Jest źle - mam 36 lat i rozwód

Czy jestem pewien? Nie jestem pewien i nic mi takiej pewności nie da, bo nie wiem co ona myśli tak naprawdę. Ja się nie usunąłem z jej życia, tylko ona usunęła mnie. Że coś jest nie tak wyczuwałem wcześniej, ale nie zadziałałem w porę... a zachowywaliśmy się normalnie jak gdyby nigdy nic. Parokrotnie powiedziała mi prosto w oczy, że już mnie nie kocha, wszystko się w niej wypaliło i jest tego pewna. Rozmawialiśmy dużo, godzinami ciągle o tym samym, analizowaliśmy nasze życie, co poszło nie tak... Miała czas na podjęcie ostatecznej decyzji i podjęła taką decyzję, jaką podjęła. Myślisz, że nie walczyłem? Robiłem to nawet po tym jak podjęła decyzję i... niczego nie zmieniłem swoją walką. Jeżeli mnie kocha to wróci na kolanach, ale ja jej nie zmuszę do wskrzeszenia uczucia. Powiedziała, że może zostać ze mną z litości i rozsądek jej podpowiada, że tak by było dla nas lepiej, ale wybrała inną drogę. Owszem mogłem zostać i mieszkać tam dalej, bo mnie nie wyganiała, ale na jak długo? Obojętność jest gorsza od wiadomo czego i ja tego długo nie wytrzymałem. Chciałbym móc kochać za nas dwoje i sprawić, że jej to wróci, ale sam nie dam rady...

Nie zrobiłem wszystkiego i doskonale wiem czego zabrakło w ostatnim czasie w naszym małżeństwie. Ona też nie zrobiła wszystkiego by ratować to co jeszcze zostało. Nie wiedziałem też, do czego to doprowadzi moje ignorowanie jej drobnych znaków. Później już sama przestała mi sygnalizować, że coś jest nie tak - po prostu stwierdziła w duszy, że nic z tego nie będzie. Byłem przekonany, że jest przewrażliwiona bo przecież do tej pory było OK. Tylko jak to się już stało, to teraz nie mogę tego już naprawić bo jest za późno i ona już nie chce próbować. Wiem czego oczekiwała ode mnie, a najgorsze jest to, że to wcale nie były rzeczy przez które musiałbym się zmieniać w radykalny sposób. Od samego początku byliśmy przeciwnościami i wiedzieliśmy na co się piszemy będąc razem i to było wspaniałe. Ona też nie była święta i wiele rzeczy mnie denerwowało, ale ja to potrafiłem zaakceptować - wiedziałem, że po prostu tak jest skonstruowana. Za to od dnia, kiedy oberwałem w głowę młotem i parokrotnie pojawił się przed oczami napis "nie kocham Cię" zrobiłem wszystko co mogłem, żeby nasze życie we dwoje trwało dalej. Wiem czego ona chce, ale nie mam już szansy pokazać jej, że potrafię jej to dać.

Będę walczyć moją miłością i wewnętrzną siłą, bo wiem, ze jestem winna i wiem też, że mąż mnie kocha.
Nie zniósł mojej przemiany z normalnej kobiety na "jędzę". Sama nie wiem co chciałam tym osiągnąć?

Już raz GO straciłam... to było naaaaaaaa....ście lat temu, walczyłam ponad 2 lata, udało się.
Stąd wiem, że i tym razem MUSI się udać.
Wtedy, to on był winien, ale ja walczyłam!!!

Nasza miłość jest w tej chwili bardziej dojrzała, wtedy byliśmy młodymi rodzicami, na których barki spadły obowiązki rodzinne.
Dzisiaj jest inaczej, pewnie niedługo zostaniemy już dziadkami i jak moglibyśmy nie przeżywać tego razem ?

Rzadko się chyba spotyka kogoś kto ma taką aż chęć walki, ja walczyłem od lutego każdego dnia, dopiero ostatnio się poddałem.

Zgadzam się z Tobą Liwio, na pewno jest łatwiej walczyć wiedząc, ze uczucie nie umarło.
To niestety podstawowy warunek!!!

Może nie całkiem to jest rezygnacja tylko zmęczenie materiału skoro nic nie działało . Może właśnie nic nie robienie da jej do myślenia i sama zechce kontaktu. Nie wiem czy dobrze to wyłożyłam,, ale chodzi o to że może ta przerwa w walce jest potrzebna.

