Zakochała się w innym - czy można ją w tym szaleństwie zatrzymać?

Okazało się że mam znajomego prawnika - właśnie jestem po rozmowie tel. Czy rozstaniemy się w zgodzie za porozumieniem stron czy będę z nią wojował, na to samo wyjdzie. Dom zostaje i tak przy mnie bo czy ona go się zrzeknie czy sąd podzieli to i tak ten sam efekt (taki stosunek kredytu do wkładu akurat że nic do podziału nie ma a tylko mnie stać na spłatę kredytu). Alimenty na dziecko tak czy tak mogę zasądzić. Boję się że jak pójdę na wojnę to ucierpi synek bo zacznie się wywlekanie wszystkich brudów. Już dziś jak usłyszałem niektóre argumenty to aż mi ręce opadły. Ja mam tylko jeden argument - legalne fotki jej i kolesia w różnych dwuznacznych sytuacjach i to wystarczy. Ona jako argumenty wszystkie brudy jakie uda jej się wymyślić, czy przypomnieć w stylu: nie reagowałeś jak mnie 2 lata temu twój kumpel na imprezie obmacywać próbował (?????) taki z ciebie mąż, nie zmywałeś garów i nie gotowałeś, przez to miłość wygasła. Nie wiem czy chce mi się w tym bagnie babrać. Ona cały czas twierdzi że nie będzie brać winy na siebie bo nie czuje się winna ....bo to ja do tego doprowadziłem.....

Widocznie zmienila zdanie..

Odpuść sobie ! to nic nie da ! ona albo nie odpisze albo znowu da ci do zrozumienia ze to nie ma sensu! wez tego dnia zajmij sie soba zrob cos dla siebie wyjdz na basen kino cokolwiek aby tylko odpedzic mysli od siebie

Rufio,
Na spokojnie przemyśl. Wszystkie argumenty za i przeciw, biorąc pod uwagę sytuacje przyszłą... nie tylko co jest teraz. Weź pod uwage to, ze musisz małemu zapewnić jakąś przyszłośc - im starszy, wydatki większe.
A brudy to ona juz teraz wylewa - sama mowi dziecku, ze jest sprzataczka itd.
Trudno mi powiedziec cokolwiek bo jej nie znam. Nie wiem do czego jest zdolna. Ale przemyśl, zebys potem nie załował! I przede wszystkim bierz pod uwage dobro małego - on tu najmniej zawinił a najbardziej pokrzywdzony.

A myslisz, ze jeszcze ona moze wroci? I czy Ty chciałbys tego?

No widze, ze rzeczywiscie na powrót się nie zapowiada...
Po prostu byliscie zle dobrani i to wyszło po latach. Ona pewnie potrzebuje faceta rozumiejącego ją bez słów, ktory po prostu czuje ze z nia cos nie tak, rozumie jej potrzeby, Ty nie zauwazyles jak małżenstwo Wasze sie rozpadało (dla mnie do tej pory to nie do pojęcia:)) Moze te wszystkie obowiazki ktore miała i brak zrozumienia z Twojej strony doprowadziły do tego, ze juz nie wytrzymała...
Pewnie ten indywidualista taki jest. Pewnie ją rozumie lepiej, nie musi mowic mu wprost wszystkiego. Moze to jej druga polówka... kto wie...
Ale w takim razie Ty tez jeszcze mozesz znalezc swoją:)

Musisz zapomnieć i zalatwic sprawe z rozwodem jak najlepiej (z myslą o małym).

Chemia opadnie i się okaże kto jest kto.

Wczoraj byłem syna do teściów odwieźć na parę dni. W końcu dziadki niczemu nie winne. Teściowa oczywiście naskoczyła na mnie jak ogar i czułem sie jak pod gradobiciem pytań. Oczywiście pretensje że zaniedbałem żonę. To że poszła z innym jest dla niej chyba tak samo normalne jak dla córci. Przecież ona już mnie nie kochała więc miała do tego prawo. Szok! Jedynie teść twardo stoi za mną i nie może przeboleć że córcia taki numer wywinęła. Dla niego sprawa jest oczywista tak jak dla mnie, że to całe obwinianie tylko mnie to tylko przykrywka dla wątpliwie przyzwoitego zachowania mojej żony.

Będę się z nimi widywał ze względu na syna więc trochę prawdy teściowej wtłoczyć do głowy nie zaszkodzi. Jeżeli ona uważa za normalne znajdowanie sobie faceta za plecami męża to trzeba ją trochę wyprostować bo za każdym spotkaniem będzie mi p....... takie bzdury. A teściu - odbiega baaardzo daleko od standardu.

Jezeli chodzi o dobro dziecka to tesciowa ma racje. No jasne ze najlepiej byloby jakbyscie czasem razem we 3 gdzies wyszli. Wtedy małemu byłiby lepiej na pewno. Znow choc na troche mialby rodzicow razem. A swoja droga ciekawe skad tesciowa wpadla na taki pomysl... czy nie sądzisz ze malemu tego brakuje? moze on jej o tym wspomina, ze chciałby takie wspolne wyjscia?

