Jest źle - mam 36 lat i rozwód

W zasadzie to mogę gdybać, gdybać i nic z tego mi już teraz nie przyjdzie. Też coraz częściej myślę, że ta wyprowadzka to był błąd, ale emocje i jej obojętność tak na mnie podziałały. Tylko co by mi dało zostanie tam? Też bym cierpiał w takim samym stopniu albo bardziej, bo widziałbym ją codziennie. A wracając do koleżanek to powiedziała mi, że zazdrości im partnerów i też chce być szczęśliwa.

Czyli gadki miedzy nimi były non stop... a kobiety jak sie spotkaja o niczym innym nie gadaja jak o seksie, swoich obawach i narzekaja na swoich partnerów i rozpoczyna sie 4 godzinna debata a potem wprowadzanie w zycie osobiste co raz to nowe idee i z dnia na dzien Twoja ukochana staje sie inna.. Masz racje nie ma co gdybac najwazniejsze zeby brnac do przodu ... musi byc dobrze .. za dlugo było zle..
uciekam do pracy milego dnia dla wszystkich ..

mayk222
Wiem, że cierpliwość popłaca... tylko jak się jej nauczyć? Jestem typem kobiety w gorącej wodzie kąpanej, wybucham na chwilę, a potem potrzebuje żeby mnie głaskać.
Po tym co wczoraj usłyszałam, tracę nadzieję że będzie dobrze, on nie chce mnie znać!
Nadal ma w sobie tyle złości, że nie jestem w stanie jej ugościć.
Głosy w koło mówią: wypnij się na niego, nie warty jest Twoich łez...
Ale nikt chyba nie wie jak mocno go kocham!

Za Ciebie trzymam jutro kciuki, piękne zagranie z Twojej strony!!! To jutro ten mecz?
Wierzę, że spełni się Twoje marzenie.

hmm ciężko masz i powiem Ci bedzie gorzej wiem ze to pzrykre ale tak moze byc...
Moj mąż po wczorajszym dniu przegiął na całej lini ... głupio o tym mi pisac ale podniósł na mnnie  ręke w obecnosci naszych znajomych
z glupiego powodu zupelnie .. bo znajomy powiedzial mu ze ma zaje.. zone .. straszne to co powiedzial a ja go musialam sprowokować ii  nie było że nie ...kolega wstawil sie za mna a potem w domu mialam pieklo ..
Mam  nadzieje ze szybko stane na nogi i zwyczajnie odejde... jestem zmeczona ciagla walka z wiatrakami zmeczona chyba nawet psychicznie.. martwie sie o Ciebie ze mozesz miec  podobnie a moze jestem przewrazliwona...
Mysle ze dluuuuuuuugo bede sama mysle ze przez mojego meza moge bac sie dac jakas szanse innemu mezczyznie...
Z reszta nie wierze nawet  ze  mogłby ktos sie pojawic w moim zyciu...

Jest takie miejsce do którego lubię wracać, w zasadzie od początku mojego rozstania byłem tam już kilkanaście razy. Spaceruje wieczorami samotnie i rozmyślam. Patrzę na inne pary chodzące za rękę i tak bardzo chciałbym móc robić to samo... Właśnie stamtąd wróciłem i ogarnęła mnie jedna myśl - pamiętam czasy zanim poznałem moją żonę, kiedy spędzałem tam z przyjaciółmi i znajomymi sporo czasu i wtedy bardzo chciałem być z kimś. Dzisiaj po kilku latach to uczucie do mnie wróciło. Znowu tak bardzo chciałbym z kimś być, a jednocześnie mam poczucie życiowej porażki - przecież miałem wspaniałą kobietę u boku, z którą chciałem spędzić resztę życia i to wszystko nagle zniknęło jakbym tych lat wogóle nie przeżył. Niszczy mnie to tak bardzo, że nie potrafię tego określić żadnymi słowami.

Naprawdę nie potrafię się pogodzić z moją sytuacją, nawet sobie wyliczyłem, że mija 43 dzień od kiedy to wszystko się zaczęło, a ja nadal tkwię w martwym punkcie. Ani do przodu, ani do tyłu nie mogę ruszyć z miejsca.

No jakze rozsadnie fluffy, jakby rane sobie otworzyc i sola posypywac.