No dobrze, uśmiecham się z nadzieją, że w końcu uda mi się odżyć.

fluffy, piszesz tak jakos enigmatycznie o tych jej potrzebach, sygnalach, ze czegos tam oczekiwala a Ty tego nie widziales, nie zrobiles itp. O co jej chodzilo? Konkrety czlowieku. Miales ja na rekach nosic, kwiatki zrywac, spontaniczne wyjazdy organizowac, po dyskotekach biegac czy co? Ja tylko gdybam, bo nic z powyzszego tekstu nie kumam.

A co do radykalnych zmian - zapomnij. Tak samo z tym - ze wiesz czego ona chce ale juz za pozno. Tu akurat sie zgadzam, ze cos sie skonczylo i wreszcie to zaakceptuj. Bo zeswirujesz od tego analizowania i biczowania sie za stracona szanse. Nie masz zadnej gwarancji, ze nawet gdyby Ci skrzydla u ramion wyrosly to ta milosc by przetrwala. Milosc to chemia i od takich jakichs nieporozumien i niedociagniec o jakich tu piszesz nie znika. Miedzy wami cos sie zaczelo juz dawniej psuc, tylko jeszcze o tym nie wiedzieliscie. Odkochiwanie sie to proces dlugotrwaly. Na pewnym etapie, kiedy jej zaczelo byc zle jeszcze szanse miales, ale teraz to daj sobie siana i glosno a wyraznie powiedz - zaczynam etap zycia poki co sam, a co bedzie za rok czy dwa to Bog jeden wie. Jestes mlody, zdrowy i nieglupi wiec sie z tego ciesz, a reszte zostaw czasowi i losowi.Zadne walki o zwiazek tu nie pomoga, nie w tym przypadku. Zreszta ja i tak nie wierze w jakies przemiany o 180 stopni, walki do upadlego i zmuszanie kogos by Cie na nowo pokochal. Na krotka mete moze i zadziala ale na stale z pewnoscia nie.
Albo jest sie komus pisanym albo nie i odwazny czlowiek powinien stawic czola prawdzie i ja zaakceptowac po mesku.

Jak czlowieka kocha bardzo a partnerka Cie zostawia to nie umie sie pogodzic. Mussuka ma racje proces odkochiwania sie jest dlugi. Ale nasuwa sie pytanie do osob ktorym udalo sie odkochac jakie kolejne kroki powinno sie przedsiewziac aby skutecznie sie odkochac?

Naprawde zaskoczeniem? Czy troszke sie oszukujesz? Tego nie  da sie nie zauwazyc, ze ktos bliski oddala sie powoli ale coraz wyrazniej i dalej. Ciezko okreslic moment rozpoczecia takiego procesu ale wierz mi, ze to odkochiwanie sie to tez jest skomplikowane. Ten odkochujacy sie sam tego na poczatku ani nawet czesto juz pod koniec nie wie, mysli, ze cos jest z nim, z wami, z calym swiatem nie tak. Ze on sie zmienil, ze jest winny tego zanikajacego uczucia, sa tez proby przekonywania sie, ze warto, ze sie uda. Az przychodzi taki moment kiedy mowi sie sobie samemu (albo ktos innny moze nam to uswiadomic), ze milosc odeszla. Ale to nie jest ot tak, na pstryk palcami. I musiales cos jednak zauwazyc u swojej zony w tym czasie. Szkoda, ze wtedy nie rozpoczeliscie rozmow, spedzania wiecej czasu ze soba i koncentrowaniu sie na waszym zwiazku.

Teraz tez tak bedzie tylko wiecej czasu musi uplynac.

ale zyjesz i za nastepny miesiac tez bedziesz zyl:)

Szkoda Ci inwestycji jakiejs? Sens ma kazde doswiadczenie, jakie w zyciu zyskujemy. Czegos sie nauczyles, cos przezyles, to jest to, co bedziesz mial do konca zycia. Powtarzam - nie ma gwarancji na wieczny zwiazek. Ale takie sa i mozna miec nadzieje. Ale nie pewnosc ani oczekiwania.

