Problemy ze związkiem

Dla mnie odpowiedz na to pytanie jest prosta:
ZEGNAJ KSIEZNICZKO UTRZYMUJ SIE SAMA, IDZ DO PRACY ZARABIAC PIENIAZKI, I ZOBACZ JAKIE JEST PRAWDZIWE ZYCIE.
Moze jestem zbyt ostra w tej kwestii, ale ja bym pokazala takiej paniusi gdzie jest jej miejsce. Niestety ale zwiazek oparty jest na relacjach z dwoch stron i tak samo wklad w to tez powinien byc z dwoch stron, anie ze facet pracuje, utrzymuje, placi rachunki, daje jej jeszcze pieniadze, a ona zyje sobie jak paczek w masle i ma wszystko gdzies i jeszcze wymaga wiecej.
to nic dobrego nie wrozy i napewno nic dobrego z tego nie bedzie. Predzej czy pozniej samo sie rozpadnie. Takze do boju. Jeszcze znajdziesz normalna, ktora Cie doceni i bedzie szanowac.

Milosc to obopolne dbanie o sibie ale rowniez i przede wszystkim szacunek do siebie inaczej np. dzieci majac zle przyklady je powielaja. Inaczej mamy jakis uklad zaleznosci, ktory w rezultacie wyniszcza czlowieka. Ludzie, nie zapominajcie o milosci wlasnej i szacunku do samego siebie. A samotnosc? Przeciez ona wlasnie jest juz tu i teraz.

Tak, idz do psychologa, oni naprawde pomagają i dobrze doradzą.

Czyli ona jest z toba tylko dla mieszkania? Niezly zwiazek nie ma co.

Po czesci zgadzam sie z ostatnim postem, ze za szybko zamieszkalismy. Duzo w tym mojej winy, bardzo chcielm sie wyprowadzic od rodzicow w wieku 27lat.znajmosc z nia brlardzo mi w tym pomovla bo wynajmowala pokoj. Wiem ze sie pospieszylem.

Teraz mam nadzieje ze znajdzie sie kupiec na mieszkanie i sranie sie cos czego sie boje czyli sie rozstaniemy.Fajnie by miec szczesliwy zwiazek, kiedys taki mialem ok1 rok ale to bylo z 10lat temu...

o kurcze
mi to czesto szkoda takie facetów.. zaradni, kochajacy, po pracy i w domu pomogą a kobiety trafiaja im sie takie ze szkoda słów normalnie.. to juz nie pierwsza taka historia jaka czytam, szczerze? jest tyle kobiet na tym swiecie, jestem w 100% pewna ze nie dlugo musialbys szukac kogos nowego u boku..w dodatku rozsądnego a nie jak ta księzna...:/
moja rada, póki nie wyjdziesz za mąz za pożadna babke nigdy nie przyznawaj sie kobiecie ile zarabiasz i nie odnoś sie "głośno" o swoich zarobkach, majątku, tak bedziesz pewien ze kobiecie zależy na tobie nie na "wygodzie zyciowej"...

tak faktycznie czasem ciezko znalesc naprawdę dobra osobę co nie znaczy ze to nie mozliwe, a jak dalej sytuacja u ciebie wygląda teraz? Postanowiles cos?

Witam. Jestem nowa i nie wiem gdzie mam opisac moja sytuacje. Przepraszam jesli to nie ten watek.  Jestem z chlopakiem 4 lata, tak wyszlo ze od roku mieszkamy u mnie, ja na pietrze z chlopakiem a na dole moja mama. Powoli nie daje rady z jej charakterem. Moj chlopak pochodzi z innej rodziny, inne podejscie do zycia itp ( ale nie znaczy ze zle) zas moja mame wszystko w nim denerwuje, nawet to ze rozmawiajac z kumplem przez telefon powiedzial niby jakies zle ( Brzydkie jej zdaniem slowo) ale on ma 22 lata, nie jest dzieckiem i przeciez do niej odzywa sie ladnie. Problem jest nawet z kosciolem. Moja mama goni go co niedziele do kosciola a to przeciez indywidualna sprawa, ja sama nie chodze czesto tylko wtedy kiedy mam potrzebe. Za miesiac sie przeprowadzamy ale matka zdazyla tak nam rozpieprzyc zwiazek ze jestem zalamana. Jak ja mam terato naprawic ? cos czego ja nie rozwalilam ani moj chlopak tylko MAMUSIA.

