Zauroczyłam się kolegą z pracy. Nie umiem wybić go sobie z głowy... :( - Netkobiety.pl

Wiem, też czuję się wulgaryzm. Wiesz ile razy próbowałam go sobie wybić z głowy?

Pozostaje mi liczyć na to, że z czasem przejdzie. Będzie bolało, ale przejdzie. Chciałabym się obudzić i nie czuć nic do niego. Póki co to jednak niemożliwe. Nie mogę zaprzeczać swoim uczuciom, bo będzie jeszcze gorzej. Chyba muszę to jakoś przeżyć, przetłumaczyć sobie, przeboleć i zapomnieć pewnego dnia.

Tak, mam. Chciałam się wygadać tutaj, ale widzę, że sama krytyka i tak naprawdę zero wsparcia. I nie, nie chodzi mi o głaskanie po główce.

Rzadko tracę głowę dla kogoś. Tak naprawdę kochałam jedynie dwóch mężczyzn w swoim życiu: mojego pierwszego narzeczonego i teraz, mojego męża. Dlatego męczy mnie ta sytuacja z R., bo lgnę do niego jak ćma do ognia...

Tak przy okazji, wspaniały cytat obok twojego profilu. Co gorsza, zgadzam się z nim. To zauroczenie odjęło mi rozum. Myślałam, że to chwilowa fascynacja, ale niestety... Wkręciłam się w to strasznie. Choć tak naprawdę niczego między nami nie ma, oprócz powyższych nic nie znaczących rzeczy.

Ech... Nie chodzi o to, że się zetknęły nasze palce. Chodzi o sam fakt, że on siedzi w mojej głowie i nie potrafię tego racjonalnie wyjaśnić ani powstrzymać. Wiem, co napisałam, jednak to nie jest takie proste, żeby przestać lgnąć... On mnie przyciąga, pociąga. Mam nadzieję, że nie ma nic do mnie, to może w końcu wybiję go sobie z głowy. I z serca.

Napisz moze cos wiecej o Twojej rodzinie. Masz meza w jakim wieku i w jakim wieku ty jestes oraz dzieci? To nam pokarze jakas perspektywe i bedzie mozna probowac sie zastanowic czy w malzenstwie Ci sie wypalilo czy po prostu jestescie zle dobrani. Napisz co lubisz a czego nie cierpisz w mezu?

Po pierwsze - to jest to bardzo głupia wymówka, po drugie - wcale Ci się tak nie wydaje, po prostu szukasz sobie pretekstów do spotkań z nim.
I wreszcie po trzecie - gdybyś naprawdę chciała trzymać się od niego z daleka, gdybyś naprawdę chciała wybić go sobie z głowy, to nie poszłabyś z nim nawet na wodę niegazowaną. Nigdzie byś z nim nie poszła. Niezależnie od tego, jakimi wydawałyby Ci się jego intencje.

Jeszcze raz powtarzam - potrafisz, ale nie chcesz. Nikt nie każe Ci lecieć na Marsa na latawcu, bo rozumiem, że tego można nie potrafić. Ale nie pchać się w romans z kolegą z pracy nie jest zadaniem niemożliwym i ponad siły normalnego człowieka. Nie wymaga to nie wiadomo jak wielkiego heroizmu, a jedynie świadomości i bycia konsekwentnym.

Powiedz swojemu mężowi o tym. Wtedy nie będziesz musiała liczyć ani na kolegę, ani na czas.

Byłaś kiedyś w kimś naprawdę zauroczona? Jeśli potrafisz takie rzeczy ogarniać racjonalnie, winszuję.

Być może R. nie ma nic do mnie, a więc nic z tego. A jeśli ma - na pewno nie zrobię pierwszego kroku. Jeśli on zrobi - nie wiem, jak zareaguję. Może paniką i nic się nie wydarzy, może racjonalizmem ( i wtedy zdam sobie sprawę, że to była chwilowa fascynacja ), a może wlecę w ten ogień i się spalę.

