Jest źle - mam 36 lat i rozwód

Zniknął  podczas mojej nieobecności w domu, zabrał swoje rzeczy i przez pierwszy miesiąc nie chciał mnie znać. Nie odbierał telefonu, nie pisał, nie chciał mnie wpuścić do swojego domu. MIAŁ ŻAL! BYŁ ZŁY! I JEST ZŁY NA MNIE DO DZIŚ!
Wszelkie próby kontaktu kończyły się niczym!

Wpadłam na taki pomysł, że kupię nową kartę telefoniczną, zaczepię go i się udało. po pierwszej pół godzinie pisania sms-ów domyślił się że to ja! Poprosiłam go, żebyśmy "się pobawili", zgodził się.
Więc tym sposobem znalazłam z nim kontakt, po miesiącu całkowitej ciszy...
Piszemy do siebie jako nowo poznani ludzie, w międzyczasie rozwiązując nasze stare problemy. Chcę go zauroczyć jako nowa osoba, bo starej mnie nie chce znać. Dałam mu popalić, choć i on nie był złoty, jednak w końcowej fazie to ja byłam podła i ja się w dużej mierze przyczyniłam do jego zniknięcia.
Wcześniej owszem dawał mi znaki że źle robię, że źle się dzieje w naszym związku, że długo tak nie pociągnie, ale ja nie chciałam tego widzieć a tym bardziej naprawiać. Zaparłam się jak osioł, prosił o zmianę, ale ja nie byłam gotowa. Podejrzewam, że to co zrobił teraz to chciał wywołać we mnie terapię wstrząsową, nie wiem, bo tylko mi się wydaje...

Spotykamy się też jako nowo poznani ludzie, a jednak oboje wiemy że to my.
Wiem, że nadal mnie mocno kocha, że nie ma innej, dlatego mogłam zagrać w ten sposób.
Nie wiem czy to coś da, czy odzyskam go, ale powiedział mi nawet wczoraj, że nie chce gadać z ta starą mną, bo ona nie jest taka fajna jak ta nowa .... Sam pierwszy nie pisze, ale widzę jak się cieszy kontaktem ze mną.
Ale czy to jest sposób??? Może tylko na chwilę? Ale to i tak dużo jak dla mnie.

Postęp jest taki, że mam z nim kontakt. Lubi nową mnie, chcę mu pokazać tym, że popełniłam wiele błędów w naszym związku i już nigdy, przenigdy nie będę ignorować jego znaków, że jest źle.
Najfajniejsze jest to, że żalimy się sobie na wzajem na nasz związek

Myślę, ze nie masz się czego obawiać, z tego co piszesz, na bank Twój mąż wróci. Gdyby nie miał takiego zamiaru nie interesowałby go takie zabawy. Nie bawiłby się w to. Po prostu chciał Ci dać tylko nauczkę.

Chciałabym, żeby tak było, ale wiesz to tylko mój punkt widzenia, nie rozmawiam z nim o nas, w ogóle.
Spotykamy się w wiadomym celu , bajerujemy, odkrywamy się na nowo... tylko czy z tego coś będzie? Pewności nie mam żadnej.

Racja, gdyby nie chciał mnie znać, to nie bawiłby się w poznawanie mnie na nowo, tylko trzymał się ode mnie z daleka tak jak to robił przez ten pierwszy miesiąc od odejścia. Tylko czy on się mną nie bawi póki jest sam i nie ma nikogo? Tak też może być, bo niczego mi nie obiecuje, żyjemy chwilą. Ale dla tych chwil warto żyć. I pewnie ktoś mi zarzuci, że się nie szanuje i poniżam dla niego. Nie odbieram tego w ten sposób, WALCZĘ O TEGO KTÓRY JEST DLA MNIE NAJCENNIEJSZY!

Mam kontakt ale dopiero teraz, przez pierwszy miesiąc nie chciał mnie znać! Nie odbierał ode mnie telefonów, nie odpisywał na sms-y. Kompletnie zero kontaktu. A ja szalałam z niepokoju!!!
Owszem codziennie do niego pisałam, ale spokojnie, bez wylewania żali i złości, choć nie raz miałam napisane takie słowa, żeby mu poszło w pięty, bo nie mogłam pojąć jak on mógł wyprowadzić się bez słowa, po 19 latach bycia razem?

