Jest źle - mam 36 lat i rozwód

Dzwoniłem do żony, powiedziałem, że chcę, żeby wystąpiła o rozwód. Powiedziała, że wystąpi jak najszybciej, nawet głos jej nie zadrżał. Myślałem, że to coś zmieni, ta moja stanowczość i że się jeszcze opamięta. Ale nic z tego... Teraz tylko płacz został nad samym sobą. Nie wiem, co dalej będzie ze mną... Nie wiem co ze sobą zrobić, wszystko we mnie lata i ręce się trzęsą jak galareta gdy to piszę. Koniec.

Wszystko mi jedno. I tak to niczego nie zmienia... mam gdzieś co sobie o mnie myśli i tak jest na wszystko za późno. Niech się sama babra z papierami jak tego chciała. Ja rozwodu nie chcę i nie wykonam pierwszego kroku, chce tylko się uwolnić, żeby móc wyjechać lub wziąć kredyt... Poza tym im szybciej ją zobaczę po raz ostatni na sali sądowej tym lepiej. W życiu się już nie zobaczymy przecież.

Wtrącę tu dodatkowy wątek - teściowa
Moja teściowa, teraz to dla mnie "wielki skarb", wspiera mnie z całych sił.
DZIĘKUJĘ CI MAMO

Ja nie chcę rozwodu, ale jest to nieunikniony. Niech to się stanie jak najszybciej, żebym już nie musiał jej widzieć więcej. Jak wystąpi za pół roku z rozwodem, to znowu mi wszystko wróci... Niech to się skończy po prostu.

A co ten telefon zmienił Kaśka? Może dobrze, że zadzwonił........

Sama siebie nie kumam właśnie. a jak nie ja to będzie inna, Powinnam go znienawidzić chyba za tyle przykrych słów, które usłyszałam i jak najszybciej uwolnić się. Nie wiem, może jestem za słaba. Zawsze miałam niską samoocenę, czuję się po prostu "gorsza", zdeptana, jak on mnie zostawił. Ale po tych jego tekstach z sexem i wiadomości, że będzie musiał poszukać kogoś innego do tego.. nawet po powrocie nie potrafiłabym mu zaufać. Nigdy już. Tylko niech te serducho przestanie już boleć i zrozumie, że to koniec. Bo głupie serducho ciągle drży

Moim zdaniem Zmienił, miał jej pokazać że jest silny, a wyszedł na słabeusza który zrzuca na nią przysłowiowe "postawienie kropki nad i"...

Sugeruje się sobą oczywiście, gdybym chciała rozwodu, to bym sama z tym poszła do sądu, a nie prosiła męża żeby złożył za mnie papiery...
Mogła pomyśleć, że "znowu znalazł pretekst żeby do mnie zadzwonić"...
Takie jest moje zdanie.

Skoro żona sama odeszła to niech sama działa w sprawie rozwodu, a to że zadzwonił nie oznacza, że wyszedł na słabeusza-przecież sie nie poniżył i nie błagał o powrót.

Liwia,
Sama chętnie bym zadzwoniła do mojego z najdrobniejszym nawet pretekstem żeby złapać z nim kontakt, ale się ograniczam. Tęsknię za głupim gestem, dotykiem, słowem....
Ale wiem, że muszę mu dać czas na przemyślenie, chociaż? może on teraz się świetnie bawi z tą dziunią? a ja cierpię
Gdybym tylko umiała dać mu odejść?
Może pani psycholog mi pomoże? jeszcze tylko 26 dni do pierwszej wizyty. Buuuuuuu...............

Przypomniałam sobie pewne powiedzenie, nie wiem czy właściwie je zacytuję, ale w przybliżeniu brzmi tak: jeśli, kogoś kochasz puść go wolno, jeśli odejdzie, nigdy nie był twój.......

Kaśka-pomyśl o sobie, a on niech się buja jak chce z tym babskiem.

