Jest źle - mam 36 lat i rozwód

Sądzę, że widocznie:

a. Jestem nienormalny.
b. Nie jestem facetem.
c. Cierpię na rozdwojenie jaźni: tak naprawdę nie mam żony i nikogo nigdy nie kochałem.
d. Śnie od dwóch miesięcy i nie mogę się obudzić.

Nie mogę wymyślić na tą chwilę dalszych możliwości e, f, g... itd.

Chcialbym was jakos pocieszyc ale w sumie nie wiem jak...

Wczoraj spotkalem moja zone jak wychodzilem z  basenu. Usiadlem metr obok niej zeby ubrac buty i jej nie widzialem - taki bylem zamyslony a mysalem o NIEJ. Dopiero jak mnie stuknela sie ubudzilem. Wymienilismy kilka prostych zdan - ona szla z koleznka na wodny aerobik - ja bylem poprsotu poplywac  - i zapadla niezreczna cisza - tak bardzo cos chcialem powiedziec ze nie moglem wydusic slowa i walnelem tylko glupie "A tak co tam slychac?" Po czym zapadla jeszcze wieksza cisza - ja nerwowo ubieralem buty a one stwierdzily ze juz musza isc... co chyba nie bylo do konca prawda...

Wniosek z tego taki - albo wszyscy wyluzujemy i przestaniemy tak baaaaardzo chciec - albo nic z tego nie bedzie...
Zacznijcie zyc i cieszyc sie tym co robicie. Korzystajcie z wolnosci i sprawcie by wasze drugie polowki poczuly ze chca byc przy takich osobach.
Mazganiem sie nikogo sie nie przyciagnie...

Tak pewnie jest ze nacodzien czesto zapominamy o uczuciu , towarzyszy nam latami kazdego dnia i z czasem myslac ze tak bedzie zawsze zostawiamy je samemu sobie. Wtedy wlasnie fajnie przypomniec sobie poczatki zwiazku nie po to zeby zaczac rozmyslac ze juz nie jet tak fajnie jak kiedys tylko zeby zaczerpnac jakis pomysl z tamtych szalonych lat. Moze udac sie w jakiejs miejsce gdzie sie czlowiek spotykal za mlodu ? Przytulic sie mocna i opowiedziec partnerowi jak wtedy bylo fajnie.
Sam chyba wroce pamiecia i zrobie cos "szalonego" jak juz zona wroci (bo wierze ze tak , nie dopuszczam narazie innych mysli).

Przepraszam nie jestem zaglebiony w Twoja historie wiec nie wiedzialem ze to w tą stronę. Przepraszam za osobiste pytanie ale to dalej Twoj maz jestescie razem ?

Mąż się wyprowadził jakiś miesiąc temu. Trzy lata temu ja spakowałam mu rzeczy, potem po ok 1,5 roku wróciliśmy do siebie. I jak widać - znów historia się powtórzyła. Nic nie szkodzi Danielu, że pytasz.

Fluffy - nie wiem , co Twoja żona myślała, czy kochała prawdziwie, nie znam jej i ciężko powiedzieć. Kochać na pewno kochała, ale być może za mało tego uczucia w niej było, że spoczęła na laurach (pisze to z własnej perspektywy). Bywa, że człowiek nie ma sił do walki, ale przecież można porozmawiać, spróbować cokolwiek razem zdziałać, a nie poddawać się bez walki.

Z gory przepraszam jak kogos uraze , ale nie uwazam zeby ze mna bylo cos nie teges , wrecz momentami jestem pelem dumy (moze to zle slowo?), ciesze sie z tego ze potrafie tak kochac i tak mi zalezy , co z tego wyjdzie jeszcze nie wiadomo. Ale bardziej bym sie martwil i czul do siebie obrzydzenie gdybym nie czul teraz nic , gdybym sie nie przejmowal i byl obojetny na to co sie stalo u mnie.

Najwazniejsze to zrozumiec dlaczego tak stwierdzil maz Liwi, wydaje mi sie ze poprostu patrzy przez pryzmat swojego zwiazku, doswiadczen i uczuc. Nie rozumie jak mozna tak kochac bo tego nie doswiadcza.
Przepraszam Liwio

Liwia dokładnie tak samo myślę jak ty. I od 2 tygodni próbuję sobie to wytłumaczyc, jak można odejśc tak bez walki i zostawic rodzinę. MYślec tylko o sobie. I po co była ta przysięga małżeńska?

