Roznica poziomu intelektualnego w zwiazku...

Nie umiałabym żyć z takim facetem. Zakochałam się kiedyś w M. który wizualnie całkowicie nie był w moim typie, za to bystry jak cholera. 3 języki obce i doktorat na koncie. Super mi się z nim rozmawiało, podobnie jest z obecnym partnerem. Zastanów się co zrobisz jak minie pierwsza fascynacja, jak nastanie ta niezręczna cisza...

heh, w sumie nigdy nie bylem w operze, w teatrze tylko raz w zyciu nie lubie filmow i telewizji tez nie znam wielu zasad, ktore panuja "na salonach" a naleze do grona mensy... Swoja droga masz dwa wyjscia: narzuc mu wyzsze tempo, ktore go zmotywuje do dalszej eksploracji "siebie" albo znajdz kogos z wieksza iloscia synaps Niektorzy sie dobrze czuja takimi, jacy sa a inni sa nieszczesliwi, bo gonia za emocjami. Przeczytaj ksiazke Mateusza Grzesiaka "Alpha Human" i "Ego-rcyzmy" - te tytuly moim zdaniem rozwiewaja wszelkie watpliwosci na praktycznie kazdej plaszczyznie

To nie jest problem różnicy intelektów, to problem innych światów, w których żyjecie.

Wiesz- jak nie masz o czym z nim rozmawiać, to chyba nie będzie z tego nic dobrego. Moim zdaniem partnerzy powinni nadawać na tych samych falach.

Spodziewalam sie plucia jadem...

Hej, bardzo prawdopodobne, ze z czasem roznice sie pogłebią. Bedziecie sie obydwoje meczyc. Nic na sile.

Nie chce go zmieniac na sile. Na tyle, na ile go poznalam uwaza, ze jest naprawde wartosciowym czlowiekiem. Ale nie chce brutalnie wprowadzac go do swojego swiata. Moze probowac malymi kroczkami. Zaproponowac wypad do opery. Nigdy w niej nie byl. Moze akurat mu sie to spodoba?

Deliberate -- jak myślisz, dlaczego nigdy nie był w operze, teatrze?

Jesli bedziesz chciala go zmieniac czy "nawracac" czy, nie daj bog, wprowadzac do wielkiego swiata intelektu - on to natychmiast wyczuje i sprawisz mu przykrosc.. zadne kroczki, ani male, ani duze - albo akceptujemy kogos jakim jest, albo uczciwiej jest dac sobie spokoj. Ty zaczniesz nim pogardzac, on bedzie to czul, i zacznie Ci dowalac w inny sposob..

Jak można mówić, że coś nie interesuje jak się tego nie zna?

Ja co jakiś czas uczęszczam do filharmonii, piękna muzyka na żywo, cała gama dźwięków które docierają głęboko, coś niepowtarzalnego i wyjątkowego zawsze, elegancko trzeba się ubrać, taki inny świat w sumie. Gdy powiedziałem, że chodzę, to niektórzy się śmiali, że to tylko rzępolenie na skrzypkach i nuda, inni mówili - super, też by się poszło... Pierwszych uznałem za głupków, tych drugich za wartościowych.

Miranda, czlowiek "ze wsi"  nie poniża innych ludzi. "Słoma z butów" lepsza, niz brak szacunku.

Jak mozna mowic, ze chlopak Cie nie interesuje, jak go nie poznałeś?

Ja nigdy nie oceniam ludzi pod katem tego skad pochodza lub gdzie sie wychowali. Chcialam tylko zaczerpnac porady kogos, kto byc moze mial podobne doswiadczenie. Nie skreslam Go jako czlowieka, bo uwazam, ze jest bardzo wartosciowy. Nie chce Go w zaden sposob urazic, nie chce zeby czul sie gorszy. Po prostu nie wiem jak sie zachowac w pewnych sytuacjach... Na innym forum juz jestem snobka jezdzaca na zakupy do Mediolanu i jezdzaca jaguarem. Tak latwo oceniac czlowieka w ogole go nie znajac. Nie udzielam sie na forach, ale po dzisiejszym dniu stwierdzam, ze sa one chyba tylko po to, zeby wzajemnie wylewac na siebie jad i chwalic sie umiejetnoscia stosowania ironii i sarkazmu...