Wow, cóż za szybka "diagnoza" naszego związku. Otóż, zaskoczę cię, kocham. Sporo razem przeszliśmy, nasz związek mógł się zakończyć wiele razy. Nadal trwamy jednak przy sobie. Znam związki, które rozpadły się mimo, że pary prawie nigdy się nie kłóciły.
A więc - jak kulą w płot ta twoja "diagnoza".

Niestety ten stan ktory opisujesz ze kochasz swojego meza to iluzja. Powiem Ci dlaczego. Osoby ktore kochaja kogos naprawde nigdy nie zdradza. A skad moge to wiedziec? Otoz jest taki test pokazujacy ze zwiazek nawet jeden od poczatku chodzenia ze sobia np od 16tego roku zycia moze sie nie wypalic do konca. Naleze do grupy na facebuku gdzie pisza osoby ktorym zmarl maz czy zona i ci ludzie opisuja swoje historie, swoich jedynych ukochanych milosci ktore trwaly latami, dekadami, czesto wlasnie od liceum. To pokazuje ze mozna zyc z kims cale zycie i kochac do konca. Dlatego mam pewnosc ze zwiazki dzieli sie na takie gdzie istnieje prawdziwa milosc i bedzie ona do konca i takie gdzie jest taka  "milosc" wlasnie jak twoja, gdzie sie to wypali i sie skonczy. Dlatego napisalem ze nie kochasz i on prawdziwie nie kocha.

Acha. Iluzją jest mój związek od 10 lat, bo jakieś parki z liceum przetrwały ze sobą aż do śmierci. Twardy dowód. No nie do podważenia.

Byłam, nawet dwa razy przytrafiło mi się coś takiego. Jednak powstrzymywanie się od wejścia w romans nie jest świadectwem racjonalności - a jest to raczej przejaw świadomości, szacunku i odpowiedzialności za własne, i za cudze życie. 

Oczywiście, że R. ma coś do Ciebie, bo jego zachowania są typową w takich sytuacjach tresurą. On już zaczął przygotowywać Cię do roli swojej kochanki.

Dawno już zrobiłaś pierwszy krok. Pierwszym krokiem było przyzwolenie na przekroczenie Twojej strefy osobistej. Tymczasem Ty pozwalasz na to koledze ciągle. To jest dawanie jasnego sygnału - "jestem również zainteresowana". Wszystkie te "przypadkowe" dotknięcia, wszystkie te "przypadkowe" kawy, to są dalsze kroki w wiadomym kierunku, które już poczyniłaś.
Co do palenia się, to powiem tak. A pal się na zdrowie, jeśli chcesz. Jednak nie spalisz się sama. Razem z Tobą spali się Twój mąż i Wasze dziecko/ dzieci.
Jeśli żona kochanka dowie się o romansie, to spali się również i ona i ich dzieci.
To infantylne wyrażenie "spalę się", pociągnie za sobą pożar i zgliszcza wszystkiego, czego dotknie. Spalą się nawet Wasze psy, koty, teściowie, dalsze rodziny.
Zastanawiam się, dlaczego uważasz, że masz prawo to wszystko palić.

Skoro Twoje małżeństwo jest takie udane i trwałe, to powiedz mężowi o swojej fascynacji, w czym problem?
Jeśli kochasz męża, to naturalną konsekwencją miłości, jest szczerość i szacunek w stosunku do ukochanej osoby. Nie ma przecież powodu, aby mu tego odmawiać, skoro - jak twierdzisz - nic się nie wydarzyło.

Przykro mi bardzo
Ja potrzebuję wygadania się, przeanalizowania sprawy. Nie potrafię otwarcie mówić o emocjach, wolę pisać. Być może takie forum to dla mnie forma terapii i wyleczę się z tej fascynacji.

To bardzo mądre, co napisałaś. Czy mogę kiedyś użyć tego w swojej książce? Piszę serio.
Jak sobie poradziłaś ze swoimi zauroczeniami?