A z Twojego punktu widzenia pewnie ciezko (nie wiem, nie bylam w takiej sytuacji:)). No i jezeli Ty nie dasz rady to co mozna zrobic? Chyba nie ma o czym mowic:) chociaz moze z czasem jak juz dojdziesz do siebie to bedzie latwiej...

Przed chwilą odstawiła małego do domu. Wyszykowana umalowana na maxa. Wiadomo imprezka. A porzucony tatuś niech siedzi w domu i cierpi. I jak tu zachować psychę w nierozp..... stanie?

Cholera czemu to życie takie podłe?

jak to mi kiedyś ktoś powiedział: życie to nie bajka - tylko bitwa... daj jej odejść i sam poszukaj szczęścia

Nie. Utknął gdzieś po drodze :-(

No i moze lepiej..

Ta kobieta nie widzi, że wszystko zostawia Tobie, cały majątek życia?
Cholernie twarde będzie miała lądowanie z tego bujania w obłokach, zaboli dupsko, oj zaboli

Ciesz, się przyklepuj rozwód jak najszybciej dopóki nie zmieniła zdania.
Pomyśl, przecież mogła zarządać abyś Ty się wyprowadził, mogła wyczyścić konta, mogła chcieć całości majątku, mogła chcieć walczyć, zrobic z Ciebie potwora, wymyśleć, że molestujesz dziecko czy inne cuda kwiatki... Ten fagas mógł spać w łóżku, które Ty kupiłeś, jeść z talerza, za który Ty zapłaciłeś...
Oddaje Ci wszystko czyli żyje dniem dzisiejszym, dla Ciebie  to najlepsza sytuacja w jej szaleństwie.

Wielu rozwodzących się napewno Ci zazdrości, unikasz szarpaniny o majątek, dziecko.
A alimentów na dziecko mi tak zrzec się nie możesz, prawo tego zabrania 
ale możecie o nich nie wspominać na postępowaniu rozwodowym.

Niby to prawda, wszystko uzgodnione, klepnięte, będzie tak a tak , a jednak mimo wszystko to boli. Bo to nie tak miało być, nie tak wyobrażaliśmy sobie nasze życie. Do końca człowiek się łudzi, że da się wszystko naprawić, a jak już jest pozew to dochodzi do człowieka, że to definitywny koniec:( Boję się też tego momentu.

Oprócz bólu żalu??
Złość - jak mogła mnie tak zostawić myśląc tylko o sobie, jak mogła rozpiep..... rodzinę synowi
Tęsknotę - brakuje mi jej jak cholera
Bezsilność - nic już nie mogę zrobić
Resztki nadziei - może jeszcze coś się odwróci

Czy patrzę do przodu? Tak staram się ale na razie nic tam nie widzę

Przenioslem sie na watek - jest zle 36 lat i rozwod fluffiego. Tam sie pocieszamy wieczornymi rozmowami

Podobna sytuacja byla i jest u mnie i tak naprawde potrzebowalem czasu na to zeby uswiadomic sobie kilka rzeczy. tak samo i bedzie z Toba i wszystkimi innymi w takich sytuacjach. to ze czasami nam facetom zdarzy sie ze zaniedbamy w jakis sposob kobiety nie znaczy ze tak naprawde nie potrafimy sie zmienic i zaczac starac sie o ten zwiazek znowu. a to ze niekiedy zdarza sie tak ze wola wybrac latwiejsze rozwiazanie i zanalezc sobie innego faceta i miec takie uczucia jak miala na poczatku z Toba. niestety nie wszyscy lodzie sa stabilni w uczuciach tak jak ty czy ja. najwazniejsze jest szczescie w zyciu a tak samo nie chcesz cale zycie myslec o tym kiedy znowu zdarzy sie taka sytuacja tylko chcesz stabilnosci i zaufania oraz tego ze jednak razem poradzicie sobie z wszystkimi problemami w zyciu. najgorszy jest pierwszy okres po rozstaniu ale potem pierwsze emocje opadaja i dostajesz rozumu i sam widzisz ze ta sytuacja powoduje u ciebie depresje. na sile nic nie zmienisz i nikogo nie zatrzymasz. czasami zdarza sie tak ze ludzie nie doceniaja tego co maja a po czasie widza ze tak naprawde mieli bardzo dobrze tylko brakowalo swiezosci w zwiazku. po tak dlugim zwiazku jest trudno jednak zaczac mieszkac z kims innym bo sie juz przyzwyczailo do tej innej osoby. no i ma sie rozowe okulary na ta nowa osobe bo jednak to jest cos nowego i nam w pewien sposob imponuje i daje to czego brakowalo nam ale jak zacznie sie codzienne zycie potem zauwazamy ze to jest podobna sytuacja.

