, co mu się podoba, co nie. Książek też nie czytał, ale lubił jak ja mu o jakichś opowiadałam i tak rozmawialiśmy. Siedem lat z nim byłam i było dobrze. Natomiast z facetem, dla którego tylko praca, piwko po pracy, tv, meczyk i nic poza tym zwyczajnie zanudziłabym się na śmierć.

Z kolei nie oczekuję, że facet będzie bogiem seksu - po co? jeśli tylko będzie otwarty, to razem do wszystkiego dojdziemy. Albo szaleńczo bogaty, bo mnie na pieniądzach zależy tylko o tyle, żebym mogła w miarę spokojnie żyć. Przystojny i wysportowany też być nie musi, bo mam to głęboko w nosie. Sama nie jestem piękna jak modelka i wysportowana. Pozycja, dyplomy, papierki i wykształcenie też mi zwisa i powiewa, bo nie obchodzi mnie imponowanie innym, a mnie tym nikt nie zaimponuje. Ale osobowość, intelekt i poczucie humoru to dla mnie priorytety.

Nie widzę w swoim podejściu niczego złego.

Deliberate, nieważne jakim językiem, ale nim pomiatasz, i to się liczy. Dlatego właśnie zadałam pytanie, po kiego grzmota W OGOLE, chcesz z nim znajomości? Bo ja tego nie rozumiem. Nie odpowiada mi ktoś, to się z nim nie widuję, a nie obsmarowuję za plecami.

Rozumiem, że można nie chcieć niewykształconego Jasia za partnera. Nie rozumiem dlaczego robi się z tego "problem", wytykając mu jego wszystkie 101 "wad".

Nie ma sensu tu się produkować. Autor/autorka sprzedaje bajkę.

W tym wątku polskich znaków trudno uświadczyć (boshe "mieszkam w UK i nie mam polskich znaków"), natomiast w sąsiednim jak ręką odjął
http://www.netkobiety.pl/t69044.html

Moim zdaniem, niema co rozwazac, czy facet jest idiota, czy ona snobka....dla NIEJ on jest pusty...on JEJ nie imponuje...i dlatego nic z tego nie wyjdzie..
Rozumiem, ze nie chcesz go ranic- dlatego nie mow prawdy, po prostu sie rozstan...bo co powiesz? Jak milo powiedziec komus, ze nie spelnia naszych oczekiwan? Tez mam za soba taki zwiazek...i bylo tak, jak panie wyzej opisaly, ja na studia, on nie skonczyl zawodowki...bo nauka jest dla idiotow, mnie deprymowal, krytykowal...nigdy nie dorownywalam " fajmym laskom z dyskoteki", slowem., ja mialam swoj swiat, on swoj...i to staly sie wrogie swiaty...
Miesniak, to......tylko mieso...nie PARTNER!, jesli chcesz miec partnera, szukaj kogos, kto bedzie dla ciebie partnerem..
PS. A co jak bedziesz miala z nim dzieci?

Akurat korzystalam z laptopa kolezanki. O Boze! Toz to cud!

Deliberate28, to wszystko nie zmienia faktu, że osoby, które Ci mówią "daj sobie spokój" mają rację. Moja przyjaciółka właśnie się z takich powodów rozstała ze swoim partnerem, z którym była 4 lata. Pierwsze dwa to szaleńcze zakochanie, bo to jej pierwszy powazny partner i w ogóle, kolejne dwa próby zaakceptowania sytuacji, a w efekcie i tak nie dała rady. Czuła, że jej życie przecieka między palcami, kiedy wracała do domu a w domu on przed tv i rozmawiać nie ma o czym, wyjść mu się nie chce. Teraz ona może znaleźć faceta, który jej bardziej odpowiada, a on dziewczynę, która w jego małomówności i domatorstwie znajdzie zaletę a nie wadę. Tylko po co czekać lata kiedy wiadomo od razu że do siebie nie pasujecie?

Też uważam (nie wnikając już czy autorka jest snobką i czy ten facet jest rzeczywiście taki strasznie nudny) że jeśli po miesiącu znajomości masz poważne wątpliwości i  jedyną szansę na stworzenie udanego związku upatrujesz w tym że facet da się zmienić i dostosuje się do Twoich oczekiwań, to jest to zupełnie bez sensu. Nikt nie jest idealny ale są takie cechy i różnice które jesteśmy w stanie zaakceptować i niestety są też takie które są w stanie zdyskwalifikować drugą osobę jako partnera.
Twierdzisz że nie chcesz go ranić, ja poczułabym się mniej zraniona rozstaniem niż gdyby okazało się że własny facet uważa że nie dorastam mu do pięt pod względem intelektu, obycia itp, a jest ze mną z braku lepszej opcji, w dodatku wytyka mi moje niedociągnięcia i próbuje mnie "nawrócić".

