Jest źle - mam 36 lat i rozwód

holubka napisał/a:

Ja również kochałam i co jeszcze gorsze kocham go, ale nigdy już z nim nie będę, nie mogę .....
Mój mąż to również moja jedyna miłość, od 17 roku życia (tak jak u ciebie) ale nie będę z nim, nie chcę, on mnie tyle razy zranił, poniżył, nie szanował, iż nie poświęcę się dla tej miłości, boli jak cholera, jestem na tz. detoksie, już jest lepiej, chodzę do psychiatry, biorę leki (nerwica), to przeżycia z moim mężem, doprowadziły do tego, iż prawie zwariowałam, z miłości .......
Ale jest już lepiej, zaczynam oddychać, spać, jeść..... no i czasami się uśmiechać

holoubka,
Bo sama podjęłaś taka decyzję i pewnie słusznie po tym co z nim przeszłaś, a u mnie nie było kolorowo, ale takiego czegoś w życiu się nie spodziewałam! Stąd teraz tak mi ciężko!

Ja u siebie też się nie spodziewałam, aż takiego świństwa...., jakie mi wyrządził, moje małżeństwo nie należało do sielankowych, ale zawsze miałam nadzieję, ale nadzieja matką głupich, ja byłam głupia i ślepa, ale wyszło podwójne, a nawet potrójne życie mojej połóweczki, i świat dla mnie się zatrzymał,

Nie mogę mu wybaczyć, tego co zrobił, boże tyle lat żyłam z kimś, kto okazał się zupełnie innym człowiekiem, za jakiego go uważałam.Przeszłam załamanie nerwowe, mój syn przeszedł piekło, i to on mnie wspierał, otworzył mi oczy, straciłam wiarę w facetów, ale wiem, że dam radę, wiem już, że jestem silna, będzie jeszcze lepiej, wiem, ale wiem, iż nie mogę mu wybaczyć, nigdy !!!! On nawet nie wyraża żadnej skruchy, a nasz rozwód będzie dla mnie kolejną traumą.

Ja też nie wyobrażam sobie żebym mogła pokochać kogoś innego. Jesteśmy ze sobą siedem lat, i przez ten czas różnie bywało ale pomimo wszystko nigdy moja miłość nie zmniejszyła się ani o drobinę. I poniekąd mąż to wykorzystywał, bo wiedział że cokolwiek by zrobił to i tak go przyjmę.[/quote

U mnie też tak było, ale bańka pękła, jak odkryłam jego podwójne, ba potrójne.... życie, i zaczęło mi się wszystko układać, jak puzzle, dla czego tak było, dlaczego mnie to spotkało........do tej pory zadaje to pytanie, czym sobie na to zasłużyłam,

kasikakasika napisał/a:

holubka napisał/a:

Ja też nie wyobrażam sobie żebym mogła pokochać kogoś innego. Jesteśmy ze sobą siedem lat, i przez ten czas różnie bywało ale pomimo wszystko nigdy moja miłość nie zmniejszyła się ani o drobinę. I poniekąd mąż to wykorzystywał, bo wiedział że cokolwiek by zrobił to i tak go przyjmę.[/quote

U mnie też tak było, ale bańka pękła, jak odkryłam jego podwójne, ba potrójne.... życie, i zaczęło mi się wszystko układać, jak puzzle, dla czego tak było, dlaczego mnie to spotkało........do tej pory zadaje to pytanie, czym sobie na to zasłużyłam,

Niczym, odrzuć te myśli!

Pracuję nad tym, chociaż bywało, iż brałam za to odpowiedzialność, czułam się wybrakowana, byłam i jestem zdradzana, że to moja wina, ale teraz widzę światełko w tunelu, wiem, iż to on ponosi większość winy, za to co się stało, a ja jestem już gdzie indziej i on to widzi, stracił tz" władzę" nad moim cierpieniem.

holubka napisał/a:

kasikakasika napisał/a:

Niczym, odrzuć te myśli!

Pracuję nad tym, chociaż bywało, iż brałam za to odpowiedzialność, czułam się wybrakowana, byłam i jestem zdradzana, że to moja wina, ale teraz widzę światełko w tunelu, wiem, iż to on ponosi większość winy, za to co się stało, a ja jestem już gdzie indziej i on to widzi, stracił tz" władzę" nad moim cierpieniem.