Fluffy, nie zejdziesz na zawał. To się tylko tak wydaje, człowiek wiele może znieść, oj bardzo wiele.
Widziałeś ją promienną, więc i Ty zadbaj o siebie, może na początek jakieś tabletki uspakajające-ziołowe, a potem działaj i to dla SIEBIE, nie dla żony. Pokaż jej silnego faceta, pokaż go również sobie.

Kumplu czytalem ze zona nie kazala Ci sie wyprowadzac wiec nie chciala zrywac kontaktu , mowila tez ze czuje sie przy Tobie bezpiecznie i nie chce zebyscie stali sie sobie obcy. A wiec sluchaj.

Zobacz jak ona na Ciebie podzialala kiedys ja zobaczyles piekna i usmiechnieta. Zrob to samo , nie unikaj za wszelka cene kontaktu , odwiedz zone , zaproponuj kawe, ubierz sie w jej ulubione ciuchy , jej ulubione perfumy i badz taki jaki byles kiedy byly te cudowne chwile. Gorzej nie bedzie.

Kolego co Ty za bzdury wypisujesz. Jakie zejście? Jaki zawał? Może ona i wyglądała tak fantastycznie jak piszesz ale skąd możesz wiedzieć, co ona ma za rozpierduchę w środku? Równie dobrze ona może być w takiej formie jak Ty, tylko wygląd sobie fryzurą i makijażem poprawiła by mieć lepsze samopoczucie.
Nie tak dawno u mnie w wątku pisałeś "Przeczytałem Twój wątek i jedynie co mogę Ci na pocieszenie powiedzieć to: nie wiem co to są toksyczni teściowie. Z żoną mieszkaliśmy z dala od jej matki i moich rodziców, którzy nigdy do niczego się nie wtrącali."
Czym Ty chcesz jej zaimponować? Pokazać jej silnego, niezłamanego faceta tą trudną sytuacją? takim opisem jak wyżej napisałeś?
Zrozum jedno: wychowywana była tylko przez matkę, w niepełnej rodzinie - tak wnioskuję z tego Twojego zdania. Miałeś i masz tak samo trudne, potwornie trudne zadanie jak ja. Stając się jej mężem musiałeś - mówiąc brutalnie w trybie ekspresowo przyspieszonym - wypełnić jej lukę oparcia i miłości po ojcu i jeszcze dawać oparcie, poczucie bezpieczeństwa i miłości jako obecny mąż. Wyssała z Ciebie całą energię życia i zostawiła, bo osłabłeś, opadłeś z sił.

Ty nawet w połowie nie masz tak samo jak ja. Przepaść jaka Nasz dzieli to pojęcie toksycznego trójkąta w związku.
Moja też była wychowywana przez matkę, co prawda przez połowę swojego żywota miała ojczyma, który traktował ją jak powietrze, bo toksyczna matka trzyma go na dystans od niej.
Przez dwa lata naszej znajomości ja byłem "katowany" codziennie jej okazywaniem miłości nie jak z przysłowiowego kubła wody a z cysterny jak nie silosa. Byłem "katowany", bo musiała gdzieś dać ujście tej nieokazanej miłości ojcu i padło na mnie.
Do takiej jej miłości dorzuć patologiczne szantażowanie emocjonalne i manipulacje matki, które dopadły w pewnym stopniu i mnie. Jak Ci się widzi w takiej sytuacji takie naturalne pojęcie miłości partnerskiej? Zgodzisz się chyba ze mną że jest to mocno skiereszowane podejście do tego pojęcia jak nie porównując samochód przy prędkości 200km/h po dzwonie z drzewem.
Po ślubie zrównały mnie z fugą między kafelkami, zniszczyły i zdemolowały moje poczucie wartości i psychikę prawie doszczętnie a ja dalej idę jak terminator taranem do przodu w walce o żonę i małżeństwo. Mógłbym się nawet pokusić o stwierdzenie, które napisałem w wątku że zostałem zdradzony przez żonę z... jej matką.
Demolka, zdrada, karalne wieloma paragrafami pomówienie o psychicznie chorą osobowość a tu facet się nie poddaje i dalej walczy z nadzieją na sukces.
Podołał byś w tym wypadku roli ojca w połączeniu z rolą chłopaka, narzeczonego i męża???

