Jest źle - mam 36 lat i rozwód

Ja niestety nadal upieram się przy tym, że ktoś się pojawił. A ona nie chce o tym mówić przynajmniej dopóki nie dostanie rozwodu bez orzekania o winie.

Tak czy siak, trzymam za Ciebie mocno kciuki i życzę powodzenia. I mam nadzieję, ze ta bezgraniczna ufność nigdy w Tobie nie zaginie

Och, irc to był super wynalazek Spędziłam przy tym mnóstwo godzin kosztem zajęć i nauki oczywiście, ale wtedy to ja miałam 19 lat i były inne priorytety

Żebym ja to pamiętała, to już 15 lat minęło, więc nie sądzę byśmy mieli przyjemność ale czekaj, na pewno Wrocław, Poznań i kanały PWr  i PP   o! i pamiętam serwer: wroclaw.irc.pl

To chyba taki przełomowy wiek kiedyś taki kryzys był koło 40-tki, teraz ta granica obniżyła się. Takie mam wrażenie ,bo jak patrze na to co się dzieje to widzę, że najwięcej decyzji o rozwodach podejmowanych jest właśnie ok. 35 r.ż.

pachnacypodroznik napisał/a:

Jak robić rewolucję, to lepiej wcześniej niż później. Carpe diem.

Widzę, ze już ochłonąłeś

U mnie Trójka non stop i właśnie słucham, zadziwiona jestem, myślałam ze to większy procent

pachnacypodroznik napisał/a:

arcania napisał/a:

U mnie Trójka non stop i właśnie słucham, zadziwiona jestem, myślałam ze to większy procent

Nie rozumiem o czym mówisz ;-p

Haha ja tam zawsze lubiłam być w mniejszości

pachnacypodroznik napisał/a:

arcania napisał/a:

Haha ja tam zawsze lubiłam być w mniejszości

Przytoczone statystyki świadczą też o tym, że aż 14% ludzi się rozumie. To nieprawdopodobne
Większość najwyraźniej się non stop kłóci, albo zostaje zawodowymi introwertykami.

Chyba do nich zadzwonię... siedem trójek...

Ej, mogą sobie nawzajem przytakiwać

Dzwoń

No i faceci mówią, ze wolą być odkrywcami

pachnacypodroznik napisał/a:

arcania napisał/a:

Ej, mogą sobie nawzajem przytakiwać

Tak, coś w tym jest, zdaje się, że masz racje

Dobra, ale bez przesady Strasznie to nudne musi być...musimy wypośrodkować: trochę pokrzyczymy, później zamkniemy się w sobie a na koniec będziemy się ze sobą "zgadzać"

Słuchając ich wymyśliłam sobie, że większość współczesnych facetów lubi zdobywać, odkrywać kobiety, a współczesne kobiety lubią odkrywać świat

No taki ten świat powoli się robi...wirtualny...niedługo będzie nawet cybersex, w sensie dotyku, zapachu, smaku... zamkniemy się w swoich domach, i świat będziemy smakować tylko przez internet. W sumie to prosty sposób na kontrolowanie ludzi. Już widzę to społeczeństwo, któremu pokazuje się co chce, a nie jak to wygląda naprawdę. Coś jak w Seksmisji, tam tez był taki wimaginowany świat-pod kontrolą

pachnacypodroznik napisał/a:

arcania napisał/a:

No taki ten świat powoli się robi...wirtualny...niedługo będzie nawet cybersex, w sensie dotyku, zapachu, smaku... zamkniemy się w swoich domach, i świat będziemy smakować tylko przez internet. W sumie to prosty sposób na kontrolowanie ludzi. Już widzę to społeczeństwo, któremu pokazuje się co chce, a nie jak to wygląda naprawdę. Coś jak w Seksmisji, tam tez był taki wimaginowany świat-pod kontrolą

Od wielu lat za oceanem tak właśnie wygląda świat dla ludzi z naszego pokolenia. Wlaściwie nie trzeba aż tak daleko szukać - prawie 10 lat temu na wyspach setki tysięcy osób spędzało kilka godzin dziennie online - od zakupów, przez fb, i inne surfowanie.
Obecnie pewnie jest tak, że kilka godzin przeznacza się na sen.

