Rozwód

Jasne, że nie Trudo! Masz rację ! Osobiście myślę, ze rozwód to czasem najlepsze rozwiązanie dla obu stron. Moja przjaciółka Iza długo zwlekała z podjęciem decyzji o zamążpójciu Znała  Szymona, swojego męża od drugiego roku studiów. Po studiach zamieszkali razem, zaczęli pracować, mijały lata i obie rodziny zaczęły na nich w pewnym momencie wymuszać małżeństwo. Myślę, że wyrządziły im tym samym wielką krzywdę. Pamiętam taki moment, jest wesele Izki, pomagałam jej się ubrać i nagle Izka w ryk i zaczyna się żalić, że ona Szymona przecież nie kocha. Kazałam się jej porządnie zastanowić, czy wobec tego na pewno chce za niego wychodzić, ale ona stwierdziła, że teraz to juz i tak za pózno na wszelkie zmiany no i nie może rozczarowac rodziców. Jak tego słuchałam to nie wiedziałam czy się śmiac czy płakać. W końcu po kilkunastominutowej debacie, kiedy do drzwi zacząli się dobijać weselnicy stwierdziła, ze ma już prawie trzydziestkę i nie będzie teraz wszystkiego zmieniać. Jest z Szymonem do dzisiaj, nie kocha go i marzy o rozwodzie, ale mają pięcioletnią córeczkę więc według niej nie może go teraz zostawić. Musi poczekać, aż mała skończy osiemnastkę. Myślę, ze to dosyć okrutne z jej strony bo pewnie w końcu nie wytrzyma i go  rzuci, a ten biedny facet nawet się tego nie domyśla. W ten sposób zniszczy mu życie.

Misiaczku a ja rozumiem dosknale twoją babcie !!! Właśnie do tego momentu w moim małżeństwie nie chciałam dojść !

Ja Stefciu wolałam sprawę załatwić raz na zawsze - po co mi takie ciąganie się. Lepiej postawić sprawę jasno. Nie kocham to zostawiam, a nie będę udawać, że wszystko jest fajnie. Po co.

To, czy przestaniemy się kochać, to zależy tylko od nas. Miłość trzeba pielęgnować, dbać o nią i dawać dużo z siebie - nie licząc na nic w zamian.

"Przestałyście kochać"? Jak to? A zrobiłyście coś, żeby kochać nadal? O uczuciach trzeba rozmawiać, a nie tylko o kaise, zakupach i o tym, co tzreba w domu naprawić (a jak już to z szacunkiem i cierpliwością).

Ja wciaz stoje przed decyzja,rozwod czy nie,ja tez nie kocham chociaz widze ze to..co niektorych nie przekonuje do rozwodu,ja sie staralam prawie dwa lata,byla cisza i spokoj tylko na jakis czas,kiedy to nie pomoglo postanowilismy ze on wyjedzie,nie ma go juz od roku oczywisice przyjezdza raz na 3 miesiace,mamy 3letniego synka ,i wiele juz mialam obcji w glowie co dalej.Teraz kiedy go nie ma jest mi ciezko fizycznie,ale psychicznie za to odpoczywam.Poznalam meżczyzne...i tu pewnie pojawiaja sie wielkie oczy.Otoz ten mezczyzna pokazal mi cos,no wlasnie to cos,nie planujemy wspolnego zycia..pokazal mi jak mezczyzna powinien traktowac kobiete i to co zobaczylam,jej jednak sa prawdziwi dzentelmeni.
Nie planujemy nic,nikomu nie szkodzimy,poniewaz on nie zacznie czegos ,czego ja jeszcze nie zakonczylam.
Szczeze mowiac,mam niepewnosc przed tym rozwodem tylko dlatego,ze mój "maz" ciagle pisze ze nas kocha.A jesli juz nie bedzie nikogo takiego w moim zyciu<jesli juz nikt nie pokocha mnie i mojego synka.