Wg.mnie jesli sie kochacie i obojgu zalezy to sie ulozu bez mamy. Mam znajomolych ktorym po odcieciu pempowiny relacje z rodzicami sie polepszyly.  Szkoda ze ja nie nie mam takch pro lemow i 22lat.tylko gorsze pro lemy i 30lat...

Poradz w takim razie jak sie udaje ze nie jest sie jeleniem?

Nickelback przeczytałam właśnie cały post od początku i byłam ciekawa czy przez ten rok, od pierwszego zamieszczenia przez ciebie postu coś się zmieni. No i zmieniło się, ale moim zdaniem na gorsze dla ciebie.
Zobacz ty masz przewagę, wymienię ci to w punktach:
1. jesteś zaradny, finansowo poradzisz sobie BEZ NIEJ - i to jest najważniejsze, bo ludzie tkwią w związkach jak nie mogą odejść bo np. nie poradzą sobie finansowo
2. masz wsparcie w rodzinie, która jest normalna, niepatologiczna, nawet to w jaki sposób twoja mama ci doradza, nie narzucając swojej woli,

Natomiast ona:
1. nie ma porządnej pracy, więc uwiesiła się ciebie i pasozutuje na tobie, jeszcze jest roszczeniowa
2. skąd wiesz co robi jak jesteś w delegacji ? po co jej mieszkanie blisko w mieście ? i ten pomysł o wynajmowaniu ? przecież ewidentnie dala do zrozumienia że jej NA TOBIE nie zależy, tylko na kasie.

A dlaczego uważam że zmieniło się na gorsze? też wymienię w punktach:
1. bo mając tą przewagę, pozwoliłeś na to, że ona postawiła na swoim i wyprowadziłeś się z domu, za którym tęsknisz
2. bo nic się nie zmieniło, ona nadal pasożytem jest.

A jak będziecie mieli dziecko to na 100% będziesz utrzymywał waszą trojkę i jeszcze żebyś nie popadł w tarapaty finansowe. Ja bym sie takiej kobiety bała i nie ufała jej. Mówisz, że jest twoją przyjaciółką, że wysłucha ciebie itd. A wsparcie, czy uważasz że ona ciebie wspiera ? Co z tego że cię wysłucha jak i tak robi swoje.

Szczerze, to podziwiam taką kobietę, jak można sobie tak wartościowego faceta, owinąć wokół palca w białych rękawiczkach ? Że jeszcze dobrze o niej myślisz ?
I szkoda, że tak marnujesz swoje zycie, mógłbyś dać szczęście innej kobiecie która by to doceniła i odwzajemniła. Teraz brakuje takich mężczyzn jak ty, z kręgosłupem moralnym, odpowiedzialnych i dążących do czegoś, żeby coś osiągnąć, coś zrobić. Szkoda, że takich mężczyzn jest tak mało i szkoda, że jak tam jeden chodzi po ziemi, to tak jest krzywdzony.

Najgorsze jest to ze nie wiem co do re co zle.gdzie jest granica. Zastanaeiam sie czy jej zle nie oceniam, moze tak powinno byc? Moze to jest nornalonosc?

mowiles jej ze nie jestes z nia szczesliwy? ze zachowuje sie troche nie hallo? ze jako kobieta powinna troche bardziej zajac sie domem? ze jak beda dzieci to jakas zupe to powinna ugotowac? ze ci przykro ze tyle pracujesz i jeszcze wykonujesz za nia jej obowiązki domowe?

jesli czytałaś moje posty i rozterki to pisałem, że zaproponowałem jej składkę po 500zł. Ona to odrzuciła, było przez to gadania ok.2tyg, że ją nie stać. Stanęło na tym, że ja pałace czynsz a ona kupuje jedzenie. Nawet mi to pasuje, i uważam,  to z swój sukces. Teraz przykłada do tego większą wagę kupuje tańsze rzeczy, uczy się "gospodarować". Wie, że jak mniej wyda to ma dla siebie. Nie je np. pczki ptasiego mleczka "na raz". Nawet zaczęła gotować (sukces po 2 latach, ehh).