R. przekroczył moją sferę intymną - zgadza się. Czyli mam rozumieć, że on chce romansu? Mi się wydaje, że nie posunie się do tego. Jest racjonalnym i poukładanym facetem.

Co do powiedzenia o mojej fascynacji... Mój mąż się niestety chyba domyśla.

Nie mamy kontaktu poza pracą. A i w pracy bardzo rzadko się widujemy. Mamy inne zmiany, inne grafiki. Czasem trafi się jakiś wspólny projekt. Póki co nie chcę też rezygnować z pracy. Nie ma takiej opcji teraz.

Ale masz rację - to jest nałóg.

W pierwszym przypadku, męczyłam się kilka miesięcy i podjęłam decyzję o odejściu z pracy.
Myślę, że kolega, w którym byłam zauroczona po uszy, miał mi to za złe. Pracujemy w tej samej branży, i z tymi samymi klientami, korzystamy z tych samych narzędzi - więc stykaliśmy się ze sobą. Zawsze w takich przypadkach był bardzo chłodny i zdystansowany. To mi również pomogło.

W drugim przypadku nadal pracujemy razem. Rozpoznałam sygnały od samego początku, nie straciłam więc czasu na unoszenie się na różowym obłoczku, i nie obudziłam się z nieprzyjemnym uczuciem pt. "co ja robię".
Nie pozwoliłam na nic, ale to na nic. Robił mi po koleżeńsku kawę w biurze? Nie piłam. Przysuwał się? Odsuwałam się. Kupował mi ciastko, coś słodkiego i przynosił to do biura? Zostawiałam w lodówce, aż spleśniało. Podchodził do mojego biurka i pochylał się nade mną? Wstawałam, zmuszając go w ten sposób do odsunięcia się. Chciał pomagać w różnych sytuacjach? Dziękowałam i jeśli potrzebowałam takiej pomocy - prosiłam o nią kogoś innego. Oferował podwiezienie, przywiezienie itp. - dzwoniłam po Ubera.
Na firmowych kolacjach, imprezach, spotkaniach - zawsze wychodziłam pierwsza, nigdy nie siadałam koło niego i nigdy nie piłam.
W ten sposób wypracowałam sobie dystans, z którym być może nawet przesadziłam, bo inni koledzy (jestem rodzynkiem w kilkunastoosobowym zespole) zaczęli żartować z tego, że chyba nie lubię A. bo ciągle jestem w stosunku do niego uszczypliwa, złośliwa, dokuczam mu i gaszę go.
Od ponad roku pracuję w systemie home office, co okazało się być zbawienne w tej sytuacji.
Choć A. mógłby być wszystkim, czym nie jest mój mąż, choć jest fascynujący dla mnie jako człowiek w wielu wymiarach i na litość, nie tylko w fizycznym - nie mam złudzeń, jak mój jeden krok w wiadomym kierunku mógłby się zakończyć.
Nie jestem taka odważna, żeby brać na siebie taką katastrofę.
Znam jego żonę, dzieci, kota. Po prostu nie stać mnie emocjonalnie na coś takiego, nie mogłabym. Nie wyobrażam sobie że mogłabym zrobić coś tak strasznego, czegokolwiek związanego z nim nie dotykam myślą, mam w głowie tylko jedno: NIE.
Bo romans dwóch osób mających rodziny i będących w stałych związkach - jest straszny. To jak tsunami, które zmiata z powierzchni ziemi wszystko i pozostawia po sobie koszmarną kotłowaninę żywych, martwych, ludzi, zwierząt, budynków. W tych zgliszczach jest wszystko. I po jego przejściu nic nigdy nie będzie już takie samo.

Tak, on chce romansu, ale jednocześnie chce, abyś to Ty ten romans rozpoczęła.
Nie widzisz tego?
Masz więc rację pisząc, że on się "do tego" nie posunie.
W większości przypadków jest to swojego rodzaju zabezpieczenie, którego używa się później, kiedy zachodzi tama potrzeba: "przecież sama chciałaś", "przecież to ty zaczęłaś".