Złapałam z nim kontakt dopiero poprzez pomysł, na który wpadłam z kupnem nowej karty. Zaskoczył mnie tym, że wiedząc iż to ja poddał się temu.
Nasz kontakt dziś nie jest normalny, ja go czaruję nowymi pomysłami (dużo piszemy też o seksie ), on czasem się poddaje a czasem nie. Ale od 3 tygodni spotykamy się średnio 2 razy w tygodniu.
Po każdym spotkaniu mam wrażenie, że może to było nasze ostatnie???
Wtedy zalewam się łzami ;( a potem znowu czaruje i czekam na kolejne...

Póki co, to jedyny sposób na kontakt z nim! a to daje mi siłę do przetrwania czasu pomiędzy naszymi spotkaniami.
ŻYJĘ DNIEM DZISIEJSZYM, NIE PYTAM O JUTRO!!!

Osobiście wolę sama zawalczyć o moją miłość, nie wiem czy chciałabym ingerencji osób trzecich???
Skoro podjęłaś taka decyzję, to trwaj przy niej. Musi się udać! Trzymam kciuki

Dziś mam doskonały humor i nie wiem skąd?
W takie dni wierzę, że magiczna siła jaka jest w każdym z nas pomoże nam zyskać to czego tak mocno pragniemy.
Ubrałam się dziś inaczej, bardziej elegancko i zalotnie, czuję się bardzo atrakcyjną kobietą!!!
Dowartościowałam się tym po wczorajszym dniu spędzonym w piżamie musiałam się dziś trochę podnieść.
Zrobiłam sobie zdjęcie i wysłałam mężowi, niech go to trochę połechce.

A co tam! Fajne z nas przecież babki!!!!
Jeszcze "staniemy na nogi".

to stań na nogi, też się odpicuj, pokaż jej że jesteś zaje... fajnym facetem!!! wystarczy w siebie uwierzyć!!!
(nie myśl, że mi te słowa przychodzą łatwo, gdybyś mnie widział wczoraj.... eh....)

i taki nadal jesteś.... dobry, fajny, mądry.... najlepsze cechy
myślę, że zdania nie zmieniła, aż takie przewrotne to my nie jesteśmy
podnieś się, pomału pokaż jej że jesteś już twardy, a może ona znowu Cię zechce?

DZIŚ JESTEM PEWNA ŻE GO ZDOBĘDĘ, A JUTRO....? Tego nie wie nikt!
Ale będę Was zarażać swoją siłą, bo wiem co to znaczy kochać na zawsze i tylko to daje mi taką moc, która pozwala walczyć i osiągnąć mój cel!

Ja też mam dzisiaj doła, nie przejmuj się. Nie wiem ile to paskudne samopoczucie jeszcze potrwa.

Będzie dobrze, musi! Tylko kim wtedy będziemy? Wrakami ludzkiego życia?
Chciałabym znowu tej siły z poniedziałku

Zacznijcie kochani myśleć o sobie, a nie tylko o celu jakim jest zdobycie znów męża/żony. Myślenie tylko o tym jak zdobyć, co zrobić-do niczego dobrego nie prowadzi, tylko do utraty energii, o której piszesz Fluffy. Jeśli zaczniecie myśleć i robić w końcu cos dla siebie-energia życia wróci.

Fluffy przeczytałam cały Twój wątek (no prawie cały) iw większości wypowiedzi Twoich jak i innych osób odnajduję swoją historię. Może nie do końca identyczną, ale bardzo podobną.. Targają mną te same uczicia ten sam ból. Wiem co to znaczy usłyszeć takie słowa od ukochanek osoby po tylu latach, wiem co to znaczą te zimne oczy, te traktowanie jak obcą osobę i ta beznadziejna litość z tej drugiej strony "dasz sobie radę" "ładna jesteś, szybko znajdziesz faceta" "nie chcę robić ci nadziei, bo i tak nie będe cię kochał, wypaliło się i już". Aaaaa i jeszcze mój mąż zgodził się na terapię, ale od razu zastrzegł, że idzie tam tylko posłuchać i nie ma raczej szans, żeby psychoterapeuta wzbudził w nim jakieś uczucie...
Większośc osób wypowiadających się tutaj czuje pewnie to samo co my ten sam ból nie do zniesienia.
Ja kocham nad życie mojego synka, ale myślę że gdybyśmy nie mieli dzieci to byłoby to wssystko łatwiejsze..
Ale podlamała mnie jedna rzecz. U mnie minęło dokładnie 9 dni od rozstania i wyprowadzki męża, każdy mi powtarza, że czas goi rany, ale jak widzę, że Tobie po 2 miesiącach jest tylko gorzej to aż boję się pomysleć, co ze mną będzie się działo