Sama byłam w podobnej sytuacji. Spotykałam się z bardzo miłym facetem, ale z zupełnie innego świata. Ja właśnie zaczynałam studia,on był starszy 2 lata i miał ukończone jedynie gimnazjum(!). Niby chodził do technikum,ale nie zdał klasy, później w ogóle rzucił szkołę. Nie ukrywam, że na myśl o jego wykształceniu zapaliła mi się czerwona lampka. Sam też stwierdził, że "zamierza wrócić do szkoły". Na początku pomyślałam, że miły chłopak, czemu nie spróbować? Może faktycznie chce podnieść swoje wykształcenie...

Niestety, im lepiej go poznawałam... tym bardziej mnie od siebie odpychał, dostrzegałam różnice między nami. Był taki bardzo prosty... Potrafił konstruować zdania w stylu "Jak my jechali...". Kiedyś nawet stwierdził, że "wiater wieje". Mimo, iż  zdecydowanie lepszy ze mnie umysł ścisły niż humanistyczny... Strasznie mnie takie sprawy hmmm zniesmaczają.

Też nie mogliśmy porozmawiać na "poważniejsze" tematy. Często nie rozumiał żartów. Czasami nawet wstydziłam się za niego. Kiedyś byliśmy w kawiarni, on uparł się, że zapłaci (żeby nie było- jestem zwolenniczką płacenia po połowie). Pomyślałam ok, następnym razem ja zapłacę. Poprosił o rachunek, zobaczył kwotę i... zamiast włożyć pieniądze do tej "teczuszki z rachunkiem" dał kelnerce do ręki wyliczone co do grosza. Uhh, nie ukrywam, ze było mi głupio. Poza tym, chciałam chociaż kilka złotych rzucić jako napiwek.

Ów mężczyzna, również bardzo był chętny na zakładanie rodziny. Wspominał, że u niego w rodzinie tylko on został "do wydania" (pochodził ze wsi, gdzie wszyscy szybko się hajtają), o dzieciach.

Akurat za operą nie przepadam,ale chętnie chodzę do teatru (zdecydowanie wolę od kina na przykład), na kabarety. Jego ulubioną rozrywką były natomiast dyskoteki.

Mogłabym jeszcze wiele napisać, ale myślę, że już sprawę nakreśliłam. To nie jest tak, że czułam się od niego "lepsza". Po prostu nasze światy były tak różne, że nie widziałam żadnych szans dla "czegoś więcej". Jak pisałam, facet strasznie miły, więc nie chciałam go ranić, traktować jako koło zapasowe. Nasza znajomość trwała 2 miesiące. Myślę, że i tak za długo. Na początku usprawiedliwiałam przed samą sobą jego "potknięcia". Nie miał też swojego zdania. Wolał po prostu mi przytakiwać. W końcu to wszystko się skumulowało i podjęłam decyzję, że już sobie podziękujemy.

Mam nadzieję, że zostanę dobrze zrozumiana. Nie byliśmy sobie przeznaczeni, szkoda jego i mojego czasu. Myślę, że z autorką jest podobnie. Będziecie się męczyć ze sobą.

Ja na przykład bardzo się cieszę, że nic z tego nie wyszło. Czekałam cierpliwie 1,5 roku iii spotkałam świetnego faceta. Inteligentnego, wykształconego, zabawnego...

Jednym słowem... Warto czasami chwilę poczekać

Deliberate28, to Twoja sprawa, jaką decyzję podejmiesz. Jaka by ona nie była, życzę szczęścia.

OK, wszystko super, rozumiem wypowiedzi wielu piszących tu kobiet, tylko mam takie wrażenie jak znam zycie, że inteligentni faceci chodzący do opery czy teatru są super, ale właśnie tylko w danych momentach - do przeżycia opery, czy spektaklu. Potem mówi się im "cześć".

Potem wiele takich znanych mi kobiet wraca do domu gdzie w łóżku czeka na nie umięśniony bezmózg którego poznała w klubie fitness.

Zastanawiam się, czy kobieta która jest w związku z miłym inteligentnym facetem który w pełni spełnią ją intelektualnie po prostu i tak prędzej czy później nie zdradzi go z kimś atrakcyjniejszym czysto fizycznie.

Ktoś napisze : uroda i atrakcyjnośc przeminą. OK, ale - tak umownie - napiszmy, że dopiero po 40-tce, może póżniej. Między 20 a 40 hormony za bardzo szaleją, by takiej pragnącej inteligentnego faceta dziewczyny jednak nie skusiło jakies super ciałko nawet bez mózgu. Takie znam życie, może ktoś ma zupełnie inne doświadczenia. Po 40-tce rzeczywiscie szanse inteligentnych facetów znacznie rosną.