No i co w związku z tym? Zostawisz to tak, żeby się mąż męczył dalej?
Zasłużył sobie na to napięcie i niepewność?

Mam też prośbę do Ciebie. Nie pisz proszę kolejnych postów pod swoimi poprzednimi wpisami. Jest to niezgodne z regulaminem naszego forum. Możesz umieścić wiele odpowiedzi w jednym poście, i zawsze kiedy chcesz coś dodać, możesz to zrobić korzystając z funkcji "edytuj".

Zakończy się to gorzkim płaczem i twoim racjonalizowaniem swojego zachowania, przez składanie winy na boczniaka i męża.
Tu można by było pisać o kilku schematach, które tobą kierują np. atrakcyjność zajętego faceta. Ale szkoda klawiatury, bo i tak nic do ciebie nie dotrze.

Żaden związek nie jest doskonały. Jak pisałam wcześniej, my też jesteśmy po przejściach. Mimo wszystko - zostaliśmy ze sobą, mamy dziecko, kochamy się.

Gdy chodzi o kryzys, to on bardziej dotyczy mnie... Niby mam wszystko, co kobieta mogłaby sobie wymarzyć, a jednak. Szukam jakiejś rysy na szkle, pożądam ideału, który nie istnieje. Bo w istocie nie znam przecież tego swojego kolegi. Zastanawia mnie, w jaki sposób wdarł się w moje myśli, dlaczego sobie na to pozwoliłam? Czy wykazuje wobec mnie czułość, której czasem brakuje mi ze strony męża? Nie wiem, jak to się stało, że moje uczucia do R. się tak rozwinęły. Tak jakby działo się to poza mną. Chodzi też być może o fakt, że nie dzieliłam się z nikim tym zauroczeniem i ono we mnie narastało. Nie usprawiedliwiam się. Piszę po prostu jak jest.

Na szczęście / na nieszczęście szykuje się następny lockdown i być może znów przejdziemy na tryb zdalny pracy. I ochłonę, bo nie kontaktujemy się poza pracą. Jedyne momenty, gdy jest między nami chemia, to w pracy. Po niej, wszystko wraca do normy, powiedzmy. Powracam myślami do "naszych" chwil i jest mi źle, bo tęsknię. Jest mi źle, bo to wpływa na mój związek i na męża... Ogólnie to jest mi źle.

Mam myśli w stylu: czy już nic więcej na mnie nie czeka? Czy nie będzie więcej uniesień, ciekawych wydarzeń, emocji? Typowy kryzys, wiem. A to dziwne zauroczenie jeszcze go pogłębia, a jednocześnie sprawia, że żyję, że chce mi się, dodaje mi skrzydeł. Mam niezłe huśtawki nastrojów przez całą tę sytuację.

Dla waszej informacji: nie, nie zdecyduję się na romans i następnym razem, gdy spotkam R. zamierzam być chłodna i zdystansowana. Może to też da mu do myślenia i da mi spokój? Choć tak szczerze to, on nie inicjuje żadnych spotkań ze mną, więc też pewnie nie chce żadnego romansu.

Nie mam zamiaru opisywać tutaj mojego małżeństwa. Nie mam na to ochoty i mam do tego prawo, a ty niczego nie wiesz o mnie, ani o moim mężu. Daruj więc sobie próby obrażania mnie.

Chciałam opisać tutaj zauroczenie, które mnie męczy od ponad roku, chciałam się wygadać, to wszystko. Ale widzę, że tutaj pełno "specjalistów" za trzy grosze, którym nigdy nic złego, zdrożnego się nie przydarza. Których szlachetność bije w świetle dnia, którzy nigdy nie popełniają błędów i którzy myślą, że rozwikłali już niejeden związek po kilku zdaniach napisanych w necie. Acha...