I to mnie trochę rozprasza, żeby ją rzucić, wydaje się że jej zależy, bo coś się stara. Szkoda, że nie ma jakiegoś testu co będzie dalej...

Tak żebyś miał porównanie jak postępują inni faceci. Wczoraj zakonczyl 5 letni związek moj facet. Argumentowal to ze od dwoch tygodni, no moze trzech nie ukladalo nam sie, ze zaczełam go denerwować. Wystarczył mu niecały miesiąc żeby zaprzepascic tyle lat. Piszę to bo chcę ci uświadomić, że możesz być najlepszy, starać się bardzo ale jak druga strona się nie stara to tego nie doceni i cie kopnie, a to wtedy strasznie boli. Ja bylam ta bardziej się starająca. Chcę abyś przemyslał wszystko dokładnie, żeby z Tobą nie bylo tak samo. Życzę ci wszystkiego najlepszego oczywiście.

Jestem zbyt pozadnym facetem zeby tak zerwac... i dlatego sie mecze.

wlasnie wracam po 4 dniach z pracy, nie wyobrazam sobie ze moglbym wrocic do domu i jek to powiedziec

Pytasz gdzie jest granica? granica czego?

Dlaczego masz problem z samoocena?

Dlaczego masz problem ze stwierdzeniem co jest NORMALNE a co nie?

Dlaczego masz problem ze stwierdzeniem co jest dobre a co złe?

Dlaczego masz problem z z wytyczaniem wlasnych granic?

Dlaczego masz problem z podjęciem decyzji o rozstaniu?

(te slowa sam pisales w swoich postach) może zacznij wlasnie od tego-a nie od stawiania wymagan wycofanej partnerce.

Mówisz ze jestes porzadnym facetem i dlatego lepiej oszukiwac kogos i samego siebie tkwiac w relacji ktora badzmy szczerzy nie daje Ci nawet satysfakcji lozkowej? to uwazasz za rozsadne?

Odpowiedz sam sobie szczerze: co sie stało/dzieje w Tobie...że nie pozwala Ci życ tak jak chcesz?

Chcialam zebys sobie sam odpowiedzial na te pytania ale nadal bladzisz w kolko. Dziwisz sie ze tkwisz w patowej sytuacji bo caly czas bronisz sie przed ujawnieniem prawdy przed SOBA SAMYM. Nikt Ci tu nie da zadnego zlotego srodka. Przestan oklamywac samego siebie- ranic się. Dlaczego to robisz? dlaczego ukrywasz swoje potrzeby? Ty podswiadomie robisz dokladnie to co trzeba zrobic zeby znalezc sie w takiej sytuacji-chorej.

w ogole nie probuj zrozumiec tej kobiety, naprawiac jej, ustawiać. POPATRZ TERAZ NA SIEBIE.
Dopuszczasz do swojego zycia przykre sytuacje, pozorne zaspokojenie potrzeb, żeby sie ogluszac,-bo (jak sam powiedziales) rozstanie jest przykre? No czy to jest wedlug Ciebie odpowiednie podejscie?
to Ty musisz wyjsc poza schemat dotychczasowego myslenia.
To Ty musisz wziasc się za swoje MYŚLENIE. Tylko i wylacznie wtedy coś sie zmieni.

Odpowiedz sam sobie JAK KTOŚ MA SZANOWAĆ CIEBIE? TWOJE POTRZEBY ? RESPEKTOWAC PEWNE PODSTAWOWE ZASADY-skoro TY SAM ich nie uznajesz? sam budujesz obraz siebie niepewny niestabliny; załamana samoocena; odrzucanie wlasnych potrzeb. No i co sie dzieje potem? wlasnie to dostajesz od zycia!