Tak, być może sprawdza, po swojemu "kontroluje", ale i tak myśl o sobie  Kasiu, tylko o sobie....(i kto to mówi )

Fluffy a za co Ty się obwiniasz???za co masz to poczucie winy? przecież to żona od Ciebie odeszła więc nie powinieneś mieć żadnych wyrzutów sumienia tylko ona....trzymaj się będzie dobrze, może w tym ciężkim czasie powinieneś znaleźć sobie jakieś zajęcie aby o tym wszystkim nie myśleć, nie wiem wybierz się na basen, na siłownię, na zakupy jak lubisz, poczytaj jakąś dobrą książkę,,może chociaż na chwilę odstresujesz się, czasem to pomaga

Chciałabym do kosza z nim wyrzucić i w piz*u zapomnieć, ale narazie nie umiem. Zapisałam się po psychologa, może to pomoże jakoś to wszystko zrozumieć.

Do fluffy: wiem, co czujesz cały czas, ja też mam w pewnym stopniu poczucie winy, że mogłam wiele rzeczy zrobić inaczej, że mogłam bardziej się temu przyjrzeć i domyśleć się że jest jemu aż tak źle.. Ale z drugiej strony mój mąż zamknął się w sobie i nie chciał rozmawiać, q=wielokrotnie pytałam co się dzieje, dlaczego jest taki oziębły, widziałam, że coś dusi w sobie, bo stał się "wybrakowany z emocji", a z jednocześnie agresywny w stosunku do mnie i dziecka. Tylko zawsze była wymówka- bo w pracy go wkurzyli, bo jest zmęczony, bo ma gorszy dzień.. Nie miałam pojęcia, że mnie nie kocha i poprostu dusi to w sobie. A dlaczego to robił? "bo tak wypadało, bo grał na pozór"- jego słowa. Sam brał mnie za rękę, przytulał, całował, pisał, dzwonił jak byłam w pracy.. A jak wracałam z pracy to od progu był zły.. Teraz wiem, ze dlatego, bo cały czas "grał". Świetny aktor z niego- na to wygląda. No i w końcu balonik pękł, bo już dłużej oszukiwać nie umiał.

Ale wiesz, nie powinniśmy się winić. Bo co ty mogłeś więcej zrobić? Kochałeś żonę, starałeś się tak jak umiałeś, Twoja żona też pewnie dusiła to długo w sobie, aż w końcu pękła.. Ale co my mogliśmy, skoro nie wiedzieliśmy że z ich strony nie ma miłości? Skoro nie chcieli o tym rozmawiać gdy zaczął się ten problem? Czasu nie cofniemy.. Choć tak bardzo bym chciała...

Kocham dupka...
Czym jest ślepa miłość kiedy dusza usycha od braku jej wzajemności???
Ciągła pustka i żal.
Łatwo pisać WSTAŃ I PODNIEŚ SIĘ, POKAŻ MU ŻE ŚWIETNIE SOBIE RADZISZ, tylko jak to uczynić?

wkurza to malo powiedziane. zero empatii. ja sie tez takich tekstow musialam nasluchac, co wiecej, ludzie szaleli z entuzjazmu ze nareszcie "sie pozbywam takiego idioty, co mi tylko niszczyl zycie..", "jestes mloda, cale zycie przed toba..".. i tak dalej, w tym stylu. gruboskornosc nieludzka, i calkowity brak zrozumienia, czlowiek cierpi i placze po nocach, zastanawia sie co jeszcze mozna by bylo zrobic zeby zlapac chociaz cien szansy, nie wyobraza sobie zycia bez TEJ osoby, a jako cale wsparcie otrzymuje takie chore komunaly. lepiej juz nic nie mowic.
ale jedno jest pewne, zycie pojdzie dalej swoim torem, czesto nawet nie chce sie dalej tego brzemienia niesc, bo po co, dla kogo, w imie czego.. ale jakos sie idzie. czlowiek sam nie wie ile ma sily w sobie, i ile jest w stanie przezyc, przecierpiec, i przetrwac. wydaje sie ze sie juz nie da, ze sie tego wszystkiego nie dzwignie, nie wytrzyma.. ale sie wytrzymuje. co prawda czlowiek nie bardzo jest po czyms takim podobny do siebie z przeszlosci, i strasznie trudno czasem zyc dalej bez wiary w uczucia, w ludzi, z czyms w rodzaju niegojacej sie rany, ktora w dodoatku najczesciej sie jeszcze samemu rozdrapuje.
a co do spotkania kogos.. to chyba lepiej sie nie spieszyc. trzeba sobie dac duzo duzo czasu na cos w rodzaju zaloby, na wszystkie etapy tej zaloby, od wscieklosci, przez rozpacz, rezygnacje, zwatpienie.. az po pogodzenie sie z tym co sie stalo. ludzie glupstwa gadaja jak mowia "znajdziesz sobie kogos." za szybko wchodzic w nowy zwiazek, to naprawde znaczy fundowac sobie kolejne rozczarowanie. nie warto sie spieszyc.