Po prostu spotkałaś czarującego faceta, który wie, jak zadziałać na kobietę. Dla niego to nie musi wiele znaczyć. Ten flirt można potraktować jako zabawę, komplement, potwierdzenie własnej wartości. Albo się zdystansować, jeśli przeszkadza. Wydaje mi się, że nadmierną wagę do tego przywiązujesz. Często idealizuje się osoby pod wpływem emocji, a jak na chłodno się im przyjrzeć, to już tak pięknie to nie wygląda... Emocjom nie trzeba zawsze ulegać. One przechodzą. Można też szaleć mieć romanse i rozwalić sobie związek, rodzinę.. Co kto woli..

zapewne jest tak jak napisalas - oboje nawzajem sie czarujecie, on ma zapewne podobnie, wieloletnie malzenstwo, jakies problemy jak to bywa, ma kryzys tez jakis i trafil na podatny chyba grunt bo skoro tak na Ciebie zadzialalo to tez jakis kryzys przezywasz... mam podobnego jak opisujesz chyba troche męża, i tez mam takiego kolege gdzies tam w pracy... spokojnie jesli nie podejmiesz dalszych krokow powinno sie wyciszyc... wiem, ze trudne ale z czasem emocje opadna, wyobraz sobie ze kolega co jakis czas zarywa do jakiejs kolezanki i tak probuje szczescia a takie emocje wciagaja -.. zycie, pomysl o swoich priorytetach, i trzymaj sie

Jak sobie radzisz ze swoim zauroczeniem? Jak wygląda Twoja relacja z kolegą?

Moje małżeństwo przeżywało wzloty i upadki - jak każdy długoletni związek. Jeśli ktoś pisze o tym, że w związku nie zdarzają się kłótnie, a jeśli się zdarzają, to nie ma miłości - to już wiem, że z taką osobą nie ma o czym rozmawiać i to ta osoba żyje w ułudzie, nie ja. Świat nie jest czarno-biały. Świat to przede wszystkim odcienie szarości. A ludzie, niestety, miewają swoje sekrety, również te brudne.

Wiem, że mojemu mężowi też zdarzyła się fascynacja inną. Nie została ta relacja "skonsumowana". I uprzedzając - moje zauroczenie nie jest zemstą za tamto, bo jak już wcześniej pisałam, nie szukałam nikogo na boku.

Wyobrażam sobie głównie jak poznajemy się bliżej z R., jak spędzamy czas, rozmawiamy. Seks też jest w moich wyobrażeniach, wtedy często się dotykam.

Ktoś napisał, że wystarczyło kilka komplementów, żeby mnie zbajerować - doprawdy? To nie chodzi tylko o komplementy, czy o dotknięcie stopy. Takie rzeczy działają, owszem, ale na krótką metę i przechodzi się do porządku dziennego, zapomina. A tu, jest coś więcej z mojej strony (z jego nie wiem). I póki co, muszę te emocje jakoś przepracować, a nie im zaprzeczać i udawać, że nic się nie dzieje. Poza tym przypominam, że do niczego więcej między nami nie doszło. I nie dojdzie.

W necie jest tyle idealnych, szlachetnych ludzi, którzy nigdy nie robią błędów. Paradne, doprawdy.

Anno Elizo

Jesteś człowiekiem z zewnątrz sterownym. Dlatego potrzebujesz  wielu tzw. "głasek" z zewnątrz, a tych nie dostajesz od męża. Do tego nuda i .... romans gotowy. Ty się nie zakochałaś w tym człowieku, bo nic o nim nie wiesz, ale w tym co on w Tobie wywołuje, jakie emocje. Czyli te w sumie tanie słowa "jesteś piękna" (najbardziej ogólny komplement i przerysowany), czy stanięcie blisko w strefie intymności, czy dotknięcie ręki. A na tych kilku nic nieznaczących słowach i gestach już widzisz siebie z nim łóżku i dookoła dzieci. No masakra po prostu.

To nic zupełnie nie znaczy, tylko flirt, zabawa, podłechtane obustronnie ego. Ale oczywiście można z tego nic zrobić romans i obudzić się w g...e. Razem z rodzinami oczywiście. I z tego nic ulegnie zniszczeniu kilka najbliższych osób i wiele dalszych.

