Zakochała się w innym - czy można ją w tym szaleństwie zatrzymać?

Nie mówi tak, bo tak czuje. Mówi tak, bo widzi że Tobie to sprawia przyjemność i zgadzasz się z nim. Czuje że stracił jednego rodzica i nie chce stracić drugiego, więc w ten sposób zaskarbia sobie Twoją uwagę. Jak dla mnie to droga do nikąd.

Z perspektywy DDcośtam dziś mogę śmiało powiedzieć, że brak jednego rodzica kształtuje nasze zachowania w dorosłym życiu. Ja byłam uczona od zawsze samodzielności, tłumaczono mi że nie powinnam oglądać się na ojca bo nie był dużo wart, nie potrafił kochać, być z nami, wspierać, czy interesować się (zdradził matkę, nie był też ojcem w żadnym rozumieniu tego słowa).. teraz dostrzegam jaką rolę w moim życiu odegrał nie on tylko jego brak, jak trudno mi zaufać, jak bardzo nienawidzę - nie, nie mojego ojca (który jest dla mnie właściwie obcą osobą, może na szczęście dla mnie samej) tylko wszystkich mężczyzn.

Tak trzymaj. Nie musisz porównywać do siebie.
Ważne, aby wiedział, że kocha i tyle.

Chcę tylko powiedzieć że dziecko potrzebuje obojga rodziców i nawet jeśli nie jesteście razem powinno czuć, że jest kochane przez was oboje. Ty też z czasem kogoś poznasz i będziecie tworzyć wspólną rodzinę. Nie jest przecież powiedziane, że będziesz go wychowywał sam.
Głowa do góry.

Raczej powinienes mu mowic ze nie mozna obrazac sie na kogos za takie rzeczy czy ktos kogos kocha czy nie bo takie uczucia sa od nas niezalezne. Bo przeciez mama nie moze sie zmusic zeby kochac tate:) jakos tak mu to przekaz zeby on zrozumiał, ze nie ma tu winnych, a w szczególności ze to nie przez niego, ze to było nieuniknione, tak musiało byc. Wtedy myśle, ze bedzie mu łatwiej...

No nic, musisz być twardy i to przeczekać... Narazie staraj się jak najwięcej okazywać mu uczuć, żeby nie czuł aż tak głębokiej pustki.... Myślę, że i tak nie uchronisz się od jego płaczu i tęsknoty za mamą, ale sam zobaczysz - czas leczy rany. Mały musi się do nowej sytuacji przyzwyczaić, zresztą Ty również. Trzymaj się bo masz dla kogo! POWODZENIAAAAA...

Ona wie że on wieczorami płacze za nią (nie pierwszy raz się wyprowadziła). Powiedziała, że zawsze może zadzwonić to z nim porozmawia. Myślę że jak by chciała to by zadzwoniła sama ale jeżeli ona tego nie czuje to trudno. Jak po kilku minutach rozmowy i próbach uspokojenia dziecka słyszę "nie płacz bo się zaraz rozłączymy" to wolę sam go uspokoić, zająć czymś żeby nie myślał. Szybciej się wtedy przyzwyczai.

Ona pewnie jakby to czytała powiedziała by że robię z niej kogoś kim nie jest bo przecież ona kocha swojego syna. Nie zamierza się od niego odcinać. Będzie się z nim widywać. Rozwody są dla ludzi (przecież to moja wina że uczucie się wypaliło i znalazła innego) a dziecku da się wszystko wytłumaczyć, kiedyś to zrozumie - tak mówi. Jakie to proste nieprawdaż? I wszyscy dalej żyli długo i szczęśliwie

Jak dalej żyć? Czas leczy rany i taka prawda! Teraz moze Ci trudno w to uwierzyć... Zajmij sobie czymś czas (niekoniecznie ciagłe spotkania ze znajomymi) i synowi również. Staraj się o tym nie myśleć (na tyle na ile to mozliwe). Nie wiesz czy za jakiś czas sam kogoś nie poznasz...