Teraz Ty się nad nim czule "znęcasz"
I dobrze mu tak kochana, należy się im takie traktowanie!

holubka napisał/a:

Chciałabym, by było to takie proste, a nie jest, sama wiesz jak to boli, rozrywa od środka, ale czuję siłę w tym, jak mnie widzi taka silną, bez histerii, płaczu, tak... ta jego mina warta jest milion dolców, hahaaa

a wiesz, że mój też był teraz zaskoczony tym, ze jestem oazą spokoju? I choć poprosiłam go o szansę dla nas i choć próbował mnie wyprowadzić na każdym kroku z równowagi, to mu się nie udało!
Widać teraz efekty tego, zaczyna się kręcić wokół mojego życia.
Może to zbieg okoliczności, bo wczoraj i dziś cisza

holubka napisał/a:

Zaskoczyłaś go, zmianą zachowania, pewnie nie wie co spowodowało zmianę twojego zachowania?
Może to jest sposób na niego?

Nie wiem skąd miałam tyle w sobie siły że byłam taka spokojna? Dodam, że nie byłam wtedy na tabletkach!
Dopiero w ten sam dzień poszłam do lekarza i zaczęłam je brać na drugi dzień.
CUD!

holubka napisał/a:

Być może to jest sposób na niego, życzę Ci wytrwałości w dążeniu do celu, tylko wytrwaj a może wszystko się jeszcze ułoży, czego życzę Tobie z całego serduszka, bo u mnie dup...... nic wszystko skończone, nie ma powrotu do tego co było,

Mój też twierdzi, że 2 razy się nie wchodzi do tej samej rzeki...
Ale znam jego, jest jak chorągiewka na wietrze...
Często zmieniał zdanie, ale w innych kwestiach.
Twierdzi, że chce mieć ze mną kontakt, ale nie chce mi dawać nadziei, że powinniśmy się wspierać, że chciałby czasem przyjść do mojego domu... Zresztą pojawił się w tym tygodniu w moim domu pod moją nieobecność jakby nigdy nic, nie oddał mi jeszcze kluczy, niby nie chce rozwodu...
Wiesz, sama nie wiem co mam o tym wszystkim myśleć?
A poza tym, to miałam próbę jakieś 2 tygodnie temu, po której pokazałam że się nie zmienię i on już nie chce ze mną być!
NIC NIE TRZYMA SIĘ KUPY!

holubka napisał/a:

Może potrzebujecie więcej czasu, osobno, by poukładać to wszystko, by móc zacząć wszystko jeszcze raz, ale inaczej niż dotychczas, pozwól wyciszyć wszystkie negatywne emocje, które do niczego dobrego nie prowadzą, pamiętaj, iż związek = zaufanie, bo bez niego nic się nie uda

Wiele osób tak mówi, że to minie, ze przytłamsiłam go sobą, swoją miłością, ze skoro nadal kocha to będzie dobrze...
Boję się tylko że ma inną, choć nie mam żadnych powodów żeby tak sądzić.

holubka napisał/a:

Nie masz na to wpływu, jeżeli ma inną, ale dowodów nie masz żadnych, to nie masz na to wpływu, być może odszedł, by Tobą potrząsnąć, z bezsilności, wiesz u mnie to mój mąż był zazdrosny, a zobacz co mnie spotkało, to on był tym, który oszukał i zdradził, więc chyba nie ma na to reguły, wiem to cholernie przykre

Sam był zazdrosny i zdradził? Dawałaś mu powody?

holubka napisał/a:

Nie ! teraz wiem to była zasłona dymna dla jego poczynań, chociaż nie jestem garbata, wyjeżdżałam czasami służbowo, pracuję w większości z facetami, ale ja go kochałam, i nie mam nic na sumieniu, teraz wiem że mną manipulował, pokazywał że zazdrosny bo mu zależy, a tymczasem szalał na czatach z innymi kobietami, a z co najmniej dwoma się spotykał, to wiem, ale więcej nie chcę, bo prawie zwariowałam, gdy odkryłam prawdę

Aż, co za paskudna bestia! Sam buszował, a oskarżał Ciebie? Typowy samiec, byle zwalić winę na innych i oczyścić się z zarzutów.
Domyślam się tylko jak mocno to przeżyłaś ;(, u mnie są same podejrzenia że ktoś jest i gryzę pazury z nerwów.
A odkrycie tego musi być straszne.
Nie wiem co musiałby zrobić teraz, żebyś mu zaufała i wybaczyła?

holubka napisał/a:

Wykastrować drania !!!! Głupi żart. Nie jestem w stanie mu wybaczyć, on spotykał się z najmniej dwoma kobietami od dłuższego czasu, na forum spotkań ... wiesz jakiego rodzaju miał konto i czatował i nie próżnował, więc sama rozumiesz to dla mnie było trzęsienie ziemi, a jak mnie mógł czymś zarazić, gdy na niego patrzę to mi niedobrze się robi, Raczej mu nigdy nie wybaczę, bardzo mnie zranił, oszukał, upodlił i uprzedmiotowił ? na pytanie dlaczego ? Nie był w stanie mi odpowiedzieć......