Ale jeśli czeka nas taka przyszłość, to może nie będzie zdrad, ale też i małżeństw i rozwodów czysta konsumpcja

pachnacypodroznik napisał/a:

Wirtualnie też można zdradzać...

Pewnie, że można. Tylko widzisz, ja zakładam, ze ten świat będzie już tak popaprany, że czegoś takiego jak związek nie będzie. Taki jeden wielki hipermarket, gdzie będzie można brać, a jak się nie spodoba to dokonać zwrotu Zresztą już chyba tak trochę jest. Internet zapewnia jakąś tam anonimowość, nie patrzysz komuś bezpośrednio w oczy co dodaje odwagi. Jeśli ktoś Ci nie pasuje zamykasz okienko i cześć

pachnacypodroznik napisał/a:

Anonimowość w sieci to mit, jednak zgadzam się, że dodaje niektórym odwagi. Stąd się wzieło określenie keyboard warrior, czy troll (lub jak kto woli - dziecko neostrady).
Odwaga.. hmm, ma luba chyba nie miała odwagi dzielić się czułością przez ostatni czas, za to ma odwagę by pytać o uczucia już będąc daleko. Nie potrafię sobie z tym poradzić i to zachowanie budzi we mnie irytację. Jak wspominam o tym, to ona milknie i przeprasza. Jak do tego podejść? Jeszcze nie wiem. Podpowiesz?

Może ma wątpliwości, ciężko jej po rozstaniu, może się miota ze swoimi uczuciami? Nie wiem, nie znam ani jej ani Ciebie, trudno coś w takiej sytuacji radzić. Trochę to wygląda tak jakby chciała byś o nią zawalczył, może chce Wam dac jeszcze jedną szansę i wszystko teraz zależy od Ciebie...

"Gdzie poznać..." to właściwie teraz taki hydepark, nie ma już nic wspólnego z tym pytaniem w tytule Ale fakt, sam początek to taki krzyk rozpaczy.

Stało się, żona oświadczyła mi trzy tygodnie temu, że mnie już nie kocha - wypaliła się całkowicie i nie będzie ciągu dalszego wspólnego życia. Ja ją kocham ponad życie i nie mogę bez niej żyć. Walczyłem przez tydzień, przekonywałem, żeby dała nam szansę na uratowanie małżeństwa, ale nic to nie dało. W końcu się wyprowadziłem chociaż powiedziała, że nie muszę tylko jak miałbym funkcjonować nie mogąc jej dotknąć, czy przytulić. Wszystkie marzenia legły w gruzach, świat się zawalił, mieszkam u siostry, przyjaciele się wykruszyli - wszyscy pożenieni i mają własne problemy.

Znamy się od 7 lat, z czego 3 lata i 9 miesięcy w małżeństwie. Powiedziała, że strasznie mnie kochała, jak nikogo wcześniej i że straciłem cudowną żonę. Przyznała, że niewystarczająco pielęgnowaliśmy nasz związek i to też jej wina, bo w pewnym momencie przestała się starać. Wiem, że też nie jestem bez winy - były ciche dni, czasami zamieniliśmy dwa słowa, nie chciałem z nią chodzić na wszystkie imprezy i chodziła sama. Ale było też cudownie, tylko widocznie za rzadko. Mówi, że zostało tylko przywiązanie, czuje się przy mnie bezpiecznie i nie chce żebyśmy stali się dla siebie obcy. Przeprasza mnie bardzo i okropnie czuje się z tym, że ja cierpię. Mam jej nie brać na litość i nie straszyć, że coś sobie zrobię, że jestem dorosły i dam sobie radę, a ona potrzebuje trochę spokoju i samotności. Nie mam dzieci - ona 32 lata, ja 36.

Czy kobieta w takiej sytuacji jest zdolna do podjęcia życia w samotności i czekania na kogoś, kto da je szczęście jakiego oczekuje?

No i co ja mam robić? Skoczyć z mostu, strzelić sobie w łeb? Czy jest możliwe ułożenie sobie jeszcze z kimś życia w moim wieku? Na razie cierpię, próbuje sobie poukładać wszystko w głowie, ale nie wychodzi mi to. Jak osoba, którą tak kocham mogła mi to zrobić, dlaczego nie dawała wcześniej sygnałów, że jest aż tak źle.

arcania napisał/a:

... rzadko kiedy spotykam taką postawę.