A rozważasz taka sytuacje, co byłoby, gdybys stracił prace i nie miał kasy? Zastanów sie, na jakie wsparcie możesz liczyć od swojej 'partnerki' w takiej sytuacji, po kilku latach 'zwiazku'

bardzo czesto nie dajemy sobie z czyms rady, mnie tez mecza pewne "demony"
chcielibysmy zlotej rady by rozwiazac problem by nie cierpiec i by nie skrzywdzic drugiej osoby
niestety kiedy nadchodzi ten moment kiedy jest zle, mamy dwa wyjscia,
tkwic w sytuacji patrzac jak daje nam duzo cierpienia
lub odejsc, zostawic to wszystko, zmienic swoje zycie,
chodzi mi o te momenty gdzie naprawic juz sie nic nie da
ja ekspertem nie jestem, tez mam swoje problemy, potrafi tkwic w cieprieniu, potrafie od niego uciec, bywa roznie.. to mój demon chyba
ale ty sam musisz sie zmotywowac i podjac decyzje,
zobacz rozmawiasz juz o tym jak dobrze sie orientuje tutaj o problemie dwa lata
co sie zmienilo?
komantarze na temat auta wiesz ja tez czasami stekam na cos jak kobieta marudze sobie, ale twoja kobieta to ciagle marudzi
a bo kolezanki maja lepiej, a bo samochod za wolny nie wygodnie
jak zdecydujesz sie od niej odejsc to forumowicze mysle doradza ci jak przetrwac dalej i stanąc na nogi
teraz powinienes pomyslec o nablizszym kroku, zostac z nia czy odejsc..

To nie jest łatwa decyzja, są ludzie którzy potrafią ją podjąć w miarę szybko, ale to wszystko zależy od charakteru. Ty wydajesz się być bardzo wrażliwą, empatyczną i potrzebującą miłości osobą dlatego jest Ci ciężko. Nasze namowy tu nie pomogą, sam musisz dojrzeć do tej decyzji. Ja zostalam postawiona przed faktem dokonanym i teraz próbuję się "poskładać". Nie jest łatwo, ale wiesz, czuję trochę wewnętrzny spokój, że nie mam takich ciągłych jazd emocjonalnych. Wiem, że teraz po rozstaniu będzie smutek, cierpienie, ale myslę sobie że czeka mnie coś dobrego. Bo skoro tak bardzo się starałam i nie wyszło to znaczy że nie było dla mnie. Nic na siłę mówią. I cos w tym jest. Zobacz, tak długo się starasz, od roku już masz rozsterki. Czy warto poświęcać swoje życie dla takich jazd emocjonalnych ? Jesteś jeszcze młody, powinieneś sie cieszyc życiem, zwłaszcza że nie masz problemów finansowych i nie musisz się martwić takimi przyziemnymi sprawami.
Ja ci życzę jak najlepiej, choć wiem, ze dopiero jak stanie się coć co potrząśnie tobą bardzo mocno to dopiero zrozumiesz, ze nie ma sensu tego ciągnąć. Ja bylam gotowa walczyć, bo łatwo się nie poddaję, bo też boję się samotności ale teraz widzę że w związku też mozna być samotnym. I nie wiem co gorsze.

Tak swoją drogą to miałaby niezłe auć gdybyś kazał się wyprowadzić z dnia na dzień. I jak tu żyć kiedy nie można zakupów w Almie zrobić? Też jestem wygodnicka, bardzo. Ale uważam, że kobieta powinna umieć zarobić pieniądze! Nie każda jest w stanie mamuta do domu przynieść, ale jakby sama kurę chociaż upolowała to wiedziałaby, że pieniążki nie biorą się z fabryki pieniążków, tylko trzeba zapracować. A tak? Ani domu nie ogarnie ani się nie dołoży i jeszcze rządzi portfelem Twoim? Ja nawet nie wiem co mój partner ma na koncie i kiedy ma wypłatę i ile! Mieszkanie i życie jest wspólne, ale pieniądze tylko jeśli ustalimy że na coś wydajemy/oszczedzamy razem.

Za słaby jestem na to, żeby po prostu powiedzieć jej żeby sobie poszła. Ona ma słabo płatną prace, ale odkąd ma kupować jedzenie do domu to liczy każdy grosik...