Nie wiem czemu u mnie to tyle trwa i w której jestem fazie rozstania. Nadzieja plącze się ze świadomością, że nic już z tego nie będzie i muszę się wewnętrznie sprężyć, żeby nie sfiksować do końca. Każdy przeżywa ból na swój sposób, nie zawsze zgodnie ze swoim sumieniem i zasadami, ale widocznie tak trzeba. Współczuję Wam i wiem co przeżywacie, ale niestety nic oprócz przeczekania nie możemy zrobić...

Moim zdaniem właśnie zajęcie się sobą, poznanie siebie, własnych marzeń (niekoniecznie związanych z drugą osobą) , daje bardzo wiele. Przechodzę obecnie rozstanie po raz drugi, inne są teraz relacje z moim mężem niż za pierwszym razem, bo usilnie nie zmierzam do tego by go odzyskać. Pewne rzeczy i sprawy musi sam zrozumieć lub nie. A moje zwrócenie uwagi na samą siebie przywraca mi zdrowe myślenie i spokoj.

Kasikakasika czy Twoim życiowym celem jest bycie z mężem, odzyskanie go mimo wszystko? A jak tego celu nie osiągniesz to co zrobisz? I wcale samotna bez męża nie musisz być? Mam wrażenie, że należysz do grupy kobiet kochających za bardzo, tak jak ja.

Fluffy, masz racę-każdy rozstanie przeżywa na swój sposób i na swój sposób próbuje sobie z tym radzić lub nie. W każdym razie pocieszające jest to, że ten ból kiedyś mija.

Fluffy,

Ja  jestem kilka lat mlodsza i po kilku latach zwiazku zostawil mnie chlopak. 3 lata temu! Ja durna! do tej pory za nim tesknie. Mimo, ze ostatni raz rozmawialam z nim 2 lata temu. uslyszalam podobne slowa co ty i wiem jakie to upokarzajace. Jak osoba ci bliska powie ci 3 slowa, po kilku latach zwiazku. I kazde pytanie typu 'czemu' 'dlaczego' ja irytuje i drazni. Widzisz ta niechec i zniecierpliwienie jak sie odpedza od ciebie jak od natretnej muchy.

Znam tez sprawe z drugiej strony jest okropne i odpychajace gdy ktos cie pyta, dreczy pytaniami czemu ty kogos nie chcesz!

Ale do rzeczy.
Musisz zaakceptowac ze straciles zone. Niestety nic i nikt nie jest dane nam na zawsze. I to jest przykre ale tak niestety jest. czasem nie da sie wytlumaczyc dlaczego sie nie  kocha.

NIe warto nigdy przenigdy prosic kogos o milosc. NIGDY. Odejdz i daj jej wolnosc.

Zajmie ci troche czasu dojscie do siebie moze nawet rok, dwa. No ale to musisz przeznaczyc na wlasny rozwoj. Bardzo dobrze ze sie wyprowadziles.

Eh... mlosc prawdziwa na cale zycie zdarza sie nie czesto podobnie jak wygrana w lotto.

Majusia- ujęłaś to pięknie. Brawo

Droga Liwio,

Dziekuje za komentarz

Mam nadzieje, ze u Ciebie wszystko dobrze?
Ja 'sledze' to forum od 2 lat i pamietam  wiele twoich postow i jak wspominalas wiele miesiecy temu, ze dalas szanse mezowi.

Pozdrawiam

Fluffy,

Nie chcialam cie dolowac, ale mysle ze trzezwe spojrzenie na sprawe nie zaszkodzi. I zobacz ilu ludzi jest na forum ( pluc ci niezalogowani) pewnie mowa o tysiacach ludzi....  w podobnej sytuacji.
Nie sa to mile sprawy ale to nie jest koniec swiata. I sa duzo wazniejsze sprawy nic maz/ zona.