Ja miałam taką sytuację. Mój pierwszy chłopak własnie był "taki". Nawet nie wiedział kim jest Obama. Facet bardzo zaradny, pracowity, złota rączka, nawet przystojny, ale co z tego? Widać ja jemu też nie odpowiadałam skoro szukał głupiutkich nastolatek. Końcem końców, nie ma sensu sie pchać w takie związki, bez względu na to czy my jesteśmy tymi "głupszymi" czy "mądrzejszymi". Dlatego, że na starość jak uroda przeminie, łóżko zarośnie pajęczyną to co nam pozostanie innego niz rozmowa?

Gdyby była opcja lubię to, to masz u mnie kciuk w górę. Najbardziej dosadne podsumowanie sytuacji.

oj... nie wytrzymałabym długo z takim facetem. w mężczyznach pociągające jest to, że mają swoje pasje i trudno ich od tego oderwać. za cholerę nie zmienią swojego "swiata". tak ma mój były a propos samochodów i dlatego jeszcze coś mam do niego
to nie ma sensu na dłuższą metę. po prostu nie wypali. trzeba o czymś ze soba rozmawiać. powiązanie psychiczne jest bardzo ważne. bez tego ani rusz... co z tego, że ci na nim zależy. uczucia mogą minąć, a jego inteligencja nie

Przepraszam, bo ja zupełnie nie na temat, ale zawsze mnie nurtuje ten problem:

Też mieszkam od lat w Uk, przez moje ręce przewinęło się już co najmniej kilka rodzajów sprzętu elektronicznego i nigdy, od przynajmniej 7 lat nie miałam problemu z przestawianiem klawiatury na język polski.

Nawet w telefonach jest opcja wyboru języka w czym więc kłopot?

Mylisz sie. Bo poznalam tez tutaj faceta, ktory pracuje jako budowlaniec, ale mozna z nim porozmawiac na kazdy temat. Tak jak wspomnialam, nie oceniam ludzi pod katem zawodu, ktory wykonuja. I nie zaprzeczam, ze niejeden mniej wyksztalcony ode mnie czlowiek moglby mnie zagiac. Opinia rodziny tez sie nie przejmuje, bo to moje zycie i moje wybory.

Wracając do tematu...  ja się autorce dylematu nie dziwię , bo sama miałam podobny przypadek wśród bliskich znajomych i we własnym życiu.  U znajomych związek nie przetrwał, mój też.

Dlatego teraz powtarzam, ze wolę faceta impotenta niż idiotę.

Sama nie jestem ani wyjątkowo wykształcona, ani obyta więc jeżeli ja nawet zauważam u faceta jakieś objawy "buractwa" to musi być coś na rzeczy - dlatego takim mówię stanowcze nie

Skoro kobietę może zdyskwalifikować 75B, to faceta 85IQ również...

Tak czytajac sobie stwierdzam ze tez nie moglbym byc z kobieta ale kura domowa z ktora bym nie mial o czym porozmawiac chyba ze o jedzeniu, to lepiej byc sam niz z kims z kim nie mozna ogladnac filmu typu "mrs Nobody" poza tym jestem z Wrocka mam polskie znaki ale nie chce mi sie ich używac aaa pragne nadmienic ze poszukuje kobiety na wyjscie do opery na " Parsifala' ryska wagnera jakby co to pisac

Problem w tym, ze on nie ma zadnych zainteresowan... Lubi pilke nozna. I ok, ja tez. I cieszy sie, ze ze mna bedzie mozna miec jeden tv w domu. Ale kiedy zapytalam go czym sie interesuje, jakie ma pasje, jak widzi swoja przyszlosc - nie potrafil odpowiedziec. Chce zalozyc rodzine. I tyle w temacie. Probowalam dowiedziec sie co go kreci. Bo byc moze jest cos, co moglibysmy robic razem. Podroze... Bo jeszcze nigdy nie byl na wakacjach za granica. Ale dla niego wakacje w Turcji to lezenie caly dzien przy hotelowym basenie i picie drinkow. No bo przeciez wakacje sa po to, zeby odpoczywac. Tak to widzi. I koniec tematow... Nie wymyslam i nie koloryzuje. Jest cudownym czlowiekiem, ale jego jedynym priorytetem zyciowym jest zalozenie rodziny i splodzenie potomka...