Mam takie pytanie i rade jednoczesnie: moglbys wyjechac do innego miasta, gdzies gdzie nie masz zadnych wspomnien i historii z kazdym kamieniem, po ktorym ona stapala, zwiazanych? Moze do Irlandii jedz na rok? Wrocisz jak inny czlowiek. Moj obecny partner, po rozwodzie (brzydkim w dodatku) wyjechal natychmiast do UK, poswiecil sie pracy z dziecmi autystycznymi i starszymi uposledzonymi osobami i tak go to pochlonelo a jednoczesnie pokazalo ogrom nieszczescia ludzkiego i jak sobie te naprawde pokrzywdzone osoby rade daja, ze w try miga mu zal i smutek za eks minely. Z wyksztalcenia jest ekonomista ale taki inny watek w zyciu byl bardzo ozywczy dla niego. Wrocil z UK nie tylko odrodzony ale jeszcze mial tam fajna kobiete (nie mnie:).

Sluchaj, wiec skoro masz chociaz (albo "az" dla wielu) dobra prace to albo sie z tego ciesz i odetnij zycie zawodowe od prywatnego w tym momencie, albo jak nic, musisz te prace zmienic by ominas teren skazony jej wspomnieniami. Ostatnia mozliwa opcja to kupic zapas chusteczek higienicznych na podroz do i z pracy.

A swoja droga, brzydki rys na Twoim nieskalanym obrazie w tej chwili dostrzeglam..po tej wlasnie wypowiedzi. Domysl sie sam jaki.

Musisz zaczac wreszcie zyc, zwiazku sa a pozniej sie rozpadaja, kobiety sa a pozniej odchodza, aby cos zmienic w swoim zyciu. Musisz przestac myslec o tym co bylo, to bylo i sie skonczylo. Ja juz nie mysle o tym co bylo w moim zwiazku bo to juz byly zwiazek.

To trzymam kcuki, zebys przy swojej decyzji wytrwala. Sprawy techniczno-organizacyjno-logistyczne same sie poukladaja, nawet latwiej niz teraz myslisz. Najpierw sie dokads wyprowadz, zloz pozew, poinformuj spoldzielnie, ze juz tam nie mieszkasz (chyba, ze to wlasnosciowe), bank rowniez jesli macie kredyt (choc w zasadzie ich to nie obchodzi), znajdz adwokata a jak maz zostanie z rachunkami sam to szybko decyzje podejmie.
Tylko nie daj sie zmanipulowac ani zastraszyc, tego bedzie probowal na bank!

Masz na myśli: pracoholizm (w sensie olewania życia prywatnego), niereformowalność lub wygodnictwo? Pierwsze odpada, drugie po części mógłbym się zgodzić - słabo mi idzie mentalnie układanie w głowie. Trzecie odpada.

Czas leczy rany

Drogi Fluffy,poruszylo mnie to co napisales.Tez bylam wiele razy w takiej sytuuacji,wiem co czujesz.Ktos kiedys mi powiedzial,ze na ulozenie sobie zycia mamy cale zycie.To nasze pruderyjne spoleczenstwo wymyslilo jakas granice wiekowa-kiedys sama tak myslalam.Wiesz mi,ze taka granica nie istnieje.Wszysko to sprawa indywiualna kazdego z nas,kwestia swiadomosci wlasnych poczynan,dystansu,o ktory teraz tak ciezko u Ciebie.Jestes teraz w wyjatkowej sytuacji,musisz sie poukladac,zajac sie soba,starac sie nie rozpamietywac-i wiem jakie to trudne.Powinienes zrozumiec,ze nie jestes w stanie zmusic zony do zmiany decyzji-tylko ona wie co mysli i czuje.Musisz wziac wszystko na trzezwo,to trudne,ale da sie to zrobic.Przerabialam rozstanie juz 6 razy i wyciagam wnioski.Rozdrapywanie,jednostronna walka o zahcowanie zwiazku to utopia,ktora niepotrzebnie przedluzy Ci cierpienie.Im wczesniej wlaczysz rozum,tym lepiej dla Ciebie.Jednak z tego co piszesz,nie byl to zwiazek patologiczny.Moze zona przezywa chwilowe zalamanie?Moze jej minie?Nie chce tez nakrecac Cie nadzieja.Poradz sie psychologa,zawalcz o siebie.Mysle,ze sobie poradzisz.Pzdr.