Nie jesteś jedyna osoba na tym świecie, która się rozwodzi, która straciła miłość swojego życia (a moze to nie byla milosc Twojego zycia? moze dopiero ją spotkasz!). Ludzie jakos zyja dalej i układają sobie życie. W dzisiejszych czasach rozwody to niestety czesto spotykane zjawisko... ale co zrobic? Staraj się normalnie zyc! Nigdy nie wiesz co dobrego Cie jeszcze czeka!

Ja jak mam jakis kryzys (nie mowie o sprawach sercowych) to ide sobie tak intensywnie pobiegac na swiezym powietrzu. Pomaga! Czlowiek wyładowuje emocje, lepiej się czuje, lepiej się spi... Pomysl o tym! Moze jakis sport? Basen? Zawsze tam mozesz poznac kogos... jakies nowe towarzystwo, znajomych... Przynajmniej w te dni kiedy syn jest z zona... Rozumiem ze czasu na to codziennie nie masz.

Nie siedz i nie uzalaj sie nad sobą!

Po co się łudzić, że ona jeszcze może wróci? Przecież Ty chyba tego nie chcesz? Bo nawet jakby wróciła (chodź z tego co czytałam w poprzednich postach to raczej niemozliwe) to byłaby obca osoba dla Ciebie. Przeciez Ciebie juz nie kocha i powód powrotu byłnby zupełnie inny niz Ty.

Na razie to wydaje Ci sie niemozliwe, ale predzej czy później i Ty kogos spotkasz.

tak jak mowisz - teraz przynajmniej wiesz na czym stoisz wstajac rano nie musisz sie zastanawiac czy wieczorem jak wrocisz z pracy ona bedzie w domu czy znowu odejdzie do tamtego teraz masz czarno na bialym naj sprawa wyglada

Za małym druga wizyta u mamy od zeszłego czwartku. Następna po jutrze. Długo to on z mamą nie przebywa. 3-4 godzinki co drugi dzień i do domu. I jak to ma nie wpłynąć źle na dzieciaka. Jeżeli ona myśli że to wystarczy i zastąpi mu normalne życie w normalnej rodzinie to ja już nic nie mam do dodania. Przy całym uczuciu jakim ją jeszcze darzę (jak zobaczyłem ją w drzwiach z małym to mowę mi odjęło i pikawa mało co mi gardłem nie wyskoczyła) to w tym przypadku zero zrozumienia dla takich płytkich macierzyńskich uczuć.

Lepiej aby dziecko myślało, że miłość to nic pewnego, że można przestać kochać ot tak.. i bało się, że tata też kiedyś go kochać przestanie?

Wg mnie Ona pogubiła się, ale kocha dziecko - tyle że na swój zimny/wyrachowany sposób Rozwód nie powoduje, że przestaje się być rodzicem (przynajmniej tak nie powinno być), a oni nawet rozwodu jeszcze nie mają..

Może i się pogubiła. Niestety trochę za bardzo. Niestety z innym za moimi plecami. Rozwód to kwestia czasu. Patrząc po zachowaniu przy odstawianiu malucha - chłód, zimno, wyrachowanie... Z mojej strony też chyba nie lepiej bo praktycznie wogóle nic nie mówię oprócz cześć na przywitanie i na odchodne. Też tak myślę że na swój sposób go kocha... tyle że dla nie j to wszystko wygląda bardzo prosto. Trochę za prosto...

Zaczęła dużo wcześniej zanim go poznała ale myślę że to było jakieś przygotowanie do zmian w życiu. Przecież usłyszałem że od przynajmniej 2 lat chciała wyrwać się z takiego życia ( rodzina, dzieci, codzienność) i zacząć żyć po swojemu - jak ona to określiła nie tak jak chcą wszyscy dookoła ( rodzina, dotychczasowi znajomi). Ja w to nie wierzę bo tak udawać to ona nie potrafi. Dziś się śmieję z jednego artykułu który przeczytałem gdzieś w necie. Według badań naukowców z USA :-) jak kobieta zaczyna się odchudzać to przygotowuje się do zmiany partnera. Coś w tym jest przynajmniej w tym przypadku.