Ja też wtrącę swoje trzy grosze...
Podpisuję się pod postem Anik.
Od siebie dodam, że to prawda, że najbliższa rodzina powinna być w takiej sytuacji wsparciem. Mam tu na myśli sytuację rozstania się z partnerem/ partnerką.
Ale... prawdą jest też, że zazwyczaj to wsparcie się dostaje, tyle że okupione późniejszym brakiem zaufania.

Kiedy mój mąż odszedł po raz pierwszy rozmawiałam o tej sytuacji z psychologiem, przyjaciółką i na forum. Nie z rodziną, bo nie chciałam niepotrzebnych uprzedzeń. Zresztą teraz też tak jest. Tak już jest, że to jest TWOJA matka i ona zawsze stanie po Twojej stronie. Jej obecne zachowanie wynika wyłącznie z troski o Ciebie - to jedno, a drugie - dzieląc się z nią tym, co przeżywałeś, zasiałeś ferment - Twoja matka w tej chwili uważa, że ta kobieta Cię unieszczęśliwi i robi wszystko, by ciebie od niej odepchnąć. Bo matki wiedzą przecież lepiej:)
Wniosek? Niepotrzebnie mówiłeś.

Tyle że to się już stało. I teraz to, co napisała Anik 38, jest dobrą receptą.

W pelni popieram to ,co napisala ona1990ona chcialam Ci napisac to samo,ale jeszcze z dopiskiem ,bo nie wierze w 'nawrocenie" twojej zony............to tylko do nastepnego razu.Powinnes  porozmawiac z zona  i kategorycznie powiedziec,ze to byl (jesli chcesz dac jej szanse) ostatni jej "wybryk"Uwazam,ze jak ktos zrobil to nie raz ,a 2 razy zrobi to powtornie,zostawi Ciebie i dziecko i wroci  do "innego " zycia!Nie dziwie sie Twojej mamie ,bo ona wie jak cierpiales Ty ze swoim synem,niew wiem  czy bylo by mnie stac na kolejne przebaczenie..........ona traktuje  Ciebie i waszego syna jak "marionetke",bo liczy sie tylko Twoja zona i jej "milosc" Jestem osoba tolerancyjna,ale ja tez zachowalbym sie jak Twoja matka,bo to nie bylo jeden ,jedyny raz i penie nie ostatni! Raz  mozna wybaczyc,ale nie notorycznie,bo stracilabym dla siebie szacunek!

Pozdrawia wszystkich kawaler z odzysku. Rozwód przebiegł szybko i sprawnie i nawet sąd zbyt dużych wątpiwości nie miał. Żona olała wszystkie dane jej szanse. Dokonała ostatecznego wyboru. Kochaś jest jednak ważniejszy niż rodzina. Długo próbowałem dla siebie i syna, ale to była "walka z wiatrakami" w dodatku jak się okazało jednostronna. Czuję się z tym "kawalerstwem" o dziwo bardzo dobrze pomimo wszechobecnych wspomnień, bo wreszcie żyję bez niepewności, podejrzeń i strachu, że w każdej chwili może się wszystko rypnąć, bo się panience życie małżeńskie znów odwidzi. Poza tym syn sądownie został przy mnie i nie muszę się martwić o kontakty z nim. Mamusia ma też nieograniczone więc chcąc nie chcąc się widujemy jak go do siebie zabiera ale nie częściej niż to konieczne i powoli przestaje to we mnie budzić jakiekolwiek emocje. Dołączam do grona twierdzących, że "odgrzewane kotlety" są ciężkostrawne i w większości niejadalne i będę się tego w przyszłości trzymał. Obiecałem sobie jedno, że nigdy więcej zdrady i ku....stwa nie wybaczę. Amen

Alimenty są prawem niezbywalnym.
Żadna umowa, ugoda, notarialnie potrwierdzona czy nie, nie jest wiążąca.
Wynika to z KRiO.
Celem jest zabezpieczenie podstawowych środków dla rodziny, gdyby alimenty były przedmiotem "handlu" mogłoby dochodzić do wymuszenia zrzeczenia się praw do alimentów.
W kazdej chwili, kazdy sąd przyzna Ci alimenty na syna.
Niezaleznie od jakichkolwiek paierków, uzgodnień.
To prawo syna, którego nikt mu nie może zabrać.

Gratulacje !
orzeczenie o jej winie też ?

onk, kpisz ? czy o droge pytasz ?

Rzeczywistość.

Iluzje, interpretacje, oceny.

Egocentryzm.

Najważniejsze jest JA. JA nie wytrzymam. Ja chcę. JA i JA. JA wyłącznie sie liczę. Cała sytuacja w ciągu kilku miesięcy nie spowodowała żadnej refleksji, żadnych przemyśleń, żadnych wniosków. Udało Ci się jednak dostrzec pewną prawdę, ze nie warto nikogo zmuszać do działania wbrew sobie, bo nic dobrego z tego nie wyniknie. Ta prawda jest wystarczającą przesłanką do pozbycia się furii pretensji i roszczeń. Nie zrobiłeś tego.