Nie obraź się ale... Skoro Ty się załamałeś przedzawałowo jak ją ostatnio zobaczyłeś, to zamiast mnie w tym momencie pisania tego postu przed laptopem powinien siedzieć duch. O ile nie od momentu założenia profilu na tym portalu. A jednak siedzi facet z krwi i kości.

EDIT

Zbierz się w garść chłopie i próbuj szczęścia za jakiś czas. Posłuchaj Liwii i Daniela i do dzieła nad SOBĄ!!!
Skąd możesz tak na 100% wiedzieć że to teraz czy za jakieś parę miesięcy będzie niewykonalne czy niemożliwe???
Próbowałeś metodą małych kroczków czy też kamyczkami jak piszę u siebie?
Ona potrzebuje silnego, 2 krotnie silnego faceta, który zastąpi jej ojca i będzie przy niej jako mąż jak Ci pisałem wyżej.

bags - wiem, że piszesz to wszystko patrząc ze swojej perspektywy, przez pryzmat swoich przeżyć. Wiem, że są one dla Ciebie bardzo bolesne i faktycznie patrząc na nie na chłodno wniosek nasuwa się jeden: masz bardziej przerąbane, niż ja. Tylko tak naprawdę bólu nie da się zmierzyć i nie możemy go w żaden sposób porównać.

Wierz mi, że ta cała moja sytuacja nie ma nic wspólnego z tym, w jakim domu dorastała - zresztą nie chcę tego opisywać tutaj. Nie pełniłem roli ojca - tylko i wyłącznie rolę partnera, ani ona ze mnie nie wyssała żadnej energii. Energię, której mi teraz brakuje wkładałem w ten związek dobrowolnie i z radością widząc, że czuje się przy mnie jak prawdziwa, szczęśliwa kobieta. I przez większy okres czasu trwania tego związku tak było. Ja czułem, że jestem jednak coś wart, a ona rozkwitała i była dla mnie coraz piękniejsza z każdym dniem - ze szczególnym uwzględnieniem pierwszych dwóch lat po ślubie.

Co się stało potem? Nie wiem, Bóg mi świadkiem. Albo sam siebie w środku oszukuje i wiem, tylko nie chcę tego powiedzieć na głos przed samym sobą. Dlatego to tak bardzo boli i tak bardzo siebie obwiniam za to wszystko, choć podobno wina jest zawsze po obu stronach. Ją obwiniam tylko za to, że nadała mi status porzuconego i niechcianego. A rozum podpowiada cały czas - to tylko jej wina, przecież mnie zostawiła.

Wszyscy mi powtarzają, żebym w końcu odpuścił, że widocznie to nie była prawdziwa miłość i nie jest warta takiego cierpienia. Tylko cały czas nie mogę tego zrobić i budzę się każdego ranka bez niej u boku i mam poczucie, że czas się zatrzymał, a moje życie się skończyło. Tak, wiem, że teraz została praca nad sobą, pokochanie siebie na nowo i skupianie się na swoich potrzebach. Tylko co z tego i jak się za to zabrać, skoro związek przecież tego nie wykluczał.

Witaj fluffy - nie chcę się w żaden sposób wymądrzać, ale przeczytałam Twoją historię i wydaje mi się, że jednak to yło błędem wyprowadzanie się z domu ... Gdybyście nadal mieszkali ze sobą, trudno byłoby przedstawić - udowodnić - przed sądem brak pożycia małżeńskiego.
Oczywiście wiem, że każdy mocno kochający - KZB - ma też swoją dumę i swój honor i kochając, chce otrzymać w zamian to samo, a nie litość i zapewnienie bezpieczeństwa zupełnie aktualnie obcej sobie osobie. Nie wiem jeszcze co przyniesie ze sobą mój los, ale prawda jest taka, że nawet jak będzie bardzo źle, nie wyprowadzę się, bo tu jest też mój dom i moje miejsce pracy.

Wiem tylko jedno - do miłości nie zmusisz - i jeśli ona naprawdę tego nie chce to jej nie przekonasz ...

Pozdrawiam cieplutko

To są typowe objawy odstawienne.

Wiem, Wielokropku:) Tyle, że osoby porzucone nie podejmują decyzji o zerwaniu z nałogiem, to nie jest ich świadomy wybór -  to obiekt uzależnienia odchodzi od nich i przez to staje się nieosiągalny i to najczęściej w momencie, kiedy jest najbardziej potrzebny, kiedy się tego najmniej spodziewamy...