Wypisz wymaluj tak jak mój mąż!
Zawsze walczył z nadwagą. Nie umiał jakoś się zmotywować do odchudzania. Były problemy ze zdrowiem.
I to ja przyniosłam mu książkę z dietą. Spodobała mu się! Zaczął się odchudzać. Zrzucił bardzo dużo.
No i się zaczęło!
Nowe ciuchy, nowa fryzura!
Nasz sex osiągnął wyżyny wyżyn, choć zawsze było super!
Myślałam, że złapałam Pana Boga za nogi.

Mój mąż zewsząd słyszał achy i echy jak to pięknie schudł, jak dobrze wygląda!
Poczuł się pewnie i pewnie chciał wypróbować jak działa jego czar i urok na koleżance z pracy!
No i się podziało!

I teraz grzeje łóżko kochanki a moje pozostaje zimnie i puste...
A ja ciągle śpię po tej samej stronie łózka......idiotka........

Zdaniem osob z zewnatrz piekna nigdy nie byla. Dla mnie zawsze byla ladna. Nie mialo dla mnie znaczenia czy bylo pare kilo za duzo czy nie.  Smialem sie ze jak schudnie to sie wogole ode mnie nie odpedzi. Po prostu to byla kobieta w 100% w moim typie. Lubilem jej buzke z tym usmiechem. Charakterek zawsze miala trudny ale mi to nigdy nie przeszkadzalo. Po prostu nie bala sie mowic tego co mysli. Nawet jej rodzice czasem pytali jak ja z nia wytrzymuje. Po prostu ja kochalem i tyle. A te motylki po tylu latach. Ja juz taki jestem ze jak sie zabujam to na amen i nie wazne ze bylo to pare lamtek temu. Moze wlasnie z powodu tego swojego charakteru nie potrafila ze mna dojsc do porozumienia w ostatnim czasie bo ja jako czlowiek spokojny wolalem przemilczec jej wybuchy na tematy sprzatania i gotowania na zasadzie pokrzyczy i przejdzie jak zwykle. Z kolei w sytuacjach kiedy stanowczo wyrazalem swoje opinie z ktorymi sie nie zgadzala no to bylem ten zly ktory jej nie rozumie a chcialem tylko jej dobra. No odbieglem od tematu motylkow.

Czlowiek mysli ze zona dla niego poprawia wyglad. Mowi co prawda ze robio to dla. Siebie. A na koniec radoche bedzie mial i tak kto inny. Ku.....mac!

juz skonczyles sie uzewnetrzniac? Nie bede sie znizal do twojego poziomu bo najwyrazniej nie masz dzis komu dokopac. Jak bys uwaznie czytal to moze by cos do ciebie dotarlo no ale chec pokrzyczenia przeslania ci ten maly rozumek. Usprawiedliwiaj dalej wszystkie kobiety ktore robia w trabe swoich facetow za plecami. No ale ty chyba uwazasz ze z powodu tego ze facet zaniedbal obowiazki domowe to mozna mu przyprawic rogi i twierdzic ze to nic zlego. Potem zostawic syna i spieprzyc do nowej milosci.A moze komus juz udalo sie przeleciec twoja luba? Albo sam jestes jednym z tzw pocieszycieli skrzywdzonych zon?

A ty znow swoje. Czy ja sie wypieram swoich bledow? Nigdy nie mowilem ze jestem swiety. Gdyby moja malzonka byla wobec mnie w porzadku to nie bylo by juz calej sprawy. I nie potrzeba bylo zadnej terapii bo okazalo sie ze jednak rozmawiac potrafimy. Takie rzeczy mozna dogadac w malzenbstwie pod warunkiem ze nie ma nikogo trzeciego. A to byl wlasnie powod tego ze sie to niestety nie udalo. Najpierw znalazla sobie dupka na boku w ktorym sie niechcacy zakochala a pozniej wpadla na pomysl naprawiania zwiazku [kilkukrotnie] co niestety z gory skazane bylo na porazke bo nowa milosc jest dla niej wazniejsz niz rodzina. I nie robie z siebie zadnego bohaatera. A ofiara to jestem chyba swoja wlasna bo bezgranicznie ufalem komus kto mnie po prostu zdradzil.