Otóż nie da się. Nie walczy sie z czymś, z czym walczyć nie sposób. Sądzę, że jeśli się kogoś kocha, konsekwencją tego jest zrozumienie, wybaczanie i uznanie prawa do niezależności i samostanowienia. Włączając prawo do podążania za własnymi uczuciami, nad którymi nikt świadomej kontroli sprawować nie może. Nic Ci nie daje prawa do dokonywania ocen jak ww. Ich obecność tutaj wiele mówi o Twoim charakterze i niestety przesuwa odpowiedzialność za bieg wydarzeń na Ciebie. Wyolbrzymiasz własne krzywdy, całkowicie ignorując jej uczucia. Nie masz umiejętności obiektywnej oceny. Nie ma w Tobie empatii - jest wyłącznie egoizm.

Ona postąpiła uczciwie - choć jasno widoczne są jej rozterki i czas niezdecydowania. Jestem przekonany, że w tym momencie mogłeś jeszcze odwrócić bieg wydarzeń - gdybyś potrafił się zmienić. To jest dla Ciebie jednak za trudne.

Można współczuć Twojej kolejnej partnerce, bo na Twoją osobowość nałożą się uprzedzenia z doświadczeń, zracjonalizowane na pozycji: "JA jestem zajebisty. MNIE szmata skrzywdziła." Niewykluczone nawet, że, na nie całkiem uświadomionej pozycji: "Wszystkie kobiety to szmaty".

W istocie zaś jesteś osobowością toksyczną i taki będzie Twój kolejny zwiazek.

To jest mój punkt widzenia, po przeczytaniu zaledwie kilku postów. Od Twojego punktu widzenia różni się głównie tym, że nie mam przekonania, co do jego absolutnej słuszności. Dlatego nie zamierzam go bronić, wikłając się w rozwlekłe dyskusje.

mówisz że jestem zły... masz prawo. Mówisz że nie chcesz pokazywac dzieciom patologii, syfu i gówna. zamknij je pod kloszem bo inaczej ich nie uchronisz.
wyłącz tv, radio, internet. to niestety nas otacza i nic na to nie poradzimy.
Mozemy nauczyc je patrzec na te sprawy pod innym katem. co jest dobre a co złe i spróbowac wytłumaczyc dlaczego tak sie dzieje. niestety nie zawsze znajdziemy wytłumaczenie. i nie zawsze wszystko sami zrozumiemy.
nigdy do konca nie wiemy jak jest naprawde i mozemy tylko wydawac wyroki na podstawie tego co tutaj przeczytalismy. na podstawie tego co sami opisalismy o swoim zyciu i jak ono wygląda z naszej strony.
czy zawsze wszystko opiszemy... moze tak ale ktos inny moze to widziec z boku zupelnie inaczej.
Dlatego nie chcę sądzić nikogo ani potępiać.
Próbuję tylko pewne rzeczy poznac i spróbowac zrozumieć. Uczymy sie do konca swojego zycia a i tak duzo nas omija.

I o to chodzi. Zero uczciwości, zero chęci naprawy, kłamstwa do końca i potajemne kontakty z przyjacielem nawet w momencie kiedy twierdzi że kocha i wraca do rodziny kolega N4VV nazywa rozterkami - śmiech na sali. Dla mnie to zwykłe k..restwo. Potem dorabia się do niego ideologię o złym mężu itp chociaż wcześniej nie miało się większych zastrzeżeń. No i wychodzi 2 lata wypalenia chociaż to tylko ostatnie 4 miesiące z nich akurat po poznaniu kochasia można było cokolwiek odczuć bo pani zaczęła się nagle drastycznie oddalać i nagle wypaliła że odchodzi do przyjaciela. Potem trzeba było wyolbrzymić winy drugiej strony żeby to własne k...estwo usprawiedliwić. Prawie udało jej się wmówić mi że wina leży wyłącznie po mojej stronie a ona taka biedna niczemu nie winna...tylko potem po pijaku wychodzą jej szczere gadki że jestem dobrym człowiekiem ale ona nie moze ze mną żyć po tym jakie świństwo wykręciła...

Kochałem ją bardzo i dlatego rozwodząc się jak to napisał N4VV "dałem jej prawo do podążania za swoimi uczuciami". Niech idzie tam gdzie ją rozwiązłe dupsko poniesie. Teraz może robić to legalnie z papierkiem z sądu, bez ukrywania się i robienia w balona najbliższych.

A na dzisiejszy dzień jak wgląda Twoja sytuacja?
Jest kontakt?

Streszczę w miarę swoją sytuację czyli rok walki o małżeństwo i rodzinę, cud, udało się.