Pozatym lubie konkrety i chciałbym spytać, czy ktoś zna sytuacje, że jakąś dziewczynę intelekt faceta na tyle był podnieciajacy, że poszli do łóżka z tego powodu. Np "ależ Ty jestes elokwentny - mam na Ciebie ochotę", albo "ależ Ty lubisz takie same opery jak ja - pójdziemy do łóżka?".  Albo ktora dziewczyna ktorej dany facet nie podobal sie z wygladu nagle zmienia o nim zdaniem i jest on dla niej podniecajacy gdy okazuje sie, ze np. ma doktoraty, zna jezyki i ma sukcesy naukowe i zawodowe ?  Badzmy powazni.

To zupelnie inne swiaty, inteligencja nie dziala podniecająco na kobiety moim zdaniem. Brakuje jej w rozmowach, spotkaniach  - owszem. Ale czy to na tyle silne emocje by oprzec na tej zalecie bliską znajomosc ?

Taką kobietą jestem ja, Facet79

Dla mnie właśnie taki przeciętnie wyglądający facet nabiera natychmiast kolorów, jak umysł ma lotny, jest wykształcony, czaruje erudycją. Nieważne czy jest niski, czy pulchnawy, czy łysy. Natomiast jeżeli "ciacho" ma w głowie ino jakieś zwoje makaronu zamiast mózgu, to szczerze mówiąc, więcej niż przelotny weekendowy romansik z tego nie będzie (o ile!). I jakoś, kiedy tak intelektualnie się na faceta napalę, to zaczyna mi się wszystko w nim wizualnie podobać, nawet jeżeli obiektywnie jest ciągle małym, łysawym facetem z brzuszkiem.

A dlaczego inteligencja nie może iść w parze z wyglądem? Dla mnie mój Partner jest niesamowicie inteligentny, a do tego mega przystojny, choć pewnie nie dla każdej kobiety będzie taki ;p
Poza tym miałam takie sytuacje, gdzie facet z wyglądu mnie w ogóle nie interesował, ale po dłuższej rozmowie, po bliższym poznaniu, zobaczyłam, że jest grzechu wart dzięki temu, że jest inteligentny. Dla mnie inteligencja połączona z dobrym poczuciem humoru to niesamowity afrodyzjak.
Autorce współczuję, miotasz się niesamowicie, bo dostrzegasz jego zalety, ale chyba zdajesz sobie sprawę z różnic pomiędzy Waszymi światami. A próbowałaś zaznajomić się z jego światem? Na zasadzie - dzień planuje dla Was on, wszelkie rozrywki, spędzanie czasu. Może byś poznała jakieś jego zainteresowania, bo jeśli brak mu pasji, to kiepsko... Bałabym się takiego mężczyzny i tego, że mógłby się na mnie uwiesić i zacząć ograniczać moje pasje.

Nawet chyba Ty poniekąd znasz, bo jest na tym forum.

Poza tym ja, moja przyjaciółka i moja siostrzenica widzimy sprawę bardzo podobnie.

Z tym wyglądem to jest tak u mnie (u nas?), że jak mnie facet oczaruje osobowością i intelektem, to wtedy niejako z automatu zaczyna mi się podobać fizycznie nawet jeśli początkowo nie zwróciłabym na niego uwagi, bo jest mały, gruby i stary. I na odwrót - nawet jak ktoś będzie piękny jak młody bóg, a okaże się głupi albo o jakiś odpychających mnie cechach osobowości, to libido ucieka mi z piskiem pod szafę i po prostu tracę całkowicie zainteresowanie.

Nie można kogoś naginać do swojego wyobrażenia. Albo się podoba taki, jaki jest albo wcale.

Osobiście znam przypadki związków osób o różnym poziomie intelektualnym. Zależy, jakie się ma priorytety.

witam wszystkich.....tak czytam i odnoszę wrażenie jakbym znalazła się w jakimś markecie...oglądam, oceniam i zastanawiam się: kupić czy nie kupić. Uważam, że albo "czuję" tę drugą osobę albo nie i koniec. Wykształcenie i cała reszta jest bez znaczenia w tym układzie. Być z kimś żeby pokazać, że się kogoś ma, na siłę albo z braku laku.....trzeba mieć odwagę powiedzieć sobie....nie to nie dla mnie bo przeszkadza mi to albo tamto....droga autorko.....skoro już teraz tyle rzeczy przeszkadza ci w nim, to nie licz na to, że kiedyś ci przestaną przeszkadzać..... znajdą się inne.....a wykształcenie nie zawsze idzie w parze z inteligencją.......i jeszcze jedno.....skoro autorka ma "swój świat" i są w nim też inni ludzie, to zastanawia mnie, czy w tym świecie nie ma odpowiedniego kandydata na partnera?