Jakich kompleksów???? Nie wiem.

Oczywiście że jest w tym dużo prawdy. Akurat obowiązki domowe to była jedyna rzecz o którą żeśmy się kłócili od jakiegoś czasu (nie zawsze tak było). Zlewałem to fakt. Żona twierdzi że w pewnym momencie jedynym moim obowiązkiem było kąpanie i usypianie małego, cała reszta spadała na nią. Zdarzały się sytuacje kiedy pozmywałem, czasem ugotowałem (marny mam repertuar 3 dań). Prania i prasowania się nie tykałem. Żona nie cierpiała słowa "zaraz" a ja zanim się zebrałem do czegoś to zdążyła to sama zrobić. Jak pytałem czy w czymś jej pomóc to odpowiadała że nie bedzie mi pokazywać palcem. No i nawarstwiło się pretensji. Potem było że przeprowadzka pod przymusem, dziecko pod presją - bzdury! Ze nikt z rodziny nie pomagał - bzdury (babcia na kazde zawołanie - mąż w delegację to syn do babci) A już najgorsze podobno było ostatnie pół roku - wiadomo pół roku temu zaczęła się znajomość z panem X który uświadomił jej w jakim piekle żyje (wtedy wyjazdów było najwięcej - i syn na dłużej do babci a żona kombinowała na boku). Zwietrzył łatwy łup pan nieszczęśliwy też porzucony. Ja zaaferowany nowym mieszkaniem, materiałami, projektem, pilnowaniem majstrów, przeprowadzką nie widziałem najgorszego.

Co do krytykowania żony to nigdy tego nie robiłem. Kiedy przychodziła do mnie i żaliła się że w pracy ma za dużo obowiązków, że się nie wyrabia oczekiwała ode mnie (teraz to wiem) że ją pocieszę i powiem dasz radę. Ja mówiłem postaw się, nie daj sobą pomiatać, jak ich przyzwyczaisz że robisz za 3 to już zawsze tak będzie (wyszło na moje). W pewnym momencie miałem dosyć jej narzekań i powiedziałem że czuję się jak bym zmienił pracę na twoją bo non stop są tylko twoje zawodowe problemy. Ja też mam niełatwą robotę (stres, wyjazdy  itp.) i uważałem że do domu problemów przynosić nie będę. No i wyszło że nie potrafię słuchać.

Ogólnie rzecz biorąc całą tę sprawę obowiązków domowych itp. wyjaśniliśmy sobie i w momencie kiedy ona próbowała wracać. Obiecaliśmy sobie że tak to już nigdy wyglądać nie bedzie, że już nigdy nie zostawię jej z tym samej. Obiecaliśmy sobie że zaczniemy kożystać z życia, jeździć częściej na wakacje, wyjeżdżać na weekendy spędzać więcej czasu ze sobą.  Niestety miłość do pana X zniweczyła wszelkie wysiłki. Usłyszałem tylko : "ja wiem że tu przy tobie i synku było by nam (tu też miejsce na psa) najlepiej" aby potem usłyszeć "będę zawsze o tobie ciepło myśleć'' i ''chcę rozwodu bo kocham kogoś inego''. To teraz już nie bedzie rodzinnych wyjazdów nad morze. Teraz bedzie wolność i życie bez zobowiązań i obowiązków. Tylko czy bedzie lepiej? Sama sobie na to kiedyś odpowie. Ja uważam że nie bylem aż taki zły (część winy na pewno leży po mojej stronie) i idę dalej swoją drogą.

A ja napiszę od siebie.