Wyjechal ,bo myslelismy ze to cos zmieni(NIE WYRZUCALAM GO ANI NIE ZMUSZALAM) probowalismy juz chyba wszystkiego,i nic nie wyszlo.Wiesz on tu przyjezdza,na swieta itd,takze co dwa miesiace tutaj praktycznie jest,ale to i tak niczego nie zmienia.Szanuje go normalnie rozmawiamy ze soba,ale tylko tyle.Czasami sie zastanawiam czy ja sie nadaje do zycia z facetem.Nie wiem czy z nimi czy ze mna jest cos nie tak.Poki co odpoczywam sobie psychicznie od tamtego zycia,pracuje,wychowuje synka,mieszkamy sobie sami i jakos dajemy sobie rade,a nawet calkiem niezle.Oczywiscie mam mnostwo roznych mysli w glowie i to czasami mi nie pozwala zasnac.Kurcze mam 28lat wspanialego synka,chyba jeszcze moge miec szczescie w zyciu.Dzieki Emilia pozdrawiam.

A jak się kogoś na prawdę już nie kocha ? Jak budzisz się po pięciu latach koło obcego człowieka i wszystko Cię w nim denerwuje? Żeby jeszcze tylko denerwowało, po prostu doprowadza cię do szału ? Nie wiem, jest jakaś magiczna bariera którą jak oboje ludzi przekroczy to choćby nie wiem co nie da rady się znów w sobie zakochać. Mąż przestał pociągać mnie fizycznie, dwa lata po ślubie przestał o siebie dbać, przestał mnie tez interesować  intelektualnie - po prostu ja czytam książki, mam potrzebę pójścia czasem do kina na dobry film, raz do roku do teatru. A on ? Po ślubie przestało go to interesować zupełnie. Lubi tylko chrapać przed telewizorem , popijać piwsko i gapić się na mecze. Jestem zrozpaczona i myślę o rozwodzie. Rozmowy z nim nic nie dają a jak mu powiedziałam żeby np wybrał się ze mną do jakiegoś terapeuty który mógłby uratować nasz związek to mnie wyśmiał. Mam 32 lata, nie mamy jeszcze dzieci. Czuję się oszukana i wydaje mi się że rozwód to jedyne rozwiązanie.

Długo się nad tym zastanawiałam - na prawdę. To nie jest tak że decyzję o rozwodzie podjęłam ho siup bez namysłu ... na pewno było tak że kiedyś kochałam tego człowieka Carol. Na pewno tak było. Ale czasem ludzie tak drastycznie się zmieniają , wiesz płakać mi się chcę jak to teraz piszę, na prawdę. Ja tu wylewam żale a on siedzi nieczuły i niewzruszony przed tym telewizorem i nic go nie obchodzi ... nic ja go nie obchodzę. Jak sobie wyobrażę że tak ma wyglądać następne 50 lat to na prawdę ... nie dma rady tego ciągnąć. Nie wiem czy ułożę sobie życie jak będę po rozwodzie - może życie już nic nie będzie miało  mi więcej do zaoferowania , ale przynajmniej zdejmę maskę przed moją i jego rodzina i znajomymi że wszystko jest ok  i odżyje. Wiesz Carol takie frustrujące być w związku  w którym już nie interesujesz drugiej osoby ... Nigdy nie sadziłam że będę tą która będzie się kiedyś rozwodzić. Wychodząc za mąż byłam bardzo szczęśliwa - ale wychodziłam za kogoś kto mnie kochał a dzisiaj budzę się obok zimnego egoisty który czeka tylko na ciepły obiad i swój mecz.

Wiesz, nie jestem pewna... oczywiście że nie ... gram taka przed sobą i otoczeniem ale gdzieś w cieniu wszystkich wątpliwości nad sensem tych relacji z mężem czai się strach że może zle robie. Ale on zrobił wszystko, na prawdę wszystko żeby mi siebie obrzydzić do cna ! Kiedyś dbał o siebie, starał się - a teraz taka prozaiczna rzecz a wkurza np. jak idzie do łóżka to nie chce mu sie umyć nawet stóp ! To chyba o czymś świadczy no nie? O tym że nie ma do mnie szacunku. A bez wzajemnego szacunku nie ma miłości. Carol - ja na prawdę  nie dążyłam do rozwodu, ale on nie daje mi/nam żadnych szans Co więcej on nie chce o nas rozmawiać ... jestem zrozpaczona tą całą sytuacją

Tak to zazwyczaj w zyciu jest. Czesto nagromadzenie sie malych spraw, drobiazgow spycha nas na krawedz szalenstwa. Sek w tym, zeby twoj maz uswiadomil sobie co jest dla Ciebie brakiem szacunku. Zeby ktos mu uswiadomil, ze wogole wasze malzenstwo jest w kryzysie. Polecilabym Ci go poprostu do tego zmusic. Postaw mu ultimatum. Zabierz cos do czego jest przyzwyczajony: np. codzienne obiady. Wez urlop i wyjedz albo spedz weekend u przyjaciolki i sie z nim nie kontaktuj. Niech poczuje, ze sprawa jest powazna. Mysle, ze twoj maz wogole nie zdaje sobie sprawy, ze macie oboje problem.