Oj fluffy, a za co Ty chcesz ja znienawidzic? Ze sie odkochala i ze byla z Toba na tyle szczera by Ci to powiedziec? Zamiast udawac, ze cos tam sie w niej tli i zmarnowac wam obojgu zycie? A o zapominaniu zapomnij, chyba, ze na Alzheimera zapadniesz. Ale to jeszcze za pare lat.

Ani jedno ani drugie rozwiazanie nie da Ci satysfakcji czy szczescia. Dopiero jak przyjdzie ten spokoj wewnetrzny, dni bez myslenia o niej i wreszcie wypuscisz ja ze swojego zycia tak doslownie i zobaczysz, ze ono nadal jest mozliwe, a nawet moze byc fajne i przyjemne - wtedy masz szanse na kolejne szczescie. Nienawisc tego nie da.

A co do sadow i spraw rozwodowych w Polsce to ja sie wole nie wypowiadac, bo mnie nagla cholera wezmie. Teatr i cyrk w jednym. Proponuje Ci pojscie na ugade czy porozumienie stron, czyli bez nidczyjej winy. Unikniesz wielu niepotrzebnych scen.

Napisała mi, że kiedyś napewo będzie dobrze i muszę w to wierzyć i starać się ułożyć sobie życie na nowo. Ja już dłużej tak nie mogę. Żałuję, że ją wogóle poznałem, zabrała mi najlepsze lata życia i wyrzuciła na śmietnik jak bezużyteczną rzecz. Jak można wogóle tak potraktować najbliższą osobę? Nigdy tego nie zrozumiem... Czuję się jak g**no, kompletne zero, wogóle mi się nie chce żyć. Dlaczego los mnie styka z takimi osobami? Sprawdza się to co mi kiedyś ktoś powiedział: im bardziej jesteś dobry i bardziej się starasz, to tym okrutniej zostaniesz za to ukarany. Nienawidze tego sku******go świata.

Żona doceniała to jaki jestem, a i tak nic mi z tego nie przyszło... Może po prostu ludzie się zmieniają z upływem lat i to co było doceniane zaczyna przeszkadzać po pewnym czasie. Jakie to życie jest porąbane.

Bardzo chcieliśmy mieć dziecko, staraliśmy się od paru miesięcy, nawet jeszcze w marcu. Nie mogę tego wszystkiego przeboleć, ona jest dla mnie wszystkim... Tak bardzo mi jej brakuje. Brakuje mi wspólnego robienia zakupów, jeżdżenia po nią do pracy, porannej pobudki i robienia kawy, przygotowywania dla niej kolacji, oglądania ulubionych seriali, przytulania przed snem... Teraz pustka, nic, ból w sercu i rozpacz. I ciągle myślę, że ja tak naprawdę nie zrobiłem nic złego...

Dziecko scala zwiazek .. wiem coś o tym .. wiem ze jest Ci trudno nie długo i mnie to czeka i mimo ze mam wiele żalu do męża wiem ze bedzie mi brakowac wielu sytuacji... w weekend zawsze przynosi mi kawke do łóżka wspolne wieczory romantyczne kolacje ... ale nic na sile wiem ze bedzie trudno ale chce jakos normalnie zaczac zyc poki nie jestem stara i zmeczona zyciem.
Prosze nie zalamuj sie postaraj sie pzrynajmniej jakos dawac rade daj nam dobry pzryklad myśle ze czas wiele zdziala uleczy wiele bólu czy zalu jaki nosisz w sobie .. Zycie jest okropne ale powinnismy za to ze jest dla nas niesprawiedliwe brac od niego tyle ile sie da..
Wiem ze brakuje Ci sil moze powinienes wejsc na jakies forum gdzie mezczyzni maja podobne sytuacje zobaczyc jak oni sobie radza..
Ja moge jedynie przytulic Cie wirtualnie po przyjacielsku i trzymać za Ciebie kciuki..