   Mąż ode mnie odszedł, a właściwie odchodził kilka razy, wyprowadzał się i wracał, usłyszałam od niego, że mnie nie kocha, nie kochał, był głupi jak wiązał się ze mną, nie był ze mną szczęśliwy, wniósł sprawę o rozwód, mamy dziecko. Ostatnim razem wyprowadził się 500km on nas, nie chciał powiedzieć gdzie mieszka i z kim.
Okazało się, że zakochał się, zupełnie go zaćmiło, ogłuszyło, zaślepiło, ja mogłam dla niego nie istnieć, raczej byłam jak natrętna mucha, która chce kasy na dziecko, na dom, naprasza się z pierdołami, problemami gdy on taki szczęśliwy z motylami w brzuchu unosi się w nowym "uczuciu na całe życie". Do dziecka przyjeżdżał raz na miesiąc.
No cóż, bolało cholernie, w końcu razem byliśmy 13 lat a tu nagle jakaś flama zabiera mi męża a ten durnieje całkowicie pod wpływem nowej dupy, finansuje ją.

Nie zgadzałam się na rozwód chociaż sprawa już była w sądzie. Sytuacja taka trwała przez 3 lata.

Teraz. 
Teraz jesteśmy razem, zawsze wiedziałam, że wróci, byłam tego pewna, mówiła mu, że wróci, on zapierał się, że nigdy w życiu. Co zrobiłam, że wrócił?  Byłam twarda, konsekwentna, nie właziłam mu w zad, stawiałam swoje warunki, ukróciłam jego finanse, ogólnie rzecz ujmując został spłukany.

  Radzę Ci-idź z nią jak najszybciej do notariusza, przepisz na siebie co możesz, z alimentów na dziecko zrzec się nie możesz ponieważ jest to zabronione ustawowo. Więc gdybyście nawet w ugodzie notarialnej zawarli zapis, że zrzekasz się alimentów na dziecko w zamian za majątek to fragment odnośnie alimentów jest nie zgodny z prawem:lol:

Ona wróci, przepraszam, że to piszę ale wróci zlochana jak pies, spłukana, koleś kopnie ją w zad z prędkością światła, to tylko kwestia czasu, zapuka do twoich drzwi.
   A Ty okop się na pozycji tego spokojnego, konsekwentnego, twardego, przepisz na siebie wszystko co masz, nie patrz na jej dobro, bądź egoistą bo musisz myśleć o dziecku i sobie. Co zostawisz jej to ona przepuści z kochasiem-takie są fakty.

I pomyśl-czy wtedy ją przyjmiesz gdy wróci? Bo będzie chciała wrócić jak przestanie swędzieć ją łechtaczka.
Przepraszam za bezpośredniość ale tak jest.

Tego właśnie nigdy nie zrozumiem. Jak kocha to na zabój. Ile razy słyszałem i to jeszcze niedawno "Misiu kocham Cię i życie bym za Ciebie oddała" Jak pojawią się problemy (które okazuje się potem że można rozwiązać przy odrobinie chęci) to ucieka do innego i twierdzi że się odkochała i oddawanie życia już tu trochę nie pasuje. Trochę to dziecinadą pachnie.

Wczoraj trochę pomarudził ale bez płaczu. Powiedział że obiecał mamie że płakać nie będzie. Tyle że w nocy budzi się z płaczem i przychodzi do mnie. Przytula się tak jak by się bał że mu ucieknę. Przez całą noc sprawdza czy jestem.

Ja bym tez nie wytrzymala jakbym musiala mezowi pokazywac co ma zrobic w domu, i w koncu przestalabym i tak mu cokolek mowic skoro on na wsyztsko mowilby 'zaraz' moim zdaniem wina rozstania zawsze lezy po dwoch stronach, i w tym przypadku widac ze tez takj bylo..

Cokolwiek byście nie mówili to jest to po porostu usprawiedliwianie zdrady. Wy też byście poszły z innym w takiej sytuacji. Wy też byście ściemniały męzowi o spotkaniach z przyjacółkami przesiadując do rana z innym. Jeżeli tak to gratuluję i nie mamy o czym więcej gadać. Przez cały ten wątek nie mówię o tym, że ona nie miała prawa mieć dosyć. Miała! Tylko sposób w jaki postępowała jest daleki od przyzwoitości. Gdyby miała jej odrobinę i nie wchodziła w bliższe relacje z przyjacielem (bo nie twierdzę ze nie może mieć przyjaciół) to nie skończyło by się to w ten sposób. Z drugiej strony (przyjaciela) to samo (on też miał w dupie to że ona ma rodzinę i syna). I nie mówcie że nie można się powstrzymać i wyznaczyć sobie granicy nie do przekroczenia.