Pozwolić mu odejść?
Ja przepraszam ale muszę się trochę wygadać, bo nie mam za bardzo do kogo się zwrócić. Jestem w 2 miesiącu ciąży i właśnie się dowiedziałam,że mojemu mężowi nia zależy na tej ciąży, że gdyby nie nasze dziecko które już mamy - ma 5 lat to byśmy się rozstali. ak mi powiedział po kłótni w sobotę. Był zły i najgorsze to jes to że mówił chyba szczerą prawdę o tym co czuje. Nie wiem co robić, strasznie żle się czuję i ciągle wymiotuję, a teraz te nerwy. Ja go wciąż kocham, wciąż mi na nim zależy, ale on jest chyba na prawdę ze mną nie szcześliwy. Wiem ze przez internet poznał jakąś kobietę z którą od miesiąca wymienia smsy, czy tylko?Zapytałam go o to . powiedział że sam nie wie czego oczekuje od tej znajomości.

Mada. Strasznie mi przykro z powodu takiej sytuacji. To musi być dla Ciebie bolesne.
Dlaczego on Tobie robi coś takiego ? Co takiego dzieje się w Waszym związku, że jemu to nie odpowiada i szuka innych znajomości ?

Zdarza się tak, że partnerzy w związku, który narodził się z miłości w pewnym momencie się bardzo gubią. Nie widzą nawet szans dla siebie w dalszej przyszłości. Czują ciężar nagromadzonych problemów i nie czują się na siłach walczyć o miłość, która gdzieś wciąż w ich drzemie... Czasem wydaje się nam, że łatwiej rzucić to wszystko i rozpocząć nowy związek. Zapominamy się, ze nowy związek nie jest gwarancją bezkonfliktowego życia.

Często kobiety czują się zawiedzione, że mężczyzna ich życia przestaje dbać, poświęcać im czas, adorować...Tak rodzi się uczucie odrzucenia. Wtedy często krytykujemy partnera, osuwamy się od niego, umiera część intymna związku...Małżenstwo nie jest czymś co możemy traktować, jako nielimitowane dobro. O każdy związek trzeba dbać, gdy chce się by trwał i spełniał nasze emocjonalne potrzeby.

Mada, trzeba Ci oczekać, aż mąż ochłonie. Najwyraźniej tkwią w nim pokłady negatywnych emocji. Nazbierało się w waszym związku dużo nierozwiązanych konfliktów. Droga do okrycia na nowo romantycznej części waszego związku będzie długa, ale nie poddawaj się!!! Pierwszym krokiem powinna być rozmowa na spokojnie.

Myśle,że wszystkie małżeństwa w pewnym momencie przechodzą kryzys.Tym bardziej jeśli sa ze soba 15 lat.
Ty jestes w ciaży, dlatego jest to dla Ciebie jeszcze trudniejsze.
Po 15 latach i moje małżeństwo dobiegło końca.Tak wtedy myślałam.Mój mąż też reagował dziwną miną i totalnym zobojętnieniem.Widział problem ale nie miał ochoty cokolwiek robić. Jego bierność dała mi siłe.
Postanowiłam,że tak dłużej żyć nie będę i najzwyczajniej w świecie zostawiłam go.Razem z córką pojechałam do mamy na święta a on został sam.Byliśmy w separacji przez pół roku.Pomogła nam obojgu.
Dziś jest super.Separacja to naprawde mądra sprawa.Nie kończy malzeństwa ale daje czas.