Witam Was ! Dołączam dzisiaj do Was na forum, przeczytałam Wasze historie, to straszne jak wiele jest nieszczęśliwych związków, ja również tkwię w tz. czarnej d....., mam 37 lat, moje małżeństwo się rozpadło, nie ma szans, nie ma możliwości powrotu do normalności, szukam wsparcia u osób, które coś podobnego spotkało, jestem sama z tym bagnem, nie wiem co dalej mam robić, ale wiem jedno, muszę ratować siebie przed zmarnowaniem kolejnych lat na tkwienie w chorym układzie bez przyszłości.
Właśnie mija 16 lat mojego małżeństwa, i teraz to wiem i widzę, że zmarnowałam tyle lat z człowiekiem, który na to nie zasługuje, który oszukał, wykorzystał i kłamał .... Gdzie ja miałam oczy, uszy... gdzie, gdyby nie syn, to chyba bym z mostu skoczyła ....

Przykro mi. Twoja sprawa jest bardzo świeża i trochę inna (przynajmniej od mojej), bo Twój mąż coś złego zrobił, z tego co piszesz. Ja nadal cierpię i nie wiem jak się pozbierać - takie uderzenie powala najsilniejszych. Wiele dni będzie upadkiem, ale musisz się bronić i korzystać ze wsparcia najbliższych przez kolejne dni. Niestety nie ma lekarstwa.

Nie będzie żadnych zmian. Ona już żyje własnym życiem beze mnie i jest jej dobrze.

Holubka- mimo Twojego cierpienia, widzę, że jesteś silną osobą. Dasz sobie radę, nawet w słowach, które piszesz czuję dużo optymizmu w Tobie. Tal trzymaj.

Holubka - myślę, że spokojnie kiedyś ułożysz sobie życie na nowo. Wyczuwam, że jesteś bardzo pozytywną osobą, a takim ludziom udaje się w życiu bardzo wiele. Jeśli wiesz, że z mężem to definitywny koniec to musisz teraz wziąć się za siebie. Też rozstałam się z mężem po raz drugi....być może nasze historie są podobne. Zajrzyj też na wątek "Grupa wsparcia dla kobiet kochających za bardzo" - może tam znajdziesz coś dla siebie

zyj tak aby ktoregos dnia ukochana osoba zalowala ze pozwolila Ci odejsc... -> z ta mysla staram sie wstawać każdego dnia.... tez tak rów może pomoże

Witam ponownie, u mnie bez zmian, beznadzieja ......., jak nie mam nic do roboty to wariuję, a jak mam to nie mogę się skupić na tym co robię.... cholerka ile tak jeszcze można wytrzymać? Myśli rozsadzają moją głowę......., tak bardzo chciałabym przestać już cierpieć i zniknąć, rozpłynąć się, wokoło u wszystkich w miarę się układa, tylko ja ciągle dźwigam jakieś brzemię, w imię czego ???? Czy miara mojego cierpienia określa me człowieczeństwa.....
Jest takie przysłowie "nieszczęścia chodzą parami" to mój limit na nie powinien dawno się wyczerpać. A jak wy radzicie sobie ??? Napiszcie, być może będę czerpała z tego jakieś inspiracje, jakieś pozytywne przesłanie, nie wiem czy dam radę tak dalej .........

Holubko-zawsze jest tak, że jak ma się czas wolny to myśli się kumulują, słowem zaczyna się wariować, myśleć, wymyślać, wszystko razem. Ja osobiście wolę chodzić do pracy, wtedy przynajmniej muszę swoje myśli czymś zająć i nie nakręcam się.
Nie ma złotego środka na to by nie cierpieć, by nie płakać....za to można zająć się sobą, chociaż próbować. Nie jest łatwo, gdy ktoś spędził z drugą osobą pół swojego życia, ale chyba należy próbować. Jest ciężko odkopać to co kiedyś robiłyśmy same, bez niego, bo jak w moim przypadku było to od 16 roku życia byłam z mężem. Jednak próbuję się oderwać, zająć czymś, skupiać na sobie, bo nie mam wyboru i chcę tego, bo innego wyjścia nie widzę.