I ja nie widze w tym nic dziwnego. Facet jest nastawiony na zycie domowe, bo tu czuje sie najlepiej. Nie potrzebuje niczego innego. Moze wyjsc na nudnego, jesli nie jestes taka sama i sie bedziesz męczyć.

Moze nie seriale a serial, Vikings, tez ogladam wlasnie jutro w nocy bedzie 9 odc 2 serii, jesli interesuje Ciebie temat wikingow to posluchaj sobie wardruny "helvegen"

Rozpalają, rozpalają
Dla mnie inteligencja mężczyzny jest afrodyzjakiem.

Opisany przez Autorkę mężczyzna jest po prostu nudny. W każdym razie nudny dla niektórych. Dla kogoś innego być może nudny nie będzie.
Oczywiście, że inne zalety są też ważne. Niemniej jednak rozumiem Autorkę. Nie chodzi tylko o bywanie w operze czy w teatrze, ale o brak jakichkolwiek zainteresowań.
Wprowadzenie "do swojego świata" zapewne nic nie da. Choć spróbować można.

Bo wiesz, Kochana - inteligencja to dla mnie pojęcie względne.
Znam ludzi po wyższych studiach, którzy są, co tu dużo pisać - debilami.

Osobiście wolałabym faceta bez wykształcenia, a zaradnego życiowo, potrafiącego sobie poradzić ze wszystkim.

Ty trafiłaś na gościa bez zainteresowań - no sorry, ale wyjścia są tylko dwa - zostajesz i się dalej męczysz, namawiasz go do wszystkiego, albo odchodzisz i szukasz kogoś na swoim poziomie. Cud się nie stanie z dnia na dzień przecież, także zastanów się dobrze.

Mianda - trafiłaś jak kulą w płot - życzę trafniejszych twierdzeń następnym razem.

Ogólnie nie rozumiem, dlaczego nazywać idiotą faceta, bo go opera nie interesuje? Co z tego, że on na wakacjach chciałby leżeć brzuchem do góry? Od tego są wakacje, żeby odpocząć. I chce mieć rodzinę - to takie straszne? No ludzie! Znasz go dopiero miesiąc, a już szukasz dziury w całym. Będziesz szczęśliwa, jak zmusi się i zacznie funkcjonować tak, jak Ty? Różnicie się.
A na Incepcji ja też zasnęłam - to film, który wymaga dużego skupienia - może on woli mniej skomplikowane?
Mój mąż nie lubi opery, nie ma wyszukanego słownictwa, nie lubi ''głębokich'' filmów. Ale nigdy nie miałam go za debila, bo przedstawia sobą o wiele więcej wartości, niż jakieś nadęte inteligenckie ego na pokaz.

Może zamiast płakać nad przepaścią w związku, postaraj się wyszukać w swoim facecie coś pozytywnego? Poczucie humoru? Odwaga? Złota rączka?

Zgadzam się z Beyondblackie. Za dużo tu różnic, nie do przeskoczenia moim zdaniem. Wiadomo,że bardzo różne osoby mogą być ze sobą, ale jednak musi być to coś, co przyciąga, u każdego jest to inna cecha. Byłam w podobnej sytuacji co autorka, facet nawet po studiach, uczuciowy, rodzinny ale...pierdoła. Dla mnie odpada.

Autorko, wydaje mi się, że jesteś bardzo głodna uczuć, miłości, bliskości. To ludzkie i jak najbardziej zrozumiałe, ale to nie facet dla ciebie. Może być najwspanialszy i najcudowniejszy, ale musi być taki DLA CIEBIE.