Bardzo mocne slowa nt. tego Caritasu... ale do mnie chyba tak trzeba pokazywać co czarne a co białe.

ja tez sie tak lituje zawsze nad wszystkimi i wiesz co mi z tego wychodzi? nad moim byłym sie tak litowałam bo bylo mi go zal bo sam zostal po rozstaniu, bo tyle lat razem bo to bo kur...w.a. tamto i dzis wszyscy moi znajomi maja mnie za powiem wprost dziwk..e. która zostawila takiego slodkiego chlopczyka bo tak odwrocil kota ogonem a mieszkam w malym miescie gdzie kazdy kazdego zna z widzenia. wlasciwie zostałam sama bo on wszystkie moje brudy wyciagnal z zemsty na swiatlo dzienne, mowił mi jeszcze ze mam pecha bo inni swoje brudy umia trzymac w tajemnicy a ja swoich nie umiem to kazdy bedzie o nich wiedzial. dzis place cene za wszystko , za niewinnosc za glupote i za cos co az takiej kary nie powinno miec.

Dziś scenariusz sie powtórzył... płacz do słuchawki, że znowu ja meczą w pracy i ze chce rzucić, wrócić do swojego miasta. Ja po części ją rozumiem i nie zazdroszczę, też taka kiedyś prace miałem. Ale nie mogę dopuścić do tego ze nie będzie pracować  ja będę ją utrzymywał (kiedyś tak miałem i dziękuje - nigdy więcej, tyle już sie nauczyłem).

Tylko nie wiem co robić w takim przypadku, nie mogę jej mówić że ja na sile będę tu trzymał , bo to nie ma sensu.. Co radzicie?

Dziekuje za ustosunkowanie sie. Mowisz, ze nie nalezy jej przekonywac ze warto zostac ze mna i przy tej pracy? Dora nic nie bede mowil. Obecnie mi mowi ze musimy powaznie porozmawiac-boje sie tej rozmowy...

Lamia...miloze tak uwazasz.chcialbym jednak uslyszec od Ciebie/innych szerszy aspekt sprawy. Jak mam postepowac w takich sytuacjach?

Witam,
pomóżcie mi znaleźć właściwą interpretacje jej postępowania.... jak wspominałem pracuje ok pól tygodnia w delegacji- w dużym ciekawym mieście(nazwa raczej nie ma znaczenia, tak czy inaczej warto tu przyjechać). Zaproponowałem jej tydzień temu, żeby przyjechała na walentynki do mnie. Na weekend, prace kończę w piątek, wiec niech wsiądzie w pociąg/autobus i niech przyjedzie. Stwierdziła, że nie bo ma dużo pracy, albo, że chce jechać do mamy. Wczoraj i dziś zadzwoniłem jeszcze raz... że jest super pogoda, wiele do zwiedzania nic tylko jechać. Poza tym mam mieszkanie służbowe - więc z noclegiem w ładnych warunkach nie ma problemu. A ona mi na to, że od zeszłej soboty zapisała się na sobotni kurs jeżyka, ma dużo sprzątania w mieszkaniu itd - i niech sobie sam zostanę jak mi tak zależy. Kurde o co chodzi- czy ona nie chce ze mną walentynek spędzić? Tak czy inaczej wrócę do naszego mieszkania z delegacji n weekend. Najgorsze, że jesteśmy ze sobą, mieszkamy już prawie 3 lata i tu takie akcje. Staram się ją jakoś zrozumieć, że za daleko itd. Ale ja co tydzień wyjezdzam i jest ok. Pewnie jak ona by mi zaproponowała to bym pojechał od razu, albo jak bym innej kobiecie zaproponował możliwość wypadu i połączenia ze zwiedzaniem i oderwaniem się od spraw codziennych też by się zgodziła... co o tym sądzić i co robic...?

To co radzisz, zostać w delegacji i nie wrócić na Walentynki? Wrócić i udawać ze jest ok? Jak zacznie rozmawiać to mi powie, że zapłaciła za kurs i chce na niego chodzić, że n wyjazdy ja nie stać i jest zmęczona...

Za trudne to dla mnie wszystko jest... sam sobie z tym nie poradze, i nie wiem gdzie szukać pomocy...