Musimy dać radę. Tak sobie myślę,ze jeśli ktoś odchodzi i nie próbuje rozwiązać problemów, a ucieczkę od nich traktuje jak rozwiązanie problemów to nie jest nic wart. Głowa do góry a drina jeszcze wypijemy

Ja Ci napisze tak,choc tak sam do konca tego nie rozumiem,rozstanie nastapilo 6 miesiecy temu,wariowalem,telefony,smsy,kwiaty, prawie na kolanach[ale ich nie bylo],wylozylem zdrowie,polozylem firme wlasna,zamknalem sie w czterech scianach,schudlem kilkanascie kilo,ale zaczalem sie skladac po paru miesiacach,grzecznosciowo zadzwonilem  z duzymi odstepami czasu 'co tam u Ciebie slychac' odpowiedz brzmiala'wszystko w porzadku'padalo pytanie a co u Ciebie' odp.brzmiala'radze sobie i prawie wszystko w porzadku'.Po pol roku wpadla w niedziele niby na kawe,wytargala z samochodu stek naczyn z moimi ulubionymi szwajcarami,salatkami,z przystawkami ktore uwielbiam, o 17 zjedlismy razem obiad slyszac ze byla bardzo glodna juz,powiedziala po obiedzie ze sie spieszy,pozmywalismy razem naczynia,spakowalem Ja powiedzialem po krotkiej rozmowie ze rozumiem,pojechala do siebie.Nastepnego dnia zadzwonilem'moze poogladamy razem mecz z Rosja u mnie,mam dobry sprzet' w pierwszej sekundzie pojawila sie odpowiedz'ok,nie ma sprawy'pojawilo sie moje ulubione piwo,ulubiony sernik i ONA.Uczucia nigdy nie zamieraja jak sa szczere i prawdziwe,czasem przezywaja regres zwiazany z problemami,ja wierze w Kobiete ktora  Kocham bezgranicznie ale to Ona musi dokonac wyboru sama.nic sie nie wymusi,a jeczenie ze ja chyba sie powiesze bez Ciebie przynosi katastrofalnie negatywny skutek.A jak rozsadne czekanie na przebieg zdarzen nie przynosi efektu to znaczy ze inwestycja uczuc byla bledem,nie ma czego zalowac,straty nie bylo.Trzeba sie poskladac,wiem ze latwo powiedziec,sam zyje w zawieszeniu,wyjechalem dzis rano do pracy zostawiajac jej klucze z kawa i kartka i z ultimatum,masz klucze przyjedz na mecz z Czechami,i zostan, albo nigdy nie przyjedz juz.Nie mam zamiaru dzwonic i pytac'a czy przyjedziesz?'Zalezy mi,bardziej niz mozesz pomyslec,ale mam tez w domu lustro,w ktore musze zerknac ogladajac siebie,a czas okaze czy bylo warto poswiecic lata zycia.Reasumujac, wyprujesz sobie zyly,ale to nic nie da,do"tanga trzeba dwojga'Niestety.

DZIĘKI mayk222 DOBRY DUSZKU

jestem podobnego zdania, jeśli są prawdziwe uczucia, to zwyciężą wszystko.
Tylko? jak Ty to nazwałeś "zawieszenie", jak to przeżyć w spokoju?
Żyje nadzieją, że on wróci.

Fluffy, ja jestem kobietą która boryka się z takimi problemami jak toja żona. Tylko ja nie miałam od męża przytulania i robienia wszystkiego wspólnie. Starałam się (może i za bardzo), a on mi potrafił powiedzieć że nie ma ze mną o czym rozmawiać. teraz sytuacja jest odwrotna. Już rok temu była pierwsza rozmowa o rozwodzie i kolejne próby. on na początku się starał a później robił mi awanturę z byle powodu. teraz borykam się co dalej. nie chce się z nim przytulać, bo wszystkie moje uczucia już się wypaliły ale są dwa "ale" które trzymają to w kupie- DZIECI. i co dalej??? nie mam pojęcia

Wtrące się  i dodam swoje trzy groszę ... rozmowa nic nie da moze na poczatku daje sie sygnały dla drugiej osoby udaje sie porozmawiac poprawia się na jakis czas a potem znów  to samo.. Doskonale rozumiem efina czasem brakuje sil na gadanie o tym samym
wciaz od nowa ... własnie roznica polega na tym ze mezczyzni mysla ze jak zaloza obraczke na palec to juz jest kobieta "zaklepana"
a kobieta codziennie potrzebuje jego chociaz dobrego slowa... i cholera tego przytulenia bez łaski i trwajacego dłuzej niż pięć sekund...
Małej rozmowy jak minal Ci dzien ? Jak dzieciaczki ? ale poco lepiej przyjsc z pracy z mina nie podchodz do mnie .. nic nie mów... potem narzekać ze zupa za słona ... ze dzieci za bardzo hałasuja .. moze jeszcze jak sie uda sprowokować żone do kłótni na wsadzać jej jaka to ona jest cudowna.. i tak co raz czesciej az w pewnym momecie masz pytanie na co mi to??? kim ja jestem ??? Do czego jestem mu potrzebna? Czar udanego małżeństwa z dnia na dzien sie wypala .. na pocztaku pada pytanie czy ja go nadal kocham? a potem wiem ze bez niego bedzie mi lepiej ... Jak już mówiłam rozmowa z czasem wcale nie ma sensu i nie chce już probowac tego naprawiać chce spokoju w koncu od 9 lat. Dziś obchodzę 9 rocznice ślubu i zamiast sie cieszyć płakać mi się chcę ... sorka za posta jakis kiepski dzien dzis mam ...