Ja właśnie jestem po rozwodzie. Nigdy nie byłam bardziej wolna, nigdy bardziej zrozpaczona ...Niby jest dobrze. Budzę się rano i nie ma tego nudziarza przy mnie przy którym się męczyłam tyle ostatni. (Zresztą to nie było tylko to że się nudziłam mój ex mąż mnie zdradzał ) Ale nie ma też nikogo innego. Miłość to dla mnie puste słowo. Zycie ma taki sobie ot byle jaki jakiś tam sens ... Nic mnie nie boli, nic nie wzrusza - czasem wydaje mi się, z jestem jak zamrożona. że nie mam uczuć. Ze tak na prawdę ja sama umarłam i mnie nie ma. Jest tylko jakaś imitacja mnie. Na szczęście mam dzieci. To daje mi sens. To daje mi powód by wstać rano i iść do pracy. Jako kobieta i zona nie zdałam egzaminu. Może zdam egzamin jako matka.

witam wszystkich obecnych! są tacy?
wreszcie ktoś ujął w słowa dokładnie to, co ja też czuję, a właściwie brak uczuć:obojętność, pustkę, poczucie " bycia obok", a życie sobie gdzieś tam...Tylko ja mam męża... od 9 lat.... i troje dzieci. i właściwie tylko te dzieci jakoś trzymają mnie w pionie. moje małżeństwo nie zaczęło się od wielkiej miłości, tylko od tzw. wpadki. to była rewolucja w moim życiu, ale od dnia ślubu naprawdę się starałam. I po pewnym czasie z pełnym przekonaniem mogłam powiedzieć mężowi, że go kocham.niestety tego uczucia już nie ma. wiele wycierpiałam, można to określić jako  " psychiczne maltretowanie" ( dla mnie, bo dla męża to nie jest problem). w ciągu tych lat stałam się zahukaną, nie wierzącą w siebie osóbką, która zaczęła bać się męża i stała się kłębkiem nerwów. właściwie odzyskuję jaką taką energię tylko , kiedy go nie ma. rok temu poszłam do pracy i nagle otworzyły mi się oczy.... na wiele spraw patrzę inaczej. ostatnio kilka postronnych osób powiedziało mi to samo na temat, jak wyglądają nasze relacje z boku- wnioski są smutne: on- pan i władca, ja -podporządkowana i zrezygnowana. tylko co dalej? pomocy! do niedawna nie dopuszczałam myśli o rozstaniu.  teraz te myśli same się kołaczą po głowie. jestem pedagogiem, i to wcale nie pomaga w podjęciu decyzji. wiem,jak taka sytuacja wpływa na dzieci, wiem, jak powinno być, i tym bardziej boli mnie, że funduję dzieciom taki model związku. obok siebie, bo teraz tak już jest. wszelkie próby rozmowy kończą się fiaskiem i komentarzem, żebym nie wygłaszała tych swoich psychologicznych mądrości, bo on wie swoje. i co Wy na to?

Mada...... ja nie widzę innego wyjścia tylko musicie szczerze porozmawiać.Sens to będzie jak oboje będziecie chcieli tego samego.W przeciwnym wypadku-kicha.......A skąd masz pewność,że Cię już  nie kocha? Powiedział Ci? Czy macie dzieci?

Witam wszystkich.Mam 26 lat . Postanowilam rozstac sie z mezem po 6 latach malzenstwa. Mamy prawie szescioletnia corke,ktora urodzila sie z dzieciecym porazeniem mozgowym. Na stale mieszkamy w Wielkiej Brytani gdzie corka chodzi do szkoly i ma naprawde tutaj super opieke. Moje malzenstwo mozna okreslic jednym slowem:pieklo. Tak naprawde nigdy nam sie nie ukladalo tylko ja slepo wierzylam w to,ze moze kiedys sie to zmieni. Moj maz przez lata palil marihuane.Byl uzalezniony i dopiero w tym roku skorzystal z pomocy specjalisty.Przez lata zmuszona bylam zyc w kregu jego narkotycznego swiata. Moje histerie,straszenie go rowodem nie dawaly zadnych efektow. Zaniedbywal mnie i dziecko. Swoj wolny czas spedzal tylko i wylacznie z kolegami. W tej chwili jest po kuracji psychiatrycznej,ktora odbyl w Polsce. Jedyny jej efekt to taki,ze juz nie pali. Poza tym,jest tak samo zlosliwy,bezczelny i nieczuly jaki byl przed terapia. Miedzy nami nie ma w tej chwili nic poza wzajemna ninawiscia. Najsmieszniejsze jest to,ze to mnie obwinia za rozpad naszego malzenstwa. Problem takze polega na tym,ze musze z nim dzielic mieszkanie,ktore kupilismy przed rokiem. Do Polski nie moge wrocic,poniewaz corka ma tutaj o wiele lepsza opieke. Codziennie zaciskam zeby i powtarzam sobie,ze musze jeszcze troche wytrzymac......Pozew mam zamiar zlozyc w marcu. Moje postanowienie noworoczne to byc wreszcie szczesliwa!