WSTĘP
Młodo urodziła nam się córka, kochaliśmy się,mieszkaliśmy razem, wszystko robiliśmy wspólnie, rozumieliśmy się, rodzice wymyślili, że należy wziąć ślub bo dziecko, ja w sumie tez uznałem, że chciałbym, moja zaś nie była przekonana ale za bardzo mi o tym nie mowila. Pracowalem dorywczo ona koczyla studia, zylismy biednie ale bylo nam dobrze, poswiecalismy malej duzo czasu bylismy szczesliwi. Potem zaczelismy pracowac oboje zarabialismy coraz wiecej, wiecej bylo wycieczek ale mniej czasu dla siebie na codzien,wiecej kłótni poznalismy proze zycia.Kupilismy mieszkanie po 4latach i postanowilismy ze czas na rodzenstwo. Gdy urodzil sie syn żona chyba pod wplywem hormonow odsunela sie ode mnie,nie chciala zebym ja przytulal cala milosc przelalana niego. Hajsu bylo coraz wiecej ale i wydatkow, roznilo nas to ze ja chcialem cos odkladac,ona wolala wyczyscic kontodo cna co miesiac. Zaniedbywalem sie troche, nie kupowalem sobie nowych ubran itd,cieszylem sie ze ona moze kupowac roznosci sobie i dzieciom, czulem jednak ze jestesmy juz starym malzenstwem, ze kwiatuszki minely i trzeba teraz powaznie patrzec na zycie, ale ufalem jej w 100% kochalem choc nie mowilem tego, na codzien jednak denerwowala mnie jej lekkomyslnosc to ze nie chce byc porzadna gospodynia ze jest syf a żarcie robi tylko dzieciom a mi ie poda, a ją moje sapanie się o zbedne wg mnie wydatki i zamulenie. Gdy w nerwach powiedziala mi kiedys ze mnie nie kocha zaczalem lapac doły, zamykalem się w sobie i w komputerze, nie mialem sily wyjsc do ludzi, mało pomagałem przy dzieciach, robilem mniej domowych obowiakow tylko odkurzanie i pilnowalem rachukow, dobijalo mnie ze minelo juz 6-7 lat a nie widzialem perspektywy ze zaczne odkladac na wymarzony dom z ogródkiem i inne marzenia mimo iz zarabialismy coraz coraz wiecej. Jedynie na wycieczkach czułem spokoj i bylo fajnie ale to co pare miesiecy. Zaczela mowic o separacji uwazalem ze to glupie, ze musimy sie dogadac, ze niedlugo posplacamy kredyty i bedziemy mieliwiecej nowych mozliwosc, zniknie ta proza, czasem bylo lepiej ale potem znowu nas dławiła codziennosc.