Obciąć mu interes! Niech się pomęczy!
W dzisiejszych czasach łatwo coś złapać od takich przypadkowych spotkań, tyle się o tym słyszy, miejmy nadzieję ze myślał też o sobie, więc zabezpieczył tym Ciebie. Ale to rzeczywiście nawet ciężko rozważać w mojej głowie w kategorii podłości, bo to zbyt mało powiedziane.
Co kieruje takim samcem? Nie umiał Ci powiedzieć, bo sam nie wiedział.

Etap "sznurka" jest widocznie niezbędny, może nie wszystkim, ale nam widocznie tak. Jeżeli chodzi o przekroczenie granic, to nie będę się przyznawał publicznie do swoich działań, ale kurcze - to podziałało wprost oczyszczająco na mnie. I trwa to od mniej więcej czterech dni. Może zaczynam też otwierać oczy i zauważać, że wokół jest naprawdę sporo wartościowych ludzi, którzy przeszli przez to co ja. Dojście do takich wniosków zajęło mi trzy miesiące, ale mam nadzieję, że jestem na właściwej drodze oczyszczania samego siebie z tego bagna.

Co się dziś dzieje z fluffym? Może się oderwał od szarej soboty?

bags napisał/a:

Cash...

Mam do Ciebie propozycję nie do odrzucenia.

"odstąp" mi swoją żonę a ja Ci dam moją lubą i gratis - byś nie czuł się pokrzywdzony - moją teściową.

Twoja partnerka może zobaczy co straciła a Ty doświadczysz tego... co jeszcze przed Tobą
Bo tego co ja doświadczyłem... nawet najgorszemu wrogowi nie życzę... a telenowela brazylijska z 3 wojną światową rozpętaną przez Brzęczyszczykiewicza - w moim wypadku osiąga 3 krotnie dalszy przebieg serialowy mody na sukces...

To trzeba zobaczyć i zapłacić kartą Visa za bilet... wrażenia BEZCENNE gwarantowane!

Waszmość, zawżdy koncept iście szatański... Tyżeś jakoweś oleum pobierał niczym imć Zagłoba jegomość, że oleum Ci się podniosło??
A cóżem Ci ja uczynił, że mi chcesz taki "podarek" sprawić, skoro sam prawisz, że "najgorszemu wrogowi nie życzysz"??
Dziadowie nasi powiadali, "spójrz na matkę oblubienicy swej, a będzies wiedzieć co Cię w przyszłości czeka", gdzieżeś Ty miał Waść ślepia, jakieś ją brał?? Chyba że po ślubnym pocałunku księżniczka w ropuchę magicznie przemieniała się, przeciwnie do tego co bajarze i skrybowie podawali...

Tedy Waść, na koniec rzeknę Ci, nie tej Twej propozycyji przyjąć nijak nie mogę, szczodrość Waści aż nadto mnie peszyi godzien nie jestem , niczym Oleńka nóg Jędrusiowych całowania.

On chce zwalić całą odpowiedzialność na mnie, ale ja tym razem nie pozwolę na to. Bo ja moge z czystym sumieniem powiedzieć, że nie zrobiłam nic co by usprawiedliwialo jego zachowanie.
A przez ostatnie 10 miesięcy byliśmy szczęśliwi, on zapewniał mnie o swojej milości, o tym że ja i dzieci jesteśmy dla niego najważniejsi. Przez ten czas nie usłyszałam pod moim adresem ani jednej jego skargi.