Weź się dziewczyno za siebie. Przemebluj sobie w głowie, że tylko to, co Ty myślisz o sobie ma znaczenie. Tylko to. I nad tym popracuj, nad wzmocnieniem szacunku do siebie, poczucia własnej wartości. Porozmawiaj ze swoim męźem, jeśli on sam coś podobnego przeżył, to może się dogadacie i popracujecie nad swoją relacją. Takie tanie romanse to fajne sa w młodości, a potem jest lepiej, gdy zaczniesz patrzeć na to, co ktoś robi, a nie co mówi.

No widzisz Bagienni_k, moze pora przestac teoretyzować i zacząć żyć? Moze pora przestac pisac na forum swoje projekcje z nadużywaniem słów: "chyba", "może", "wydaje mi się"? Masz ponad 30 lat, a piszesz jakbyś obudził sie z hibernacji i to na dodatek z umysłem postaci z bajek Disney'a. Po stokroć wolałbym byc w skórze autorki, popelniać błędy, niż udawać że jestem taki wspaniały, idealny, ale jednak niesprawdzony w boju. Mistrz przypuszczeń, dywagacji, bezproduktywnych teorii... P.s. Nigdy nie zdradziłem, ale rozumiem dylematy autorki.

CatLady Nie dziwiłoby mnie takie zachowanie, gdyby otwarcie ktoś powiedział, że mu się mocno nie układa z partnerem, natomiast raczej nie, kiedy niby wszystko jest takie cudowne..Autorka sama nieco wyżej przyznała, że właśnie niby wszystko ma, o czym kobieta powinna marzyć. No właśnie "niby", bo jej myśli są jednak zajęte tym facetem i czegoś w nim szuka. Choć właściwie z chęcią bierze to, co jej dają..

Czyli czegoś jeszcze potrzebuje, tylko nie wiadomo dokładnie czego. Być może zbyt wiele Pań właśnie MARZY o ideale, który nie istnieje lub/i za łatwo się poddaje i ulega zapewnieniom, które są jedynie nic nie znaczącymi słowami, branymi przez kobiety zbyt poważnie. Czy to potrzeba adoracji i uwagi czy zapewnień o swojej atrakcyjności i wyjątkowości od innych facetów, bo nagle to poczucie spadło lub zanikło?

Nawet, kiedy w porę przychodzi otrzeźwienie i kobieta na miejscu Autorki, zdaje sobie sprawę, co jest dla niej najważniejsze, to już sam fakt, że doszło do czegoś takiego, jest zwyczajnie niezrozumiałe. Kryzys to jedno, ale marzenia i fantazjowanie o innym to już chyba inna sprawa..Sam osobiście odbieram takie "czarowanie" czy "podbudowywanie" jako głupiutką zabawę dwojga nastolatków, którzy potrzebują się dowartościować kilkoma słownymi gierkami i komplementami, branymi tak bardzo na poważnie przez niektóre osoby.
Pomijając wypowiedź Kolegi wyżej na mój temat, którą dyskretnie przemilczę, to akurat miałem okazję kilka razy być obiektem takich właśnie, nic nie znaczących gierek, flirtu czy dwuznaczności ze strony osób, będących niby w szczęśliwych związkach(lecz nie małżeństwach). Muszę przyznać, że od poziomu tej "słodkości" momentami robiło mi się niedobrze. Czułem się niezręcznie wiedząc, że ktoś jest zajęty i szepcze takie słówka w moją stronę. W sumie nie wiadomo, co to dokładnie było, ale samo słuchanie tego przyprawiało mnie o mdłości a w drugą stronę nie raczyłem nawet odpowiadać..
Uprzedzając ewentualne pytanie, to wyglądało to ZUPEŁNIE inaczej, niż zwykła rozmowa, nawet z odrobiną uśmiechu, prowadzona z kobietą/dziewczyną, która była zajęta.