Nie jest łatwo jeśli komuś się ufało, oddało serce, dało się szanse, a ten ktoś wszystko zaprzepaścił, nie jest łatwo pozbierać swoje życie "do kupy".

Mąż wrócił Holubko?

Decyzję podejmujesz Ty-tak, znam to. Niech idzie jak chce, żeby tego ciśnienia nie czuł i niech sam odreagowuje a Tobie da spokój. Bo ile można znosić, wytrzymywać? Jak mówi mój terapeuta-można bardzo dużo wytrzymywać, ale czy szczęściem jest wytrzymywanie z kimś?!
Życie ułożysz sobie na nowo. Myślę Holubko-że jesteś już u kresu sił i zmęczenie niestabilnością męża sięga zenitu. I nie dziwię się! Działaj teraz dla siebie i dziecka, a on niech robi co chce. Myśl o Was dwóch i próbuj życie skupiać na Was. Łatwo na początek nie będzie, po tylu wspólnych latach, ale może kolejne lata będą na prawdę dla Was z dzieckiem szczęśliwe.....

Wiem nie jest łatwo, jest cholernie trudno Liwio, dlaczego ? cały czas się zastanawiam nad tym pytaniem,dlaczego mnie to spotkało ?

A u Ciebie jak się potoczyło, co słychać, jak ty sobie radzisz? może tez powinnam iść do psychologa ? Może to ze mną jest coś nie tak? Może to ja jestem winna ?

Kochana Kasikasika !

Wiem że jest Ci ciężko, mi również, ale czy jeżeli twój mąż będzie chciał wrócić, to czy będziesz w stanie mu wybaczyć???

Bo ja już mojemu nie jestem w stanie, zbyt wiele krzywd mi wyrządził, a najgorsze że on jest tego świadomy, nie robi nic, by zmienić coś ......cokolwiek..... Jednak wiem, że jak ulegne mu jeszcze raz , to sama sobie nie wybaczę ... jak dalej żyć ????

Kaśka - nie myślę wciąż pozytywnie, mam tez doliny straszne jak i Wy, ale staram się wsłuchać w siebie. Kocham męża, ale nie będę walczyć o niego za wszelką cenę, już kiedyś to robiłam i widzisz jak się to dla mnie skończyło. Nie jest mi wcale łatwo, ale staram skupiać się na własnych potrzebach, odkrywam własne emocje, bo przestałam je już rozróżniać, nazywać, a nawet przeżywać. Kochałam męża za bardzo, chciałam pomóc mu w każdej dziedzinie życia, chciałam być dla niego najważniejsza, jedyna na zawsze, wyjątkowa, chciałam być jego przyjacielem, oparciem, ale widocznie przesadziłam, widocznie i jemu nie było to "na rękę"...Piszesz Kaśka, że trudno było Ci przewidzieć ruchy męża, znam to. Też nie spodziewałam się, że mój mąż się odważy i odejdzie kolejny raz. Jednak zrobił to. Ciężko niektórych rozgryźć, bo mówią co innego i robią też co innego.....Ja do dziś nie wiem, czy to co mąż mówił było prawdą czy nie, bo zrobił na końcu co innego niż zawsze mówił......

Nie walcz dziewczyno o męża z całych!  Po co Ci to? Do czego? Komu chcesz udowodnić swoją miłość? Jemu czy sobie? On jak widzisz ma kogoś, więc nie poniżaj się! Gdyby chciał próbować coś naprawiać między Wami to nie byłoby innej kobiety!
Zacznij myśleć o sobie, tylko o sobie! Chcesz życie marnować , biegając za kimś, kto być może nie jest nawet  Ciebie wart?! Poczytaj wątek "Grupa wsparcia dla kkzb"....znajdziesz tam mnóstwo rad dla siebie!