Ja też. Przez telefon słyszałem ciepłą osobę (bo to kobieta) z miłym głosem i mam nadzieję, że się nie zawiodę. To będzie mój pierwszy raz. Wcześniej dawałem sobie radę po traumatycznych przeżyciach, ale to co się teraz dzieje mnie przerasta.

I po wizycie. Trwało to prawie 2 godziny, bo się tak rozgadałem sam od siebie. A myślałem, że będę odpowiadał tylko na pytania. Na jednej wizycie się nie skończy - za tydzień kolejna. Myślę, że psycholog mi się trafił dobry, chociaż nie mam punktu odniesienia. Polepszyło mi się samopoczucie - mam nadzieję, że na dzisiejszy dzień go wystarczy. No i cieszę się, że poszedłem. Podobno rozwody to straszna plaga w tym roku.

Brawo fluffy brawo
Też się dziś zarejestrowałam do psychologa, uwaga, termin na koniec października (prywatnie mnie nie stać, a na fundusz tyle trzeba czekać) Jednak miła pani w rejestracji poleciła mi, abym przyszła do pani psycholog w poniedziałek, może uda się jakoś przyspieszyć wizytę. Zobaczymy.

Ale... nagle dziś (po 6 dniach milczenia i 2 tygodniach nie widzenia) pojawia się u mnie w pracy mój mąż.
Cieszyłam się i zarazem płakałam w środku.
Kontynuacja rozmowy nie była zbyt miła, bo usłyszeć w pracy takie słowa: NAS JUŻ NIE MA
Nie jest miłe.
Dał mi wyraźnie do zrozumienia, że to koniec.
Ale ja będę WALCZYĆ!!! Do utraty tchu...

Tego nie wie nikt po co przyszedł?
To ze mi powiedział, że nas już nie ma wyszło w rozmowie, zdeklarował się też dziś, że w końcu po 2 miesiącach od jego odejścia musimy kiedyś w końcu usiąść i coś ustalić.
Dziwne to było...
Podejrzewam, że chciał pokazać jaki jest wyluzowany i dodatkowo sprawdzić co u mnie, bo zamilkłam na 6 dni (a pozostałe 1 1/2 miesiąca zalewałam go sms-ami).

Kiedy całkowicie odpuściłam - on "przyszedł" pierwszy, ale co z tego skoro zakomunikował mi takie wieści?

Gdzieś w głębi duszy wierzę, że będziemy jeszcze bardzo szczęśliwi Tylko ta myśl trzyma mnie przy życiu.

mój mąż też odwiedził mnie w pracy co za zbieg okolicznosci. dokładnie po 5 dniach braku widzenia się. wpadł na kawę- tak powiedział... powinnam była go wygonic, ale jakos nie umialam. pogadaliśmy jak normalni ludzie, trochę było na temat naszego rozstania, trochę o dziecku. jakos było mi lżej, ale potem serce dalej mi pękało...

aaaaaaaaaaaaaa i ja też zapisałam się do psychologa pierwsza wizyta- 30 lipiec. na NFZ - to centrum pomocy rodzinie. Więc mam nadzieję, że mi pomoże

I co tam fluffy u Ciebie ? Jak samopoczucie po rozmowie z "psycholożką" ? Ja dzis mam gorszy dzien , caly prawie przelezalem w lozku , niedawno sie wygrzebalem Od czwartkowej rozmowy zona sie nie odezwala wiem ze to 2 dni dopiero ale zaraz pojawily mi sie czarne mysli i lipa

Fluffy - nie ma beznadziejnych przypadków. Trzeba tylko dobrze dobrać lekarstwo i lekarza :-)

Ja tam wierzę w Twoje możliwości. Chyba bardziej niż Ty sam :-)

Co , za mlody jestem ?

Nie zrozumiałeś do końca mojej wypowiedzi. Tu nie patrzyłem na Twój związek przez pryzmat swojego małżeństwa. Zasugerowałem Ci byś spojrzał oczami partnerki - czyli z punktu Jej osoby i widzenia - na Ciebie i Wasz związek.
Tutaj nie jest miejsce byś pisał Jej życiorys. "Wytnij" ze swojego życia oparcie jakie miałeś w swoim ojcu i takim spojrzeniem - z Jej punktu widzenia - popatrz na siebie. Ty miałeś pełną rodzinę, Ona nie. Miałeś kogoś kogo Jej brakowało i resztę już się pewnie domyślasz co miałem na myśli w tamtym moim poście. Ten schemat w Naszym przypadku się powiela.
Psycholog zapewne wskaże Tobie co jest nie tak z Tobą, jakieś nierozwiązane, niewybaczone do końca sprawy z przeszłości, które rzutują na Wasz związek z Twojej strony i wtedy dostrzeżesz dokładniej albo błędy partnerki, albo powody dla których tak a nie inaczej się zachowywała czy postąpiła. Nawet nie masz świadomości tego, że też tak może być, że wina jest też w Tobie, poza tymi błędami do których dotarłeś i wyłapałeś powierzchownie przez ten czas.