Effina,odejdz od niego,nie masz nad cztm sie zastanawiac.Ja bylam wyzywana od sz...przez ok roku.Taki facet nigdy juz nie zacznie szanowac.Sama uprawialam sadomasochizm,w kolko sie zastanawialam-czy inni faceci tez tak sie odzywaja?A moze wybaczyc?Mial trudne dziecinstwo,ojca tyrana-ciagle go usprawiedliwiwaialam.Zwyczajnie bylam jego ofiara.I to jest nieodwracalne.Poczytaj moje posty,sa straszne.Nie wahaj sie,tylko odejdz,definitywnie.Pzdr.

Napewno miało to też jakiś wpływ na nasz związek - jako jeden ze składników, zwłaszcza w ostatnim okresie. Ale tak o sobie może powiedzieć większość ludzi. W prawie każdym związku zdarzają się krótkie przestoje, kiedy ludzie myślą, że są ze sobą bo tak jest wygodnie lub mają wygodne życie.

Trzeba być zimnym wyrafinowanym skur... bez sumienia i bez serca wtedy masz wyrąbane na wszystko i takie sytuacje ani cie nie gzreją ani nie ziębią ... Ja tak nie potrafię niestety ale szczerze bardzo chciałabym sie nauczyc tegoo wszystkiego moze łatwiej byłoby mi zyć w tym porąbanym życiu...

Nic dodać nic ująć... bardzo mi się podoba to co napisałeś...

Budzę się rano i myślę: gdzie ja do cholery jestem? Przecież to nie jest mój dom! Przez ostatnie 6 lat budziłem się gdzie indziej, w prawdziwym domu. Najgorsza jest tęsknota za prawdziwym życiem, codziennymi rytuałami, które tworzy się z ukochaną osobą. Taki mam dzisiaj podły nastrój, że nie wiem... Podobno utrata miłości jest jak umieranie, tylko śmierć się kończy, a ona może trwać wiecznie.

W poniedziałek po dłuższej przerwie rozmawiałem z żoną myśląc, że zaszły jakieś zmiany, ale niestety nie. Minęły prawie dwa miesiące, a ona znowu powtórzyła, żebyśmy dali sobie szansę, ale u boku innej osoby. Zaprzeczyła po raz setny, że ma kogokolwiek i ona będzie szukała swojego szczęścia aż do skutku. Teraz się skupia na sobie - jej obecny cel to samodzielne utrzymywanie się i radzenie sobie samej. Ponoć cały czas myśli o mnie i prosiła, żebym jej obiecał, że nic głupiego nie zrobię, bo wtedy ona tego nie przeżyje.

Ja oczywiście naiwnie próbowałem nakłaniać ją do wiadomo czego, oczywiście z przewidywalnym skutkiem. Mam się w końcu wziąść w garść, ale tak na dobre. Ludzie się rozchodzą, żyją dalej i nie ma sensu rozdrapywać ran szczególnie w moim przypadku. Wszystko by oddała, żeby znowu coś poczuć, ale nie da się nic na siłę i gdybyśmy wrócili do siebie oboje cierpielibyśmy jeszcze bardziej. I żebym wiedział, że ona zdaje sobie sprawę z tego jak bardzo cierpię i jak jest jej źle z tego powodu.

Niestety nadal moje samopoczucie jest beznadziejne, samoocena zerowa nie mówiąc o stresie i lęku przed samotnością i przyszłością. Uważam się za beznadziejny przypadek, skoro nie potrafiłem zatrzymać przy sobie ukochanej żony. Zapełniam czas czym się da, ale tak naprawdę nic jej nie zastąpi. Myślałem, że mijający czas uświadomi mi, że może ja jej też już nie kochałem, ale jest niestety inaczej.

Spytałem po raz kolejny, czy jest pewna tego co się stało to odpowiedziała: "na tą chwilę tak". Robiłaś coś w sprawie rozwodu: "nie". Wystąpisz o rozwód: "nie wiem". Spodziewałem się innych odpowiedzi - trzy razy "tak". Postanowiłem się zaprzeć i kompletnie się do niej nie odzywać, co do tej pory mi się nie udawało za bardzo. Na szczęście wspiera mnie mój najlepszy przyjaciel w tym postanowieniu. Tylko nie dają mi spokoju te odpowiedzi z jej strony...

