Problemy z dorosłym synem. - Netkobiety.pl

Witam! Zdaję sobię sprawę, że forum jest dla kobiet, ale naprawdę sytuacja w jakiej się znalazłem wraz z żoną jest dla nas ciężka do rozwiązania. Od kilku lat (z małymi przerwami) mój 24 letni syn sprawia problemy. Nie,  to nie są problemy typu, że siedzi w domu i nie pracuję (chociaż był dosć długi okres kiedy syn szukał pracy, ale zostawał zwolniony’’ po okresie próbnym.’’), przeciwnie pracuje i podejmuje się różnych innych zajęć , żeby sobie dorobić. 
Problemem jest jego spojrzenie na życie i agresja. Chłopak ostatnio zachowuje się bardziej jak  nastolatek, niż dorosły mężczyzna. Ciągle przejmuje się swoim wyglądem, nie chce jesć , dużo ćwiczy... Odbiło mu chyba po tym jak sąsiadka skomentowała, że wygląda sobie dobrze...  Pare osób powiedziało mi , że nie mam się przejmować, bo mój syn nie jest już dzieckiem, ale ja niepotrafię go olać...  Z tego powodu w domu bez przerwy są awantury, a syn od dziecka był nerwowy.  Pocieszam się, że chłopak ma chociaż prace, pasję, dziewczynę i uczy się języków.
Przeraża mnie jego zainteresowanie smiercią i to, że coraz brdziej izoluje się od ludzi. Nie tak go wychowywałem... Zawsze był wrażliwym dzieckiem, a od około 12 roku życia, jakby ktos mi go podmienił. Od 3 do 11 roku życia praktycznie sam zajmowałem się nim . Z żoną się rozwiodłem i zerwałem kontakt z  moimi  rodzicami. Kiedy poznałem moją obecną żonę, mój  syn  akceptował ją do czasu kiedy wprowadziła się do nas. Wtedy zaczeły się ucieczki z domu, brak szacunku do dorosłych zarówno domowników i obcych ludzi. Później ‘’ogarnął’’ się.
Prawdziwy horror wydarzył się chwilę przed 16 urodzinami mojeg syna. Moje dziecko miało nieudaną próbę samobójczą. W ciężkim stanie trafił do szpitala, gdzie wyszło na jaw, że syn przez dłuższy zas okaleczał się i brał używki. Wtedy pogodziłem się z  moją rodziną (tylko była żona była obojęta). Syn  nie chętni przebywał z ciotkami i babciami. Sytuacja skończyła się nadzorem kuratora. Ponownie zczeły się ucieczki z domu.
Syn  zaczą akceptować dosć szybko swoich dziadków i babcie, gorzej z ciotkami (niektorych wciąż nie cierpi). Moją żonę zaakceptował  całkowicie jakies 2 lata temu. Żona go koch jak swojego syna, chociaż nigdy nie usłyszała z jego strony słowa mamo. Młody mówi do niej po imieniu.
Myslałem, że on wyrósł z takiego zachowania, a tutaj nagle znów zaczyna się buntować jak dziecko. Z 67 kg spadł do około 52 przy wzroscie ok. 171, wszystko musi być markowe (kupuje za swoje), jest straszni pyskatyi nerwow, spi po 3-4 goziny, czasami w ogóle, czasami przespi cały dzień. Ja jestem ten zły dla niego, bo wtrącam się w jego życie. Boję się go zdenerwowć , nie chce,  żeby się wyprowadzał, bo czuje, że cos niedobrego z nim się dzieje. I to zinteresowanie smiercia, syn uwielbia horrory i robi tatuaże, ale mam przeczucie, że to całe zanteresowanie samobojstwami, rysowane trumien, zwyczajami z Argentyny, może mieć drugie dno... Z gniewu od razu do płaczu przechodzi. Czuję się jakbym miał w domu nastolatka.Gdyby był nieletni móglbym go zmusić do leczeni, a teraz?

Nie oczekuj cudow na tym Forum.
Twoj syn potrzebuje solidnej porady u solidnego psychologa lub psychiatry.

Cos mu jest.