No nie jest tak. Autorka ma potrzebę wywyższenia. Ona musi się dokarmić:

Inteligencja jest bardzo ważnym czynnikiem, o którym kobiety często zapominają w doborze partnera odpowiedniego dla siebie. Nikt nie posiada wiedzy w każdym temacie, ale to właśnie inteligentny człowiek, który ciągle się rozwija i poszerza horyzonty, potrafi szybciej rozwiązać każdy nadarzający się problem. Wielu mężczyzn wyucza się pewnych schematów, wpaja sobie wiedze, by w oczach kobiet wypadać na zaradnego człowieka, który zapewni jej dobrobyt, jednakże wiedza niekoniecznie idzie w parze z inteligencją.  To bardzo często jest przyczyną konfliktu w związku po etapie zauroczenia, gdy codzienność życia uwidacznia rzeczywistą zaradność w rozwiązywaniu problemów. Początki związku rzadko kiedy uwidaczniają ten problem, który jednak może przyczynić się do różnic, których już nie da się nadrobić. Właśnie dlatego najlepiej badać siebie, sprawdzać w różnych sytuacjach tak długo, aż upewnimy się, że dana osoba rzeczywiście do nas pasuje.

W mojej opinii autorka tego tematu słusznie rozpoczęła ten temat i zauważyła problem jaki narasta w jej związku, jednak wydaje mi się, że bardziej szuka akceptacji w oczach ludzi tego, że czuje się osobą o wyższym statusie społecznym, niż realnego poglądu na zaistniały problem. Autorka uważa się za osobę inteligentna, tak więc powinna z góry przewidziec konsekwencje związku z osobą mocno różniącą się charakterem. Człowieka tak łatwo nie da się zmienić pod własny światopogląd. Pewne delikatne zmiany są wpisane w etap "docierania się", jednak inteligencja jest wypadową wychowania, warunków życiowych oraz naturalnych predyspozycji każdego człowieka. W przypadku osoby ograniczającej się do swojego "małego świata", można co najwyżej dokładać kolejne "klocki" do całości samemu, jednak nie można liczyć do końca na to, że taki partner "zarazi się tą układanką"...

Sam byłem "po obu stronach" tego problemu. Żyłem przez dwa lata z kobietą, która zarówno z wykształcenia jak i inteligencji stała na podobnym poziomie do mnie, jednak różniło nas wychowanie. Mnie nauczono, że bez względu na status społeczny, czy poziom inteligencji, tego drugiego człowieka powinno się szanować i traktować tak jakby się tego oczekiwało od innych wobec siebie. W przypadku mojej byłej partnerki, samotna matka nauszyła ją, że nic nie osiągnie w życiu jeśli nie będzie znała własnej wartości... często wyraźnie wyższej od otoczena ludzi, wśród których przebywała. Z początku byłem zafascynowany tym jak dobrze rozmawia z osobą inteligentną, pomijając fakt, że była całkiem atrakcyjną kobietą. Niestety gdy zdecydowaliśmy się zamieszkać ze sobą, bardzo szybko okazało sie, że z jej mania swojej "wielkości" stara się poukładac mi życie zupełnie pod siebie, nie okazywała nikomu szacunku po za swoją matką, przez co z czasem związek stał się bardzo toksyczny i nie dało się już nic uratować.

Ten przykład ewidentnie pokazuje jak może się skończyć Twój związek jeśli na siłę będziesz starała sie ustawić swojego partnera pod siebie.

Miałem także doczynienia z kobieta o zupełnie odwrotnym podejściu do życia, która nie grzeszyła duża inteligencją. Na naszych spotkaniach siedziała cicho jak mysz pod miotłą, a na pytania o swoje zainteresowania, nie potrafiła podać choćby jednego. Za każdym razem gdy starałem się do niej zbliżyć, poznać lepiej... wybuchała złością, że nie lubi o sobie mówić i że mam ją zaakceptować taka jaka jest. Trudno jednak wybudować związek, który nie ma oparcia w absolutnie niczym po za samym faktem spotkań, skromnych czułości i patrzeniu sobie w oczy. Kobieta miała 25 lat, żadnego mężczyzny w swoim życiu, żadnych pasji, aseksualna.Jej motto życiowe to "siedzieć i pachniec dla swojego mężczyzny". Nawet jej wyjątkowa uroda nie potrafiła wybudować u mnie filarów pod stały związek. Mimo tego, że jestem bardzo tolerancyjnym i cierpliwym człowiekiem, nie mogłem tego dłużej wytrzymać i odpuściłem. Dałem jej szansę na to by poznała kogoś o podobnym podejścu do życia, mało wymagającego i po prostu cieszący się z samego faktu, że jest.