AKCJA
W 2017 moja żona zaczęła zyć coraz aktywniej, zaczela cwiczyc szpagaty, jogę jakies tam fitnesy,oboje bardzo lubimy snowboard zima, chozilismy czasem tez razem na trampoliny, miala jakies wyjazdy z ludzmi z pracy na rowery w gory, zaczela uczyc się kite'a itd, cieszylem sie z tego ze spelnia marzenia, mi wystarczylo moje niewiele co mialem, ale zawsze bylem dumny ze mamy wspaniala rodzine, czasem jednak bylem zazdrosny, ze ciagle gzies wychodzi na piwo itd ze ma duzo znajomych bo czesto zmieniala prace a ja stabilnie trzymalem sie jednej. Pracowala czasem w weekendy i malo sie widzielismy tak naprawde przez to wszystko. Posplacalismy troche kredytów mi ulżyło, dostalem wieksze podwyżki, tez wyjechalem w gory z kumplem pare razy czułem ze wychodzimy prostą.
Żona zaczeła mowic mi o jakims przyjacielu, ze duzo sobie mowia, wysylali sobie zdjecia z wycieczek ale generalnie ufałem jej ze jest wierna, miala kilka sytuacji w zyciu o ktorych mi mowila, i mimo iz nie bylo miedzy nami wspaniale to nie zdradzala. Ja wspominalem ze troche nie wierze w taka damsko meska przyjaźń ale ona mowila ze to mozliwe, ona jest raczej poza konwensami i ufałem jej, sama mi o tym mowila wiec nie czulem wiekszych powodow do zazdrosci. Wyjscia z ludzmi z pracy bywaly czeste, ja wtedy opiekowalem sie dzieciakami i sory ale jak zostawiala burdel w chacie to ja tego nie ogarnialem, zeby dac jej do zrozumienia ze za duzo tego i nie bede kura domowa gdy ona baluje, no na zlosc. Nie mamy na miejcu rozicow, zadko wychodzilismy razem, zazwyczaj sie wymienilismy opieka nad dziecmi lub robilismy cala rodzina. Po wigilii w 2017 nie wrocilana noc do domu, zgubila telefon potem zalazla mowila ze nocowala u kolezanki, mialem lekkie obawy ale nie robilem  jazd, odprowadzilem dzieciaki zamknalem dom i tyle. Poszla kiedys na lyzwy z ludzmi z pracy okazalo sie ze byla tylko z "Olkiem" cos tam uknul,bo ona tez myslalaze bedzieekipa, typek mlodszy ode mnie od niej 5 lat. Potem oznajmila kiedys ze jedzie do domu do tego "Olka" cos tam klikacjakies ankiety i wtedy juz sie wqrwilem nie podobalo mi sie to, ale co tam ubrala sie i zostawila mnie z młodymi bez wzgledu na moje zdanie. Potem mielismy rodzinny wyjazd na snowboard udany,niedlugo potem szykowal jej się tani wyjazd tez na deske gdzies do Czech, jak sie potem okazalo wyjazd za 500zl ktory mial byc dofinansowany wyszedl normalnie z 2000 wtedy juz zaczela krecic. Byl luty Ja dwa dni przed pijany skrecilem noge ze nie moglem chodzic ale powiedzialem jej niech jedzie, odwiazlem ją o świcie, wiedzialem jak kocha deske, ja zas kulawy przez tyzien zaprowadzaelem i odwozilem dzieciaki, nie mialem wytchnienia ani odpoczyku a zeby wstac zrobic im budyń to byla meka. Gdy dzwoniła bylo cos z nia nie tak, najarana, dziwna, potem sie okazalo ze pierwszego dnia zeżarła jakies pixy, ciezko bylo z nia sie porozumiec i wkurzylem sie z kota ziknelo tez 1tyszl a karety mialy byc w cenie. Mija tydzien i ta dzowni ze złamała reke zebym po nia wyjechał, przyjechalem i widac bylo ze cos jest nie tak, w domu zaczalem cisnąć drzeć się, że mnie zdradziła a ta milczała nie zaprzeczala. Nastepnego dnia zaczelimy o tym mowic, powiedziala mi ze POCAŁOWAŁA się z tym Olkiem na stoku i tyle. Powiedzialem ze jej to wybacze nie bede cisnal afery o taka glupote, ze mamy rodzine i nie bedziemy tego psuć. Chcialem jednak zeby odeszla z pracy bo uwazalem ze to zacznie sie ciagnac, ona odejsc nie chciala z innych powodów niby. Niestety minal tydzien czy dwa i zobaczylem smsy ich ze do siebie pisza skarbie i takie tam. Chcialem pojscmu zayebac ale mowila ze sie obrazi na mnie na amen. Powiedziala ze odejdzie w kwietniu za pare tygodni a nie tak z dnia na dzien niewiadomo czemu. Obiecala ze zerwie z nim kontakt. Próbowała, ale on ciagle do niej pisał, w pracy pewnie tez przychodzil. Żona wpadla w depresje, probowalem jej pomóc mówiąc: "przeciez to nie była wielka zdrada", zaciskalem zeby na to co czytalem w ich smsach zeby jej tylko pomoc. Jak sie okazalo znacznie pozniej te słowa ja dobijały bo spała już z nim wtedy kilka razy, ale siostry jej radziły nie przyznawać się.. Mowila ze nie odejdzie z pracy bo ma takiego doła ze nie znajdzie innej pracy, mimo iz mowilem ze kij z hajsem i ze za moje 4-5k przezyjemy ze sa wazniejsze rzeczy. Zaprowadzilem ja do psychologa, ale sam tez kiepsko sobie radzilem bo co jakis czas gdy dawalem znow jej szanse, chcialem zaufac na nowo, znowu odkrywałem jakies milosne smsy z obu stron:/ Gdzies w czerwcu wyszla z tego złego stanu potem mowila ze Olek jej pomogl, psycholog ktorego potem ona znalazla innego tez pewnie,chodzila tam potem nadal. Po raz chyba trzeci obiecala ze przestanie z nim pisac, ze odejdzie w sierpniu, i bylo tak ze na kilka tygodni nie pisali ale potem znowu sie zaczynalo bo godzili się w pracy. Ja juz jej nie ufałem, ciagle sprawdzalem telefon, czasem jak rozmawialismy to wydawalo sie ze mamy normalny kontakt ale potem wracala od niego i byla zupelnie inna. Jezdzila czasem do niego wieczorem bo byl smutny pisal jej rozpaczliwe smsy, ja nie moglem jej wiezic, strasznie cierpialem ale przetrzymywalem to, zostawalem z dzieciakami. Zylem w swiadomosci ze tylko rozmawiaja, przytulaja sie, nie wiedzialem o seksie bo pytalem wprost - zaprzeczyla a ja wierzylem. Nie rozpowiadalem tez tego dramatu znajmomym bo wierzylem ze to sie skonczy i nie chcialem potem odbudowy jej wizerunku. Ona mowila to ciagle nowym kolezankom bo widzialy ze cos sie u niej dzieje. Gdybysmy nie mieli dzieci na pewno uznalbym ze nie ma o co walczyc, ale widzialem po niej ze jest zaslepiona, ten typ ja czarował i okłamywałem, nie chcialem zostawic im dzieci bo uwazalem ze i tak sie pewnie kiedys to rozpadnie jak wejdzie codziennosc a dzieci juz beda mialy rozpiepshone życie. Olek złamał rękę i probowala o im zapomniec ale