Dzisiaj mijają dokładnie 2 miesiące odkąd moja sprawa wypłynęła. Jeżeli spotykasz się z mężem to faktycznie postęp i życzę Ci, żebyś osiągnęła swój cel. W moim przypadku niestety żona nie chce się ze mną spotykać dla mojego dobra. Wiem, że nie mogę się do niej odzywać bo tylko mi to zaszkodzi, ale jest tak cholernie ciężko to zrobić... Powoli umieram, moja przyszłość to jedna wielka czarna dziura.

Na tą chwilę ja również nie widzę w żadnych kolorach mojej przyszłości, tak jak u Ciebie moje rozstanie to blisko 2 miesiące wyrywania sobie włosów z głowy, ale powiedziałam sobie, że się nie poddam i Ty też tego nie rób!
Walcz, powoli, małymi kroczkami, próbuj.

Nie powiedziałbym, że nie chce rozwodu... Powiedziała, że nie wie, ale podejrzewam, że nie chce mnie teraz dobijać jeszcze bardziej póki wszystko jest świeże. Ja też podobnie jak Ty robiłem trochę na przekór poradom i nie wiem czy jeszcze tak nie zrobię. Jak dotąd nie przyniosło mi to nic dobrego... Nie przebiję głową muru i to jest najgorsze.

Fluffy nie chcę Ci dawać złudnych nadziei, bo nie znam Twojej żony.
Każdy człowiek i każdy związek to indywidualny przypadek, musisz próbować jeśli Ci zależy...
Takie jest moje zdanie.

Wspaniale, że nie jesteś sam, że masz takich przyjaciół. Trzeba wierzyć, że oni mają rację a ich poczucie humoru choć na chwilę spowoduje uśmiech na Twojej twarzy i pozwoli Ci uwierzyć w siebie i swoje możliwości.

Nie zamęczaj swojej żony, jeśli cokolwiek chcesz robić, to rób to subtelnie, małymi kroczkami więcej zyskasz.
Łatwo pisać a jak trudno wprowadzić to w życie.

W pierwszym miesiącu rozłąki radziłam sobie w ten sposób, że wysyłałam mężowi sms-y na numer już nieaktualny.
Głupie, ale jak nie mogłam się powstrzymać to pisałam co chciałam i wysyłałam "w świat".
To był jeden z moich sposobów radzenia sobie ze sobą.

Wiem jak to jest, chciałbyś zasnąć i obudzić się... za rok (to mój ulubiony tekst ostatnio).

Podobnie jak Ty chciałabym wierzyć, że jutro będzie lepszy dzień, a pojutrze jeszcze lepszy.... etc.

To "weź się w garść", "postaraj się żyć dalej", "kiedyś minie i będzie wszystko dobrze" usłyszałem do swojej żony. Cholernie bolą takie teksty od ukochanej osoby.

Wszyscy powtarzają też, że do tego "trzeba dwojga", "nic na siłę". Zgodzę się, jednak nie bylibyście razem przez te lata gdyby nie było jakiejś iskry między Wami, i wierzę że ta iskra jeszcze nie umarła przez te 2 miesiące rozłąki. Dlatego trzeba walczyć, z umiarem, delikatnie, bo jeśli prawdziwie kochasz bez walki umrzesz od środka.

Hej Fluffy i kasikakasika a nie myśleliście o terapii małżeńskiej? Może warto zaproponować coś takiego. Mnie udało namówić się męża, idziemy w połowie lipca. Chociaż nie wiem czy to coś da i nie wiem czy zgodził się dla świętego spokoju czy rzeczywiście tli się jakaś w nim mała wiara, że jednak będzie chciał wrócić i zacząć od początku

Może jakoś podstępem na razie ją przekonać. Np. że idziecie po to, żeby sobie ułożyć pewne sprawy, zobaczyć jakie błędy popełnialiście itp.  Moze jak dostanie komunikat, ze nie idziecie po to, żeby ratować wasze małżeństwo, a po prostu tylko szczerze porozmawiać to się zgodzi.

Fluffy, moja rada-odpuść trochę żonie. Daj jej trochę swobody, jasności myślenia. Czasem proszenie, poniżanie siebie przed drugą osobą przynosi odwrotne skutki jestem tego doskonałym przykładem sprzed 3 lat). Pokaż żonie, że sam dobrze dajesz sobie radę (mimo, że serce krwawi), zacznij robić coś dla siebie, próbuj myśli skupiać na własnych potrzebach, a nie na małżonce. Myślę, że to przyniesie lepszy efekt, niż Twoja walka za wszelką cenę.