Nie co dzień świat się zawala na moje barki. Życie jest pełne niespodzianek..
http://youtu.be/JrdEMERq8MA?t=31s

arcania napisał/a:

Staszek, melancholijny i wyciska łzy...ja jeszcze dwa miesiące temu katowałam ten kawałek

[youtube]Skubas - Nie mam dla ciebie miłości[/youtube]

Skubas? Kto to jest? Chyba wypadłem z rynku

Dzięki za link. Dodałem do listy

Wydawało mi się, że słucham dość intensywnie PR3, ale ten kawałek to taki chyba niszowy

Baba na psy?

pachnacypodroznik napisał/a:

Wydawało mi się, że słucham dość intensywnie PR3, ale ten kawałek to taki chyba niszowy

No właśnie w "Trójce" był dość mocno promowany, zadaje się, że w listopadzie Teraz Andrus i Organek

pachnacypodroznik napisał/a:

arcania napisał/a:

No właśnie w "Trójce" był dość mocno promowany, zadaje się, że w listopadzie Teraz Andrus i Organek

Mam świetną pamięć, ale nie przesadzajmy. Nie pamiętam czego słuchałem tydzień temu

Rób notatki

pachnacypodroznik napisał/a:

Założę bloga

O, i widzisz, ja aż taka nowoczesna nie jestem Wyskoczyłam z  tymi notatkami jak Filip z konopi, ciekawe czy to już archaizm czy jeszcze nie

pachnacypodroznik napisał/a:

arcania napisał/a:

O, i widzisz, ja aż taka nowoczesna nie jestem Wyskoczyłam z  tymi notatkami jak Filip z konopi, ciekawe czy to już archaizm czy jeszcze nie

Wcale nie archaizm. Wyobraź sobie, że na co dzień mam notatnik oprawiony w skórę i pióro. Stanowisko zobowiązuje

Zobowiązuje, u mnie podobnie, co prawda bez skóry, bo jestem pro-zwierzęca, ale kalendarz jest reprezentatywny Niestety, albo stety- trudno powiedzieć, bo ma to swoje wady i zalety część papierkową mojej pracy muszę odrobić przy komputerze. I tak kontakt z człowiekiem zamienia się na kontakt z monitorem

O a w Trójce..muszę ogarnąć kto tak ładnie "pareluje"

Nie wierzę....nie wchodząc jeszcze w temat wrzuciłam "Popołudnia Bezkarnie Cytrynowe"... podglądasz? przyznaj się

Dzisiaj się dowiedziałam, ze koleżanka po 6 latach związku zdradziła swojego faceta, przyznała się, a ten spakował jej torby i wywiozł do jej domu rodzinnego zero dyskusji czy wnikania w szczegóły

pachnacypodroznik napisał/a:

arcania napisał/a:

Dzisiaj się dowiedziałam, ze koleżanka po 6 latach związku zdradziła swojego faceta, przyznała się, a ten spakował jej torby i wywiozł do jej domu rodzinnego zero dyskusji czy wnikania w szczegóły

Teraz powiedz, że jest w naszym wieku...

Chciałabym zaprzeczyć...ona ma 33, on 36 lat... To pokolenie naprawde jest zagubione.

Może byłoby inaczej gdyby któraś ze stron dawała sygnały, ze coś w związku jest nie tak. Jeśli jednak ta druga osoba nie zgłasza jakichś większych problemów i ja mam prawo myśleć, że jest jej dobrze w tym związku, że ma to czego potrzebuje zarówno w seksie jak i w sferze emocjonalnej, to reakcja na taką wiadomość może być tylko jedna.

Ech jej niczego nie brakowało, przynajmniej tak twierdziła. Pojawił się ktoś, kto ma silniejszą pozycję zawodową i jest typowym uwodzicielem. Dziewczynie pomimo tego, że miała fajnego faceta, który wykonuje równie prestiżowy zawód i któremu niczego nie brakuje, odbiło.

Pewnie i brakowało wrażeń bo po tylu latach ma prawo wdać się rutyna, ale od tego mamy języki żeby się nimi posługiwać