Autorko, dokonałaś pewnego wyboru angążując się w ten związek. Możliwe, że przyciągnął Cię swoim wyglądem, czułością, czy dobrocią, ale nie można mieć wszystkiego. Musisz wybrać, czy to Ci wystarczy, czy też potrzebujesz bardziej ambitnego człowieka dla siebie. Nie każdy pasuje do Ciebie i trzeba się z tym liczyć. Dobrze, że zauwazyłaś to nim do reszty zaangażowałaś się w ten związek, bo jak przyjdzie wspólne mieszkanie czy dzieci, to już nie będziesz miała wielu możliwości. Może i Ty powinnaś rozważyć, czy nie lepiej dać temu człowiekowi szansę na poznanie kogoś, kto po prostu będzie z nim szczęśliwy taki jaki jest... a Ty będziesz miała okazję poznać kogoś o podobnych zainteresowaniach. W mojej opinii to wy do siebe nie pasujecie. Ludzie na prawde dopasowani, nie zastanawiają się nawet nad tym co Ty...

Iceni masz racje.
Ale zastanawiam sie czemu autorka w ogole dzieli sie z nami swoim problemem. Niby wie, ze do siebie nie pasuja. Zdarza sie. Plany maja inne, zainteresowania inne, nie maja o czym z soba rozmawiac. Przeciez to zadna tragedia czy cos niespotykanego. Nie pasuja do siebie, co wcale nie musi oznaczac, ze facet jest idiota a ona strasznie inteligentna osoba. To oznacza tylko ze sa rozni. Tylko czemu ona widzac ta roznice nie podziekuje pieknie za kawe i nie powie panu, ze niestety ale nie pasuja do siebie? czemu musi to roztrzasac i pytac sie na forum co zrobic z tym fantem? Jak jest taka inteligentna, oczytana, i Bog jeden wie co jeszcze to chyba ma dosc swojego rozumu by wiedziec ze nic z tego nie bedzie. Tym bardziej skoro nie oglupiaja jej uczucia wyzsze zwane zakochaniem.
Problem polega chyba na tym, ze trzydziestka mija a ona niczyja, a tu akurat przyplatal sie porzadny facet, wprawdze nic nie majacy z nia wspolnego ale za to solidny, wiec zstanawia sie jak by tu go zmienic.
Daj czlowiekowi spokoj, niech znajdzie sobie jakas mila dziewczyne, ktora bedzie chciala z nim polezec na plazy w Turcji i obejrzec jakis film o mordobiciu czy komedie romantyczna. A Ty poszukaj sobie kogos kto zaspokoii Twoje wysublimowane gusta i zabawi porywajaca konwersacja.

Józefina, przecież sama odpowiedziałaś na własne pytania
Czas na ustatkowanie, potrzeba bliskości, mało jakichkolwiek relacji damsko-męskich w zasięgu - to sprawia, że dziewczyna się zainteresowała facetem z innej planety. Bo wydaje się być dobrym kandydatem na porządnego męża. Tutaj zapewne szuka potwierdzenia, że tak, to się może udać, będą żyli długo i szczęśliwie. A do tego recepty na to jak zrobić, żeby on zapałał miłością do tego co jej sprawia przyjemność. A tu lipa, bo tak się nie da

Ja też uważam, ze temat ciekawy. Tyle ludzi dobiera się w pary by nie być samemu, a później się dziwią czemu kolejny związek się sypie. Zawsze trzeba postawić sobie szczere pytanie. Czego oczekuję od związku, partnera?

;-P

Serio? Kamień spadł mi z serca...