DANIEL
Głowa do góry. ja już mam dobre 40 dni ciszy z 2,5 m-ca separacji i też taka rozpierducha w głowie. Bezsilność i niemoc działania "non stop" w 4 oczy mnie też dobija. Ale teraz masz czas by się sobie, związkowi i partnerce dokładniej przyjrzeć. Pomyśl też może o sesji z psychologiem. Nie zaszkodzi a może pomóc.

A na takie życiowe zakręty to raczej wiek nie gra roli, bo jak przerobi to teraz i wyciągnie z tego właściwe wnioski, to za 10, 20 lat będzie mu łatwiej to przejść. W odwrotnym układzie to się chłop pochlasta jak mu jeszcze gromadka dzieci dojdzie w takiej sytuacji.

...ale bardzo pomocny
Mi takie podejście pomogło przeżyć...

Mam odpowiedź na moje wszystkie wątpliwości... Jednak to była inna kobieta!
Zdjęłam dziś obrączkę, przestaje walczyć!!!
S......n

Tak bardzo mi przykro. Nie rób nic głupiego i musisz się trzymać, słyszysz? Ja też mam definitywny koniec, więc nie jesteś sama. Odzywaj się tutaj, żeby wszyscy wiedzieli, że radzisz sobie z tym. Czekamy...

Dziwne...
Dzisiaj wysłał mi swoje zdjęcie, był z kolegą. Po co?
Potem przyjechał do mojego domu, wymusiłam rozmowę, przyznał się :( mówił naturalnie, więc jestem pewna, ze nie było to na zasadzie " odwal się ode mnie".
Nie umiem płakać, trzęsie mi się broda, cała dygoce... ale żadna łza mi nie leci :(

Kasika wiem, że boli jak diabli ale dasz radę! Szkoda Twojego zdrowia dla kogoś takiego. Trzymam kcuki!

przykro mi bardzo... a jednak.. mężowie nie zostawiają nas "od tak, bo przestali kochać", w 99% jest to inna kobieta.. przykro mi

a mój mąż pomimo, że nie kocha mnie, proponuje mi sex bez zobowiązań. dla zdrowotności. z podkreśleniem NIE KOCHAM CIE, to tylko żądza,  jestem mężczyzną i potrzebuję sexu, nie wytrzymam już dłużej bez. i powiedział, że nie chce tego, ale będzie musiał rozejrzeć się za kimś... czuję się zeszmacona do końca ;( jak nie dostanie tego ode mnie to pójdzie do innej... i jak ja mam walczyć o to małżeństwo? o co? nigdy nie dowiem się pewnie, czy już to zrobił, każdej nocy i każdego dnia będzie siedziało mi to w głowie.. ja już nie wytrzymuje tego... ból po rozstaniu, po usłyszeniu, że nic nie czuje, a teraz jeszcze to... Boże pomóż ;(

a w życiu bym się nie zgodziła. czułabym się potem jak śmieć, to i tak nie zmieni jego uczuć, wyżyje się fizycznie i tyle. naprawdę serce by mi pękło potem..

boli mnie to, że on będzie "to" robił z inną.. jak to sobie wyobrażę to ściska mnie w środku.. wymiotować mi się chce.. powiedział mi wczoraj, że wytrzymał narazie 3 tygodnie bez tego i jest ciężko, że wytrzyma tyle ile się uda.. więc w każdej chwili pójdzie do innej. o ile nie poszedł. wszyscy mi mówią "kobieto on już cię nie kocha zrozum to, przyjmij do siebie, nie zmusisz go do miłości"
a ja poprostu nie umiem ;( nie wyobrażam sobie przyszłoścu i życia z synkiem bez męża..
a z drugiej strony to takie poniżające.. ta jego propozycja sexu.. a jak nie ja to będzie inna