Dziwnym trafem tamtem był przystojny, ten jest przystojny, ale wygląd sie nie liczy. Czemu nigdy żadna nie poda przykładu "patrzcie mam brzydkiego, ale nie ma to dla mnie znaczenia"?

Od dawna, i w tym wątku, i w innych, i w realu obserwuję/uczestniczę w dyskusjach na temat tego, co w drugiej osobie jest atrakcyjne. Z uśmiechem i pewnym zażenowaniem przysłuchuję się dyskusjom na temat tzw. kanonu urody. Gdyby była to prawda, to osoby niskie/brzydkie/ułomne nigdy w życiu nie znalazłyby partnera. Tymczasem warto rozejrzeć się wokół. Bywa tak, że osoby będące uosobieniem ideału urody są samotne, a osoby uznawane za brzydkie mają partnerów i otoczone są gronem wielbicieli. Wielokrotnie zastanawiałam się nad tym fenomenem - by uzasadnić swe niepowodzenia w tworzeniu związków niektórzy dezawuują inne osoby.

Wracając do tematu wątku. Autorko, wyraźnie zwracasz uwagę na to, co dzieli Ciebie od Twego aktualnego partnera. Wyraźnie te różnice drażnią Ciebie. Wniosek? Zakończ ten związek. Daj szansę i aktualnemu partnerowi, i sobie na znalezienie osób, które będą partnerami/których uznawać będziecie za partnerów.

Ale też nie jest brzydki.

Nie pozbawiony wad? To jeszcze sie nie zakochałaś...

Z resztą co to znaczy brzydki? Bo z tego co słyszałem od kobiet są 2 typy
- twarz niesymetryczna, razem z niesymetrycznymi częściami tej twarzy (niektórym się takie brzydale podobają)
- niemęski i dwa podtypy
a) ubiór, zachowanie, makijaż nawet czasem - czyli specjalne upodobanie do kobiet (zazwyczaj podobają się też "dziwnym" kobietom)
b) pyzata twarz, z łagodnymi rysami twarzy, bardziej przypominająca dziecko (zazwyczaj podobają się bi, lub nikomu)

Tak już mniej poważnie, to może właśnie pije bo jest brzydki.

Thepass, z ręką na sercu mogę Ci powiedzieć, że mój partner nie ma urody amanta: łysieje, trochę ma brzuszek, nos Cyrano de Bergerac, a do tego nosi okulary. Mimo tego zauroczył mnie od początku, bo jest niesamowicie dowcipnym, inteligentnym gościem z mega charakterem. Pewnie wiele kobiet ma w zanadrzu podobną historię.

Jak Wielokropek napisała, ten "kanon urody" to jest umowny. Nie to ładne co ładne, ale co się komu podoba. No, a niektórym się przede wszystkim podoba inteligencja

A ja znow nie rozumiem, dlaczego niektórym panom tak zależy, by kobiety "przyznaly się", ze wygląd partnera również ma dla nich znaczenie - no oczywiście, ze ma - gdybym miała wybrać sposrod dwóch, gdzie jeden jest inteligentny i malo ciekawy z wygladu, a drugi inteligentny i przystojniaczek, to chyba normalne, ze wybrałabym tego drugiego.
Zreszta tak wybrałam wlasnie

Natomiast mysle i wiem z doswiadczenia, ze mięśniaki, tylko i wyłącznie, nie mieliby najmniejszych szans u myslacych, inteligentnych kobiet, które chcą dobrego, powaznego zwiazku. Uroda z czasem się opatrzy, a to co zostaje, to wartość człowieka.

Tylko, ze to działa w obie strony. Ciekawe, jakich dziewczyn szukają panowie, którzy tak zazdroszczą tym "miesniakom". Czy sami patrzą wyłącznie na wygląd, czy rowniez na to, co oprócz tego dziewczyna ma w glowie. Czy chcą z nimi związku czy wylacznie seksu? Czy nie jest tak, ze przy pomocy swojej rzekomej inteligencji chcieliby wykorzystać dziewczynę wyłącznie dla zaspokojenia własnych potrzeb, o niej samej zapominajac .

Karolina Wydaje mi się, ze na potrzeby dyskusji (od pewnego momentu ) zostało wprowadzona definicja "mięśniaka" - czyli faceta, który ma jedynie miesnie, wypracowane, dajmy na to, na siłowni, czyli rzezba itd , i zero oleju w glowie. Ci niby maja takie wzięcie. Przeciwstawiani im sa Inteligenci, Chlopcy Wrazliwi O Gołębim Sercu, których, nie wiedzieć czemu, nikt nie zauwaza... Ciekawe..