Moze kup / wez ze schroniska  psa ( jesli lubisz oczywiscie!) i jesli masz warunki, to pozwala nabrac dystansu na wiele spraw i przynosi duzo radosci?

Pozdrawiam

Dziękuję Wam za te wszystkie słowa prostujące mnie choć trochę do pionu. Dobrze, że natrafiłem na to forum, bo inaczej chyba wykończyłbym sam siebie, przyjaciół (prawdziwych mam tylko dwóch od lat) i rodzinę. Oni chyba już mają powoli mnie dość - przecież każdy ma własne życie, ale mimo to codziennie przemawiają mi do rozumu. Zapowiada się, że zostanę tu na dłużej i jak już nadejdzie mój czas równowagi wewnętrznej to ja będę pocieszał innych pocharatanych.

Może po prostu nie nadaję się do życia w związku i to bolesne wydarzenie w moim życiu ma mi to uświadomić. Wiem, że nie jestem sam, brakuje mi chyba realnego spotkania z osobą, która jest w podobnej sytuacji. Ci, którzy mnie wspierają nie za bardzo mogą obiektywnie wczuć się w taką rolę, bo nigdy tego nie doświadczyły.

Zobaczymy co będzie dalej, najbliższy cel - przetrwać weekend, bo te są niestety najgorsze.

Majusiu, bardzo mi miło, że mnie pamiętasz
Teraz "udzielam się" w temacie "Grupa wsparcia dla kobiet...". Tak, dałam mężowi szansę, byliśmy ze sobą "na nowo" niecałe 2 lata. Nie było tak jak kiedyś i dlatego pewnie znów się rozstaliśmy, ładnie to ujmując.....

Dlatego też, korzystając z własnych doświadczeń, chcę się nimi podzielić i doradzić....bo mogę coś w tym temacie powiedzieć.

A wydawałoby się - wiążąc z kimś, że będąc we dwoje damy radę przejść przez te wszystkie życiowe zakręty na "autostradzie" małżeńskiego życia. A tu d**a, za zakrętem roboty drogowe, kopara, jakiś tir na lewym poboczu. Partner wysiada na jakimś etapie wspólnej podróży i sami lecimy na tym życiowym zakręcie po pokancerowanej "bandzie". A wyjść na prostą przy takich niespodziankach jakie serwuje nam życie nie jest łatwo.

Fluffy

Podobnie jak ja podchodzisz do związku z całym sercem, jego rozpierducha rozwala nasze życie na miliony kawałków - Wam dziewczyny też - ale pocieszę Cię że masz jeszcze lekki przypadek rozpadu małżeństwa, mimo iż też to ciężko przeżywasz.
Poświęciłem trochę czasu na przeczytanie go - makabra porównywalna do mojego -  i w porównaniu z moim wątkiem, to w moim przypadku chyba mój duch siedzi i pisze tego posta na laptopie.

Nikt nie mówił, że będzie lekko... i słowa dotrzymał. Ale głowa do góry, kiedyś i dla takich osób jak My też zaświeci słońce...

Liwio,
No przynajmniej sprobowalas, czasem warto by nie rozpamietywac ''co by bylo gdyby''...

Przegladam wlasnie  watek '' Grupy wsparcia...'' jak ostatnio czytalam to bylo 200 z czyms stron teraz jest prawie 400 mam troche do nadrobienia

Pozdrawiam

Daniello......

Daj żonie wytchnienie. Pokaż , że radzisz sobie sam (choć wiem, że łatwo nie jest). Wiem tez, że na pewno każdy telefon, każdy najmniejszy gest z jej strony jest dla Ciebie wszystkim, największą radością. Ale myśl o sobie-jak radziłam autorowi wątku. Jest to trudne, ale można-jestem tego przykładem. Co prawda jestem na początku tej drogi, mozolnej drogi - rozpoznawania własnych potrzeb, uczuć itd, ale to działa. Jeśli zaczniesz tak postępować, żona być może zauważy to i zacznie inaczej patrzeć na "Was".
Nie zadręczaj się tez tym, że przyczyniłeś się do rozpadu związku, bo to też nic nie daje. Masz nauczkę na przyszłość, a wyrzuty sumienia i chęć usilnej naprawy związku nic nie dadzą.
Trzymaj się.

Fluffy wiem ze jest ciezko. Bywaja chwile lepsze i gorsze. Ja dzis z zamyslenia o malo nie spodowalem wypadku!