No i stało się, mąż sobie poszedł. Nie zabrał jeszcze swoich rzeczy ale już go tu nie ma. Nie wiem nawet gdzie jest. Wiem tylko, że ból rozrywa mnie od środka. Dzieci śpią, a ja nie mogę uciec od myśli, od słów które padły. Wiecie z resztą co teraz czuję, bo każdy przez to przeszedł.  Tyle że każdy na własny sposób. Nie wiem jak ja sobie z tym poradzę, nie mam sił, by udawać, że nic się nie stało, żeby jak go spotkam kolejny raz mieć uśmiech na ustach, aby nie widział jak mnie zranił. Każdemu innemu wiedziałabym co doradzić, ale sama tych rad nie przyjmuję do głowy. Tyle spraw wybaczyłam mojemu mężowi, dawałam od siebie wszystko i na co to, żeby usłyszeć, że nie jestem już potrzebna, że w jego życiu nie ma już miejsca dla mnie.Sprawa byłaby o wiele prostsza gdyby nie dzieci, nie musiałabym go widywać, rana może powoli by się zabliżniała, a tak jesteśmy skazani na kontakt, ból rana nawet nie zdąży się zagoić bo co chwila będzie rozszarpywana od nowa. Wiem, że mam dzieci i dla nich powinnam być silna, ale teraz sama czuję się jak mała, zagubiona dziewczynka, która nie wie co ma zrobić, co ją jeszcze czeka.

holubka, dziękuję Ci za wsparcie. Ale narazie ciężko mi jest być silną, inaczej będzie gdy wyjedzie już do pracy, będę miała świadomość, że nie ma go tu na miejscu. Pewnie jeszcze dużo czasu minie nim oswoję się z bólem. Mąż wie, jak bardzo jestem za nim i pewnie nie raz jeszcze to wykorzysta. Nie wiem, jak z taką łatwością mógł przekreślić 7 wspólnych lat, dziś widziałam że zdjął obrączkę, zabolało mnie to. Nie widziałam w nim ani grama żalu, cierpienia, nic. Nie wiem czy jest taki zimny, nic nie czuje czy może udaje. Jednak prawdą jest to, że nigdy nie poznamy drugiego człowieka do końca. Już myślałam, że niczym mnie nie zaskoczy, a jednak. Widocznie, już takie moje "szczęście".

Holubka, współczuję. Ja już staram się nie myśleć o kochance męża z zeszłego roku. Teraz też mi coś tam w głowie podpowiada, że być może ktoś pojawił się w jego życiu. On kategorycznie zaprzecza, ale czy jego słowa są warte wiary. czas i tak wszystko uwypukli, kłamstwo ma zawsze krotkie nogi.

Nie chce rozwodu, bo nadal z chęcią żył by sobie wygodnie, na lewo i prawo by zdradzał a w domu żona zajmowała by się wszystkim, poprała, ugotowała posprzątała. egoiści piep... myślą tylko i wyłącznie o sobie, nie szanują nikogo, nawet siebie.

U mnie też dzisiaj nie jest najlepiej, dopadły mnie znowu demony, samotność i pustka jaka jest wokół mnie jest straszna do wytrzymania, wszędzie widzę wokół szczęśliwe rodzinki lub parki trzymające się za rączki i ogarnia mnie taka pustka..... jak tak dalej żyć ?

dzień dobry,jakoś minęła ta niedziela, widzę że nie tylko u mnie było beznadziejnie
Miałam wczoraj jakiś "wstrząs nerwowy", wylądowałam dziś na badaniach, niby serce jest w porządku.
Zwiększyli mi dawkę leków i każą żyć dalej? Tylko jak?

Cash, Bags dajcie nam kobietą trochę swojej siły! żeby to przetrwać

Witaj Kasiu,
Ano kiepska niedziela była...
Powiadasz, że przydałoby Ci się trochę siły... z chęcią bym się podzielił, gdyby było czym...
Może Twoje problemy z sercem, to wynik przewlekłego stresu i pojawiają się wówczas nerwobóle, miewałem takie rzeczy wcześniej.
W ramach odprężenia proponuję Ci film z Hellen Hunt, Sandlerem i Nicholsonem "Anger management" (Dwóch gniewnych ludzi- polski tytuł), może rozbawić

Tak jak pisałem wczoraj, zdychałem, po południu tylko poszedłem na practice w ramach kursu tańca na który zapisałem się... Mam fuksa, bo jestem bez pary i trafiła mi się babeczka (taka przed 50-ką), która już dobrze tańczy, a na kurs podstawowy przyszła, żeby sobie przypomnieć podstawy...
Mogę powiedzieć, że doświadczona partnerka to skarb

kasikakasika napisał/a:

Skąd tyle na ulicach szczęśliwych ludzi?

Bo widocznie to jednak szczęście chodzi parami, tylko My jacyś tacy "wybrakowani" i wyprani przez partnerów z miłości.
Ale pocieszam się tym, że los bywa przewrotny...