Witam
Od 5 lat byłam szczęśliwą żoną ale nie stety już nie jestem.Co jest tego przyczyną ZDRADA mojego męża tak bardzo mężowi brakowało mnie że znalazł sobie kochanke za granicą i to w dodatku ma tak samo jak ja.Nie wiem co sie stało i tak z dnia na dzień jak sie dowiedziałam że mnie zdradza i prowadzi podwujne życie, że żyje z nią tam za granicą a zemną i z dzieckiem w polsce załamałam siępróbowałam ratować moje małżeństwo ale on z dnia na dzień oznajmił mi że sie zakochał i że odchodzi.A mnie sie pozbył od tak nie docierało do niego to że dziecko jest małe i że nic z tego nie rozumie.Przeciesz byliśmy ze sobą 11 lat pięknych lat.A co sie stało to do dzisiaj nie wiem.Tak więc nic mi nie pozostało jak Rozwiść sie z nim.Ale niestety ale ja nadal go KOCHAM.Czekam na sprawe już pół roku czemu to tak długo trfa ja chce zakończyć ten zwjązek jak najszybciej ja też mam być prawo szczęśliwa jestem jeszcze młoda i chce sobie życie ułożyć.A miłość to do dupy z miłością.
                                 MIŁOŚĆ TO JEDNO WIELKIE KŁAMSTWO.

napisz nowy wątek - wtrącanie się w czyjeś wątki z taką prosbą jest niegrzeczne

Kochana, nie chcę oceniać tego w jaki sposób rozpoczęłaś swoje małżeństwo i czy powinnaś to robić. Prawda jest taka, że to z jego winy małżeństwo się nie udało, powinnaś wnieść o rozwód z jego winy. Z dobrym adwokatem to wcale nie będzie długo trwało, a Ty dostaniesz coś na "lepszy start". Jesteś młodziutka, więc na pewno wszystko sobie poukładasz, mały nie będzie pamiętał tych złych dni, a wręcz nowymi doświadczeniami pomożesz mu je zapomnieć. Rozumiem, że nie chcesz ciągnąć tego rozwodu w nieskończoność, ale nie wiesz jak będzie... Lepiej ustalić wszystko teraz, niż później mieć problem z "byłym". Ja byłam w podobnej sytuacji, o pomoc zwróciłam się do Gdańskiego adwokata Mindykowskiego.. Nie wiem skąd jesteś, ale jeżeli gdzieś stąd to gorąco Ci go polecam, bo jest świetnym prawnikiem, ale też mądrym człowiekiem. Jeżeli nie chcesz orzeczenia o winie to rozumiem, liczysz na szybki obrót sprawy. Najważniejszym jest to, abyś była silna.

Jestem kilka miesięcy po rozwodzie. To ja odeszłam i wniosłam pozew. Dlaczego, nie chcę się rozpisywać. Zawsze jest coś pomiędzy. Próbowałam sobie ułożyć życie na nowo, ale nie udało się i chyba nie jestem gotowa. Za bardzo bolało i boli. Teraz, jak dowiedziałam się że kogoś poznał i są razem, widzę że ona jest tyle odpowiedniejsza dla niego, to chce mi się płakać. Czuje się opuszczona, odrzucona (jak przez większość naszego zwiazku) i niechciana. Dbam o siebie na codzień, żeby nie ześwirować.  Biegam, jem dobrze, mam fajną pracę i buduje sieć znajomych. Tylko ta myśl że jestem sama, pusta w środku, że się nie udało nie daje mi spokoju. Ulgę daje mi myśl, że jeszcze kiedyś będziemy razem, ale znając jego jak raz coś powie to tak jest, bezkompromisowy. Nie chcę się karmić złudami. Dzisiaj dominuje u mnie smutek...

Temat padł w 2017 roku także złota łopata jest Twoja ;D

Dobre z tą łopatą