Takie rzeczy jak odkochanie nie dzieja sie same! Czasami to nie dopasowanie charakterow, ale zawsze jest mniej lub wiecej ludzich bledow i ludzkiej glupoty. Wiem ze w wiekszosci przypadkow wina lezy po obu stronach ale warto sie zastanowic co bylo po twojej stronie i naprawic to dla SIEBIE! Dlatego ja staram sie naprawic bledy kotre zrobilem - co prawda juz nie dla niej, ale dla SIEBIE. Wiem ze wczesniej nie dbalem o siebie tak jak zona chciala i dzis bylem na zakpuach i kupilem pare rzeczy zeby odmienic swoj styl. Trzeba zrobic takie zadoscuczynienie i isc do przodu, tak zeby moze w nastepnym zwiazku bylo lepiej. Pracowac nad soba i doskonalic sie. No i nie wazne kim jestes - wazne jaka masz determinacje!

A teraz czarny humor Dzis natknelem sie na cos takiego:
http://i1.kwejk.pl/site_media/obrazki/2012/07/a25af0baaec2973ce1186b437f3e23fe.jpg

Extra, dzisiaj dowiedziałem się od osób trzecich, że u żony nic się nie zmienia w stosunku do mnie i co najgorsze wogóle za mną nie tęskni i wkręciła się już w życie beze mnie. Jak się z nią pożegnać w moim sercu? Porażka na całej linii... przerąbałem małżeństwo.

kasikakasika ukłony po samą ziemię do Ciebie za takie ujęcie tego przykrego dla Fluffiego i Nas tematu.
Masz wiele racji w tym co mówisz.

Fluffy - Twoja partnerka gra wyluzowaną i twardą babkę przed znajomymi, bo jest sama i z tym jest jej dobrze. To są pozory, pokazuje przed obcymi swoją skorupę takiej pewnej siebie kobiety, bo zostawiła faceta i czuje się z tym świetnie. Ale ta skorupa jest jak surowe jajko - na zewnątrz twarda a w środku pomieszanie z poplątaniem uczuciowym. Odeszła od Ciebie zostawiając Cię w bólu i cierpieniu. Nie odeszła z klasą byś Ty czuł się szczęśliwy, że odchodzi i daje Ci wolną drogę do decydowania na przyszłość. Ona też cierpi ale ukrywa to pod skorupą i takim gadaniem przed przyjaciółmi się Tobą bawi, dalej próbuje Tobą poniewierać w przekonaniu się, czy jesteś dziecko, czy 100% facet.
Byłeś kawalerem, byłeś sobą, miałeś swój świat pasji marzeń planów itd. Planów związanych również z partnerką w małżeństwie. Zatraciłeś siebie oddając się w całości partnerce a teraz jak jej nie ma przy Tobie czujesz się jak wrak.
Miałeś plany/marzenia, że przykładowo wspólnie się dorobicie kamienicy, jachtu, BMW z górnej półki i etc. oraz gromadki dzieci. Te plany/marzenia prysły, bo związek się rozsypał. Nie, one nie prysły, teraz Ty musisz zebrać się w sobie i wrócić do stanu sprzed małżeństwa. Pokazać jej, że potrafisz sam się tego wszystkiego dorobić i albo ona do Ciebie znów dołączy, albo się podda, odejdzie i ktoś nowy wejdzie na jej obecną pozycję. Ale dla Ciebie to jest teraz mało ważnie, czy ona zechce to robić dalej z Tobą.
Zauważ, że zagroziła Ci pozwem ale nie rzuciła na stół mówiąc sorry kochanie ale ja już odchodzę i radź sobie dalej sam. Ona się waha i czeka też na Twój ruch z tym dokumentem. TY nie chcesz rozwodu a ona sama nie wie czego chce.
Teraz musisz jej pokazać, że to jej zachowanie - odejście i zagrywki przed znajomymi - Ciebie nie złamały, że Tobie to wisi co ona teraz zrobi - zostanie czy jednak odejdzie.       