Ale stawianie diagnozy na forach jest szkodliwe i niepotrzebne, wiec nikt tu nie powinien rzucac domniemanymi diagnozami.
On jest juz bardzo dorosly  i moze tak chce zyc?
Jesli on odmowi wszelkiej konsultacji ze specjalista, to masz marne szanse.

Witam! Zdaję sobię sprawę, że forum jest dla kobiet, ale naprawdę sytuacja w jakiej się znalazłem wraz z żoną jest dla nas ciężka do rozwiązania. Od kilku lat (z małymi przerwami) mój 24 letni syn sprawia problemy. Nie,  to nie są problemy typu, że siedzi w domu i nie pracuję (chociaż był dosć długi okres kiedy syn szukał pracy, ale zostawał zwolniony’’ po okresie próbnym.’’), przeciwnie pracuje i podejmuje się różnych innych zajęć , żeby sobie dorobić. 
Problemem jest jego spojrzenie na życie i agresja. Chłopak ostatnio zachowuje się bardziej jak  nastolatek, niż dorosły mężczyzna. Ciągle przejmuje się swoim wyglądem, nie chce jesć , dużo ćwiczy... Odbiło mu chyba po tym jak sąsiadka skomentowała, że wygląda sobie dobrze...  Pare osób powiedziało mi , że nie mam się przejmować, bo mój syn nie jest już dzieckiem, ale ja niepotrafię go olać...  Z tego powodu w domu bez przerwy są awantury, a syn od dziecka był nerwowy.  Pocieszam się, że chłopak ma chociaż prace, pasję, dziewczynę i uczy się języków.
Przeraża mnie jego zainteresowanie smiercią i to, że coraz brdziej izoluje się od ludzi. Nie tak go wychowywałem... Zawsze był wrażliwym dzieckiem, a od około 12 roku życia, jakby ktos mi go podmienił. Od 3 do 11 roku życia praktycznie sam zajmowałem się nim . Z żoną się rozwiodłem i zerwałem kontakt z  moimi  rodzicami. Kiedy poznałem moją obecną żonę, mój  syn  akceptował ją do czasu kiedy wprowadziła się do nas. Wtedy zaczeły się ucieczki z domu, brak szacunku do dorosłych zarówno domowników i obcych ludzi. Później ‘’ogarnął’’ się.
Prawdziwy horror wydarzył się chwilę przed 16 urodzinami mojeg syna. Moje dziecko miało nieudaną próbę samobójczą. W ciężkim stanie trafił do szpitala, gdzie wyszło na jaw, że syn przez dłuższy zas okaleczał się i brał używki. Wtedy pogodziłem się z  moją rodziną (tylko była żona była obojęta). Syn  nie chętni przebywał z ciotkami i babciami. Sytuacja skończyła się nadzorem kuratora. Ponownie zczeły się ucieczki z domu.
Syn  zaczą akceptować dosć szybko swoich dziadków i babcie, gorzej z ciotkami (niektorych wciąż nie cierpi). Moją żonę zaakceptował  całkowicie jakies 2 lata temu. Żona go koch jak swojego syna, chociaż nigdy nie usłyszała z jego strony słowa mamo. Młody mówi do niej po imieniu.
Myslałem, że on wyrósł z takiego zachowania, a tutaj nagle znów zaczyna się buntować jak dziecko. Z 67 kg spadł do około 52 przy wzroscie ok. 171, wszystko musi być markowe (kupuje za swoje), jest straszni pyskatyi nerwow, spi po 3-4 goziny, czasami w ogóle, czasami przespi cały dzień. Ja jestem ten zły dla niego, bo wtrącam się w jego życie. Boję się go zdenerwowć , nie chce,  żeby się wyprowadzał, bo czuje, że cos niedobrego z nim się dzieje. I to zinteresowanie smiercia, syn uwielbia horrory i robi tatuaże, ale mam przeczucie, że to całe zanteresowanie samobojstwami, rysowane trumien, zwyczajami z Argentyny, może mieć drugie dno... Z gniewu od razu do płaczu przechodzi. Czuję się jakbym miał w domu nastolatka.Gdyby był nieletni móglbym go zmusić do leczeni, a teraz?