"To ciesz się, że takie coś cię nie spotkało. Brawo. Tylko wiesz, życie zaskakuje i weryfikuje, oby więc twoja szlachetność nie okazała się jedynie internetowa wink "

Anno Elizo

Może sprecyzuj co mnie nie spotkało ?  ja od wielu lat żyję raczej dość intensywnie i wiele mnie spotyka ale że trochę już dłużej niż Ty  to dużo, wierz mi na prawdę dużo zweryfikowałam ale bazę wartości mam właściwie od lat młodzieńczych stałą  , chciałabym aby życie  mnie jeszcze zaskoczyło

Osobiście fajnie się czyta, jak dwoje ludzi w związku czuje do siebie to nieustające pragnienie i pociąg a równocześnie uwaga czy adoracja innych osób są dla każdego z nich obojętne, albo przynajmniej tłumią to w sobie na tyle, że nie odstawiają takich cyrków, fantazjując o kolegach/koleżankach z pracy..

No, wybacz Autorko, dla mnie przynajmniej pewne sprawy SĄ i ZAWSZE będą zerojedynkowe. Jeśli kogoś pragnę czy pożądam i się temu poddam, to z pewnością skończy się to w wiadomy sposób. Ulotne emocje i marzenia (nie do spełnienia) miałem, jak byłem dzieckiem. W tym wszystkim o to właśnie mi chodzi: bo jeśli nawet do niczego nie dojdzie i nie widzisz się z nim w związku ani we wspólnym życiu i to zakończysz( oby!), to takie fantazjowanie jest dla mnie zwyczajnie dziecinne.
Taka jest moja opinia, za inne nie odpowiadam..

P.S. Nie uważam się za smutnego i bezdusznego robota Akurat radość w życiu czerpię z zupełnie innych źródeł, niż fascynacja i adoracja ze strony obcych osób płci przeciwnej.

Pewnie,gdyby było: " liczę na swój rozsądek" sprawa wyglądałaby zupełnie inaczej..

Gdzie zmieniłam zdanie, a przede wszystkim: jakie miałam zdanie, bo chyba sobie wiele dopowiadasz, prego? Fantazja ułańska cię ponosi, a myślałam, że to ja dryfuję na różowej chmurce.

paslawek: Chętnie zerknę na ten temat, przeczytałam już początek i trochę identyfikuję się ze słowami autorki. Trochę, bo u nas do romansu nie dojdzie.

Co do znużenia małżeństwem - pewnie, po 10 latach, z dzieckiem, już nie jest tak porywająco jak było. Dodatkowo ta historia z covidem teraz. Dobija mnie to wszystko. Nadal jednak mamy o czym rozmawiać, ścieramy się, namiętność też jest. Mój mąż mnie pociąga, podoba mi się, jest interesującym mężczyzną, ma wspaniałe poczucie humoru. Takim najbardziej wkurzającym aspektem są dla mnie kontakty z teściową, ale wiadomo - nie za nią wychodziłam za mąż, poza tym, unikam jej jak mogę i jakoś sobie radzę z jej toksynami.

Mam takie myśli, że... Co jeśli to z R. może mnie połączyć coś wyjątkowego, szczególnego? Co jeśli to ostatnie takie moje zauroczenie? Dlaczego stał mi się tak bliski, właściwie od razu? (zanim powiedział, że jestem piękna i zanim przekroczył moją strefę intymną - uprzedzając złośliwości co niektórych). Moja pierwsza rozmowa z R. była zwyczajna, a mnie jakby piorun strzelił. W głowie mi kołatało, że coś nas połączy. Nie pamiętam, żeby mi się kiedyś takie coś przydarzyło. Nie wierzę w miłości od pierwszego wejrzenia i tego typu rzeczy, a tu bach! Trochę mną wstrząsnęło. Nie jestem z siebie dumna. Nie głaszczę siebie samej po główce i nie wmawiam, że to co robię jest dobre. Dlatego darujcie sobie umoralnianie mnie na siłę.