Tak wyglada moje malzenstwo:( ja sie starałam niestety nie wyszło.. maz mysli ze jest ok a ja sie dusze .. ale to juz nie o milosc chodzi
bo wiem ze kocham go ale za duzo cierpienia mam z jego strony nie chce tak dalej zyć... dziekuje jakos znosze ten dzien

Mayk jestem podobnego zdania odnośnie istnienia miłości.... bo to moja jedyna w życiu miłość i to cieszy, a zarazem bardzo smuci, bo nie wyobrażam sobie, że jego już nie będzie w moim życiu nigdy.
Było źle między nami, to prawda, wiele przykrości mu sprawiłam a on mi, jednocześnie mocno się kochając... Głupie!!!
Jednak czy da się przekreślić średnio 1/3 swojego życia?
Jestem pełna nadziei, że NADAL JEST MÓJ I ZAWSZE BĘDZIE, bo "KOCHAM I CZEKAM" (to Twoje słowa za które bardzo dziękuję) Podoba mi się Twoja szczerość i mądrość życiowa.
Będę walczyć, tylko skąd brać siły na przetrwanie tego okresu? Jak postępować? Jako kobieta nie umiem nie okazywać mu swoich uczuć.
Czuję, że on chce mnie sprowokować, żebym znowu wpadła w szał, wtedy będzie mu łatwiej mnie znienawidzić, czuje że on do tego dąży, żeby szybciej mnie przestać kochać...
To jest najsmutniejsze, że nie daje mi szansy, że nie chce mi powiedzieć wprost że to koniec, chyba po tylu latach mi się to należy?

Mimo wszystko uważam, że facetowi łatwiej zaczynać wszystko od nowa! Nie masz dziecka, któremu musisz tłumaczyć dlaczego mamusia postąpiła tak a nie inaczej. Nie musisz znosić dodatkowo jeszcze bólu dziecka. Uważam, że dobrze się stało, że nie macie dzieci. One wcale nie scalają, nie ratują...
Do kina możesz iść sam, na basen też........

Przepraszam za te słowa, ale sami jesteśmy sobie winni, że nie mieliśmy innego życia poza naszymi partnerami.
Masz rodzinę, nawet nie wiesz jak ważna jest ich obecność.
Doceń to, że są blisko, bo nie jesteś dzięki temu sam!

Tylko ile razy można rozpoczynać tę walkę o szczęście od początku?

Niestety całe życie walczymy o szczęście czy to od początku z inną osobą czy w tym samym związku i to od nas zależy czy wygramy tą walkę

WALKA, WALKA, WALKA... O CIEBIE!

OTO MOJE MOTTO DO KOŃCA ŻYCIA!

Każdy jest inny, nie umiem żyć bez miłości.

Mnie nie!

Rozumiem Cię, to na pewno nie jest miłe.

kasikakasika rozumiem bo tez ta druga strona Moja nie okreslila sie jasno rzucajac lub kladac pierscionek zareczynowy na stole,traktuje mnie jak furtke zapasowa w sytuacji niepowodzen,ale tylko ja z Nia mialem Ta jedyna prawdziwa Milosc i Kochanie,To jest trudne i chyba nie rozwiazywalne gdy uczucia sa gora nad rozsadkiem.

Moja rada jeśli nie ma szacunku dla Ciebie nigdy już go nie będzie miał... na początku same krótkie epizody potem bedzie gorzej..
Moj maz tez sie poprawial bo tracił grunt z mojej strony a jak juz było ok to zapominal o rozmowie ...
Dziewczyno głeboki oddech pzremysl za ii przeciw .. podejmij sluszna decyzje..