Fluffy, jak na razie masz taką fazę, będzie Ci ciężko, będziesz myślał, że jesteś za słaby, ale z czasem to minie. Zajmij się czymś, żeby się nie nakręcać w myślach, jedź do rodziny, znajomych, na zakupy, rower, rób cokolwiek. Wieczorem wyrycz się w poduszę, ale powiedz sobie, że widocznie tak ma to wszystko wyglądać i jeśli macie być jeszcze razem, to będziecie. Wydaje mi się, że już wiele swych uczuć jej pokazałeś, dlatego teraz nadszedł czas na Ciebie i Twoje uczucia, potrzeby itd.
Ja "walczyłam" tak o męża przez ładne parę miesięcy, spełniałam jego zachcianki, mieszała się ta walka z moimi emocjami, jak nie widziałam jej rezultatów. I wiesz Fluffy - wydawało mi się wtedy, że zrobię wszystko, by być z nim z powrotem, ale z czasem straciłam do siebie szacunek, zatraciłam własną godność i miałam wrażenie, że on do mnie także. Odpuściłam jak rozum dorównał sercu i wtedy mąż się obudził (być może niepotrzebnie), ale wtedy docenił , co traci.

W moim przypadku terapia małżeńska nie wchodzi w ogóle w grę, on w życiu na to nie pójdzie!!!!

Znowu mi dziś bardzo żle... NIEDZIELA...
Śniadanie... jajecznica... kawa...
Dzień dla rodziny, ale mojej rodziny już niestety nie ma

Prawie dorosły syn, żyje swoim młodzieńczym życiem, korzysta z młodości, w końcu ma wakacje.
Nie chce oglądać wiecznie zaryczanej matki. To przykre, ale czego oczekiwać od takiego młodzieńca? Pogłaszcze mnie czasem powie miłe słowo, ale to nie wystarcza.

Miałam wczoraj pseudo rodzinne spotkanie z mężem, traktował mnie przy wszystkich jak powietrze, z tego co wiem nie przyznaje się że przed swoją rodziną że mamy kontakt. Nie mogę tego pojąć!!!
Widziałam iskierkę nadziei, a tu okazuje się, że dla niego to tylko świetna zabawa
Czuję się dziś żałosna...

Jej słowa mogą tak naprawdę nic nie znaczyć... Mówi tak, żebyś się odczepił od niej, chce Cie zranić (też tego nie rozumiem, że bez względu na to co będzie i co się wydarzy, nikt nie ma prawa nas krzywdzić!!!)

Mój w złości też wypowiadał już różne rzeczy, po czym w spokoju je potem prostował tłumacząc tym, że chciał żebym się odczepiła i dała mu spokój.

Wiesz tu sytuacja jest trochę inna, Ty jesteś facetem, a kobiety nie lubią słabych facetów, bo nie czują się przy nich bezpiecznie, może ona takim zachowaniem chce abyś stał się twardzielem, może tego oczekuje?
A Ty ciągle "biadolisz" (przepraszam za słowo) jej jak to Ci źle bez niej!!! 

Mój mąż zawsze wymagał, żebym to ja zanim biegała, już na początku naszej znajomości powiedział mi, że on za babą nigdy biegać nie będzie!!! I tak było przez blisko 20 lat naszej znajomości. Więc jak już pisałam, ja raczej nie powinnam się od niego odcinać jeśli chcę go odzyskać!!!
Ale Ty fluffy może powinieneś pokazać jej że nie jesteś mięczakiem, odetnij się od niej całkowicie na jakiś czas, stań się męski, bo Twoje zachowanie mocno odbiega od typowego zachowania mężczyzny. Rozumiem, że kochasz ją "na zabój" i jest Ci wszystko jedno czy nazwie Cię ktoś beksą czy małomęskim facetem.... Kochasz i chcesz ją odzyskać!!!!! Znam to uczucie!!!!
I pewnie zadasz mi pytanie jak to zrobić, skoro serce krzyczy coś odwrotnego?
Tu już musi zadziałać Twoja inteligencja i mądrość życiowa, a tej z tego co widzę tego Ci nie brakuje