ciagle jej sie snil, myslala o nim ale probowala nie pisac przez kilka tygdoni, ale oklamala mnie ze jedzie do szpitala ze swoja reka, ze nie spotkaja sie a byla u niego. Potem sie okazalo ze zamiast smsow znalezli tajemna sciezke przez instagrama. Żona w koncu była niechętna do sexu ze mna, czulem ze oddalamy sie coraz bardziej. Zaczela poznawac go naszym dzieciom, zaczela byc coraz bardziej "beszczelna" czy tam smiala w koncu przyprowadzila go na rozmowe ze chca zebysmy sie dogadali co do dzieci i zebym sie wyprowadzil. Najlepsze jest to ze nie chciala rozwodu, chciala zebym dalej sie nimi zajmowal zeby tego nie odczuly, zebym odbieral ich ze szkoły a oni beda w tym czasie gruchac?! Rozmowa im nie poszła byłem w emocjach i nie mialem zamiaru nic negocjować. Koleś mnie wkurzał o ciagle powtarzał "zabieram Ole" to taki typ manipulatora jest. Generalnie mam dla nich jest dobra i kocha ich nad życie tylko żoną średnia. Olek proponowal jej zeby sie wyprowadzila z dziecmi ode mnie ale nie chciala zmieniac im otoczenia dla wlasnego zakochania. Koles byl uparty ale nie byli w stanie tego zorganizowac, był pat, ostry stres dlakazdego, totalne zawiezenie a żona powiedziała że nie podejmie żadnych decezji ze bedzie stac w miejscu. Praca juz ja meczyla i miala odejsc we wrześniu Zaczelo sie niby robic lepiej pomiedzy nami bo nie bylo smsów, ja zaczalem byc spokojniejszy i ona tego chciala zebysmy nie klocili sie przy dzieciach, staralilismy sie tego im oszczedzac ale bywalo to nieuknione. Niestety oszukiwala mnie bo pisała z nim na ista, przy mnie grała a w głowie utwierdzala sie i planowała jak zrobic by z nim byc. W koncu odkryłem ten instagram, jej nawijke o sexie i obudziłem ją z lekkiego liścia ale tak zeby klasnęło, przyznala sie ze to robili na wigili nie, wtedy co byla u niego klikac po raz pierwszy potem na tym wyjezdzie kilkukrotnie i jak jezdzila do niego co jakis czas. Potem dowiadywalem sie wiecej konkretow bo gubila sie w klamstwach. Spytala czy to robimy mi roznice, powiedzialem ze nie robi ze chce ratowac rodzine i tyle, ale zmienilo to moj obraz na ostatnie pół roku. Zaczalem sie jej troche brzydzić, ciężko bylo mi to z poczatku wybaczyc, sam nie wiedzialem czego chce, ale z drugiej strony miala odejsc z pracy i to o co walczylem tyle czasu moglo byc realne, tylko zastanawialem sie czy mimo dzieci nadal chce z nia spedzac zycie. W koncu juz zaczalem stawiac ultimatum ze nie wytrzymam ze albo rozwód albo niech to skonczy wreszcie. Plakałem gdy patrzymałem na dzieci, nie chcialem ich oddac! Ale on tez nie a  w sadzie nie chcielismy walczyc by ktos za nas decydowal. Olek jej wmawial ciagle ze gram dziecmi, zeby ja zatrzymac  na siłe, tylko po co?! Kochałem ja nadal ale mialem tyle żalu, że miałem dosyć, ciagle motywowalem sie zeby sie nie zdowołać i nie stoczyć,ze jak przezyjemy taki hardcore to nic nas nie złamie. Odeszła z pracy ale wszystko bylo w zawwieszeniu, ciagle do niego pisala,nie chciala pojsc ani w jeda ani w druga. W kocu cos pękło powiedzialem zeby na spokojnie przemyslala wszystko zeby wylaczyla telefon ze ja wyjde na caly dzien zeby miala spokoj i czysty umysł bo sie wszyscy zrujnujemy. Niestety wrocilem o 3 w nocy i pijany, wzialem telefon ze stołu i zobaczyłem, ze sie nagaduja jakie podjac kroki zeby yli razem, z inicjatywy mojej zony, nie wytrzymalem i wyrzucilem ja z domu, ktos wezwal policje bo krzyczala, pojechala do niego ja poszlem spac, nie obczailem ze to policja sie tłucze myslalem ze sasiedzi,wyzywale ja myslalem ze tokoniec, wylalem caly swoj zal. Obudzili mnie rano skacowanego, gach pod moimi drzwiami po raz pierwszy, wsykoczylem i walnalem go ,padł, kopnąłem, żona weszła do domu ja zamknalem drzwi a on sobie poszedł. Zaczelismy rozmawiac i zdziwilem sie ze to nie koniec, ona myslala ze na serio ja wyrzucilem ale ja żałowałem tego co zrobilem, ona nie chciala sie wynosic,dowiedzieli sie rodzice, tesciowa przyjechala. Żona dozla  wkoncu do wniosku ze nie bedzie walczyc z calym swiatem, powiedziala ze po raz ostatni z nim porozmawia. To byl ciezki miesiac, ja nie moglem jej zaufac, mialem duzo żalu, bylismy odsiebie oddaleni, nie chciala zebym ja dotykał, za to ze ja wyrzucilem z domu, ciagle miala w glowie tamtego ale nie odzywali sie. W koncu zadzowonila do niego nie wytrzymala i powiedziala mi o tym , poczulem ze mam powody jej ufac bo juz jje telefonu ie sprawdzalem. Ucieszylem sie, bylem spokojniejszy,dzien pozniej jedak znow rozmowa na balkonie i powiedziala mi ze spotkalasie z nim podpraca, ze sie pogodzili i ze ona musi sprobowac byc z nim. Ja juz wtedy powiedzialem ze nie mam sily walczyc ze jezeli jeszcze raz sie z nim skontaktuje to robimy rozwód. Zwaliło mie z nóg i nie moglem byc gołosłowny, poszukalem mieszkania, tego samego dnia wieczorem wplacilem kaucje i umowilem sie na przeprowadzke za 3 dni. I te 3 ostatnie dni byly najlepsze miedzy nami od lat! Zrobilismy nawet sex, wynioslem sie. Los tak chcial ze typek akurat mial wycieczke do Turcji i byli na telefonach. Nie dogadywali sie,żona tesknila troche za tym do czego sie przyzwyczaila,obczailem ile jednak w domu robilem, gdy musiala wszystko robic sama. Dzieciom powiedzielismy ze ide do hotelu, ustalilismy ze w sadzie zrobimy szybko ze na sciemniamy ze nie ma od dawna sexu itd. Za tydzie przyjechali tesciowie, tez wpadlem, żona miala ze mna rozmowe ze tamtemu nie ufa itd. czułem że jednak mozemy byc razem, choc juz zaczalem planowac nowe PROSTE zycie. tesciowie wyjechali i ona nagle zaczela miec do mnie pretesje ze spie znowu w domu, z tamtym poklocili sie na maxa, krzyczeli na siebie w sklepie i takie tam. Powiedziala ze bedzie ze mna na siłe, że nie bedzie robic sexu, bunt. Sam nie wiedzialem co o tym myslec, ale juz tak zostało, lizalem juz życia singla ale uznalem ze wole sie meczyc dla dzieci żeby miały spokój.