W przypadkach powrotów już nigdy nie będzie tak samo, jest inaczej, nie gorzej, nie lepiej, po prostu inaczej.
Jest mi dobrze, on się zmienił- nigdy nie robił zakupów-teraz robi, nie gotował, teraz gotuje, nie wynosił po sobie skarpetek teraz wynosi. Po prostu robi to, czego kiedyś nie robił, jest spokojniejszy, zupełnie inny. Ja też jestem inna, skończyły się obiadki dwudaniowe pod nos, nie dogadzam mu jak kiedyś, potrafię się postawić, mam swoje zdanie i go bronię.
Dlaczego wrócił?
    Nie pytałam go i nie zapytam, mam to gdzieś, nie rozdrapuję przeszłości, nie wypominam mu, ale widzę, że jest mu dobrze, jest u siebie, raczej zadowolony, gęba mu się śmieje, przynosi mi rano kawę do łóżka...
Spadły mu klapki z oczu, widzi, że rodzina jest najważniejsza nie nowe dupy i fałszywi przyjaciele, miał okazję przekonać się o tym.

Tak, bardzo często i daje tego dowody.

Ja nie potrzebuję współczucia, ono jest dla osób słabych.
Ja mam świadomość, że w pewnym sensie przyczyniłam się do tego co się stało, sielanki nie ma, nie było i nie będzie ale jest dobrze-nie mylić ze szczęściem. Nigdy nie jest tak, że tylko jedna strona zawiniła, trzeba wyciągnąć wnioski, przekalkulować.
W moim przypadku bardziej opłacało się przyjąć go, co będzie dalej-nie wiem, nie zastanawiam się. Teraz jest dobrze, wygodnie, spokojnie. Z motylków wyrosłam, on też.
  Ale wiem, że jeżeli po raz kolejny mnie zawiedzie to poradzę sobie, a on dla mnie nie będzie istniał, nauczyłam się, że mogę bez niego żyć-to najcenniejsze.
Górnolotne ideały typu honor, duma, motylki, ohy i ahy można sobie w kieszeń włożyć, tym nie nakarmi się dziecka, nie zapłaci podatku,  z dumą zjeść samotnie wigilijną kolację bo honor, duma, klasa.
Pierdoły nic nie warte, prędzej czy później pozostaje proza życia, która również kiedyś dopadnie żonę autora tego tematu.

Mnie ta samotna proza zycia przeraża.....o samotnej wigilii nie wspomnę...

Zylam w malzenstwie 17 lat i 12 z tego samotnie z 3ka dzieci...moj mi w niczym nie pomagal, nie interesowal sie, dokladal mi tylko problemow i roboty, mimo to nigdy nie dalam sie poniesc motylkom obojetnie w czyim i jak przystojnym brzuchu by one nie byly. To samo dotyczy podejscia do zycia, dziecka i bliskich osob.
Kazdy jest inny a Twoja zona niestety nie nalezy do tej lepszej czesci...wiec jak bys nie kombinowal to trafila Ci sie lafirynda i niestety nawet jak wroci to nie pozostanie Ci nic innego jak pogodzic sie z faktem, ze nadal zyjesz z g...o warta baba.

Skąd ja to znam

Zgadzam się w 100%

Minęły dopiero dwa tygodnie tam teraz jest sielanka(chyba że odeszła duzo wcześniej niż napisałeś temat). Mina 3,4 miesiące i sielanka się skończy. Podobno kobiety zawsze wracają, tylko Ty musisz zdecydować czy tego chcesz i na jakich zasadach. No i żyć z myślą że w każdej chwili może znów odejść, wiedzieć że potrafisz bez niej żyć a na pewno potrafisz