Widzisz Liwio,
Tylko czasami jest tak, że nawet jak mąż zrozumie, to i tak jest za późno... Moja żona jest kobietą świadomą, idąc za terminologią P. Katarzyny Miller, pewnie przeżywa, ale keep smiling jest. I decyzji o rozwodzie zmieniać nie chce, mimo że prosiłem parokrotnie o przemyślenie.
Czy zrobiła wszystko dla ratowania związku, nie wiem, w każdym razie ja go rozwaliłem.
I tak, w pierwszym momencie to ona przeżywała pewnie bardziej niż ja, potem zaś u mnie pojawiły się wyrzuty sumienia, próba zrozumienia, chęć poszukiwania rozwiązań... Dopiero wówczas gdy straciłem...
Od dwóch miesięcy nie mieszkam z żoną i po prostu zdycham...
Tyle że ja już wczesniej chodziłem na terapię i chodzę nadal próbując poskładac się do kupy, ale to trwa latami-przynajmniej w moim przypadku. Pewnie gdyby ci mężowie o których jest mowa w wątku, próbowali coś ze sobą robić może też inne by było Wasze nastawienie, ale dopóki im jest tak wygodnie (czytaj, nie mają kontaktu z samymi sobą), to....
Pozdrawiam

Cash, cenię bardzo to, że zacząłeś pracę nad sobą, że zrozumiałeś wiele...przykro mi, że żona już nie chce ratować tego związku-pewnie wiele lat po prostu żyła nadzieją, że będzie inaczej, aż w końcu sił jej zabrakło....

Mój mąż nigdy nie zrozumie, jestem o tym już w 99% o tym przekonana. On nie widzi swej winy, uważa, że ja wcale nie jestem kkzb, że sobie coś ubzdurałam. Nie widzi, że mnie od kilku lat stawiał na ostatnim miejscu, że nie szanował mnie, okłamywał....Nic nie widzi, I tak na końcu będzie, że ja wszystkiemu zawiniłam. Choć wiem, że w każdym związku winę ponoszą obie strony...
On nawet nie widzi nic złego w tym, że ja spałam w innym pokoju, a on z alkoholem, piszący do innych kobiet o 2 w nocy o seksie i nie tylko....eh, przykładów miałabym dużo. Ale to tylko pisanie, nic więcej jak on zawsze twierdzi....Do dziś nie usłyszałam realnego wytłumaczenia, starań z jego strony też nie widzę, nawet przeprosin nie było, więc nie ma co marzyć o jego nagłym nawróceniu.

Małżeństwem (jeszcze) jesteśmy od kwietnia 2010, wcześniej 2 lata związku nieformalnego, przeżyłem z nią bardzo wiele trudnych rzeczy, wiedziała że ja pracuję nad sobą, ona też pracowała nad sobą, terapia AA, terapia po tym jak rozwaliła swoje pierwsze małżeństwo... Tu nie było wielu lat zaniedbań... Tu był problem z moim poradzeniem sobie z jej przeszłością i że coś takiego może zrobić mnie i przede wszystkim, bo to jest clue całej sprawy, to że wdepnąlem w "deep shit", z którego potem nie mogłem się wykaraskać, bo były szantaże...
Oczywiście, ktoś powie, że tak jak Wielokropek ma w podpisie, "jak ktoś chce, znajdzie sposób, jak ktoś nie chce, znajdzie powód", ja tego sposobu na wyrwanie się z bagnia, nie widziałem i pogrążałem się, zaniedbując żonę i małżeństwo. MEA CULPA!!!
Ale po tym co Ty piszesz Liwio, to widzę, że nie byłem AŻ TAK MASAKRYCZNYM mężem (wybacz za porównanie z Twoim mężem), nie wybielam się, chodzi mi tylko o to że moje małżeństwo naprawdę, nie tyle dałoby się odbudować, co stworzyć coś nowego, lepszego, bazując na doświadczeniu, zrozumieniu, akcpetacji wzajemnych niedociągnieć. Wiem że to co zrobiłem jest STRASZNE, ale wiem że takie to jest i wiem, że NIGDY nie zrobię czegoś takiego więcej. Ale do odbudowy muszą być dwie strony...
Pozdrawiam

Dzięki Liwia, potrafisz stawiać "do pionu" Takich twardych słów potrzebuję, chociaż lubię też jak ktoś mówi, że on mnie przecież zawsze kochał ponad wszystko i niebawem wróci...

Wczoraj pytał syna o mnie, a dokładnie o to jak ja się czuje?
I po co to?

Fluffy, mój mąż też ukrywa przed znajomymi że nie mieszka w domu.
I po co to?

A my się łudzimy, że to szansa na ich powrót!
Eh........