ZAKOŃCZENIE
Z tamtym przestala na amen bo i on wreszcie sie odczepił. Minęły 3 miesiące paździerik, listpad, grudzień, ostatnie poltora moja walka z psychika i z szepczacym złem przypominajacym o bólu. Żona sobie poradziła, zaczynamy działać powoli wspólnie, troche nadal nam to towarzyszy ale jest coraz lepiej, chcemy zeby zmierzalo to w dobrym kierunku. Mysle ze mam do iej wieksze uczucia, ze nia ma rownowagi i wczesiej gdy ciagle poswiecalem swoja godnosc, wybaczalem jej, rzeczywiscie byla królową sytuacji i musialem sie  dusic w sobie zeby rozmawiac z nia na równi, zeby za bardzo sie nie zmiekczac, zeby traktowala mnie powaznie, ale z drugiej strony moze nie tylko z mojej winy, ale nie staralem sie o zwiazek, nie wiedzialem ze trzeba:/ to odpokutowałem

PODSUMOWANIE
Nie ignoruj jak żona mówi, że jej źle o separacji, bo to do czego się przyzwyczaiłeś może sie zmienić
O związek trzeba ciągle dbać, nie popadać w ilzuję,że minęły motylki nigdy nie bedzie tak fajnie
Jak żona zaczyna żyć na 200% bez Ciebie u boku to prędzej czy później znajdzie "bratnią duszę"
Dla dzieci, można poświęcić drugą miłość, można poświęcić godność, jeżeli łączyło was coś więcej kiedykolwiek, MOŻNA BYĆ ZE SOBĄ PO ZDRADZIE SZCZĘŚLIWYM,
MOŻNA ZAKOCHAĆ SIĘ PONOWNIE W TEJ SAMEJ OSOBIE - ale trzeba sie na chwile rozstac

fateofangel

niezła historia