Czy sądzisz, że podczas trwania mojego związku nikt nigdy mnie nie podrywał, nie prawił komplementów? Otóż, zdarzało się to. Nie jeden i nie dwa razy. I co? Ano nic. Nie poleciałam na nikogo, bo kocham męża i mimo, że osoby flirtujące ze mną miały coś w sobie, nie zastanawiałam się nad tym. Nie rozkminiałam. Nie prowadziłam rozwlekłych analiz. Nie pisałam na forach. Nie czułam się tak, jak czuję się teraz. Więc nie rób ze mnie tandenciary, która leci na każde miłe słówko, ok?

Dlatego tak mnie dobija ta sytuacja. Bo ja myślę o tym kolesiu. Marzę. O nim, o tym konkretnym mężczyźnie. I nie dlatego, że zrobił to czy tamto, ale że po prostu jest, że się pojawił.

I właśnie zapewne dlatego problem jest poważny, bo to nie jest jakiś tam pierwszy lepszy..Widzisz w nim to "coś", czego inni nie widzą a właściwie Ty nie widzisz jego normalności i jego codziennej odsłony, upajasz się zewnętrzną powłoką, która jest nic nie warta..

A, że właśnie fascynacja kimś, bo PO PROSTU JEST( nie dlatego, że zrobił to czy tamto) wydaje mi się jakimś kosmosem, to nic na to nie poradzę..
Doceniam ludzi, za to jakimi są a nie za to,jak się prezentują.. Faktem jest, że poraziły Cię słowa i aura akurat TEGO gościa, lecz tylko słowa i aura, nic więcej..Zatem serwuje Ci tylko to opakowanie a Tobie wydaje się, że jest kimś wyjątkowym. Może komplement "jesteś piękna!" akurat z jego ust wydaje się zupełnie inny niż z innych..

Uwierz mi, że też miałem parę razy wrażenie, że spotykam takich "wyjątkowych" ludzi, którzy ujęli mnie swoją osobowością, urodą czy charakterem, ale po krótkim czasie to minęło, bo to jest właśnie to, co serwują innym a w środku są normalnymi, przeciętnymi ludźmi, zmagającymi się z wieloma problemami, przy których ta ich wspaniałość jakoś blednie..

Zastanawiające jest, dlaczego zwykle osoby na miejscu Autorki tak gwałtownie reagują na krytykę ich zachowania..Może właśnie oczekiwały zupełnie innych "porad"...

W punkt.
Ona raczej na wsparcie nie liczyła, bo kto zaczyna swoją historię od „zanim wylejecie na mnie wiadro pomyj”.
Zwykła prowokacja.

Autorko... czy przepracowaliscie te sprawe na boku meza?? Jakie byly powody, ile trwalo, czego mu bylo brak?? Dlatego zapewne skoro jemu sie to przytrafilo teraz jesli sie domysla to inaczej do tego podchodzi.... Nie bede Ci mowic zeby zamiast myslec o tamtym bys skupila sie na rodzinie, teraz covid i duzo czasu pewnie spedzacie razem i tak, kwestia jak spedzacie (my jak za duzo to sie troche klocimy).... Z kolega utrzymuje dosc.. przyjacielski kontakt, duzo rozmawialismy i jasno mu powiedzialam ze nic z tego nie bedzie, i tyle... niestety ma duzo cech ktore lubie u faceta, srednio jest w moim typie nawet ale ma to slawne cos, dalej online rozmawiamy, on czeka na moja decyzje, ktora ja juz podjelam, rozmawiamy duzo na inne tematy, radze sie go w technicznych kwestiach - nie umiem tak zerwac kontaktu... Pozatym nie jestem jego 1 na boku no i zapewne nie ostatnia... , on moze zerwac i ja bym to uszanowala.. tyle, po kilku latach odczuwam lekkie poluzowanie emocji, moze juz tak zostanie??
Nie karm tego uczucia, Ty tez jestes dla R. odskocznia i wiesz o tym... badz rozwazna