Rozwód a dzieci

Moja córka miała niecałe 7 lat. Była świadkiem wielu przykrych sytuacji ze strony mojego byłego męża i nasza ucieczka od niego była dla niej wybawieniem. Widziała i słyszała wiele, rozmawiałam z nią i tłumaczyłam. Byłam też z nią u psychologa.

Mają bardzo dobre kontakty. Córka nie miała problemu, gdyż wiedziała i wie, że mimo że nie jesteśmy razem, kochamy ją najmocniej na świecie.

Dlaczego myślę o rozwodzie? Mój mąż to gej, chociaż temu zaprzecza.
Pisałam o tym tutaj: http://www.netkobiety.pl/t103579.html
A jeszcze wcześniej w zeszłym roku, kiedy była opcja "jestem bi" tutaj: http://www.netkobiety.pl/t98831.html

My się nie kłócimy, dzieci więc nie widzą skłóconych i nienawidzących się rodziców. Działamy jak dobrze nakręcony mechanizm, w życiu codziennym całkiem dobrze nam to wychodzi.
Dzieci żyją we wspaniałej rodzinie i dlatego wizja tego jak im to mówię mnie przeraża...

Jak Wasze dzieci to przeżyły?

Przeczytałam , przykro mi, podoba mi sie, że nie chowasz głowy w piasek (już nie chowasz) i działasz, no i widać, że starałaś się mimo, że temat nielekki.

Hm..., jakoś zaczęło mi sie wydawać, że istotna jest reakcja męża na możliwy rozpad rodziny bo :
- albo traktuje rodzinę jako przykrywkę i to dla Niego bardzo ważne aby zachować swój wizerunek
- albo jest w stanie Ciebie zrozumieć w tym wszystkim i pogodzić się z rozwaleniem istniejącego układu

Co do dzieci wydaje mi się, że się przystosują i stopniowe działanie byłoby wskazane. Opieka naprzemienna byłaby dla Ciebie problemem ? Czy chciałabyś podziału wychowawczego ze wskazaniem na któreś z Was ?
W jaki sposób im przekazać powód rozstania to nie bardzo wiem - chyba faktycznie psycholog by sie tu przydał. Ważne jest abyście mówili jednym głosem i przekaz był ten sam, no i wydaje się z Twojego opisu, że kochacie dzieci oboje i one o tym wiedzą a to sie przecież nie zmieni - więc skąd w Tobie tak duże obawy ?
Spokojnie, to jest do poukładania .

Ja z doświadczenia wiem, że mój syn przeżył to dość mocno (mocniej niż człowiek sobie to wyobrażał). Jak sie rozstawaliśmy to miał 4,5 roku, teraz ma 8 lat i wydaje się, że się już tym pogodził,ale jak jest naprawdę to nikt nie wie (mamy opieke naprzemienną i wydaje się,ze jest mocno związany z nami obojgiem). Moja była żona twierdziła, po rozwodzie, że on juz jest OK itd, a mijał rok, dwa i dalej dziadkom i mi wielokrotnie opowiadał, że chciałby żeby rodzice byli razem, że to jego wina itd. Oboje z byłą żoną staraliśmy się nie wyrzucać żadnych złych emocji na druga stronę, nie angażować go w nasze spory i dużo rozmawiać i tłumaczyć mu - obecnie żyję z nią w pozytywnych relacjach. Ale wiadomo, na początku było ciężko (żona wycofała się z małżeństwa, ja chciałem nadal i jak można sie domyśleć początkowo prowadziło to do wielu nieprzyjemnych sytuacji). Nie byliśmy idealny, książkowym małżeństwem, ale wiem, że dla syna ten dom był ostoją i bastionem, który nagle utracił i przez długi czas, a może i nadal mu tego brakuje. Psycholog, do którego chodziłem powiedział kiedyś (bo pracował tez z dziećmi rozwodników), że nigdy by nie poparł tego twierdzenia (które jest obecnie mega modne), że lepiej się rozejść niż trwać dla dzieci (szczęśliwa mama to szczęsliwy dzidziuś itd.), bo po pierwsze - każdy związek inny i każde dziecko inaczej odczuwa, po drugie, nikt nie jest w stanie oszacować, jak dziecko to odczuje i jaki to będzie miało efekt na niego w przyszłości. Oczywiście, nie znaczy to, że małżeństwa bez miłości czy patologiczne sa dobrym wzorcem i domem dla dzieci - tak nie jest. Ale tez musimy sobie zdać sprawę, że często tam gdzie my nie jesteśmy szczęśliwi to dziecko się czuje bardzo dobrze i bezpiecznie - takie jest moje zdanie. Dla mnie czas rozwodu to był koszmar, ale po czasie zdałem se sprawę, że to co czułem mój syn prawdopodobnie czuł nawet bardziej i gorzej- jemu się posypało życie nawet bardziej niz mi i jako taki malec musiał się do tego przystosować. Ja osobiście miałem i mam wyrzuty sumienia, że tak się potoczyło moje życie i małżeństwo (choć w wielu momentach nie miałem wpływu juz na postępowanie byłej żony) właśnie ze względu na syna. Jak widziałem sytuacje,ze musiał se zawracać głowę takimi rzeczami, które dziecko w jego wieku nie powinno się martwić. Powinien mieć fajne dzieciństwo bez takich problemów jak rozwód rodziców, gdzie będzie mieszkał, z kim sie kiedy widzi i ciągłe przystosowywanie się do nowych sytuacji, które nie pasowały mu na pewno. Każda sytuacja jest inna i ciężko stwierdzić jaka droga jest najlepsza, dla dzieci - bo jednak jak sie zdecydowało je mieć to trzeba brac też odpowiedzialność za swoje czyny, które mają konsekwencje na nich.

Autorko, ja w takiej sytuacji nie jestem, ale moi rodzice się rozwiedli gdy miałam 10 lat, a dzisiaj jestem w czasie psychoterapii i po 1.5 roku brania psychotropów więc mogę Ci po części doradzić.
Co np moi rodzice zrobili źle? Niekorzystnie wypowiadali się o sobie, wręcz z nienawiśćią. Czułam, że tata "nas" zostawia, a nie tylko ją. Nikt z nami na spokojnie nie usiadł, nie wyjaśnił co się dzieje, ojciec się wyprowadził (po wcześniejszym miliardzie kłótni). Dodatkowo ich rozwód skłócił część rodziny, nagle przestałam widywać część rodziny bo byli "po stronie" taty, a ja mieszkałam z mamą itp. Do tego doszło pogorszenie warunków finansowych.
Przepraszam za pewien chaos wypowiedzi.
Co jako dziecko oczekiwałabym od rodziców? Żeby mówili "wspólnym" językiem. Razem z nami usiedli, powiedzieli o swojej decyzji, po stokroć zapewniali, że mimo końca ich związku/miłości nadal jesteśmy rodziną. Chciałabym żeby w miarę możliwości "współpracowali" w kwestiach wychowawczych, może żebyśmy jechali czasem na wspólne wakacje? Albo chociaż wspólne wyjście do kina. Chciałabym, żeby siebie szanowali i nie mówili o sobie źle. I oczywiście, żeby nie było takich konsekwencji, że nagle z połową ciotek/kuzynostwa nie mogę się widywać.