Jest takie coś jak piramida wartości - podobieństwo do piramidy potrzeb wg Maslowa - często się mówi, że stawiamy kogoś na piedestale, na szczycie takiej piramidy i Ty to zrobiłeś. Poświęciłeś wszystko dla niej i ją tam ulokowałeś. Tam powinniście stać we dwójkę i sterować małżeństwem a teraz ona tam jest sama - jest górą i popisuje się przed znajomymi - a Ty Cierpisz i wzdychasz do niej, bo Cię porzuciła. Najwyższa pora byś zebrał się w sobie i wykopyrtnał ją stamtąd, stając na jej miejscu. Pokazać, że teraz to Ty jesteś górą i niech się dziewcze wykaże czy jej zależy na małżeństwie.

Kasikakasika ujęła to krótko, zwięźle i na temat w oparciu o swój związek. Może i do bólu ale za to szczerze.
Czytałeś mój wątek i wiesz jak ja do tego teraz podchodzę. Wygram walkę o małżeństwo albo przegram, ale jak przegram to i tak będę wygrany - wygram wolność od toksycznej rodziny.

Masz rację. Niestety ona nie udaje i tego jestem pewien, bo ją dobrze znam. Jest bardzo wytrwała w tym co sobie postanowi i wiem o tym bardzo dobrze. Sama mi powiedziała w jednej z rozmów, że potrafię patrzeć tylko w jedną stronę, czyli wstecz. Przyszłość dla mnie nie istnieje. Zawód, którego doznałem powalił mnie na kolana i wbił 3 metry pod ziemię. Dobija mnie też fakt, że musiałem opuścić nasze mieszkanie i teraz nie potrafię się odnaleźć w nowym miejscu. Po swoim poprzednim związku zbierałem się prawie dwa lata, zanim ktoś się nie pojawił w moim życiu. Tylko, że byłem dziesięć lat młodszy i była jeszcze gromadka super znajomych, których już niestety nie ma. To znaczy są, ale w swoich szczęśliwych rodzinach. Teraz nie mam siły już na nic... Ona też mi powtarza, że muszę w to uwierzyć, ale nic mi nie daje takie gadanie. Uwierzyłem, owszem, ale w to, że to już naprawdę koniec.

Daniel, ja na Waszym miejscu przestałabym liczyć na to, że wrócą. Nie dlatego, że mam pewność, że nie wrócą. Tego przecież nie wiem, bo nie znam Waszych żon. Ale Wam będzie łatwiej się pozbierać, jeśli uznacie, że na tym zakończyły się Wasze małżeństwa. Przeboleć swoje i żyć swoim życiem. Podoba Wam się forma podnóżka w związku? Pewnie nie. I Wasze żony też na Was inaczej spojrzą, jeśli będą widzieć, że skończyły się stare czasy wycierania sobie nóg o męża. Czy będziecie chcieli je przyjąć z powrotem to już zupełnie inna kwestia.
Wiem, że to co napisałam brzmi strasznie brutalnie. Ale ja patrzę na Was z punktu widzenia Waszych żon.

No nie wierze... ponieważ jestem trochę wściekła na męża, to przestałam się do niego odzywać... Milczę, UWAGA AŻ 2 dni.
Przed chwilą mąż zadzwonił do syna z zapytaniem czy jestem w domu. Ha ha ha
Czyżby milczenie działało? Zaczyna się martwić?

ŻYJĘ CHWILĄ

Poprostu Daniel coś w tym jest co mówisz, "zbłąkana duszyczka" szuka od nowa swojego miejsca w małżeństwie. Kiedyś powiedziała dwa razy TAK - przy zaręczynach i przed ołtarzem. Teraz widocznie potrzebuje czasu by się w tym przekonaniu, że słusznie przyjęła zaproszenie do związku - utwierdzić.

Co do Ciebie, to zauważ że w każdym z trzech najważniejszych wartości sakramentu małżeństwa dla Ciebie - nadal jest w nim Twoja żona. Jest miłość, wierność i uczciwość jej względem Ciebie. Jest też pewnie w tym wszystkim obustronne zaufanie jako kolejny fundament związku. O wszystkim co robi i z kim idzie Tobie "melduje" Utrzymuje z Tobą teraz ten minimalny kontakt ale to zawsze coś. Coś, co może świadczyć o tym, że wszystko zmierza we właściwym kierunku. Tylko pozazdrościć bo my tej przyjemności kontaktu nie mamy.

Dzisiaj piekielnie boli i nie wiem dlaczego, bo wczoraj było lepiej. Samotność mnie przeraża, chciałbym się wydostać z tego piekła, ale brak mi sił.